Wyrok z 19 marca 2026, sygn. I C 603/25

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Lisowska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2026 roku

sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w X.

przeciwko Ł. G. (1)

o zapłatę

o r z e k a:

- powództwo oddala.

sędzia Anna Lisowska

Sygn. akt I C 603/25

UZASADNIENIE

K. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w X. wystąpił z powództwem przeciwko Ł. G. (1) o zapłatę kwoty 4 182,08 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez stronę pozwaną z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w dniu 12 sierpnia 2022 roku umowy pożyczki o numerze (...) na podstawie, której pozwany otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną. Pomimo precyzyjnie ustalonych w umowie zasad zwrotu pożyczonej kwoty, strona pozwana nie wywiązała się z warunków umowy. Ponieważ strona pozwana nie dokonywała spłaty pożyczki zgodnie z ustaleniami umownymi roszczenie stało się wymagalne z dniem 26 września 2022 roku.

Łączna wartość wierzytelności wynosi 4 182,08 zł, na co składają się poszczególne kwoty: 2 500 zł – suma niespłaconego kapitału udzielonej pożyczki, 1 682,08 zł – suma odsetek kapitałowych naliczonych przez pożyczkodawcę od dnia wymagalności roszczenia oraz dalsze odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone od kwoty niespłaconego kapitału od dnia postawienia całego roszczenia w stan wymagalności do dnia przed dniem sporządzenia pozwu.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 12 sierpnia 2022 roku został sporządzony projekt umowy pożyczki nr (...) między Ł. G. (1) a (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., na podstawie której Ł. G. (1) miał otrzymać kwotę otrzymał kwotę 2 500 zł na okres 45 dni. Ł. G. (1) w dniu 12 sierpnia 2022 roku otrzymał kwotę 2 361 zł na rachunek nr (...).

(dowód: umowa pożyczki k. 68-69, ramowa umowa pożyczki k. 70-83, potwierdzenie transakcji k. 88)

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zbyła swoją wierzytelność względem Ł. G. (1) na rzecz L. (...) z siedzibą w Estonii, następnie dokonano przelewu wierzytelności na rzecz (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we V.. Kolejno w dniu 23 października 2024 roku została zawarta pomiędzy (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, a (...) Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Niestandaryzowanym Funduszem Wierzytelności umowa cesji wierzytelności.

(dowód: umowa cesji wierzytelności z załącznikami k. 17-23, 24-41, 42-67)

Pismem z 11 października 2022 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wezwała Ł. G. (1) do zapłaty kwoty 3 292,76 zł. Pismem z 23 listopada 2022 roku Ł. G. (2) został zawiadomiony o cesji wierzytelności na rzecz L. V. H..

Pismem z 21 lutego 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wezwała Ł. G. (1) do zapłaty kwoty 3 523,22 zł. (...) Sp. z o.o. pismem z 20 marca 2023 roku wezwała Ł. G. (1) do zapłaty kwoty 4 218,52 zł, wskazując, że Sąd wydał nakaz zapłaty w sprawie nr Nc-(...).

Pismem z dnia 2 grudnia 2024 roku Ł. G. (1) został zawiadomiony o przelewie wierzytelności na rzecz K. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności. Tego samego dnia nowy wierzyciel wezwał Ł. G. (1) do zapłaty kwoty 3 703 zł

(dowód: pismo z 20.03.2023r. k. 93-94, pismo z 21.02.2023r. k. 95-96, pismo z 11.10.2022r. k. 98, zawiadomienie z 23.11.2022r. k. 101, pismo z 2.12.2024r. k. 108-110, wezwanie do zapłaty k. 111-112)

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Tak więc w niniejszej sprawie na powodzie spoczywał obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających jej roszczenie, a ponadto w myśl art. 232 k.p.c. ciążył na niej obowiązek wskazywania dowodów, z których wywodził skutki prawne.

Odnośnie inicjatywy dowodowej Sąd Rejonowy w Piszu w pełni podziela utarte orzecznictwo Sądu Najwyższego wyrażające się w tezie: „Rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).” (vide wyrok Sądu Najwyższego z 17.12.1996r. w sprawie I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76; podobnie również wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 21.10.2003r. w sprawie I ACa 516/03, OSP 2004/9/118; wyrok Sądu Najwyższego z 07.10.1998r. w sprawie II UKN 244/98, OSNP 1999/20/662).

Podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia jest, jak wynika z treści pozwu, umowa pożyczki nr (...) zawarta 12 sierpnia 2022 roku za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość pomiędzy pozwanym, a (...) z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W..

Niewątpliwie obowiązujące przepisy prawa dopuszczają zawieranie umów za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość.

Zgodnie z przedłożonym przez powoda wydrukiem ramowej umowy pożyczki (k. 74), pożyczka mogła zostać udzielona pożyczkobiorcy, będącemu konsumentem, który m.in. posiada na Stronie Internetowej Pośrednika aktywny Profil G. (e), złożył Wniosek o Udzielenie Pożyczki, następnie potwierdzony Opłatą Rejestracyjną uiszczona z Indywidualnego Rachunku Bankowego Pożyczkobiorcy, albo następnie przeszedł pozytywnie weryfikację przy wykorzystaniu aplikacji G. (f) oraz zawarł Umowę Pożyczki z Pożyczkodawcą (j).

Powód nie przedstawił żadnych dowodów na wykazanie powyższych okoliczności, tj. zarejestrowania się i utworzenia przez pozwanego konta użytkownika na platformie pożyczkowej, dokonania przez pozwanego opłaty weryfikacyjnej albo przejścia przez pozwanego pozytywnej weryfikacji przy wykorzystaniu aplikacji G., a także zawarcia umowy pożyczki między wierzycielem pierwotnym a pozwanym na kwotę 2 500 zł. Podkreślenia wymaga, że projekt umowy, który został dołączony do akt niniejszej sprawy dotyczy udzielenia pożyczki w kwocie 2 500 zł (k.68), której to kwoty wraz z kosztami dochodzi powód. Jednakże z dokumentów przedłożonych przez powoda wynika, że pożyczkodawca dokonał w dniu 12 sierpnia 2022 roku przelewu kwoty 2 361 zł (k.88). Z dołączonych do pozwu załączników nie wynika o jaką kwotę miałby wnioskować pozwany, ani czy w ogóle wnioskował o udzielenie pożyczki.

Z uwagi na powyższe i stanowisko pozwanego, stwierdzić należy, że umowy sprzedaży wierzytelności wraz z załącznikami, wydruk ramowej umowy pożyczki oraz projektu umowy pożyczki nr (...) oraz potwierdzenie przelewu kwoty 2 361 zł, są niewystarczające dla wykazania istnienia zobowiązania pozwanego.

Sąd uznał, że istnienie przedmiotowego zobowiązania pozwanego nie zostało należycie przez powoda udokumentowane, czego konsekwencją jest oddalenie powództwa w całości.

Należy również podkreślić, że z załącznika nr 3 Wykazu Wierzytelności do Umowy Przelewu Wierzytelności z dnia 23 października 2024 roku (k.63) jak również z wezwania do zapłaty z 20 marca 2023 roku (k. 93) wynika, że Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał przeciwko pozwanemu Ł. G. (2) nakaz zapłaty w sprawy sygn. akt Nc-(...). Z załącznika do aneksu do umowy przelewu wierzytelności wynika, że wierzytelność, której zapłaty domaga się aktualnie powód była już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu sądowym. Z załącznika do aneksu nie wynika, czy wydany nakaz zapłaty uprawomocnił się i został zaopatrzony w klauzulę wykonalność. Zgodnie z treścią dokumentu nakaz zapłaty został wydany 15 marca 2023 roku, a wezwanie do zapłaty powołujące się na przedmiotowy nakaz zapłaty wysłane 20 marca 2023 roku. Wartość nominalna na dzień 1 września 2024 roku nie stanowi wystarczającego potwierdzenia, że chodzi o to samo roszczenie.

Podstawowym sposobem dochodzenia wierzytelności stwierdzonych tytułami wykonawczymi przez nabywców wierzytelności jest złożenie wniosku o klauzulę wykonalności z uwagi na przejście uprawnień po powstaniu tytułu egzekucyjnego, tj. na podstawie art. 788 § 1 kpc. W aktualnym stanie prawnym wierzyciel powinien uprzednio wykorzystać jeszcze tryb wskazany w art. 804 ¹ kpc (zob. art. 788 § 1 kpc).

Nie jest to jednak wyłączny sposób egzekwowania roszczenia w przypadku nabycia wierzytelności po powstaniu tytułu egzekucyjnego. Art. 788 § 1 kpc wymaga bowiem wykazania przejścia uprawnień dokumentem urzędowym lub prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym. Jednocześnie niewykazanie powyższych okoliczności nie czyni nieważną umowy przelewu wierzytelności, którą to kwestię bada się na podstawie przepisów prawa materialnego. Nabywca wierzytelności musi mieć więc możliwość skorzystania z innego trybu niż wskazanego w art. 788 § 1 kpc.

W orzecznictwie niejednokrotnie podkreślano, że nie jest dopuszczalne wytaczanie w takiej sytuacji powództwa o zapłatę (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30.11.2007 roku o sygn. akt IV CSK 267/07; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 04.10.2007 roku o sygn. akt V CSK 248/07; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28.03.2007 roku o sygn. akt II CSK 464/06; uchwała Sądu Najwyższego z 19.12.2003 roku o sygn. akt III CZP 95/03; uchwała Sądu Najwyższego – 7 sędziów – zasada prawna z 05.05.1951 roku o sygn. akt C 689/50; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 21.12.2012 roku o sygn. akt I Aca 712/12) z uwagi na zaistnienie stanu powagi rzeczy osądzonej

Zarówno Sąd rozpoznający sprawę, jak i strony aktualnego postępowania – nabywca wierzytelność stwierdzonej tytułem wykonawczym oraz pozwana – są więc związani orzeczeniem wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym, który korzysta z przymiotu powagi rzeczy osądzonej również wobec nabywcy wierzytelności. Przyjęcie odmiennej koncepcji prowadziłoby do niedopuszczalnej sytuacji, w której Sąd ponownie musiałby analizować czy z przedłożonej przez powoda umowy wynika obowiązek zapłaty żądanej kwoty pieniężnej, co zostało już prawomocnie ustalone.

Powyższa interpretacja znajduje swoje uzasadnienie z jeszcze jednej przyczyny. Wyeliminowane zostaje bowiem ryzyko egzekwowania tego samego długu „równolegle” przez pierwotnego wierzyciela, dysponującego tytułem wykonawczym, jak i przez nabywcę wierzytelności domagającego się zasądzenia na jego rzecz kwoty pieniężnej wynikającej z tego samego stosunku prawnego.

Z treści pozwu nie wynika jednak, że dochodzone roszczenie było już prawomocnie osądzone, a przedłożone załączniki nie pozwalają na stwierdzenie tego z całkowitą pewnością. Jednakże gdyby tak było Sąd odrzuciłby pozew na podstawie art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c.

Z treści pozwu, ani z dołączonych do pozwu dokumentów nie wynika również, że powód miał trudności z uzyskaniem klauzuli wykonalności i z tej przyczyny ponownie występuje z powództwem przeciwko pozwanemu Ł. G. (1). W takim przypadku powodowi przysługiwałaby jednak droga prawna w postaci wytoczenia powództwa o ustalenie przejścia uprawnień wynikających z tytułu wykonawczego, przedkładając załącznik do aneksu do umowy cesji (uchwała Sądu Najwyższego – 7 sędziów – zasada prawna z 05.05.1951 roku o sygn. akt C 689/50, aktualna w tym zakresie pomimo zmiany stanu prawnego) Wówczas badaniu będzie podlegać jedynie kwestia przejścia uprawnień z prawomocnego nakazu zapłaty, nie zaś istnienie zadłużenia pozwanego wobec pierwotnego wierzyciela i jego wysokość.

sędzia Anna Lisowska