Wyrok z 20 marca 2026, sygn. IV P 1771/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 marca 2026 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Marta Sedlaczek

Ławnicy: Małgorzata Glapiak, Grzegorz Bednarczuk

Protokolant: Ewelina Janicka-Kłodawska

po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2026 roku we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z powództwa V. W. (1)

przeciwko (...) (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w X.

o odszkodowanie i sprostowanie świadectwa pracy

I.  oddala powództwo w całości;

II.  zasądza od powódki V. W. (1) na rzecz strony pozwanej (...) (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w X. kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego strony pozwanej wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

III.  orzeka, że nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt IV P (...)/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 27 sierpnia 2024 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – k. 13), doprecyzowanym pismem z dnia 20 września 2024 r. (k. 17) powódka V. W. (1) (poprzednio J.) wniosła:

- o zasądzenie od strony pozwanej (...) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w X. odszkodowania z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy w wysokości 28.932,00 zł, stanowiącego trzykrotność średniego miesięcznego wynagrodzenia powódki wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty;

- sprostowanie świadectwa pracy w ten sposób, że w miejsce zapisu ,,rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę na mocy art. 30 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 52 § 1 k.p.” wpisać należy ,,rozwiązanie umowy o pracę przez oświadczenie pracodawcy z zachowaniem okresu wypowiedzenia na mocy art. 30 § 1 pkt 2.”. Ponadto powódka wniosła o zasadzenie na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego żądania powódka wskazała, że była zatrudniona u strony pozwanej w oparciu o umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony z dnia 3 stycznia 2005 r. ostatnio na stanowisku specjalista- koordynator za miesięcznym wynagrodzeniem w kwocie 9.664,00 zł brutto. W zakres obowiązków powódki wchodziło dokonywanie przelewów, uzgadnianie sald, sprawdzanie kont bankowych, koordynacja prac zespołu płatności, rozdzielanie zadań, przygotowywanie raportów, obsługa not odsetkowych, obsługa zajęć egzekucyjnych. W obowiązkach pracowniczych powódki, jak relacjonowała, nie było obowiązków związanych z czynnościami pozwalającymi na ustalenie rzeczywistego stanu środków pieniężnych, weksli i akcji i dokonywanie ich inwentaryzacji tj. czynności wskazanych w protokołach wymienionych w dokumencie „Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia" z dnia 6 sierpnia 2024 r.

Powódka relacjonowała dalej, że w dniu 06 sierpnia 2024 r. otrzymała rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę rozwiązania umowy wskazano ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, wyrażające się poświadczeniem nieprawdy w protokołach wymienionych w oświadczeniu pomimo, że powódka nie brała udziału w rzekomych czynnościach pozwalających na ustalenie rzeczywistego stanu środków pieniężnych, weksli i akcji, znajdujących się w kasach w dniu 30 grudnia 2022 r. Strona pozwana miała na dowód przedstawić powódce wydruk wyjść z siedziby firmy, który nie miał żadnych oznaczeń pracodawcy. Strona pozwana nie przedstawiła do wglądu powódce protokołów wymienionych oświadczeniu, aby ta mogła zweryfikować ich poprawność w szczególności prawdziwość złożonych przez powoda podpisów. Ponadto, strona pozwana zażądała od powódki złożenia oświadczenia, co do tego, czy wykonywała czynności wskazane w protokołach półtorej roku po wykonaniu zadań bez możliwości przypomnienia sobie zaistniałej sytuacji. W tej sytuacji powódka, jak powoływała w uzasadnieniu pozwu, na chwilę złożenia oświadczenia stwierdziła, że nie pamięta czy wykonywała udział we wskazanych czynnościach. Ze względu na trudna sytuację życiową w tamtym okresie powódka nie pamięta dokładnie w jakich okolicznościach doszło do podpisania wskazanych protokołów w szczególności, że podpisywała codziennie kilkadziesiąt dokumentów. Niestety, jak zarzucała, pozwany uniemożliwił jej zapoznanie się z protokołami w związku z powyższym powódka nie może jednoznacznie potwierdzić, czy podpisała wskazane protokoły inwentaryzacji. Powódka wskazywała, że pamięta, iż brała udział przy czynnościach inwentaryzacyjnych, ale po półtora roku nie pamięta czy obejmowało to wszystkie czynności wymienione we wskazanych protokołach. Powódka podniosła, że strona pozwana w wypowiedzeniu stwierdziła, że o przyczynach rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, dowiedziała się w dniu 2 sierpnia 2024 (czyli półtora roku później) od dnia zaistnienia zdarzenia, jednakże nie można się zgodzić się z tym stanowiskiem skoro strona pozwana jako pracodawca miała dostęp do nagrań ochrony oraz ewidencji wejść i wyjść z zakładu pracy od chwili zaistnienia zdarzenia. Dalej powódka podniosła, że o zdarzeniu związanym z utratą środków w kasie w kwocie 423.000,00 zł strona pozwana dowiedziała się w wyniku zgłoszenia dokonanego przez powódkę, za co powódka po 19 latach otrzymała rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Powódka podała również, że w następnym roku była przeprowadzana jeszcze inwentaryzacja w dniu 31 grudnia 2023 r., księgowano miesięczne/dobowe raporty kasowe, sporządzano sprawozdania finansowe ujmując stan środków, która nie wykazała żadnych nieprawidłowości.

Powódka w uzasadnieniu swojego stanowiska powoływała, że w dniu 30 grudnia 2022 r. przebywała na urlopie, została wezwana przez pracodawcę do pracy na parę godzin. Dość często zdarzały się takie sytuacje w szczególności gdy trzeba było podpisać przelewy lub dokumenty, a nie było innych osób do ich autoryzacji. Powódka zapisywała godziny pracy podczas urlopu na liście obecności i w inny dzień odbierała te godziny, wychodząc wcześniej z pracy. Przez cały okres zatrudnienia nie stanowiło to problemu dla pracodawcy. Zgodnie z wiedzą powódki na inwentaryzację środków pieniężnych, chodziły zawsze dwie wcześniej wyznaczone osoby. Osoby te wchodziły w skład komisji inwentaryzacyjnej. Zgodnie z procedurą Inwentaryzacji komisja powinna być imienna, wybrana przez Koordynatora ds. inwentaryzacji. Powódka natomiast nie miała możliwości zapoznać się z aktualną na dzień 30 grudnia 2022r. wraz z wybraną imienną komisją Inwentaryzacji procedurą Inwentaryzacyjną w dniu dokonywania inwentaryzacji w grudniu 2022 r. W związku z powyższym powódka ma poważne wątpliwości czy jej podpis powinien się w ogóle znaleźć na wskazanych protokołach.

W odpowiedzi na pozew wniesionej w dniu 03 stycznia 2025 r. strona pozwana (...) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w X., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W treści uzasadnienia strona pozwana przyznała, że powódka była zatrudniona ostatnio na stanowisku koordynatora w zespole rozliczeń finansowych. W zakres obowiązków powódki wchodziły czynności m.in. dokonywanie przelewów, uzgadnianie sald, sprawdzanie kont bankowych, koordynacja prac zespołu płatności, rozdzielanie zadań, przygotowywanie raportów, obsługa not odsetkowych, obsługa zajęć egzekucyjnych.

Strona pozwana zaprzeczyła twierdzeniom powódki o niezgodnym z prawem rozwiązaniu umowy o pracę. Zdaniem strony pozwanej powódka nie uczestniczyła w czynnościach udokumentowanych protokołami wskazanymi w piśmie rozwiązującym umowę o pracę, a o tym fakcie strona pozwana dowiedziała się dopiero w dniu 06 sierpnia 2024 r. Strona pozwana wskazała, że informację o ciężkim naruszeniu przez powódkę obowiązków pracowniczych powzięła w dniu 6 sierpnia 2024 r. w trakcie czynności wyjaśniających podjętych w związku z ujawnieniem braku środków pieniężnych w kilku kasach prowadzonych przez innego pracownika na rzecz kilku spółek z Grupy (...). W trakcie tego postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez M. N. (1), G. H. oraz Ł. R. — ówczesnego Prezesa Zarządu Pozwanego, próbowano ustalić, między innymi, moment powstania tego braku i w tym celu poddano bardzo szczegółowej analizie wszystkie protokoły z inwentaryzacji w kasie oraz okoliczności ich sporządzenia. Z tego właśnie powodu przeprowadzono również rozmowy z osobami, które przeprowadzały inwentaryzację, między innymi z powódką. Strona pozwana podkreśliła, że nie było żadnego powodu, aby wcześniej, bezpośrednio po inwentaryzacji przeglądać nagrania ochrony czy sprawdzać ewidencję wejść czy wyjść powódki z zakładu pracy.

Dalej strona pozwana wyjaśniła, że informację o tym, że kasjerka nie wypłaciła gotówki na konta bankowe poszczególnych spółek, których środki pieniężne przechowywała w kasie, powódka otrzymała od księgowej monitorującej wpływy na konta bankowe, to jest od Ł. I., a następnie powódka przekazała tą informację swej przełożonej - G. H.. Wówczas dopiero powódka i G. H. udały się do placówki banku (...) w X. aby ustalić, czy kasjerka dokonała wpłat gotówki na rachunek bankowy. W placówce banku ustalono, jak relacjonowała strona pozwana, że jedynie niewielka część gotówki została wpłacona przez kasjerkę. Powódka i G. H. niezwłocznie informację tę przekazały ówczesnemu prezesowi zarządu strony pozwanej – Ł. R.. Strona pozwana podkreśliła, że rozwiązanie umowy o pracę z powódką podyktowane było wyłącznie przyczynami wskazanymi w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę, nie miało natomiast żadnego innego związku z utratą pieniędzy w kasie poza takim, że przy okazji tej utraty strona pozwana dowiedziała się o ciężkim naruszeniu przez powódkę podstawowych obowiązków pracowniczych.

Strona pozwana odnosząc się do twierdzeń powódki, jakoby inwentaryzacja prowadzona w kasie za rok 2023 nie wykazała nieprawidłowości, podniosła, że zarzut pracodawcy względem powódki dotyczył poświadczenia nieprawdy przez powódkę w protokołach wskazanych w oświadczeniu. Strona pozwana podniosła również, że ewentualne nieprawidłowości w stanie kasy na koniec roku 2022 mogły być usunięte przez kasjerkę w toku całego 2023 r. Nadto, strona pozwana podała, że inwentaryzacja środków w kasie w grudniu 2023 r. również nie została przeprowadzona prawidłowo, a w związku z tym rozwiązano również umowy o pracę z osobami prowadzącymi tą inwentaryzację.

Pracodawca powódki wskazał również w uzasadnieniu odpowiedni na pozew, że jej podpis na protokołach inwentaryzacyjnych nie budzi żadnych wątpliwości. Powódka nie może zatem z jednej strony dowodzić, że brała udział w tych czynnościach, a z drugiej strony poddawać w wątpliwość to, czy jej podpis powinien znaleźć się na protokołach.

Powódka, jak dalej argumentowała strona pozwana, została powołana do zespołu spisowego przez G. G.. Zresztą już sam fakt, iż powódka utrzymuje, że brała udział w czynnościach zespołu spisowego oznacza, że nie kwestionuje faktu powołania jej do tego zespołu. Powódka z Zakładową Instrukcją Inwentaryzacyjną zapoznała się w dniu 04 października 2021 r. , brak było wymogu natomiast by powódka zapoznawała się z tą Instrukcją w dniu prowadzenia Inwentaryzacji. Gdyby jednak powódka, jak dalej wyjaśniała strona pozwana z Instrukcją się nie zapoznała, powinna odmówić udziału w inwentaryzacji.

Zgodnie z Instrukcją, jak wskazywano w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew, zadaniem inwentaryzacji jest wiarygodne ustalenie stanu rzeczywistego majątku na określony dzień, skonfrontowanie go ze stanem ewidencyjnym i jest warunkiem uznania za prawidłowe prowadzenie ksiąg rachunkowych, a w konsekwencji sporządzonego rocznego sprawozdania finansowego - vide rozdział 111 pkt 2 i 4 Instrukcji, a celem inwentaryzacji jest ustalenie faktycznego stanu aktywów i pasywów, i na tej podstawie, między innymi, rozliczenie osób odpowiedzialnych za powierzone mienie oraz przeciwdziałanie nieprawidłowościom w gospodarce majątkiem spółki - vide rozdział III pkt 5 Instrukcji. Ponadto, zgodnie z Instrukcją spisy przeprowadzane są przez zespół spisowy i w obecności osoby odpowiedzialnej za stan spisywanych składników majątkowych lub osoby przez nią upoważnionej - vide rozdział V pkt 5, 6 i 12 Instrukcji. Strona pozwana podała w związku z powyższym, że G. G. jako jedyna z dwuosobowej komisji dokonywała czynności inwentaryzacyjnych w dniu 30 grudnia 2022 r. udokumentowanych protokołami wymienionymi w piśmie rozwiązującym z powódką umowę o pracę. G. G. mogła przeprowadzać inwentaryzację, o której mowa w powołanych wyżej protokołach, wyłącznie pomiędzy godz. 14:01, a godz. 15:31, o czym świadczy fakt wyjścia przez nią z budynku (...), w którym znajdowało się jej stanowisko pracy na teren zakładu pracy (budynek (...) w którym znajdowały się pomieszczenia kasy znajduje się na terenie zakładu pracy i aby pokonać pieszo drogę pomiędzy ww. budynkami potrzeba ok. 5 minut) oraz fakt wyjścia przez nią z zakładu pracy poprzez bramę główną o godz. 15:31 (aby pokonać pieszo drogę pomiędzy budynkiem (...) a bramą główną potrzeba max. 2 minuty). Tymczasem powódka w dniu 30 grudnia 2022 r. wyszła poza bramę główną zakładu o godz. 13:06 i nie wróciła już tego dnia na teren zakładu pracy. Przy czym pracodawca powódki zaznaczył, że każdy pracownik ma obowiązek rejestrować swój ruch osobowy odbijając przepustkę osobową wszędzie tam, gdzie zainstalowane zostały czytniki tych przepustek. Strona pozwana zakwestionowała twierdzenia powódki co do tego, że wielokrotnie zdarzało jej się wchodzić i wychodzić z terenu zakładu pracy bez użycia karty albowiem jak wynika z danych zgromadzonych w systemie rejestracji ruchu pieszego odnotowano jedynie raz naruszenie świadczące o tym, że powódka weszła na teren zakładu pracy bez użycia karty i chciała go opuścić już z użyciem karty. Strona pozwana wywodziła z tego, że powódka była osobą bardzo zdyscyplinowaną, jeżeli chodzi o przestrzeganie instrukcji dotyczącej systemu przepustkowego.

Strona pozwana zaprzeczyła również twierdzeniu powódki, że na bramkę bezpieczeństwa można było wejść lub wyjść z innymi pracownikami. Taki kołowrót, jak relacjonowała pozwana spółka, przepuszcza tylko jedną osobę i nie ma technicznej możliwości aby w kołowrocie zmieściły się dwie osoby. Ponadto, przy kołowrocie stoją pracownicy służby ochrony, którzy są gwarantem prawidłowego ruchu osobowego na bramie, w tym poprawności korzystania przez pracowników z przepustek osobowych.

Podsumowując swoje stanowisko, strona pozwana wskazała, że powódka nie była złym pracownikiem, jednak fakt ten nie ma znaczenia w niniejszym procesie. Strona pozwana podniosła, iż o zwolnieniu w trybie art. 52 § 1 k. p. decyduje jednostkowy czyn, a nie przebieg dotychczasowej pracy.

W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2025 r. powódka podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Podała, że strona pozwana nie dochowała terminu do złożenia powódce oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Powódka podkreśliła, że twierdzenia pozwanej co do tego, iż czynności wyjaśniające prowadzone w dniu 06 sierpnia 2024 r. doprowadziły pracodawcę do powzięcia informacji o naruszeniach zarzucanych powódce. Dodatkowo, powódka podważała prawdziwość twierdzeń strony pozwanej co do tego, iż nie miała wcześniej powodu aby badać ewidencję wejść i wyjść oraz protokoły inwentaryzacyjne. Zdaniem powódki, stoi to w sprzeczności z obowiązkiem nadzoru pracodawcy nad pracownikiem. Powódka podała również, że skoro dokumenty są badane przez kilka działów, to trudno uwierzyć, że nikt nie wykrył wcześniej na etapie badania dokumentów żadnych nieprawidłowości. Poddała w wątpliwość moc dowodową zapisu z systemu wejść i wyjść pracowników – bez zapisów wideo, a także bez informacji w przedmiocie tego, kto sporządził te zapisy, na jakim systemie je sporządzono, czy można je modyfikować. Powódka podniosła, że została odwołana z urlopu, do wykonywania między innymi czynności inwentaryzacyjnych, które nie znajdowały w zakresie jej obowiązków pracowniczych, a strona pozwana nie dostarczyła żadnych dokumentów, z których wynikałoby spełnienie przesłanek formalnych powołania komisji spisowej.

W piśmie z dnia 07 kwietnia 2025 r. strona pozwana podała, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podała, że nie są wiarygodne twierdzenia powódki co do tego, że uczestniczyła w inwentaryzacji w dniu 30 grudnia 2022 r. Powódka bowiem w dniu 30 grudnia 2022 r. o godzinie 12:59 utworzyła wniosek urlopowy, po czym o godzinie 13:06 tego samego dnia opuściła zakład pracy. Powódka tego dnia nie pojawiła się już na terenie (...) S.A,. ani na terenie zakładu pracy. Nieprawdziwe są więc twierdzenia powódki co do tego, że w dniu 30 grudnia 2022 r. została wezwana z urlopu przez stronę pozwaną, aby uczestniczyć w czynnościach inwentaryzacyjnych. Strona pozwana wskazała, że brak było racjonalnych powodów, dla których powódka po rzekomym powrocie na teren zakładu pracy w dniu 30 grudnia 2022 r. miała wchodzić bez użycia swojej karty. W interesie powódki było przecież ujawnienie jej obecności w pracy.

Strona pozwana podniosła również, że powódka pomimo iż z zakładową instrukcją inwentaryzacyjną zapoznała się w dniu 08 września 2021 r. to miała cały czas do niej dostęp poprzez bazę (...) Proces dla (...) i jeżeli rok później miała wątpliwości co do jej treści, to mogła w każdej chwili sięgnąć do tej instrukcji.

Dalej, strona pozwana podnosiła, że zatrudnia 90 pracowników i nie można oczekiwać, że każdego dnia będzie monitorować wszystkie kamery oraz wejścia/wyjścia w systemie by weryfikować co w każdej chwili robi pracownik. Pozwana podniosła również, że powódka zna zakres kompetencji i odpowiedzialności działu kadr, kontrolingu i wie, że żaden z tych działów nie weryfikuje prawdziwości protokołów inwentaryzacyjnych, zaś dział księgowy bada jedynie formalnie treść tych dokumentów. Nie bada w żadnym razie okoliczności powstania tych dokumentów.

W piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2025 r. powódka wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w X. odszkodowania z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy w wysokości 33.858,00 zł, stanowiącego trzykrotność średniego miesięcznego wynagrodzenia powódki wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty. Powódka podtrzymała w pozostałym zakresie powództwo.

Pismem z dnia 07 listopada 2025 r. strona pozwana wskazała, że powódka miała uprawnienia do tego aby wchodzić/wychodzić na teren zakładu pracy przez kołowroty na bramie głównej bowiem takie uprawnienia posiadają wszyscy pracownicy strony pozwanej i innych spółek, które mają swoją działalność na terenie ogrodzonym przez (...) S.A. przy ul. (...) w X.. Powódka posiadała również uprawnienia do wchodzenia na teren zakładu pracy i wychodzenia z niego przez budynek (...) od strony ulicy (...).

Strona pozwana ustosunkowując się do zmienionego żądania pozwu w zakresie kwoty odszkodowania wskazała w piśmie z dnia 30 grudnia 2025 r., że nie kwestionuje wysokości dochodzonego przez powódkę odszkodowania. Wskazała natomiast, że brak jest podstaw do żądania przez powódkę odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty. Wymagalność roszczenia o odszkodowanie należy liczyć od dnia uprawomocnienia się wyroku.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia:

Powódka V. W. (1) (dawniej J.) była zatrudniona u strony pozwanej od 3 stycznia 2005 r., przy czym od 1 stycznia 2015 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Od dnia 1 listopada 2018 r. powódka zajmowała stanowisko Koordynatora w Zespole Rozliczeń Finansowych, w pełnym wymiarze czasu pracy.

Bezpośrednią przełożoną powódki była Kierownik Działu Windykacji i Rozliczeń Finansowych. Stanowisko to piastowała G. H..

Dowody:

- umowa o pracę z dnia 3 stycznia 2005 r. w aktach osobowych powódki;

- umowa o pracę z dnia 3 kwietnia 2005 r. w aktach osobowych powódki;

- umowa o pracę z dnia 1 kwietnia 2010 r. w aktach osobowych powódki;

- umowa o pracę z dnia 15 grudnia 2011 r. – w aktach osobowych powódki;

- umowa o pracę z dnia 30 grudnia 2014 r. – w aktach osobowych powódki;

- karta stanowiska pracy – w aktach osobowych powódki;

- świadectwo pracy z dnia 7 sierpnia 2024 r., k. 9-11;

- częściowo zeznania świadka G. G. na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka M. D. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.

Do obowiązków V. W. (1) na stanowisku Koordynatora Zespołu Rozliczeń Finansowych wynikających ze specyfiki stanowiska pracy należały m.in.:

- nadzór nad działalnością Kasy;

- kompleksowa obsługa kas złotówkowych i walutowych oraz kas fiskalnych;

- znajomość przepisów prawa powszechnie obowiązujących w zakresie zadań i obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska pracy i wykonywanie obowiązków pracowniczych zgodnie z tymi przepisami prawa, a także znajomość obowiązujących w Spółce wewnętrznych aktów normatywnych (uchwał, zarządzeń, decyzji, zaleceń pokontrolnych, dokumentacji zintegrowanego systemu zarządzania, której pracownik jest właścicielem lub uczestnikiem), o których pracownik został powiadomiony w sposób przyjęty u pracodawcy i wykonywanie obowiązków przewidzianych w tych aktach zgodnie z tymi aktami;

- przestrzeganie Regulaminu Pracy obowiązującego w spółce i zasad Kodeksu Postępowania w Grupie (...) oraz innych polityk obowiązujących w spółce;

- dbałość o dobro zakładu pracy, ochrona jego mienia oraz zachowanie tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę;

- sumienne i staranne wykonywanie pracy, do której pracownik posiada wymagane uprawnienia oraz wszystkich innych obowiązków, które nie zostały ujęte w karcie stanowiska pracy, a wynikają z przepisów prawa lub wewnętrznych aktów normatywnych oraz udzielonych pełnomocnictw;

- zapewnienie poprawności danych w systemach informatycznych wykorzystywanych w spółce.

Dowód:

- karta stanowiska pracy powódki – w aktach osobowych powódki.

- przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

(...) (...) spółka z o.o. w X. prowadzi działalność rachunkowo-księgową, świadczącą doradztwo podatkowe, usługi outsourcingowe w zakresie księgowości, windykacji, finansów dla całej grupy (...) w X., powstałej wskutek podziału Zakładów (...) S.A. w X..

Bezsporne, a nadto dowód:

-odpis aktualny z rejestru KRS (...) (...) spółka z o.o. k. 90-93.

Siedziba (...) (...) sp. z o.o. w X. znajduje się na terenie (...) O. w X., gdzie usytuowanych jest ok. 10 zakładów produkcyjnych i usługowych. Cały teren (...) O. jest ogrodzony płotem. Wejście na ten teren jest możliwe na dwa sposoby - przez bramę główną oraz przez budynek (...) od strony ul. (...), przy czym pracownicy z reguły nie mają uprawnień aby wchodzić do zakładu pracy na oba te sposoby.

Przy bramie głównej znajdują się cztery kołowroty, a do przejścia przez nie konieczne jest odbicie karty (przepustki osobowej). Ruch osobowy przez bramę główną jest nadzorowany przez kilku ochroniarzy, znajdują się tam też kamery (po dwie na wejściu i wyjściu). Przez bramę główną możliwy jest również wjazd pojazdem dla pracowników ze stosownym upoważnieniem. Nie jest możliwe, aby przez kołowrót weszły dwie osoby jednocześnie. Tożsame zasady obowiązywały osoby wychodzące z terenu (...) O..

Do wejścia na teren zakładu pracy przez budynek (...)-(...) bezpośrednio od ulicy (...) konieczne jest nadanie pracownikowi dodatkowych uprawnień. Uprawnienia te przyznaje się przede wszystkim osobom, które wykonują pracę w budynku (...)-(...). Wchodząc na teren zakładu w ten sposób, pracownik musi dwukrotnie użyć karty (przepustki osobowej) – pierwszy raz przy recepcji, a drugi raz przy wyjściu z budynku na teren zakładu pracy. Ruch osobowy w tym miejscu nie jest kontrolowany przez pracowników ochrony, znajdują się tam jednak kamery. Tożsame zasady obowiązywały osoby wychodzące z terenu (...) O.. W budynku (...) znajduje się dział księgowości oraz pomieszczenia zarządu strony pozwanej.

Zasadą w (...) O. jest, że wejście do każdego budynku znajdującego się na jego terenie wymaga użycia karty (przepustki osobowej).

Budynek, w którym znajdowały się pomieszczenia kasy prowadzonej przez pracodawcę powódki oznaczony jest symbolem X3.

Z budynku (...) do budynku (...) przejście pieszo zajmuje około 10 minut.

Wejście do budynku (...) od strony zewnętrznej wymaga użycia przepustki, ale nie ma możliwości, aby wchodząc do budynku (...) w ten sposób dostać się do pomieszczeń kasy. Wejście do budynku (...) (w tym pomieszczeń kasy) od strony terenu (...) O. jest możliwe bez konieczności użycia przepustki. Najpierw jednak należy przejść przez bramę główną i jednokrotnie użyć przepustki pracowniczej, albo wejść na teren (...) O. przez budynek (...) i dwukrotnie użyć przepustki pracowniczej.

V. W. (1) na co dzień pracę wykonywała w budynku (...), a G. G. – w budynku (...), położonym bezpośrednio za budynkiem (...).

Budynek (...) w którym znajdowały się pomieszczenia kasy znajdował się przy bramie głównej terenu (...) O..

Dowód:

- częściowo zeznania świadka G. G. na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony k. 149-153;

- zeznania świadka M. N. (1) na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka M. D. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.;

- przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

Na terenie (...) SA w X. na którym znajduje się zakład pracy (...) obowiązuje i również w 2022 r. obowiązywała instrukcja w sprawie systemu przepustkowego oraz zasad fotografowania i filmowania.

Zgodnie z jej treścią dokumentami uprawniającymi do wstępu/wjazdu na teren (...) SA są: przepustki osobowe, karty wstępu, przepustki na samochód, przepustki dyspozytorskie na samochód, klucz specjalny, przepustki awaryjne (pkt I.2 Instrukcji). Przepustką osobową jest indywidualnie przydzielana osobie i spersonalizowana (ze zdjęciem, imieniem i nazwiskiem oraz nazwą jednostki organizacyjnej /podmiotu, w której zatrudniona jest dana osoba lub na rzecz, której dana osoba świadczy pracę/usługi na jakiejkolwiek podstawie prawnej) elektroniczna zbliżeniowa karta, uprawniająca do wielokrotnego wejścia i opuszczenia terenu i/lub obiektów (...) SA, objętych systemem kontroli dostępu (pkt I.3c).

Osoba posiadająca przepustkę osobową, wchodząc na teren (...) SA, musi zarejestrować wejście przy przejściu wyposażonym w czytnik. W tym celu powinna:

- przygotować przepustkę osobową tak, aby była widoczna dla pracownika ochrony;

- podejść do kołowrotu i zbliżyć przepustkę osobową do czytnika umieszczonego na obudowie kołowrotu;

- po usłyszeniu sygnału gaśnie zielona lampka, zostaje zwolniona blokada kołowrotu i wówczas należy przechodzić, popychając ramię kołowrotu siłą mięśni (pkt V.A.1).

Każde wyjście osoby posiadającej przepustkę osobową z terenu (...) SA również musi być zarejestrowane przy przejściu wyposażonym w czytnik. Postępować należy analogicznie, jak przy wejściu (pkt V.A.2).

Osoba, która chce przejść przez drzwi objęte kontrolą dostępu ma obowiązek zarejestrować się na czytniku umieszczonym na drzwiach. W tym celu powinna:

- przybliżyć, do czytnika umieszczonego obok drzwi, przepustkę osobową, kartę wstępu, klucz specjalny lub przepustkę awaryjną;

- po usłyszeniu sygnału dźwiękowego pchnąć albo pociągnąć drzwi (pkt V.B.3).

Każda osoba przechodząca przez drzwi jest zobowiązana do rejestracji faktu przejścia na czytniku. Wejście osoby bez rejestracji jest wejściem nieuprawnionym (pkt V.B.4).

System rejestruje każde odbicie przepustki na wejściu i wyjściu – liczba wejść musi się równać liczbie wyjść. Niezgodność stanowi naruszenie reguł określonych niniejszą Instrukcją i podlega postępowaniu wyjaśniającemu prowadzonemu przez Kierownika ds. Ochrony.

Dowód:

- zarządzenie nr (...) Dyrektora Generalnego (...) SA z dnia 1 września 2022 r. wraz z załącznikiem, k. 82-85;

- częściowo zeznania świadka G. G. na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony k. 149-153;

- zeznania świadka M. N. (1) na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka M. D. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.;

- przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

Pracownicy (...) (...) sp. z o.o. zwracali szczególną uwagę na każdorazowe używanie przepustek osobowych przy wchodzeniu na teren (...) O. oraz opuszczaniu go. To samo dotyczyło wchodzenia i wychodzenia do/z poszczególnych budynków znajdujących się na terenie zakładu pracy. W przypadku nieużycia karty przy wejściu do zakładu pracy/ budynku, system nie pozwalał na późniejsze opuszczenie ww. miejsc albowiem system „nie widział” danej osoby znajdującej się na terenie objętym kontrolą dostępu. W razie braku przepustki osobowej przy wyjściu z zakładu pracy/budynku, uniemożliwiał on natomiast wejście do ww. miejsc po raz kolejny.

Przepustka osobowa pracownika służyła nie tylko do dostania się na teren siedziby spółki, ale równie umożliwiała poruszanie się pomiędzy innymi budynkami, do których można się dostać jedynie po odbiciu się kartą. Przy wejściu do każdego z budynków, oprócz wejścia do budynku (...) od strony zakładu pracy był zamontowany czytnik.

W czasie zatrudnienia powódki u strony pozwanej zanotowano tylko jeden incydent naruszenia przez nią systemu Ł.-W., tj. w dniu 5 października 2022 r.

W dniu 30 grudnia 2022 r. system kontroli ruchu osobowego na terenie (...) O. działał w sposób prawidłowy.

Dowód:

- wydruk z systemu ewidencji czasu pracy, k. 86;

- częściowo zeznania świadka G. G. na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka M. N. (1) na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka M. D. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony k. 187-190v;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v;

- zeznania świadka Ł. R. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.;

- przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

Ani prezes zarządu strony pozwanej Ł. R. ani bezpośrednia przełożona powódki G. H. nie analizowali na bieżąco zapisów kamer zamontowanych przy wejściach na teren (...) O., a także rekordów w systemie przepustkowym dokumentujących ruch osobowy osób wchodzących na teren (...) O., w tym osób zatrudnionych w pozwanej spółce.

Dowód:

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v;

- zeznania świadka Ł. R. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.

U strony pozwanej w okresie zatrudnienia V. W. (1), jak również obecnie obowiązuje Regulamin Pracy. Do podstawowych obowiązków pracownika należy m.in. sumienne i staranne wykonywanie pracy oraz stosowanie się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę (§ 6 pkt 1 tiret 4).

Dowód:

- Regulamin Pracy pracowników (...) Sp. z o.o. w X. wraz z aneksami, k. 166-181.

Od kwietnia 2022 r. powódka nie miała uprawnień do wjazdu prywatnym samochodem na teren (...) O. przez bramę główną. Jedynym sposobem na dostanie się przez nią na teren (...) O. w X. było więc od tego momentu przejście pieszo przez kołowroty na bramie głównej (z jednoczesnym odbiciem się przepustką osobową) bądź wejście na ten teren przez budynek (...) (z jednoczesnym dwukrotnym odbiciem się przepustką osobową).

Bezsporne, a nadto dowód:

- zeznania świadka M. N. (1) na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., protokół rozprawy, k. 149-153;

- przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

U pracodawcy V. W. (1) na ostatni dzień roboczy każdego roku obrotowego odbywały się inwentaryzacje, celem zweryfikowania wykazanego w księgach rachunkowych obsługiwanych spółek stanu aktywów i pasywów. Porę inwentaryzacji ustalano zawsze na koniec dnia pracy - tak, aby po jej zakończeniu nie wracać już na stanowiska pracy.

Przez wiele lat, zgodnie z ustalonym u pracodawcy powódki zwyczajem komisję inwentaryzacyjną stanowiły G. G. i X. V..

Powódka nie miała wskazanego w pisemnym zakresie obowiązków uczestnictwa w inwentaryzacji środków pieniężnych, znajdujących się w kasie.

Powódka zwykle nie brała udziału w inwentaryzacji rocznej środków znajdujących się w kasie prowadzonej przez (...) (...) sp. z o.o. w X..

Dowód:

- częściowo zeznania świadka G. G. na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka M. D. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony k. 187-190v;

- zeznania świadka Ł. R. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.;

-przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

W (...) (...) sp. z o.o. w 2022 r. i obecnie obowiązuje Zakładowa Instrukcja Inwentaryzacyjna, określająca m.in. zasady organizacji i techniki przeprowadzenia procesu inwentaryzacji (pkt I.2 Instrukcji). Ustalenie terminów i częstotliwości spisów oraz dobór najlepszych dla Spółki warunków organizacyjnych należą do Kierownika Spółki z tym, że corocznej inwentaryzacji na ostatni dzień każdego roku obrotowego podlegają bezwzględnie finansowe aktywa obrotowe, tj. środki pieniężne, weksle, czeki, papiery wartościowe, akcje oraz obligacje (pkt IV.6.3.a).

Środki pieniężne i czeki gotówkowe są objęte inwentaryzacją w formie spisu z natury, który powinien zawsze nastąpić na ostatni dzień roku obrotowego (pkt VI.1 Instrukcji).

Z czynności inwentaryzacyjnych, kontrolnych i zdawczo-odbiorczych zespół spisowy sporządza się protokół, oddzielnie dla kasy złotówkowej i walutowej (pkt VI.8 Instrukcji).

Zespół spisowy przystępuje do spisu w obecności osoby materialnie odpowiedzialnej za stan spisywanych składników majątkowych lub osoby pisemnie przez nią upoważnionej (pkt V.5 Instrukcji).

W przypadku inwentaryzacji przeprowadzonej na podstawie spisu z natury (zapasy), za powołanie i przeszkolenie zespołów spisowych jest odpowiedzialny Pracownik Biura Księgowego (...), a za przeprowadzenie spisów z natury – zespół spisowy (pkt IV.10 tab. 1 pkt 2-3).

V. W. (1) poświadczyła zapoznanie się z instrukcją inwentaryzacyjną w dniu 04 października 2021 r.

Dowód:

- zarządzenie nr (...) Prezesa Zarządu (...) sp. z o.o. z dnia 8 września 2021 r. w sprawie wprowadzenia Zakładowej Instrukcji Inwentaryzacyjnej wraz z załącznikiem, k. 75 – 80, 124-138;

- poświadczenie zapoznania się powódki z zakładową instrukcją inwentaryzacyjną, k. 81.

W dniu 30 grudnia 2022 r., czyli w dzień, w którym miała odbyć się inwentaryzacja środków znajdujących się w kasie X. V. była nieobecna w pracy z powodu choroby.

Dowód:

- częściowo zeznania świadka G. G. na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153.

30 grudnia 2022 r. V. W. (1) była obecna w pracy. Nie miała wcześniej zawnioskowanego urlopu wypoczynkowego obejmującego tą datę. O godz. 12:59 zgłosiła ona jednak wniosek urlopowy na ten sam dzień. Wniosek wpłynął do bezpośredniej przełożonej powódki G. H., która zatwierdziła go także 30 grudnia 2022 r. o godz. 13:13.

W dniu 30 grudnia 2022 r. V. W. (1) nie została odwołana z urlopu przez pracodawcę.

Dowód:

- zrzut z systemu urlopowego i wydruk systemu wniosków urlopowych, k. 117- 118, k. 182-183;

- wydruk z systemu rejestracji ruchu osobowego powódki za grudzień 2022 r.k. 119-123;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.

Na karcie magnetycznej (przepustce osobowej) V. W. (1) w dniu 30 grudnia 2022 r. zarejestrowano następujące wejścia/wyjścia:

- 7:30:50: budynek (...), wejście z ul. (...);

- 8:13:33: budynek (...), wyjście do zakładu;

- 8:19:15: budynek (...), wejście z zakładu;

- 9:19:35: budynek (...), wyjście do zakładu;

- 9:27:22: budynek (...), wejście z zakładu;

-10:25:13: budynek (...), wyjście do zakładu;

-10:32:24: budynek (...), wejście z zakładu;

-11:54:04: budynek (...), wyjście do zakładu;

- 12:00:50: budynek (...), wejście z zakładu;

- 12:42:48: budynek (...), wyjście do zakładu;

- 12:50:55: budynek (...), wejście z zakładu;

- 13:06:25: budynek (...), wyjście na ul. (...).

Dowód:

- historia karty, k. 12,73-73v.

Na karcie magnetycznej (przepustce osobowej) G. G. w dniu 30 grudnia 2022 r. zarejestrowano następujące wejścia/wyjścia:

- 06:47:46: kołowrót 4 – wejście, Brama Główna – wejście;

- 06:51:47: budynek (...)-(...), wejście z zakładu;

- 06:52:16: budynek (...)-(...), wejście do (...);

- 11:41:30: budynek (...)-(...), wyjście z (...);

- 11:43:35: budynek (...) (...), wyjście do zakładu;

- 11:43:50: budynek (...)-(...), wejście z zakładu;

- 11:49:50: budynek (...)-(...), wejście do (...);

- 14:01:32: budynek (...) (...), wyjście z (...);

- 14:01:45: budynek (...)-(...), wyjście do zakładu;

- 15:31:47: kołowrót 3 – wyjście, Brama Główna – wyjście.

Dowód:

- historia karty, k. 74-74v.

Inwentaryzację środków pieniężnych i czeków gotówkowych w kasach spółek z grupy (...) odbyła się w dniu 30 grudnia 2022 r. bez udziału V. W. (1) w tych czynnościach. Przeprowadzała ją G. G..

Inwentaryzacja ta odbyła się w budynku (...), w pokoju socjalnym kasy głównej, już po opuszczeniu przez V. W. (1) o godzinie 13:06 terenu zakładu pracy. V. W. (1) po tej godzinie nie wracała już na teren zakładu pracy ani przez bramę główną, ani wejście w budynku (...). Nie wjechała po tej godzinie na teren zakładu pracy również autem. Inwentaryzacja środków znajdujących się w kasie w dniu 30 grudnia 2022 r. była prowadzona od godz. 14:01 do 15:30. Drzwi do kasy otworzyła i zamknęła X. W.. Po przeprowadzonych czynnościach G. G. zostawiła dokumentację związaną z inwentaryzacją w kasie i udała się do domu.

W dniu 30 grudnia 2022 r. nie została przeprowadzona inwentaryzacja środków spółki (...) Sp. z.o.o. Środki znajduje się w kasie tej spółki co roku liczono pierwszego dnia roboczego następnego roku.

Dowód:

- częściowo zeznania świadka G. G. na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół k. 149-153;

- zeznania świadka M. D. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony k. 187-190v;

- zeznania świadka Ł. R. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.;

G. G. dokonywała w dniu 2 stycznia 2023 r. samodzielnie czynności spisowych dot. spółki (...) od godz. 7:55 do godz. 9:55. V. W. (1) była obecna tego dnia w pracy, jednak nie brała udziału w ww. czynnościach, system zarejestrował jedynie krótkotrwałe opuszczenie przez nią budynku.

Po powrocie do pracy w nowym roku G. G. podpisała protokoły z inwentaryzacji rocznej i przekazała je do podpisu kasjerce X. W..

Dowód:

- częściowo zeznania świadka G. G. na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153.

V. W. (1) złożyła własnoręczne podpisy na następujących dokumentach sporządzonych po przeprowadzeniu inwentaryzacji rocznej na dzień 30 grudnia 2022 r.:

- PROTOKÓŁ (...) (...) inwentaryzacji rocznej środków pieniężnych w spółce (...) z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) kontroli kasy walutowej w spółce (...) z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) inwentaryzacji weksli w kasie w spółce (...) z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) inwentaryzacji akcji w kasie w spółce (...) z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) S.A. inwentaryzacji rocznej środków pieniężnych w spółce (...) S.A. z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) S.A. kontroli kasy walutowej w spółce (...) S.A. z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) S.A. inwentaryzacji weksli w kasie w spółce (...) S.A. z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) sp. z o.o. inwentaryzacji rocznej środków pieniężnych w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) kontroli kasy walutowej w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) inwentaryzacji rocznej środków pieniężnych w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) inwentaryzacji rocznej środków pieniężnych w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) inwentaryzacji weksli w kasie w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r.;

- PROTOKÓŁ (...) (...) kontroli kasy walutowej w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r.

V. W. (1) protokoły podpisała, podobnie jak G. G., na początku roku 2023 r. V. W. (1) nie czytała wszystkich podpisanych wówczas przez siebie dokumentów przyniesionych jej przez X. W. i nie sprawdzała daty wskazanej w protokołach oznaczającej datę wykonania czynności protokołowanych.

Dowód:

- protokoły, k. 57-71.

-przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

Z każdej inwentaryzacji środków pieniężnych, również tej prowadzonej w 2022 r., sporządzone protokoły przekazywano do działu księgowości, który sprawdzał poprawność zapisów protokołów z zapisami w systemie. Pracownicy działu księgowego nie sprawdzali jednak ponownie, czy zapisy w protokołach zgadzają się z faktycznym stanem środków w kasie – nie dokonywali ich ponownego przeliczenia. Nie weryfikowali oni również prawdziwości podpisów osób wskazanych na protokołach, ani tego, czy w rzeczywistości brali oni udział w inwentaryzacji.

Stwierdzenie faktycznego stanu środków w kasie służyło do prawidłowego sporządzenia sprawozdania finansowego za dany rok obrotowy, który następnie badany był przez biegłego rewidenta.

Dowód:

- zeznania świadka M. D. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony k. 187-190v.

Po przejściu w drugiej połowie lipca 2024 r. przez X. W. na emeryturę została zamknięta kasa prowadzona przez stronę pozwaną, a środki się w niej znajdujące miały zostać przekazane do banku (...). V. W. (1) po wypłaceniu środków pieniężnych z kasy prowadzonych dla spółek i konwojowaniu tych środków do placówki banku przez kasjerkę, uzyskała jednak od Ł. I. (specjalisty ds. księgowości) informację, że do banku nie zostały zdane wszystkie środki, które znajdowały się w kasie, a których wartość miała wynikać z ostatnio prowadzonej inwentaryzacji.

V. W. (1) przekazała następnie powyższe informacje G. H., która wraz z nią udała się do banku obsługującego spółkę. W banku uzyskały informacje, że nie została wpłacona kwota, która wynikała z protokołów dokumentujących ostatni stan kasy. G. H. poinformowała o zaistniałej sytuacji Ł. R.. Następnie rozpoczęto wewnętrzną analizę dokumentów powstałych w toku inwentaryzacji za kilka lat wstecz, celem ustalenia, kiedy doszło do zniknięcia środków spółek, gdyż było podejrzenie, że kasjerka X. W. nie rozliczyła się ze wszystkich środków.

Dowód:

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v;

- zeznania świadka Ł. R. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.

- przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

Dokumenty związane z prowadzeniem inwentaryzacji środków finansowych po powrocie z urlopu wypoczynkowego w dniu 29 lipca 2024 r. przekazała pracodawcy G. G.. Analizując treść protokołów z inwentaryzacji przeprowadzonej w dniu 30 grudnia 2022 r., a także godziny pracy powódki i G. G. w tym dniu, ustalono, że powódka nie mogła brać udziału w sporządzanej wówczas inwentaryzacji rocznej, albowiem inwentaryzacja, biorąc pod uwagę ruch osobowy G. G. mogła odbyć się wyłącznie w godzinach popołudniowych, kiedy V. W. (1) nie było na terenie zakładu pracy.

Dowód:

- zeznania świadka M. N. (1) na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e – protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v;

- zeznania świadka Ł. R. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.

Dokonawszy powyższych ustaleń, pracodawca zorganizował z powódką dwa spotkania wyjaśniające – pod koniec lipca i w sierpniu 2024 r., w którym oprócz powódki udział wzięła jej bezpośrednia przełożona G. H., ówczesny prezes zarządu strony pozwanej Ł. R. oraz pracownik firmy świadczącej dla strony pozwanej usługi z zakresu kontroli wewnętrznej M. N. (2). W ich toku powódka początkowo utrzymywała, że była obecna podczas sporządzania inwentaryzacji rocznej w dniu 30 grudnia 2022 r. W odróżnieniu od G. G. i X. V., opisywała ona jednak dokonywane wówczas czynności w sposób ogólny, wskazując, że polegały one na przeliczaniu gotówki. Po okazaniu powódce wydruków z systemu ewidencji czasu pracy, stwierdziła ona, że jednak nie brała udziału w inwentaryzacji. Po jednym z tych spotkań V. W. (1) potwierdziła, że na okazanych jej protokołach z dnia 30 grudnia 2022 r. widnieją jej podpisy.

Podczas powyższych spotkań powódka nie była poddawana presji.

Dowód:

- zeznania świadka M. N. (1) na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v;

- zeznania świadka Ł. R. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e -protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v.;

-przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

W dniu 6 sierpnia 2024 r. po jednym ze spotkań wyjaśniających powódka sporządziła oświadczenie dotyczące inwentaryzacji przeprowadzonej w dniu 30 grudnia 2022 r. W jego treści powódka wskazała, że nie pamięta przebiegu tej inwentaryzacji, ale z założenia powinna ona odbyć się zgodnie z procedurą. Oświadczyła, że na podstawie przedłożonych jej dokumentów wychodzi na to, że jej tam nie było, a koleżanka przedłożyła jej protokół do podpisu. Nadmieniła, że w tamtym okresie w jej życiu prywatnym miały miejsce trudne wydarzenia, w tym m.in. rozwód.

Powódka oświadczenie sporządziła samodzielnie, bez sugerowania przez kogokolwiek V. W. (1) jego treści.

Dowód:

- oświadczenie powódki z dnia 6 sierpnia 2024 r., k. 72;

-przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

Żadna z działających u pracodawcy organizacji związkowych nie reprezentowała V. W. (1) i nie podjęła się obrony praw pracownicy.

Bezsporne, a nadto dowód:

- korespondencja znajdująca się w aktach osobowych powódki.

Pismem z dnia 6 sierpnia 2024 r. strona pozwana rozwiązała umowę o pracę zawartą z powódką w dniu 30 grudnia 2014 r. na czas nieokreślony od dnia 1 stycznia 2015 r., zmienioną późniejszymi porozumieniami zmieniającymi – bez zachowania okresu wypowiedzenia, tj. z dniem doręczenia powódce ww. pisma.

Pracodawca wskazał, że w protokołach, o których mowa powyżej, powódka potwierdziła, że brała udział w czynnościach nimi udokumentowanych, podczas gdy w rzeczywistości czynności te zostały wykonane wyłącznie przez drugiego członka komisji – G. G.. Z materiałów będących w posiadaniu pracodawcy wynika bowiem, że w dniu 30 grudnia 2022 r. powódka wyszła poza bramę główną zakładu o godz. 13:06 i nie wróciła już tego dnia na teren zakładu, natomiast G. G. mogła przeprowadzać inwentaryzację, o której mowa w ww. protokołach wyłącznie pomiędzy godziną 14:01 a 15:31, czyli w czasie, kiedy powódki nie było już na terenie, na którym znajdują się inwentaryzowane/kontrolowane kasy. Przeprowadzenie ww. inwentaryzacji/kontroli bez udziału powódki oznacza, że czynności te zostały przeprowadzone w sposób, który nie pozwolił na wiarygodne ustalenie rzeczywistego stanu środków pieniężnych, weksli i akcji, znajdujących się w kasach w dniu 30.12.2022 r.

Pracodawca zaznaczył, że wiedzę o przyczynie uzasadniającej rozwiązanie z powódką umowy o pracę pracodawca powziął w dniu 2 sierpnia 2024 r. w związku z czynnościami wyjaśniającymi podjętymi w następstwie ujawnienia braku środków pieniężnych (łącznie ok. 423.000,00 zł) w kilku kasach prowadzonych przez innego pracownika pracodawcy na rzecz kilku spółek z grupy (...). Podkreślił, że powyższe zachowanie powódki stanowi naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, tj. obowiązku sumiennego i starannego wykonywania pracy (art. 100 § 1 k.p. oraz § 6 ust. 1 tiret czwarty Regulaminu Pracy), to jest przestrzegania Zakładowej Instrukcji Inwentaryzacyjnej, oraz obowiązku dbałości o dobro zakładu pracy (art. 100 § 2 pkt 4 k.p.).

Oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę bez wypowiedzenia zawierało pouczenie o prawie wniesienia odwołania do sądu pracy.

Dowód:

- oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z dnia 6 sierpnia 2024 r., k. 8;

- przesłuchanie powódki V. W. (1) na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 197-199.

Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki za ostatnie trzy miesiące zatrudnienia liczone jako ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 11.286,00 zł.

Dowód:

- zaświadczenie z dnia 30 grudnia 2024 r., k. 87.

Prowadzone u strony pozwanej postępowanie wyjaśniające wykazało, że inwentaryzacja środków znajdujących się w kasie za rok 2023 również nie została przeprowadzona w sposób prawidłowy.

G. G. jako pracownik pozwanej w zwiazku z nieprawidłowościami dotyczącymi prowadzenia spisu z natury środków znajdujących się w kasie, również w roku 2023, otrzymała rozwiązanie umowy o pracę na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.

Dowód:

- częściowo zeznania świadka G. G. na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 149-153;

- zeznania świadka M. D. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony k. 187-190v;

- zeznania świadka G. H. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v;

- zeznania świadka Ł. R. na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r., e- protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 187-190v..

Powyższy stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie powołanych powyżej dowodów z dokumentów, w tym dokumentów znajdujących się w aktach osobowych powódki. Żadna ze stron nie kwestionowała autentyczności tych dokumentów ani prawdziwości zawartych w nich treści, za wyjątkiem podnoszonych przez powódkę zarzutów co do autentyczności wydruku z aplikacji dokumenującego ruch osobowy powódki w dniu 30 grudnia 2022 r. na terenie zakładu pracy. Powódka wskazywała, że nie wiadomo przez kogo został on sporządzony oraz czy nie ingerowano w treść tego wydruku. Zarzuty powódki jednak w tym zakresie nie zasługiwały w ocenie Sądu Rejonowego na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności zważyć trzeba na okoliczność, że wydruki rejestrujące ruch osobowy powódki w systemie przepustkowym funkcjonującym na terenie jej zakładu pracy zostały przedłożone powódce już w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez pracodawcę. Powódce w dniu 06 sierpnia 2024 r okazano te wydruki i na ich podstawie powódka przyznała pracodawcy, że nie brała udziału w czynnościach inwentaryzacyjnych. Wydruki nie zostały więc zdaniem Sądu Rejonowego wytworzone, czy odpowiednio zmodyfikowane przez pracodawcę na potrzeby prowadzonego postępowania sądowego, a uzyskano je w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego u pracodawcy, mającego na celu wyjaśnienie przyczyny braku środków w kasie prowadzonej przez stronę pozwaną.

W drugiej kolejności należy zważyć, że dane w wydruków ruchu osobowego powódki pozostawały w swojej treści zgodne z wydrukiem z systemu obsługującego wnioski urlopowe pracowników strony pozwanej. Informacji pochodzących z tego systemu, a według których powódka kilkanaście minut przed opuszczeniem zakładu pracy złożyła w systemie wniosek urlopowy na dzień 30 grudnia 2022 r. powódka już nie kwestionowała. Wniosek ten został złożony przez powódkę kilkanaście minut przed opuszczeniem zakładu pracy o godzinie 13:06. Logicznym natomiast w świetle zasad doświadczenia życiowego jest stwierdzenie, że pracownik obecny w pracy, składający wniosek urlopowy na ten sam dzień, po opuszczeniu zakładu pracy nie wraca na swoje stanowisko pracy, ani w inne miejsce na terenie zakładu pracy, by świadczyć pracę na rzecz pracodawcy. Jednocześnie, co trzeba w tym miejscu zaznaczyć wydruk z systemu obsługującego wnioski urlopowe strony pozwanej obalił wersję powódki co do tego, że przebywała ona na urlopie w dniu 30 grudnia 2022 r. i została z niego odwołana przez pracodawcę, a do pracy przybyła na kilka godzin, by przeprowadzić czynności inwentaryzacyjne z G. G..

Po trzecie Sąd prawdziwość danych z systemu rejestrującego ruch osobowy wywodził z zeznań świadka M. N. (1), który prowadził postępowanie wyjaśniające u strony pozwanej dotyczące braków w środkach znajdujących się w kasie. Świadek zeznawał, że danych tych nie da się zmodyfikować i wydruk przedstawiony do akt sprawy wskazywał na dane pobrane wprost z aplikacji. Zeznania świadka M. N. (1) w tym zakresie zwłaszcza były dla Sądu Rejonowego wiarygodne, albowiem nie był i nie jest on pracownikiem strony pozwanej. Jego rola ograniczała się do wyjaśnienia okoliczności przeprowadzenia spisu środków z natury w poszczególnych latach u strony pozwanej i w ocenie Sądu Rejonowego nie był on w żaden sposób zainteresowany aby przebieg wydarzeń spornych w niniejszym postępowaniu, a w szczególności dotyczących wiarygodności danych z aplikacji ruchu osobowego przedstawiać w sposób odmienny od rzeczywistego.

Sąd Rejonowy za konieczne uważa zwrócenie uwagi również na fakt, że powódka kwestionując prawdziwość danych z aplikacji rejestrującej ruch osobowy w dniu 30 grudnia 2022 r. nie wskazała w niniejszym postępowaniu jednoznacznie żadnej alternatywnej wersji wydarzeń. Nie wskazywała w jakich godzinach spis się odbył, gdzie udała się po dokonaniu spisu z G. G., w jaki sposób – przez które z wyjść - opuściła teren zakładu pracy. Powódka ograniczyła się jedynie do negowania dowodów przedłożonych przez stronę pozwaną, zasłaniając się jednocześnie niepamięcią co do tych kwestii, jakże istotnych dla rozstrzygnięcia zgodności z prawem rozwiązania umowy o pracę.

Sąd ustalając stan faktyczny w sprawie oparł się na dowodzie z zeznań świadków G. G. (częściowo), M. N. (1), M. D., G. H., Ł. R., a także na dowodzie z przesłuchania powódki. Ponadto, Sąd Rejonowy z urzędu dopuścił i przeprowadził dowód z zeznań świadka X. W., czyli osoby zatrudnionej na stanowisku kasjera, corocznie biorącej udział w czynnościach inwentaryzacyjnych u strony pozwanej jako osoba materialnie odpowiedzialna za stan środków w kasie.

Wskazać należy, że zeznania świadków znajdowały w przeważającym zakresie pokrycie w materiale dowodowym w postaci dokumentów. Świadkowie zgodnie zeznawali co do zatrudnienia powódki, zakresu jej obowiązków, ograniczonego dostępu terenu zakładu pracy powódki i konieczności rejestrowania każdego wejścia i wyjścia przez pracowników strony pozwanej na teren zakładu pracy. Świadkowie zgodnie zeznawali o tym, iż niemożliwym byłoby przejście przez bramę główną jednocześnie przez dwie osoby, a w przypadku braku rejestracji wejścia pracownika na teren zakładu pracy, że niemożliwe bez rejestracji naruszenia było opuszczenie terenu zakładu pracy.

W zakresie zeznań świadka G. G. należy jednak wskazać, że świadek otrzymał od strony pozwanej oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, tj. w tym samym trybie co powódka. Sąd z urzędu ma wiedzę, że świadek również odwołała się od złożonego oświadczenia i przed tut. Sądem toczy się postępowanie z jej powództwa przeciwko stronie pozwanej, a przyczyną rozwiązania umowy o pracę są nieprawidłowości w zakresie prowadzonych przez G. inwentaryzacji środków znajdujących się w kasie. Już samo to dało Sądowi podstawy to uznania, że świadek jest w konflikcie ze stroną pozwaną i jej zeznania mogły nie być w pełni obiektywne. Sąd nie dał wiary twierdzeniom świadka jakoby powódka była obecna w trakcie przeprowadzania inwentaryzacji środków znajdujących się w kasie w dniu 30 grudnia 2022 r. Świadek G. G. miała bowiem interes w tym, aby postępowanie w niniejszej sprawie wykazało obecność powódki przy czynnościach inwentaryzacyjnych prowadzonych w dniu 30 grudnia 2022 r. Tym samym Sąd nie dał wiary twierdzeniom świadka jakoby powódka była obecna w trakcie przeprowadzanej inwentaryzacji. Sąd Rejonowy w szczególności zwrócił uwagę na fakt, iż świadek G. G. zeznawała o obecności V. W. (1) na inwentaryzacji w dniu 30 grudnia 2022 r. wskazując jednocześnie, że po opuszczeniu budynku (...) rozstała się z powódka i nie ma wiedzy co do tego w jaki sposób powódka opuściła teren zakładu pracy. W pozostałym zakresie tj. zakresu obowiązków powódki, przebiegu zatrudnienia, dostępu na teren zakładu pracy dla pracowników strony pozwanej zeznania świadka znajdowały pokrycie w pozostałym materiale dowodowym i stały się podstawą ustaleń faktycznych.

Powódka stała natomiast na stanowisku, że „na inwentaryzacji była, ale nie pamięta w którym roku”. Sąd obdarzył dowód z przesłuchania powódki przymiotem wiarygodności w ograniczonym zakresie, w szczególności odmówił wiary powódce w zakresie w jakim powódka wskazywała, że brała udział w jakiejkolwiek inwentaryzacji. Powódka w zakresie tego o której godzinie 30 grudnia 2022 r. wyszła z pracy, którym wyjściem wychodziła z pracy i czy wychodziła z czynności inwentaryzacyjnych zasłaniała się niepamięcią. Tłumaczyła to prowadzoną w tym okresie sprawą rozwodową i związanym z tym skupieniem na sprawach rodzinnych. W ocenie Sądu Rejonowego jednak twierdzenia powódki co do tego, że nie pamięta kluczowych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestii były jedynie jej strategią procesową, mającą na celu uniknięcie kategorycznego przedstawiania opisu zdarzeń relewatnych w niniejszym postępowaniu – jak godzina i okoliczności ostatecznego opuszczenia zakładu pracy. Zasady doświadczenia życiowego kazały jednak przyjmować, że w przypadku gdy pracownik odwoływany jest z urlopu wypoczynkowego i musi przybyć na teren zakładu pracy aby wykonać czynności które zwykle nie leżą w zakresie jego obowiązków to zdarzenia takie zapamiętuje. Zwłaszcza, jeżeli następnie w związku z tymi zdarzeniami pracodawca następnie zwalnia go dyscyplinarnie. Powódka natomiast w toku procesu podtrzymywała twierdzenia o tym, że okoliczności istotnych dla sprawy nie pamięta. Dodatkowo, w ocenie Sądu Rejonowego, w przypadku odwołania pracownika z urlopu wypoczynkowego, gdyby powódka przybyła na teren zakładu pracy, to w jej interesie byłoby potwierdzenie stawiennictwa, pomimo wypisanego i zatwierdzonego urlopu, aby dzień, czy też godziny utraconego urlopu wypoczynkowego odebrać w przyszłości. Wbrew zasadom logiki natomiast byłoby działanie powódki, aby po uzyskaniu urlopu wypoczynkowego i opuszczeniu zakładu pracy o godzinie 13:06 niejako w ukryciu (bez ujawnienia swojej obecności poprzez potwierdzenie przybycia na teren zakładu pracy i następnie bez ujawnienia opuszczenia terenu zakładu pracy) powódka dostała się na teren zakładu pracy i brała udział w czynnościach, które jak twierdziła nie należą do jej obowiązków pracowniczych.

Z przesłuchania świadków M. N. (1), M. D., G. H., Ł. R. wynikało również iż strona pozwana powzięła dopiero w sierpniu 2024 r. informacje o poświadczeniu przez powódkę nieprawdy poprzez podpisanie protokołów z dnia 30 grudnia 2022 r. Zeznania świadków potwierdziły, że strona pozwana jako pracodawca o tym, że doszło do nieprawidłowości w zakresie prowadzonych inwentaryzacji i sporządzanych protokołów powziął dopiero w sierpniu 2024 r. po przejściu przez X. W. na emeryturę, gdy została zamknięta kasa, a środki się w niej znajdujące zostały przekazane do banku i wtedy okazało się, że brakuje ich znacznej części, które zostały wskazane w protokole, a których wysokość potwierdziła powódka swoim podpisem na protokołach.

Odnosząc się natomiast do treści zeznań świadka X. W. to nie wniosły one niczego istotne dla niniejszego postępowania. W pierwszej kolejności świadek opisywała bowiem, że powódka dokonywała inwentaryzacji jedynie w zakresie środków spółki (...) i to nie w dniu 30 grudnia 2022 r., a pierwszego dnia roboczego roku 2023 r. Dopiero po okazaniu świadkowi protokołów inwentaryzacji za rok 2022 dotyczących wszystkich spółek (na żądanie pełnomocnika powódki) świadek wyjaśniała, że skoro powódka podpisała te protokoły, to musiała brać udział w tych czynnościach, podtrzymała jednak swoje stanowisko co do tego, że nie wie, czy powódka brała udział w liczeniu środków innych, niż (...) spółek. W ocenie Sądu świadek w zakresie relacjonowania przebiegu zdarzeń inwentaryzacji środków znajdujących się w kasie w ogóle nie była osobą wiarygodną. Nie była pewna przekazywanych przez siebie informacji, wycofywała się ze złożonych oświadczeń, zasłaniała się niepamięcią spowodowaną problemami zdrowotnym. Z tych względów Sąd Rejonowy zeznań świadka X. W. w ogóle nie brał pod uwagę. Jednak nawet gdyby przyjąć, że relacja świadka X. W. odpowiadała rzeczywistemu stanu rzeczy, to należałoby uznać, że powódka V. W. (1) nie brała udziału w inwentaryzacji w dniu 30 grudnia 2022 r., a dokończyła ją pierwszego dnia roboczego 2023 r., samodzielnie, bez G. G., przeliczając jedynie środki (...).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu w całości.

W niniejszej sprawie powódka V. W. (1) wnosiła ostatecznie o zasądzenie od strony pozwanej (...) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w X. odszkodowania z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy w wysokości 33.858,00 zł, stanowiącego trzykrotność średniego miesięcznego wynagrodzenia powódki wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty, sprostowanie świadectwa pracy w ten sposób, że w miejsce zapisu ,,rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę na mocy art. 30 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 52 § 1 k.p.” pracodawca powódki zobowiązany byłby do wpisu, iż ,rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło przez oświadczenie pracodawcy z zachowaniem okresu wypowiedzenia na mocy art. 30 § 1 pkt 2.”

Z kolei strony pozwana wnosiła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Podstawę prawną żądania powódki stanowił art. 56 § 1 zd. pierwsze k.p. w zw. z art. 58 k.p. Rozstrzygając zasadność dochodzonego żądania, należało więc ustalić, czy strona pozwana rozwiązując z powódką umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) uczyniła to w sposób prawidłowy, a więc czy oświadczenie pracodawcy spełniało wymogi formalne (zachowania terminu, formy pisemnej, podania przyczyny wypowiedzenia), a przypadku udzielenia odpowiedzi pozytywnej, merytorycznego przeanalizowania przyczyn rozwiązania stosunku pracy, tj. czy były one rzeczywiste i prawdziwe.

W niniejszym postępowaniu nie ulegało wątpliwości, iż strona pozwana zachowała wymogi formalne dotyczące zastosowanego trybu rozwiązania umowy o pracę, gdyż oświadczenie złożono w formie pisemnej (30 § 3 k.p.), wskazywało ono przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy (art. 30 § 4 k.p.) oraz zawierało pouczenie o przysługującym powodowi prawie odwołania do sądu pracy (art. 30 § 5 k.p.).

Sąd ponadto zbadał zarzut powódki w zakresie przekroczenia terminu wskazanego w treści art. 52 § 2 k.p.

Zgodnie z art. 52 §2 k.p. rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika me może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. A zatem jednomiesięczny termin biegnie od daty uzyskania przez pracodawcę wiadomości, nie zaś, jak twierdziła powódka, od daty zdarzenia czy od daty, w której pracodawca mógł uzyskać wiadomość o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że termin z art. 52 § 2 k.p. nie rozpoczyna się, gdy świadomość okoliczności uzasadniających zastosowanie sankcji występuje jedynie po stronie osób będących wprawdzie w hierarchii zawodowej przełożonymi pracownika, ale do których zadań i kompetencji nie należy dokonywanie w imieniu pracodawcy czynności prawnych z zakresu prawa pracy (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 listopada 1997 r., I PKN 361/97, OSNAPiUS 1998 Nr 17, poz. 503; z dnia 10 października 2000 r., I PKN 77/00, LEX nr 1167845; z dnia 9 maja 2017 r., II PK 80/16, LEX nr 2294398) bądź też osób, które korzystają tylko z doraźnego upoważnienia organu zarządzającego daną jednostką organizacyjną do rozwiązania stosunku pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 1999 r., I PKN 439/99, OSNAPiUS 2001 Nr 9, poz. 301). Stanowisko to znajduje potwierdzenie w tym, że to osoba z art. 31 § 1 k. p., a nie żadna inna powinna mieć świadomość co do rodzaju i zakresu naruszeń obowiązków przez pracownika (na czynnik świadomości Sąd Najwyższy zwracał uwagę w wyroku z dnia 22 września 2004 r., I PK 466/03, LEX nr 1615726 i w wyroku z dnia 4 czerwca 2002 r., I PKN 242/01, LEX nr 1157543).

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 czerwca 2005 r., I PK 233/04 wskazał, że termin z art. 52 § 2 k.p. rozpoczyna bieg od uzyskania wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę przez jednego z członków wieloosobowego organu zarządzającego jednostką organizacyjną będącą pracodawcą.

Informację o ciężkim naruszeniu przez powódkę obowiązków pracowniczych strona pozwana powzięła w sierpniu 2024 r. w trakcie czynności wyjaśniających podjętych w związku z ujawnieniem braku środków pieniężnych w kasie prowadzonych przez współpracownika strony pozwanej na rzecz kilku spółek obsługiwanych przez pracodawcę powódki. W trakcie tego postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez M. N. (1), G. H. oraz Ł. R. — ówczesnego Prezesa Zarządu strony pozwanej, próbowano ustalić, między innymi, moment powstania tego braku i w tym celu poddano bardzo szczegółowej analizie wszystkie protokoły z inwentaryzacji w kasie za kilka lat wstecz oraz okoliczności ich sporządzenia. Z tego właśnie powodu przeprowadzono również rozmowy z osobami, które, według treści protokołów przeprowadzały inwentaryzację, między innymi z powódką. Powódka na spotkaniu w dniu 6 sierpnia 2024 r. przyznała pracodawcy, że na protokołach widnieją jej podpisy. Przed spotkaniem z dnia 6 sierpnia 2024 r. powódka odbyła spotkanie w lipcu 2024 r., kiedy ujawniono nieprawidłowości związane z brakiem środków finansowych. Niemniej jednak w trakcie tego spotkania powódka była jedynie zapytana, czy brała udział w inwentaryzacji w dniu 30 grudnia 2022 r., co potwierdziła. Strona pozwana dopiero po tym spotkaniu zaczęła dokładnie przeglądać protokoły, a także ustaliła przebieg dnia pracy powódki i G. G. 30 grudnia 2022 r. W szczególności, jak wynikało z przeprowadzonego postępowania dowodowego prezes zarządu Ł. R. czy przełożona powódki – G. H. nie dokonywali bieżących kontroli zapisu kamer, czy kontroli zapisu z systemu ruchu osobowego funkcjonujących na terenie zakładu pracy, co być może umożliwiłoby im ustalenie, że powódka V. W. (1) w dniu 30 grudnia 2022 r. opuściła zakład pracy o godzinie 13.06. Zresztą sama taka informacja nie dawałaby pracodawcy podstaw do tego, aby powziąć informacje o tym, że powódka nie brała udziału w inwentaryzacji środków znajdujących się w kasie w tym dniu. Do takiego wniosku bowiem pracodawca doszedł dopiero po konfrontacji zapisu z ruchu osobowego powódki, G. G. oraz samych protokołów inwentaryzacyjnych za rok 2022 r.

Zarzuty powódki co do tego, że pracodawca znajdował się posiadaniu tych danych i dokumentów co najmniej kilkanaście miesięcy przed wręczeniem jej oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę były bez znaczenia dla oceny zachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Trudno byłoby nakładać na pracodawcę obowiązek codziennej, bądź nawet comiesięcznej analizy ruchu osobowego każdego pracownika na terenie zakładu pracy przy braku zgłaszania co do tego pracownika jakichkolwiek nieprawidłowości, jak w szczególnosci nieusprawiedliwione nieobecności, czy brak wykorzystywania czasu pracy na obowiązki pracownicze. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynikało również, że protokoły inwentaryzacyjne po ich podpisaniu przez zespół spisowy i kasjerkę przekazywano do działu księgowego, który protokoły badał pod względem poprawności zapisów stanu środków w kasie z zapisami co do tych środków w systemie. Pracownicy działu kadr nie weryfikowali, czy osoby podpisane pod protokołami brały udział w tych czynnościach. Niesłuszny był zatem zarzut powódki zmierzający do wykazania, że dokumentacja z inwentaryzacji była weryfikowana przez inne jeszcze działy strony pozwanej, jak chociażby dział kontrolingu i pracodawca miał wiedzę, albo miał możliwość pozyskania wiedzy o nieprawidłowościach wcześniej niż w sierpniu 2024 r.

Reasumując nie doszło po stronie pozwanej do naruszenia przepisu art. 52 § 2 k.p., gdyż informacje o działaniach powódki pracodawca powziął dopiero w sierpniu 2024 r. po potwierdzeniu przez powódkę, że na protokołach z inwentaryzacji widnieją jej podpisy, po czym niezwłocznie złożył jej oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę.

W dalszej części należało rozważyć, czy rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę miało usprawiedliwione i rzeczywiste podstawy.

Zgodnie z dyspozycją art. 30 § 4 k.p. pracodawca składając pracownikowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia powinien w jego treści wskazać rzeczywistą i konkretną przyczynę uzasadniającą to rozwiązanie.

W protokołach, o których mowa powyżej, V. W. (1) potwierdziła, że brała udział w czynnościach nimi udokumentowanych, podczas gdy w rzeczywistości czynności te zostały wykonane wyłącznie przez drugiego członka komisji - G. G.. Z materiałów będących w posiadaniu pracodawcy wynikało bowiem, że w dniu 30 grudnia 2022 r. V. W. (2) wyszła poza bramę główną zakładu o godz. 13:06 i nie wróciła już tego dnia na teren zakładu, natomiast G. G. mogła przeprowadzać inwentaryzację, o której mowa w powołanych wyżej protokołach, wyłącznie pomiędzy godz. 14:01, a godz. 15:31, czyli w czasie kiedy nie było już V. W. (1) na terenie na którym znajdują się inwentaryzowane/kontrolowane kasy.

Przeprowadzenie wskazanych wyżej inwentaryzacji/kontroli bez udziału V. W. (1) (poprzednio J.) oznacza, że czynności te zostały przeprowadzone w sposób, który nic pozwolił na wiarygodne ustalenie rzeczywistego stanu środków pieniężnych, weksli i akcji, znajdujących się w kasach w dniu 30.12.2022 r.

Na podstawie analizy treści oświadczenia pracodawcy powódki z dnia 06 sierpnia 2024 r. należało przyjąć, że powódce w sposób konkretny i szczegółowy wskazano powody dla których pracodawca zadecydował o rozwiązaniu z nią umowy o pracę. Nie tylko wskazano poszczególne protokoły inwentaryzacyjne, daty ich sporządzenia, ale w sposób jednoznaczny podano powódce na czym miało polegać według pracodawcy naruszenie przez nią podstawowych obowiązków pracowniczych. Z pewnością więc, nie można oświadczenia pracodawcy złożonego w dniu 06 sierpnia 2024 r. traktować jako ogólne, czy mało konkretne. Z pewnością powódka po zapoznaniu się z treścią tego oświadczenia była w stanie zidentyfikować jakich jej zachowań i czynności dotyczyły zarzuty pracodawcy oraz umiejscowić te zachowania w czasie.

Dodatkowo, strona pozwana, jak wynikało z dokumentów załączonych do akt sprawy i znajdujących się w aktach osobowych powódki składała zapytania do organizacji związkowych działających na jej terenie, czy powódka korzysta z ich ochrony, czy podejmą się obrony jej praw. Każde z zapytań pozostało bez odpowiedzi.

Reasumując rozważania dotyczące warunków formalnych złożonego oświadczenia woli Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że pod tym względem oświadczenie pracodawcy z dnia 06 sierpnia 2024 r. było zgodne z prawem.

Strona pozwana rozwiązując z powódką umowę zastosowała tryb opisany w art. 52 § 1 pkt 1 k. p. tj. skorzystała z uprawnienia do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika z powodu ciężkiego naruszenia przez niego podstawowych obowiązków pracowniczych

Zgodnie z treścią art. 52 k. p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie:

1) ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych;

2) popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem;

3) zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku (§ 1).

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy.(§ 2). Pracodawca podejmuje decyzję w sprawie rozwiązania umowy po zasięgnięciu opinii reprezentującej pracownika zakładowej organizacji związkowej, którą zawiadamia o przyczynie uzasadniającej rozwiązanie umowy. W razie zastrzeżeń co do zasadności rozwiązania umowy zakładowa organizacja związkowa wyraża swoją opinię niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 dni. (§ 3).

Rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 k. p., jako nadzwyczajny sposób rozwiązania stosunku pracy, powinno być stosowane przez pracodawcę wyjątkowo i z ostrożnością. Musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w zakresie winy pracownika polegają na jego złej woli lub rażącym niedbalstwie (wyrok Sądu Najwyższego z 2 czerwca 1997 r., I PKN 193/97, OSNAPiUS 1998/9/269).

Przepis art. 52 k. p. nie zawiera katalogu określającego choćby przykładowo, na czym polega ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych przez pracownika. Z jego treści wynika jednak, że nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić podstawę rozwiązania z nim umowy w tym trybie – musi to być naruszenie podstawowego obowiązku, zaś powaga tego naruszenia rozumiana musi być jako znaczny stopień winy pracownika. Przy ocenie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych poza oceną stopnia natężenia złej woli pracownika, należy brać również pod uwagę rozmiar szkody, jaką może pociągać za sobą naruszanie obowiązków pracowniczych. Natomiast ocena, czy dane naruszenie obowiązku jest ciężkie, zależy od okoliczności każdego indywidualnego przypadku.

Konstrukcja ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych ma charakter złożony, w tym znaczeniu, że tworzą ją zarówno elementy obiektywne, jak i subiektywne. Te pierwsze odnoszą się do bezprawności zachowania polegającej na pogwałceniu podstawowych obowiązków oraz skorelowanego z tym naruszenia bądź zagrożenia interesów pracodawcy. Z kolei aspekt subiektywny to podmiotowa wadliwość zachowania pracownika wynikająca z winy umyślnej bądź rażącego niedbalstwa. Oba wymiary pozostają ze sobą w ścisłej koincydencji i w płaszczyźnie funkcjonalnej mają zdolność wzajemnej substytucji.

Naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych może mieć zarówno charakter jednorazowy, sporadyczny, jak i ciągły, a w przypadku zaniechań także trwały. Każdorazowo w swych następstwach powinno skutkować co najmniej poważnym zagrożeniem interesów – zarówno majątkowych, jak i niemajątkowych – pracodawcy. Konsekwencją bezprawnego i zawinionego zachowania pracownika nie musi być rzeczywista szkoda albo utrata spodziewanych korzyści. Wystarczy, że na tle obiektywnie istniejących okoliczności zaistniało potencjalne, choć skonkretyzowane zagrożenie dla niezakłóconego funkcjonowania pracodawcy (K. W. Baran [w:] M. Barański, B. M. Ćwiertniak, A. Kosut, D. Książek, M. Kuba, D. E. Lach, M. Lekston, W. Perdeus, J. Piątkowski, P. Prusinowski, I. Sierocka, K. Stefański, M. Tomaszewska, M. Włodarczyk, T. Wyka, K. W. Baran, Kodeks pracy. Komentarz. Tom I. Art. 1-93, wyd. VI, Warszawa 2022, art. 52).

Orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjmuje – przykładem jest wyrok z 21.07.1999 r., I PKN 169/99, OSNAPiUS 2000/20, poz. 746 – że do spełnienia tego warunku niezbędny jest znaczny stopień winy pracownika (wina umyślna lub rażące niedbalstwo). O istnieniu tej winy wnioskuje się na podstawie całokształtu okoliczności związanych z zachowaniem pracownika. Przykładem tego jest wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18.12.2019 r., I PK 210/18, OSNP 2020/12, poz. 133, stwierdzający, że samowolne opuszczenie przez pracownika miejsca pracy przed zakończeniem godzin pracy – bez usprawiedliwionej przyczyny i bez uzyskania zgody przełożonego – może być potraktowane jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, jeżeli pracownikowi można przypisać winę umyślną lub rażące niedbalstwo (art. 52 § 1 w zw. z art. 100 § 2 pkt 1 i 2).

W kwestii winy umyślnej, aby przyjąć jej występowanie po stronie pracownika powinno się wpierw ustalić, że celowo naruszył on swoje obowiązki lub przynajmniej, przewidując taką możliwość, godził się na to i nie czynił żadnych kroków, aby spróbować temu zapobiec. Z kolei przez rażące niedbalstwo rozumie się niezachowanie minimalnych (elementarnych) zasad prawidłowego zachowania się w danej sytuacji, jakiego od pracownika należałoby wymagać. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt III PK 21/10: "Rażące niedbalstwo jako element ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) jest postacią winy nieumyślnej, której nasilenie wyraża się w całkowitym ignorowaniu przez pracownika następstw jego działania, jeżeli rodzaj wykonywanych obowiązków lub zajmowane stanowisko nakazują szczególną przezorność i ostrożność w działaniu. Natomiast wina umyślna wyraża się w tym, że pracownik chce przez swoje zachowanie wyrządzić szkodę pracodawcy lub co najmniej świadomie się na to godzi".

Jak trafnie przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z 19.08.1999 r., I PKN 188/99, OSNAPiUS 2000/22, poz. 818, w razie rozwiązania umowy z tej przyczyny ocena rodzaju i stopnia winy pracownika powinna być dokonana w stosunku do naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, jak i z uwzględnieniem zagrożenia lub naruszenia interesów pracodawcy. Analogiczny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyrokach: z 23.09.1997 r., I PKN 274/97, OSNAPiUS 1998/13, poz. 396, oraz z 19.03.1998 r., I PKN 570/97, OSNAPiUS 1999/5, poz. 163.

Sąd Rejonowy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że powódka poświadczyła nieprawdę w dokumentach PROTOKÓŁ (...) (...) inwentaryzacji rocznej środków pieniężnych w spółce (...) z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) kontroli kasy walutowej w spółce (...) z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) inwentaryzacji weksli w kasie w spółce (...) z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ 4/(...) inwentaryzacji akcji w kasie w spółce (...) z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) S.A. inwentaryzacji rocznej środków pieniężnych w spółce (...) S.A. z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) S.A. kontroli kasy walutowej w spółce (...) S.A. z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) S.A. inwentaryzacji weksli w kasie w spółce (...) S.A. z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) sp. z o.o. inwentaryzacji rocznej środków pieniężnych w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) kontroli kasy walutowej w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) inwentaryzacji rocznej środków pieniężnych w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) Z. inwentaryzacji rocznej środków pieniężnych w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) Z. inwentaryzacji weksli w kasie w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r., PROTOKÓŁ (...) (...) Z. kontroli kasy walutowej w spółce (...) sp. z o.o. z dnia 30.12.2022 r. pomimo, iż w liczeniu środków tych spółek nie brała udziału.

Pomimo podpisania przez powódkę własnoręcznie protokołów wymienionych w oświadczeniu pracodawcy z dnia 06 sierpnia 2024 r., w ocenie Sądu to jedynie G. G. przeprowadzała inwentaryzację w dniu 30 grudnia 2022 r. G. G. mogła przeprowadzać inwentaryzację, o której mowa w protokołach, wyłącznie pomiędzy godz. 14:01, a godz. 15:31, o czym świadczy fakt wyjścia przez nią z budynku (...) w którym znajdowało się jej stanowisko pracy na teren zakładu pracy (budynek (...) w którym znajdowały się pomieszczenia kasy znajduje się na terenie zakładu pracy i aby pokonać pieszo drogę pomiędzy ww budynkami potrzeba ok. 5 minut) oraz fakt wyjścia przez nią z zakładu pracy poprzez bramę główną o godz. 15:31. Tymczasem powódka w dniu 30 grudnia 2022 r. wyszła poza bramę główną zakładu o godz. 13:06 i nie wróciła już tego dnia na teren zakładu. Jak wynika z wydruku z systemu ruchu osobowego powódce zdarzyło się jednokrotnie, że mogła nie odbić się przepustką przy wejściu od strony ul. (...) do budynku (...). (...) nie wykrywał żadnych nieprawidłowości w zakresie dnia pracy powódki w dniu 30 grudnia 2022 r. Z zeznań świadków, jak chociażby świadka M. N. (1) mało prawdopodobne było to, aby V. W. (1) ponownie weszła na teren zakładu pracy z innym pracownikiem, a następnie opuściła go także z innym pracownikiem. Sama powódka w toku swojego przesłuchania przyznała, że w przypadku przejścia przez bramę główną musiałaby się odbić jeden raz (a więc ponownie wychodząc z terenu (...) O. musiałaby się odbić drugi raz), natomiast w przypadku przejścia na teren zakładu pracy przez budynek (...) na wejściu i wyjściu musiałaby się odbić w dwóch miejscach za każdym razem (czyli łącznie cztery razy). Powódka jednak sama nie była w stanie określić którym wejściem mogłaby ewentualnie wyjść z terenu (...) O. po przeprowadzonej inwentaryzacji, nie mówiąc nawet o okolicznościach jej powrotu na teren zakładu pracy po tym jak go opuściła tego dnia o godzinie 13:06.

Poświadczenie nieprawdy przez powódkę polegało więc na wskazaniu w treści protokołów, że brała udział w czynności liczenia środków znajdujących się w kasach poszczególnych spółek, poprzez złożenie na nich podpisu, że powódka dokonała weryfikacji środków pieniężnych z zapisami z raportu kasowego.

Zachowanie powódki, w ocenie Sądu Rejonowego wypełniało przesłankę ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych - sumiennego i starannego wykonywania pracy oraz dbałości o dobro zakładu pracy. Nadto, postępowanie powódki stało w sprzeczności z treścią zakładowej instrukcji inwentaryzacyjnej, która na dzień 30 grudnia 2022 r. obowiązywała już w brzmieniu przedłożonym do akt niniejszej sprawy.

W okresie zatrudnienia powódki u strony pozwanej obowiązywał Regulamin pracy, z którego wynikało, że powódka jest zobowiązana wykonywać pracę sumiennie i starannie, przestrzegać dyscypliny pracy oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy. Do przestrzegania regulaminu pracy powódka była zobowiązana na podstawie art. 100 § 2 pkt 2 k.p. Powódka, jak każdy pracownik była ponadto zobowiązana do sumiennego i starannego wykonywania pracy (art. 100 § 1 k.p.) oraz dbać o dobro zakładu pracy (art. 100 § 2 pkt 4 k.p.). Powódka była zobowiązana również do przestrzegania zakładowej instrukcji inwentaryzacyjnej, jako procedury obowiązującej u pracodawcy i podanej do wiadomości powódki.

Powołane powyżej przepisy regulaminu pracy zostały zacytowane w oświadczeniu pracodawcy z dnia 06 sierpnia 2024 r. jako zapisy regulaminu naruszone przez działania powódki. W ocenie Sądu Rejonowego powołano je w sposób uzasadniony i słuszny. Trudno polemizować z twierdzeniem, że poświadczenie nieprawdy w dokumentach stanowiących podstawę do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego spółek obsługiwanych przez pracodawcę powódki- spółek których dotyczyło liczenie środków znajdujących się w kasie w dniu 30 grudnia 2022 r. nie stanowiło naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych powódki, opisanych w oświadczeniu pracodawcy z dnia 06 sierpnia 2024 r. oraz zacytowanych powyżej.

Podkreślić również należy, że zakładowa instrukcja inwentaryzacyjna wskazuje, że środki liczone są przez zespół. Pracodawca w treści instrukcji nie dopuszczał możliwości przeprowadzenia inwentaryzacji przez jednoosobowy zespół, czy jednoosobową komisję. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało natomiast, że powódka w dniu 30 grudnia 2022 r. nie dokonywała liczenia środków znajdujących się w kasie, a jednoosobowo dokonywała tego G. G.. Powódka poświadczając czynności z inwentaryzacji z dnia 30 grudnia 2022 r. swoim podpisem na protokołach wskazała tym samym, że czynności dokonywano w składzie dwuosobowym, podczas, gdy nie było to prawdą.

Dalej, zdaniem Sądu Rejonowego powódka ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych co najmniej wskutek rażącego niedbalstwa. Trudno bronić tezy, że powódka mógłby w sposób nieumyślny podpisać protokoły inwentaryzacji środków pieniężnych spółek, w której nie brała udziału. Z wyjaśnień powódki wynikało, że powódka nie czytała podpisywanych przez siebie protokołów, które przyniosła jej X. W.. Wiedziała natomiast jaki rodzaj dokumentów przedstawiono jej do podpisu. Biorąc pod uwagę, że powódka u strony pozwanej zajmowała się kwestiami rozliczeń i innymi sprawami z zakresu finansów, zachowanie powódki polegające na braku sprawdzenia dokumentu, który podpisuje należy oceniać co najmniej jako rażące niedbalstwo. Podkreślić przy tym należy, że brak jest okoliczności, jak zaufanie do X. W. usprawiedliwiające zaniechania powódki w zapoznaniu się z dokumentami przedstawionymi jej do podpisu. X. W. była bowiem podwładną powódki, V. W. (1) koordynowała kilkuosobowym zespołem i biorąc to pod uwagę pracodawca miał prawo stawiać jej wyższe wymagania co do rzetelności, sumienności, obowiązkowości.

Nie można zapominać, oceniając zachowanie powódki, że wykonując pracę koordynatora zespołu ds. rozliczeń, powódka dokonała poświadczenia nieprawdy w dokumentach o charakterze finansowym. Powódka miała świadomość znaczenia tych dokumentów dla kontrahentów pracodawcy – obsługiwanych przez niego spółek, w zakresie ich wykorzystania do sprawozdań finansowych i badania dokonywanego przez biegłego rewidenta. Samo poświadczenie przez powódkę zapoznania się z zakładową instrukcją inwentaryzacyjną, która wskazywała, że celem spisu jest ustalenie rzeczywistego stanu środków w kasie skłaniała do uznania, że powódka o doniosłości tej czynności musiała sobie zdawać sprawę.

Powódka powoływała, że była długoletnim pracownikiem strony pozwanej jako okoliczność przemawiającą za niesłusznością rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Jednak właśnie przez wzgląd na wiek, staż zawodowy i doświadczenie, powódka powinna stanowić przykład dla innych pracowników, również tych z krótszym stażem, jak należy wykonywać obowiązki pracownicze u strony pozwanej.

Powódka zarzucała również, że branie udziału w inwentaryzacji środków znajdujących się w kasie nie było jej obowiązkiem pracowniczym. Zgodzić się trzeba z powódką, że choć jej karta stanowiska pracy nie wskazuje wprost obowiązku czy zakresu czynności jak inwentaryzacja środków pieniężnych znajdujących się w kasie, to przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że powódka pomimo braku obowiązku brania udziału w inwentaryzacjach protokoły dokumentujące czynności dokonywane w trakcie spisu z natury podpisała. Ponadto, powódka została zwolniona dyscyplinarnie nie dlatego, że brała czy też nie brała udziału w inwentaryzacji pomimo braku takiego obowiązku, ale wskazano jej na inne podstawowe obowiązki pracownicze, których naruszenia powódka przy okazji inwentaryzacji prowadzonej u strony pozwanej w 2022 r. się dopuściła – staranności i sumienności przy wykonywaniu pracy oraz dbałości o dobro zakładu pracy, wpisanych w kartę stanowiska pracy. Tych powódka dopuściła się natomiast podpisując protokoły z inwentaryzacji, w której to powódka nie brała udziału.

W ocenie powódki wskazane przez pracodawcę w oświadczeniu z dnia 06 sierpnia 2024 r. przyczyny nie były prawdziwe, gdyż była przeprowadzana jeszcze inwentaryzacja w dniu 31 grudnia 2023 r., księgowano miesięczne/dobowe raporty kasowe, sporządzano sprawozdania finansowe ujmując stan środków, która nie wykazała żadnych nieprawidłowości. Zarzut powódki należy jednak uznać za chybiony albowiem zgodnie z relacją świadków – jak chociażby M. D. wynikało, że inwentaryzacja środków znajdujących się w kasie za rok 2023 również została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. Nadto, w kontekście zarzutów formułowanych wobec powódki – poświadczenia nieprawdy w protokołach inwentaryzacyjnych, poprawność czynności dokonanych w latach późniejszych jest w ocenie Sądu Rejonowego bez znaczenia.

Powódka poddawała również pod wątpliwość to czy jej podpis powinien znaleźć się na tych protokołach, gdyż do jej obowiązków nie należał udział w inwentaryzacji. Sam jednak fakt, iż powódka utrzymywała, że brała udział w czynnościach zespołu spisowego, chociaż nie była w stanie podać w którym roku, oznaczał dla Sądu Rejonowego, że nie kwestionowała faktu powołania jej do tego zespołu. Podnoszone przez powódkę twierdzenia, że udział w komisji spisowej nie należał do jej obowiązków pracowniczych pozostawał bez znaczenia. Jeżeli pracownik podejmuje się wykonania zadania na rzecz pracodawcy, nie może skutecznie podnosić argumentu, iż nie leżało to w zakresie jego obowiązków pracowniczych. Nadto, powódka złożyła podpisy pod dokumentami wykazującymi rzekome dokonanie przez nią czynności w tym dniu i przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, aby przed wytoczeniem niniejszego powództwa powódka komukolwiek zgłaszała swoje wątpliwości w przedmiocie tego, czy powinna być członkiem zespołu spisowego. Bezpodstawne było również twierdzenie powódki, że zapoznania się z zakładową instrukcją inwentaryzacyjną powinna dokonać wraz imienną komisją Inwentaryzacji w dniu dokonywania inwentaryzacji w grudniu 2022 roku, gdyż brak było takiego wymogu. W sytuacji gdyby powódka nie zapoznała się z Instrukcją, to powinna była odmówić udziału w inwentaryzacjach — czego nie uczyniła. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało zresztą, że powódka nie musiała odmawiać jakiejkolwiek czynności dotyczącej inwentaryzacji za rok 2022 albowiem nie brała w niej udziału.

Bez znaczenia dla oceny prawidłowości rozwiązania z powódką umowy o pracę były również twierdzenia powódki dotyczące panujących u pracodawcy praktyk związanych z wzywaniem pracowników do pracy z urlopów. Zgodnie z przepisem kodeksu pracy (w myśl art. 167 k.p., pracodawca ma możliwość odwołania pracownika z urlopu w sytuacji, gdy jego obecności w zakładzie wymagają okoliczności nieprzewidziane w chwili rozpoczynania urlopu. Ponadto powódka dopiero dniu 30 grudnia 2022 r. o godz. 12:59 wygenerowała i przesłała do G. H. wniosek do zatwierdzenia o urlop wypoczynkowy w dniu 30 grudnia 2022 r. Wniosek urlopowy powódki został zatwierdzony w dniu 30 grudnia 2022 r. o godz. 13:13, przy czym powódka opuściła zakład pracy o godz. 13:06, a więc de facto powódka nie została wezwana przez pracodawcę do pracy w dniu wolnym. Faktu wezwania powódki do pracy w tym dniu po tym jak opuściła ona zakład o godzinie 13:06 nie potwierdziło przeprowadzone postępowanie dowodowe.

Reasumując, w ocenie Sądu Rejonowego żadna z okoliczności podnoszonych przez powódkę w toku postępowania nie ekskulpuje jej od ciężkości stawianego zarzutu oraz przypisania co najmniej rażącego niedbalstwa związanych z czynnościami w trakcie inwentaryzacji środków za rok 2022.

Jest faktem powszechnie znanym, że potwierdzanie nieprawdy jest czynem nagannym, a nawet w niektórych przypadkach karalnym, zaś od powódki jako od koordynatora zespołu ds. rozliczeń można było wymagać szczególnej świadomości w tym zakresie i staranności w działaniu. Zgodnie z zakładową instrukcją inwentaryzacyjną zadaniem inwentaryzacji jest wiarygodne ustalenie stanu rzeczywistego majątku na określony dzień, skonfrontowanie go ze stanem ewidencyjnym i jest warunkiem uznania za prawidłowe prowadzenie ksiąg rachunkowych, a w konsekwencji sporządzonego rocznego sprawozdania finansowego, a celem inwentaryzacji jest ustalenie faktycznego stanu aktywów i pasywów, i na tej podstawie, między innymi, rozliczenie osób odpowiedzialnych za powierzone mienie oraz przeciwdziałanie nieprawidłowościom w gospodarce majątkiem spółki. Ponadto, zgodnie z Instrukcją spisy przeprowadzane są przez zespół spisowy i w obecności osoby odpowiedzialnej za stan spisywanych składników majątkowych lub osoby przez nią upoważnionej. Powyższe zapisy Instrukcji oznaczają, że nie jest dopuszczalne przeprowadzanie inwentaryzacji tylko przez jednego członka zespołu spisowego (komisji) — tymczasem podczas czynności dokonanych w dniu 30 grudnia 2022 r. brała udział tylko jedna osoba, to jest G. G..

O naruszeniu istotnych interesów pracodawcy będącego skutkiem zachowania powódki albo o ryzyku ich naruszenia można wywodzić z samej specyfiki pracy jaką powódka miała wykonywać w trakcie czynności inwentaryzacyjnych. Ustalenie stanu środków znajdujących się w kasie prowadzonej dla kontrahentów pozwanego mogło się odbyć właśnie jedynie w trakcie czynności inwentaryzacyjnych. Raporty i protokoły z inwentaryzacji sprawdzane były później jedynie pod względem formalnym, tj. ustalano czy zawierają niezbędne elementy oraz czy dane z protokołów zgadzają się z zapisami w systemach strony pozwanej. Raporty służyły jako materiał do sporządzania sprawozdań finansowych spółek za dany rok obrotowy. Strona pozwana, która obsługiwała te spółki pod względem księgowym nie tylko odpowiadała za środki znajdujące się w kasie, ale również za sprawowanie kontroli nad stanem tych środków, które znajdowały się fizycznie na terenie zakładu pracy powódki. Nadzór i kontrola nad stanem środków wykonywała była właśnie w toku inwentaryzacji, również za rok 2022. Powódka, pomimo iż w tych czynnościach udziału nie brała podpisała protokoły z inwentaryzacji, czym poświadczyła, że dane zawarte w tych protokołach jako prawdziwe, nie mając informacji w przedmiocie tego, czy w rzeczywistości odzwierciedlają one rzeczywisty stan rzeczy.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności stwierdzić należało, że w przedmiotowej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki zawarte w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. uzasadniające rozwiązanie z powódką umowy o pracę bez wypowiedzenia.

W ocenie Sądu działanie powódki poprzez poświadczenie nieprawdy w protokołach stanowiło ciężkie naruszenie obowiązku sumiennego i starannego wykonywania pracy oraz obowiązku dbałości o dobro zakładu pracy. Wobec tego stwierdzić należało, że działanie pracodawcy polegające na złożeniu powódce oświadczenia o rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia było zgodne z prawem i uzasadnione. To z kolei oznacza, że roszczenie powódki nie zasługiwało na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku i powództwo oddalił.

Sąd również oddalił powództwo o sprostowanie świadectw pracy uznając jej jako przedwczesne. Sąd miał na uwadze przepis art. 97 § 3 k.p. stanowiący, iż jeżeli z orzeczenia sądu pracy wynika, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca jest obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową treść świadectwa pracy, sposób i tryb jego wydawania, prostowania i uzupełniania oraz pomocniczy wzór świadectwa pracy, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia właściwej realizacji celów, jakim służą informacje zawarte w świadectwie pracy. Wskazać należy § 7 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w myśl którego, w razie prawomocnego orzeczenia sądu pracy o przyznaniu odszkodowania z tytułu niezgodnego z przepisami prawa rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca wydaje pracownikowi, w ciągu 7 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu w tej sprawie, nowe świadectwo pracy zawierające informację o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. W związku z powyższym wniosek powódki o sprostowanie świadectwa pracy poprzez usunięcie z niego informacji o rozwiązaniu umowy przez pracodawcę bez wypowiedzenia z winy pracownika, do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia należało uznać za przedwczesny i powództwo w tym zakresie należało na chwilę obecną oddalić, na podstawie wskazanych powyżej przepisów prawa .

Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II wyroku, Sąd oparł na treści przepisu art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Reguła ta dotyczy także spraw rozpatrywanych przez sądy pracy. Powódka przegrała niniejszy proces w związku z czym obowiązana była do zwrotu pozwanej kosztów procesu. Na poniesione przez pozwaną koszty złożyło się zaś wynagrodzenie pełnomocnika ją reprezentującego w łącznej kwocie 600 zł ustalone zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. O odsetkach od kosztów tych Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie III wyroku znajduje oparcie w art. 108 k.p.c. oraz art. 113 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W toku postępowania powódka była zwolniona od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od pozwu na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy. Żądanie pozwu podlegało w całości oddaleniu, w związku z czym nie budzi wątpliwości, iż powódka jest stroną, która - w rozumieniu art. 98 k.p.c. - proces przegrała, co winno uzasadniać obciążenie go kosztami postępowania w zakresie opłaty sądowej. Z dyspozycji art. 113 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wynika jednak, iż nie istnieją podstawy do obciążenia kosztami strony, zwolnionej od kosztów postępowania, która proces przegrała.