Wyrok z 31 marca 2026, sygn. I C 1262/24
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Sygn. akt I C 1262/24 upr
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 marca 2026 roku
Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym:
Przewodniczący: Sędzia Anna Zagroda
Protokolant: protokolant sądowy Angelika Poneta
po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2026 roku w W.
na rozprawie sprawy
z powództwa M. M.
przeciwko (...) Spółce akcyjnej z siedzibą w S.
o odszkodowanie, zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego, zwrot kosztów obsługi szkody
I.
zasądza od (...) Spółki akcyjnej z siedzibą
w S. na rzecz M. M. kwotę 10328,63 zł (dziesięć tysięcy trzysta dwadzieścia osiem złotych sześćdziesiąt trzy grosze) tytułem odszkodowania
wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty;
II.
zasądza od (...) Zakład Ubezpieczeń Spółki akcyjnej z siedzibą
w S. na rzecz M. M. kwotę 350 zł (trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów obsługi szkody wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 maja 2024 roku do dnia zapłaty;
III.
oddala powództwo w pozostałym zakresie;
IV.
zasądza od (...) Zakład (...) Spółki akcyjnej z siedzibą
w S. na rzecz M. M. kwotę 3908,96 zł (trzy tysiące dziewięćset osiem złotych dziewięćdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;
V.
zwraca powodowi M. M. kwotę 160 zł (sto sześćdziesiąt złotych) tytułem niewykorzystanej części zaliczki zaksięgowanej pod pozycją (...) księgi sum na zlecenie.
Sędzia Anna Zagroda
Sygn. akt I C 1262/24 upr
UZASADNIENIE
W dniu 20 grudnia 2024 roku (data prezentaty) powód R. R., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo – k. 8), wniósł o zasądzenie od (...) Zakład (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w Z. na swoją rzecz kwot:
10437,04 złotych tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty;
2560 złotych tytułem zwrotu kosztu najmu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 maja 2024 roku;
1500 zł tytułem zwrotu kosztów obsługi szkody wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 maja 2024 roku.
Powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż w dniu 16 marca 2024 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzony został jego samochód marki (...). (...) o numerze rejestracyjnym (...). Szkoda została zgłoszona do ubezpieczyciela sprawcy szkody. W toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel przyznał odszkodowanie w kwocie 16549,48 złotych. Powód nie zgodził się z kosztorysem pozwanego, który zastosował stawkę (...) w wysokości 55 złotych, ceny części zamiennych oraz rabat na materiał lakierniczy -67%. Według powoda kwota wyliczona przez pozwanego nie odpowiadała rzeczywistej wysokości szkody i była niewystarczająca do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Powód wskazał, że nie jest możliwe wykonanie naprawy pojazdu przy zastosowaniu stawki (...) w wysokości 55 złotych. Powód zlecił sporządzenie prywatnego kosztorysu naprawy, według którego koszt naprawy pojazdu wyniósł 26986,52 złotych. Pozwany zweryfikował kosztorys do kwoty 25982,37 złotych. W związku z uszkodzeniem pojazdu R. R. najął pojazd zastępczy na okres 39 dni przy stawce 160 złotych za dobę najmu. Zgłosił roszczenie z tego tytułu do ubezpieczyciela domagając się zwrotu kwoty 6240 złotych. Pozwany zweryfikował kwotę do wysokości 3680 złotych, uznając okres 23 dni przy stawce 160 złotych. Dodatkowo powód poniósł koszty obsługi szkody w kwocie 1500 złotych wynikającej z faktury VAT nr (...) (pozew k. 3-7v).
W odpowiedzi na pozew pozwany – (...) Zakład (...) Spółka akcyjna z siedzibą w Z., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego (pełnomocnictwo – k. 43), wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu pozwany wskazał, że wysokość kwoty odszkodowania została ustalona z uwzględnieniem zakresu uszkodzeń, stanu technicznego pojazdu, przebiegu oraz jego wieku, a dotychczas wypłacona kwota w pełni rekompensuje powstałe w wyniku przedmiotowego zdarzenia uszkodzenia. Pozwany podniósł, iż zaproponował poszkodowanemu naprawę pojazdu w warsztacie współpracującym z ubezpieczycielem, z czego poszkodowany nie skorzystał. Powód nie udowodnił wysokości rzeczywiście poniesionych kosztów naprawy żadnymi dokumentami, więc koszty poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty naprawy zaproponowanej przez ubezpieczyciela, nie pozostają w adekwatnym związku przyczynowym i nie można ich uznać za ekonomicznie uzasadnione i celowe (odpowiedź na pozew k. 37-42).
Na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 roku strony zawarły ugodę w zakresie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego (protokół rozprawy k. 60, ugoda k. 62).
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2025 roku Sąd umorzył postępowanie w sprawie w części tj. w zakresie roszczenia o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego (postanowienie k. 63).
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 16 marca 2024 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzony został samochód marki K. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący do R. R.. Samochód jest z roku produkcji 2011, w dacie szkody był samochodem trzynastoletnim (okoliczność bezsporna).
Samochód sprawcy zdarzenia wywołującego szkodę ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) Spółce akcyjnej z siedzibą w Z. (okoliczność bezsporna).
Fakt zaistnienia szkody R. R. zgłosił zakładowi ubezpieczeń w dniu 18 marca 2024 roku. Szkoda została zarejestrowana pod numerem (...) (okoliczność bezsporna - podsumowanie zgłoszenia szkody nr (...) k. 45-45v).
W dniu 21 marca 2024 roku zakład ubezpieczeń sporządził kalkulację naprawy, w której ustalił jej koszt na kwotę 16549,48 złotych, przy czym wartość części zamiennych ustalił na kwotę 11630,40 złotych, prace blacharskie mechaniczne - 1021,52 złotych, materiały lakiernicze – 2828,69 złotych, prace lakiernicze – 1014,75 złotych oraz materiały drobne, dodatkowe - 54,12 złotych. Została przyjęta stawka za roboczogodzinę na kwotę 55 złotych netto. Zastosowano części zamienne jakości O, P, PJ oraz podano informację, że jeżeli poszkodowany jest zainteresowany zakupem materiałów lakierniczych lub części zamiennych za wskazane ceny, to wskazano na kontakt z (...) Non (...) i podano numer telefonu i adres email. W przypadku zainteresowania wskazaniem warsztatu, który zrealizuje naprawę zgodnie z ustaloną wysokością szkody, poproszono o kontakt z (...) Non (...) i podano adres email. Wskazano, że technologiczny czas naprawy pojazdu wynosi 6 dni. Wskazano, że ustalenie wysokości szkody nastąpiło z uwzględnieniem stawki za roboczogodzinę określoną przez zakład ubezpieczeń na podstawie cen stosowanych przez warsztaty naprawcze działające na terenie miejsca zamieszkania lub siedziby uprawnionego, ceny części zamiennych materiałów zapewniających przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wywołującego szkodę oraz norm czasowych operacji naprawczych. Nie wskazano konkretnego zakładu naprawczego. Jako uzasadnienie zastosowania części alternatywnych wskazano, że uszkodzeniu uległy elementy, których prostota uzasadniania zastosowanie takich części – błotnik przedni prawy, nadkole przednie, drążek kierownicy (okoliczność bezsporna - kosztorys k. 9-12).
Zakład ubezpieczeń przyznał R. R. kwotę 16549,47 złotych tytułem odszkodowania (okoliczność bezsporna - decyzja k. 13). R. R. otrzymał propozycję naprawy pojazdu przez warsztat współpracujący z zakładem ubezpieczeń, kontaktował się z warsztatami: Logis, R., (...) N. w Z., ale żaden z warsztatów nie chciał podjąć się naprawy na częściach oryginalnych za kwotę wskazaną przez zakład ubezpieczeń. Gdyby któryś z warsztatów podjąłby się takiej naprawy, to R. R. skorzystałby z tej oferty. R. R. nadal posiada ten pojazd (d: zeznania powoda k. 60v).
Na zlecenie R. R. ”A.D. (...) (...)” z siedzibą w D. w dniu 2 kwietnia 2024 roku sporządził kalkulację naprawy pojazdu, na podstawie której wysokość kosztów naprawy została ustalona na kwotę (...),52 złotych brutto, przy stawce 120 złotych netto za roboczogodzinę. (...) Odszkodowań w dniu 2 kwietnia 2024 roku wysłała emaila ze wskazaniem błędów w kalkulacji sporządzonej przez ubezpieczyciela, poproszono o jej poprawienie oraz wskazanie zakładu, który dokona naprawy (okoliczność bezsporna - kalkulacja naprawy k. 18-21, email k. 17-17v).
W dniu 11 kwietnia 2024 roku na zlecenie Strefy Odszkodowań rzeczoznawca motoryzacyjny Centrum Rzeczoznawstwa (...) Z. R. sporządził kalkulację prywatną i ustalił wartość pojazdu na dzień 15 marca 2024 roku marki K. (...) o nr rej. (...) na 35300 zł (okoliczność bezsporna – kosztorys k. 14-16).
W dniu 19 kwietnia 2024 roku zakład ubezpieczeń zweryfikował kosztorys przesłany przez (...) z siedzibą w D. z kwoty 26986,52 zł brutto do kwoty 25982,37 zł brutto (21123,88 zł netto) i wskazano, że jest to akceptowalny koszt naprawy, zakład ubezpieczeń obniżył z 27 do 23 roboczogodziny w zakresie lakierowania – przygotowania prac. Wskazano, że weryfikacja została dokonana po indywidualnej analizie przy uwzględnieniu cen pochodzących z rynku lokalnego, czego dowodem jest możliwość dokonania naprawy w warsztacie PHU (...) (...). W tej kwocie wskazany warsztat przywróci pojazd do stanu poprzedniego, przy zachowaniu technologii producenta pojazdu z użyciem nowych, oryginalnych części. Poinformowano, że poszkodowany korzysta z prawa do wyboru warsztatu do przeprowadzenia naprawy, ale czynności innego warsztatu nie mogą prowadzić do zwiększenia kwoty należnego odszkodowania ponad kwotę, za którą działający za sprawcę ubezpieczyciel zaoferował wykonanie naprawy. Akceptacja cen części oryginalnych była warunkowa i poszkodowany miał wykazać przysługujące mu prawa z tytułu gwarancji producenta i gdy pojazd był dotychczas serwisowany i naprawa nastąpi wyłącznie przy użyciu część O i poszkodowany dostarczy ubezpieczycielowi dowód jej dokonania w postaci faktur zawierających informację o klasie jakości części użytych do naprawy (okoliczność bezsporna – weryfikacja k. 18-20).
R. R. po zdarzeniu z dnia 16 marca 2024 roku naprawił uszkodzony pojazd, którego zdjęcia przesłał zakładowi ubezpieczeń jako załącznik do email z dnia 29 kwietnia 2024 (okoliczność bezsporna - email k. 22).
R. R. nie posiada rachunków z naprawy, ponieważ nie prowadził działalności gospodarczej i nie były mu one potrzebne. Naprawa kosztowała go kwotę około 25000 zł. Samochód został naprawiony przy użyciu części oryginalnych, wcześniej też takie były używane. Części zostały przez niego zakupione, szukał je w różnych ogłoszeniach i na różnych portalach. Usługi blacharskie wykonywał zakład w B., tam została wykonana również mechanika. Prace lakiernicze były wykonywane w zakładzie w I.. Pojazd przed kolizją nie posiadał innych uszkodzeń (d: zeznania R. R. k. 60v).
Koszt naprawy hipotetyczny, konieczny i ekonomicznie uzasadniony ustalony przy uwzględnieniu cen nowych części oryginalnych z daty szkody, stawki równej 120 złotych netto za roboczogodzinę oraz 100% kosztu materiałów lakierniczych wynosi (...),12 złotych netto, tj. 26878,11 złotych brutto (d: opinia biegłego z zakresu mechaniki samochodowej Z. W. k. 72-94v).
Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy oraz dokumentów załączonych do akt szkody. Sąd uwzględnił załączone do akt sprawy dokumenty, gdyż ich prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego nie nasuwa żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron.
Sąd uwzględnił opinię biegłego z zakresu techniki samochodowej Z. W. w całości i oparł się na niej, rozstrzygając niniejszą sprawę. Okoliczności, na które dowód z opinii biegłego został dopuszczony zostały dostatecznie wyjaśnione, nie było zarzutów stron do opinii.
Sąd pominął wnioski pozwanego o zobowiązanie powoda do przedłożenia umowy sprzedaży uszkodzonego pojazdu oraz zwrócenie się do Urzędu Miejskiego w D. o nadesłanie dokumentacji związanej z rejestracją pojazdu marki K. (...) o nr rej. (...) wobec ich cofnięcia. Nadto Sąd pominął wniosek pozwanego o przedłożenie dokumentacji z dokonanej naprawy pojazdu, z uwagi na to, że powód zeznał, że rachunków nie posiada jako niemożliwy do przeprowadzenia na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd pominął wniosek pełnomocnika pozwanego zawarty w piśmie z dnia 30 grudnia 2025 roku o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego z zakresu techniki samochodowej Z. W. na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Biegły uzasadnił, z jakich powodów zaniechał przeprowadzenia oględzin pojazdu na stronie 2 opinii, a Sąd pozostawił kwestię niezbędności przeprowadzenia tych oględzin do decyzji biegłego.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c. – przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Zgodnie z § 2 tego artykułu umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia.
Problematyka umów odpowiedzialności cywilnej uregulowana została również w przepisach szczególnych, tj. obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 roku ustawie z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz.U.2025.367). Określając zakres odpowiedzialności gwarancyjnej ubezpieczyciela należy mieć na uwadze art. 34 ust. 1, art. 36 i 38 tej ustawy. Zgodnie z art. 34 ust. 1 tej ustawy – z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Zgodnie z art. 36 tej ustawy – odszkodowanie ustala się w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Oznacza to, że o rodzaju i wysokości świadczeń należnych od zakładu ubezpieczeń decydują przepisy kodeksu cywilnego, zatem wysokość odszkodowania powinna być ustalona według reguł określonych w art. 363 k.c.
Zgodnie z art. 436 § 2 k.c. - w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody ich posiadacze mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Pozwany jako ubezpieczyciel sprawcy szkody jest zobowiązany do naprawienia szkody. Natomiast zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 361 § 2 k.c.).
W niniejszej sprawie ubezpieczyciel nie kwestionował swojej odpowiedzialności za szkody powstałe wskutek przedmiotowego zdarzenia. Spór w niniejszej sprawie dotyczył wysokości kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu, wysokości odszkodowania należnego poszkodowanemu oraz zasadności poniesienia kosztów obsługi szkody.
Powód nie zgodził się z wyceną szkody sporządzoną przez ubezpieczyciela w toku postępowania likwidacyjnego i wysokością przyznanego odszkodowania, co skutkowało sporządzeniem kalkulacji prywatnej na jego wniosek. Sąd na wniosek stron przeprowadził dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej Z. W. na okoliczność ustalenia koniecznych, ekonomicznie uzasadnionych i hipotetycznych kosztów naprawy uszkodzeń przedmiotowego pojazdu. Biegły wskazał ten koszt naprawy przy uwzględnieniu cen nowych części oryginalnych z daty szkody, stawki równej 120 złotych netto za roboczogodzinę oraz 100% kosztu materiałów lakierniczych na kwotę 21852,12 złotych netto, tj. (...),11 złotych brutto. Biegły zakwestionował zasadność przyjęcia przez zakład ubezpieczeń rabatu na materiał lakierniczy w wysokości 33% oraz zakwestionował zasadność uwzględnienia innych części niż oryginalne i obszernie uzasadnił takie stanowisko.
Wskazać należy, że na poszkodowanym ciąży jedynie obowiązek zapobieżenia powiększaniu szkody, którego z pewnością nie można rozumieć jako wyłączenie zasady pełnej odpowiedzialności ubezpieczyciela i jego obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego – tj. stanu sprzed szkody. W niniejszej sprawie nie wystąpiło żadne doprowadzenie do powiększenia szkody ze strony poszkodowanego, gdyż trudno za takie uznać domaganie się naprawienia pojazdu częściami oryginalnymi.
Pozwany poinformował powoda, że zgodnie ze sporządzoną przez zakład ubezpieczeń kalkulację naprawy, naprawy może dokonać zakład naprawczy współpracujący z zakładem ubezpieczeń, ale w kalkulacji naprawy z dnia 21 marca 2024 roku jest tylko ogólna informacja, że jeżeli poszkodowany jest zainteresowany wskazaniem warsztatu, który zrealizuje naprawę zgodnie z ustaloną wysokością szkody, tj. za kwotę 16549,48 zł brutto, to należy skontaktować się z Pomoc (...) i wskazano adres email (k. 12). Zatem nie było żadnego konkretnego wskazania zakładu naprawczego. Dopiero takie wskazanie nastąpiło w dniu 19 kwietnia 2024 roku podczas weryfikacji kosztorysu sporządzonego na zlecenie powoda. Wówczas kwota naprawy została zweryfikowana do kwoty (...),37 zł i został wskazany warsztat PHU (...) (...) (k. 20), ale było to gdy powód zgodnie z przedstawionym w pozwie harmonogramem naprawy, był już w trakcie naprawy pojazdu, która rozpoczęła się w dniu 17 kwietnia 2024 roku. Przed powyższą weryfikacją kosztorysu, zakład ubezpieczeń stał na stanowisku, że wystąpiła szkoda całkowita, zatem nie mogła mieć miejsca żadna oferta naprawy w warsztacie współpracującym z pozwanym.
Ponadto powód zeznał, że gdy otrzymał informację o wysokości odszkodowania, to kontaktował się z kilkoma zakładami naprawczymi współpracującymi z zakładem ubezpieczeń, ale żaden z nich nie chciał podjąć się naprawy za wskazaną kwotę przy użyciu części oryginalnych. Powód zeznał, że kontaktował się również ze wskazanym później warsztatem - PHU (...), przy czym zakład ubezpieczeń wskazał go dopiero w późniejszym czasie i przy zwiększonej kwocie odszkodowania o 10 000 zł. Powód zeznał, że gdyby warsztat współpracujący z zakładem ubezpieczeń przyjął zlecenie naprawy, to skorzystałby z tej oferty. Sąd dał wiarę zeznaniom powoda, gdyż nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania. Powód przyznał, że został wskazany mu warsztat i nie ma podstaw, aby nie uznać za prawdziwe twierdzenia powoda, że kontaktował się z warsztatami i chciał dokonać tam naprawy, tym bardziej, że byłaby to kompleksowa naprawa w jednym miejscu, podczas gdy powód sam kupował części i w dwóch warsztatach dokonywał naprawy. Wskazać również należy, że gdyby powód naprawił pojazd z uwzględnieniem kwoty przyznanego odszkodowania w kwocie 16549,48 zł zgodnie z kalkulacją ubezpieczyciela, to naprawa nie pozwoliłaby na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody. Powód zeznał, że w samochodzie były zastosowane części oryginalne i nie jest uzasadnione użycie przy naprawie części innej jakości. Ubezpieczyciel sprawcy szkody zobowiązany jest zapłacić poszkodowanemu w ramach odszkodowania odpowiednią sumę pieniężną (art. 363 § 1 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c.), która powinna pokryć koszty naprawy samochodu. W przypadku szkody komunikacyjnej obowiązek jej naprawienia aktualizuje się już w momencie jej wyrządzenia. Ceny części i usług przyjmuje się na poziomie obowiązującym na rynku lokalnym, z uwzględnieniem części nowych i oryginalnych tj. pochodzących od producenta pojazdu, o ile ich użycie jest niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy albo gdy ich zastosowanie nie prowadzi do zwiększania wartości pojazdu w stosunku do jego wartości sprzed powstania szkody (wyrok Sądu Najwyższego z 20 listopada 1970 r., II CR 425/72 i uchwała Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III CZP 80/11). Dopóki wykorzystanie części oryginalnych przy naprawie samochodu nie prowadzi do zwiększenia się jego wartości w stosunku do wartości, jaką posiadał przed wypadkiem, to nie ma żadnych przeszkód do uwzględnienia ich cen w kosztach naprawy. Jeżeli wykorzystanie przy naprawie części oryginalnych zniweluje w całości albo chociaż w części wynikającą z wypadku utratę wartości auta, to ich użycie jest zasadne. W tych zaś przypadkach, gdy wykorzystanie części oryginalnych skutkuje przyrostem wartości auta, ubezpieczycielowi przysługuje żądanie obniżenia odszkodowania tj. ograniczenia go do sumy stanowiącej różnicę pomiędzy pełnym kosztem naprawy a kwotą odpowiadającą przyrostowi wartości auta. Uwzględnieniu przy ustaleniu tej relacji podlegają ceny części oryginalnych (tak Sąd Najwyższy w uchwale z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III CZP 80/11). Zgodnie z treścią uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 roku wydanej w sprawie III CZP 32/03 – odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku (LEX 78592). Sąd Najwyższy wskazał, że efekt w postaci naprawienia osiągnięty zostaje wtedy, gdy w wyniku prac naprawczych uszkodzony samochód doprowadzony zostaje do stanu technicznej używalności odpowiadającej stanowi przed uszkodzeniem. Pozwany nie wykazał, aby naprawa pojazdu przy użyciu części oryginalnych spowodowałaby wzrost wartości pojazdu powoda.
Pozwany zarzucił powodowi brak złożenia rachunków i faktur za naprawę pojazdu. Powód przyznał, że pojazd został naprawiony, a nawet w email z dnia 29 kwietnia 2024 roku przesłane zostały pozwanemu zdjęcia z naprawy pojazdu (k. 22). Powód zeznał, że nie posiada żadnych rachunków z tej naprawy, ponieważ nie wiedział, że będą mu potrzebne, gdyż nie prowadził działalności gospodarczej (k. 60v.).
Dotychczas przez kilkadziesiąt lat w doktrynie utrwalony był pogląd, iż powodowi przysługuje odszkodowanie obliczone na podstawie kosztorysowych i hipotetycznych wyliczeń przez biegłego kosztów potrzebnych do naprawy samochodu. Sąd Najwyższy potwierdził powyższe prezentowane stanowisko w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 roku wydanym w sprawie II (...) 43/17, w którym wskazał, że „(…) z art. 822 § 1 k.c. wynika, że obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega na zapłacie określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone przez ubezpieczonego osobom trzecim, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego. W judykaturze przyjmuje się (m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2002 r., V CKN 903/00, OSNC 2003, nr 1, poz. 15; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nie publ., uchwałę Sądu Najwyższego z 17 maja 2007 r., III CZP 150/06, OSNC 2007, nr 10, poz. 144), że poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 k.c. bowiem jedynie tylko w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Powstanie roszczenia w stosunku do ubezpieczyciela o zapłatę odszkodowania, a tym samym jego zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar (por. wyroki Sądu Najwyższego z 27 czerwca 1988 r., I CR 151/88, nieopubl., i z 16 maja 2002 r., V CKN 1273/00, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nieopubl.). Zastosowanie art. 822 § 1 w zw. z art. 363 § 1 k.c. oznacza, że poszkodowany nie może żądać zapłaty kosztów (hipotetycznej) restytucji w sytuacji, w której przywrócenie stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo też pociągało za sobą nadmierne trudności lub koszty (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2002 r., V CKN 903/00, OSNC 2003, nr 1, poz. 15; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nieopubl.). W takim przypadku może żądać wyrównania tego uszczerbku w jego majątku, który odpowiada wartości rzeczy zniszczonej wskutek działania sprawcy szkody. Ocena, czy koszty restytucji są nadmierne zależy od okoliczności sprawy. Na gruncie spraw dotyczących naprawy pojazdów mechanicznych ugruntowała się praktyka zakładająca, że koszt naprawy nie jest nadmierny dopóty, dopóki nie przewyższa wartości pojazdu sprzed wypadku (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2002r., V CKN 903/00, OSNC 2003, nr 1, poz. 15; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nieopubl.).”.
Wskazać należy na dwa stanowiska Sądu Najwyższego wyrażone w Uchwałach Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego:
- z dnia 8 maja 2024 roku, sygn. III CZP 142/22, zgodnie z którą ,,jeżeli poszkodowany poniósł już koszty naprawy pojazdu lub zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać tym kosztom, chyba że w danych okolicznościach są one oczywiście nieuzasadnione; wysokość odszkodowania nie zależy od ulg i rabatów możliwych do uzyskania przez poszkodowanego od podmiotów współpracujących z ubezpieczycielem. Jeżeli poszkodowany nie poniósł jeszcze kosztów naprawy pojazdu ani nie zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać przeciętnym kosztom naprawy na lokalnym rynku, z uwzględnieniem możliwych do uzyskania przez poszkodowanego ulg i rabatów, chyba że skorzystaniu z tych ulg i rabatów sprzeciwia się jego uzasadniony interes (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 8 maja 2024 roku, sygn. III CZP 142/22, opubl. Biuletyn SN 2024/5),
- z dnia 11 września 2024 roku w sprawie III CZP 65/23, zgodnie z którą jeżeli naprawa pojazdu przez poszkodowanego stała się niemożliwa, w szczególności w razie zbycia lub naprawienia pojazdu, nie jest uzasadnione ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu tej uchwały stwierdził, że ,,bardziej przekonująca jest linia orzecznicza oparta na twierdzeniu, że wypłata odszkodowania w kwocie przekraczającej wartość środków faktycznie wydatkowanych na naprawę pojazdu prowadziłaby do niesłusznego wzbogacenia poszkodowanego. Dlatego skuteczne żądanie zapłaty odszkodowania obliczonego jak równowartość nieponiesionych kosztów przyszłej naprawy pojazdu jest wykluczone, gdy naprawa jest już niemożliwa, co ma miejsce np. w razie zbycia pojazdu w stanie uszkodzonym lub jego uprzedniego naprawienia. W razie następczej niemożliwości naprawienia szkody w formie restytucji naturalnej należy ustalić wysokość należnego odszkodowania metodą dyferencyjną, zwłaszcza gdy jest pewne, że poszkodowany nie dokona naprawy pojazdu, bo pojazd już naprawił, bądź zbył. Dotychczasowy nurt orzecznictwa dopuszczający w takiej sytuacji stosowanie metody kosztorysowej do ustalenia odszkodowania nie znajduje bowiem uzasadnienia w aktualnym stanie prawnym i w zasadach odpowiedzialności cywilnej określonych w kodeksie cywilnym”.
Wskazać należy, że w ocenie Sądu orzekającego, nie nastąpiły żadne zmiany w stanie prawnym w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, które wymagałyby – jak wskazał to Sąd Najwyższy – uwzględnienia aktualnego stanu prawnego. Jedynie co uległo zmianie, to stanowisko części składów orzekających Sądu Najwyższego w rozpoznawanej materii.
Zgodnie z art. 83 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o Sądzie Najwyższym - jeżeli w orzecznictwie sądów powszechnych, sądów wojskowych lub Sądu Najwyższego ujawnią się rozbieżności w wykładni przepisów prawa będących podstawą ich orzekania, R. Prezes Sądu Najwyższego lub Prezes Sądu Najwyższego może, w celu zapewnienia jednolitości orzecznictwa, przedstawić wniosek o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu w składzie 7 sędziów lub innym odpowiednim składzie. Zgodnie z § 2 ustawy – z takim wnioskiem mogą wystąpić inne podmioty, w tym Rzecznik Finansowy. Wskazać również należy, że wydane uchwały nie wiążą sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Związanie rozstrzygnięciem w sprawie zagadnienia prawnego dotyczącego rozbieżności w orzecznictwie obejmuje składy Sądu Najwyższego. Wykładnia przepisu prawa wynikająca z orzecznictwa Sądu Najwyższego bezpośrednio nie ma wpływu na toczące się przed sądami powszechnymi postępowanie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9.11.2012 r., IV CSK 151/12, LEX nr 1275000).
Wskazać również należy, że samo stanowisko w Sądzie Najwyższym nie jest jednolite. Po wydaniu powyższych uchwał w składzie Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego została wydana kolejna uchwała przez Sąd Najwyższy, choć w składzie 3 sędziów – w dniu 24 września 2025 roku w sprawie III CZP 32/24, zgodnie z którą - ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy jest dopuszczalne także wtedy, gdy poszkodowany naprawił pojazd. Wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych z tytułu kosztów naprawy pojazdu może uwzględniać rabaty na części zamienne i materiał lakierniczy oferowane przez podmioty współpracujące z ubezpieczycielem tylko wtedy, gdy skorzystaniu z nich nie sprzeciwia się uzasadniony interes poszkodowanego.
W sprawie niniejszej powód naprawił samochód, ale nie posiada rachunków z naprawy, zeznał, że nie były mu wówczas potrzebne. Istotnym jest, że przed powyższymi uchwałami Sądu Najwyższego kilkudziesięcioletnie stanowisko Sądu Najwyższego było ugruntowane i było odmienne, tj. Sąd Najwyższy uznawał, że poszkodowanemu przysługują hipotetyczne, konieczne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu bez względu na to, czy naprawił pojazd, czy nie oraz czy go sprzedał, wskazując, że nie można różnicować pozycji poszkodowanego. Dopiero od niedawna, tj. np. w wyrokach z 15 grudnia 2022 r., II (...) 7/22, z 8 grudnia 2022 r., II (...) 726/22, z 10 czerwca 2021, IV (...) 1/21 z 18 listopada 2021 r., V (...) 85/21, Sąd Najwyższy wskazał, że poszkodowany nie może żądać zapłaty kosztów (hipotetycznej) restytucji w sytuacji, w której przywrócenie stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo też pociągało za sobą nadmierne trudności lub koszty. Do okoliczności tych należy naprawienie pojazdu. W wyroku w sprawie II (...) 726/22 Sąd Najwyższy stwierdził, że szkoda jest zjawiskiem dynamicznym, a wielkość roszczenia odszkodowawczego może zmieniać się w czasie, gdyż jest zależna od okoliczności, które nastąpiły po zdarzeniu szkodzącym. Roszczenie odszkodowawcze nie ulega petryfikacji i nie staje się stałym, niezmiennym składnikiem majątku poszkodowanego. Samo roszczenie odszkodowawcze powstaje w chwili wyrządzenia szkody, ale jego wysokość może być zmienna. W dacie orzekania przez sąd należy uwzględniać takie okoliczności jak naprawa lub sprzedaż pojazdu i za jaką kwotę go zbyto.
Jednakże wskazać należy, że szkoda w niniejszej sprawie miała miejsce w dniu 16 marca 2024 roku. Wobec rozbieżności w dotychczasowym orzecznictwie, stanowisko Sądu Najwyższego zostało przedstawione w dwóch uchwałach 7 sędziów, tj. w pierwszej z dnia 8 maja 2024 roku i drugie z dnia 11 września 2024 roku i niezasadnym jest, w ocenie Sądu, oczekiwanie obecnie od poszkodowanego, który naprawił pojazd w kwietniu 2024 roku, aby gromadził i przechowywał paragony i faktury za naprawę pojazdu w sytuacji, gdy powszechnie akceptowane i stosowane przez sądy, a przynajmniej przez sąd orzekający w sprawie, było stanowisko, że poszkodowanemu przysługiwały koszty hipotetyczne i ekonomicznie uzasadnione.
Wobec powyższego, zasadnym jest zastosowanie likwidacji szkody w pojeździe powoda poprzez ustalenie hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu, koniecznych i ekonomicznie uzasadnionych ustalonych przez biegłego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy wypłaconym odszkodowaniem w toku postępowania likwidacyjnego, a wyliczonym kosztem naprawy przez biegłego, tj. (...),63 złotych (26878,11 zł- 16549,48 zł).
Wskazać również należy, że w postępowaniu likwidacyjnym był spór, czy wystąpiła szkoda całkowita, czy częściowa. W toku postępowania likwidacyjnego zakład ubezpieczeń kilkukrotnie sporządził wyceny ustalające wartość pojazdu przed szkodą, były ustalenia na 25634 zł, na 26265 zł i ostatnia wycena na 28504 zł. Natomiast na zlecenie powoda została sporządzona wycena pojazdu dołączona do pozwu na kwotę 35300 zł. Zatem biorąc pod uwagę najwyższą wycenę sporządzoną w toku postępowania likwidacyjnego na 28504 zł oraz wysokość kosztów naprawy pojazdu ustaloną przez biegłego Z. W. w toku procesu na kwotę 26878,11 zł, stwierdzić należy, że w sprawie wystąpiła szkoda częściowa.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych (…) zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 18 marca 2024 roku, 30-dniowy termin minął z dniem 17 kwietnia 2024 roku, zatem Sąd zasądził odsetki od dnia 18 kwietnia 2024 roku zgodnie z żądaniem pozwu.
Powód żądał zasądzenia kwoty 1500 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych na etapie likwidacji szkody w związku z działaniem jego pełnomocnika G. D. Strefy Odszkodowań na podstawie faktury nr (...) – obsługa szkody komunikacyjnej, przeprowadzenia oględzin, sporządzenie kosztorysu naprawy, weryfikacja dokumentów, sporządzenie opinii (faktura k. 27).
Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2012 roku wydaną w sprawie III CZP 75/11 - uzasadnione i konieczne koszty pomocy świadczonej przez osobę mającą niezbędne kwalifikacje zawodowe, poniesione przez poszkodowanego w postępowaniu przedsądowym prowadzonym przez ubezpieczyciela, mogą w okolicznościach konkretnej sprawy stanowić szkodę majątkową podlegającą naprawieniu w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, Dz.U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.).
W niniejszej sprawie w postępowaniu likwidacyjnym poszkodowanego reprezentowała (...) Odszkodowań – G. D. prowadząca w tym zakresie działalność gospodarczą, której pracownicy zgłosili szkodę i reprezentowali poszkodowanego w całym postępowaniu likwidacyjnym, ponadto sporządzili kosztorysy naprawy nie zgadzając się z kalkulacjami sporządzonymi przez podmiot likwidujący szkodę. Pełnomocnictwo udzielone w dniu 18 marca 2024 roku (znajduje się w aktach szkody) obejmowało prowadzenia wszelkich spraw związanych z likwidacją szkody. Pełnomocnictwo dotyczyło otrzymywania wszelkich dokumentów dotyczących likwidacji szkody, zlecenia i przeprowadzenia dodatkowych oględzin, ustalenia wysokości zaliczek i odszkodowania, bez wypłaty odszkodowania, podpisywania i składania odwołań.
Istotne w tym zakresie było stanowisko pozwanego przedstawione w odpowiedzi na pozew. Pozwany nie zanegował, że powód nie posiadał wiadomości specjalnych związanych z obsługą szkody komunikacyjnej, ale pozwany zakwestionował wysokość żądania wskazując, że w porównywalnych stanach faktycznych tego rodzaju koszty opiewają na kwotę 300-400 zł (k. 41v).
W zakresie faktu, że poszkodowany był reprezentowany w postępowaniu likwidacyjnym przez podmiot profesjonalny zajmujący się likwidacją szkody, to biorąc pod uwagę okoliczności zdarzenia oraz przebieg postępowania likwidacyjnego, nie występowały żadne szczególne względy, aby poszkodowany był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika trudniącego się zawodowo reprezentowaniem poszkodowanych w postępowaniu likwidacyjnym. Była to typowa szkoda zgłaszana do zakładu ubezpieczeń, zakład ubezpieczeń przyjął odpowiedzialność i wypłacił odszkodowanie. Korespondencja pełnomocnika poszkodowanego w toku postępowania likwidacyjnego nie miała istotnego wpływu na wysokość wypłaconego odszkodowania. Powód uzasadnił skorzystanie z usług podmiotu (...) tym, ponieważ słyszał, że osoba prywatna nie jest w stanie uzyskać odszkodowania w wysokości wystarczającej, żeby naprawić szkodę (k. 60v). Wskazać należy, że powód miał 5 kolizji, w tym dwie szkody były obsługiwane przez profesjonalną firmę. Zatem nie była to pierwsza szkoda zgłaszana przez powoda, we wcześniejszych trzech szkodach powód występował sam. Sąd oddalił powództwo w zakresie żądania zasądzenia zwrotu części kosztów obsługi szkody, gdyż powód skorzystał z usług profesjonalnego podmiotu, aby zaoszczędzić swój czas, zatem dla własnej wygody. Nie pozostaje zatem ten koszt w adekwatnym związku przyczynowo-skutkowym pomiędzy zaistnieniem zdarzenia szkodowego a koniecznością poniesienia kosztów obsługi szkody przez powoda. Jednakże Sąd uznał to żądanie za uzasadnione co do kwoty 350 zł (średnia kwot wskazanych przez pozwanego jako pomiędzy 300-400 zł) i uznał, że zasadnym było zlecenie sporządzenia kalkulacji prywatnej celem oszacowania kosztów naprawy wobec uznania, że zakład ubezpieczeń przyznał odszkodowanie w zaniżonej wysokości. Kwota taka odpowiada kosztom występującym w innych sprawach tego samego rodzaju jako średni koszt sporządzenia kalkulacji prywatnej. Tym bardziej, że powód przedłożył dwie kalkulacje prywatne, jedna dotyczyła oszacowania kosztów naprawy, a druga dotyczyła ustalenia wartości pojazdu przed szkodą. Powód zeznał, że nie ma wykształcenia związanego z motoryzacją, ma wyuczony zawód cieśli, ma wykształcenie średnie (k. 60v). Zatem nie posiadał wiedzy, aby samemu oszacować koszty naprawy pojazdu.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 350 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia kalkulacji prywatnej mieszczącej się w żądanej kwocie zwrotu kosztów obsługi szkody, a w pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone.
Powód żądał odsetek w powyższym zakresie od dnia 31 maja 2024 roku. W piśmie z datą 22 maja 2024 roku pełnomocnik powoda wezwał zakład ubezpieczeń do zapłaty między innymi kwoty 1500 zł tytułem zwrotu kosztów obsługi szkody zgodnie z fakturą nr (...) w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma (pismo k. 28). Zakład ubezpieczeń odpowiedział na to pismo w piśmie z datą 24 maja 2024 roku (pismo k. 29-30). W aktach szkody znajduje się to pismo przesłane w dniu 22 maja 2024 roku drogą email, zatem jest to również data doręczenia tego pisma pozwanemu. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd zasądził odsetki od kwoty 350 zł zgodnie z żądaniem pozwu, tj. od dnia 31 maja 2024 roku do dnia zapłaty. Dwie wyceny – dotycząca wysokości kosztów naprawy i wartości pojazdu przed szkodą były składane zakładowi ubezpieczeń w toku postępowania likwidacyjnego. Orzeczenie o odsetkach zostało oparte na art. 481§1 kc.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie IV wyroku art. 100 k.p.c. i art. 108 kpc dokonując ich stosunkowego rozdzielania. Powód poniósł koszty procesu łącznie w wysokości 4907 zł:
- 750 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu,
- 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,
- 540 zł tytułem części wykorzystanej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego,
- 3600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika zawodowego zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Pozwany poniósł koszty procesu łącznie w kwocie 4317zł:
- 700 zł tytułem uiszczonej i wykorzystanej zaliczki,
- 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,
- 3600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika zawodowego zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Obie strony poniosły koszty procesu w kwocie 9224 zł. Powód wygrał proces w 89,18 %, bowiem z roszczenia objętego pozwem w kwocie 14497,04 zł została zasądzona na rzecz powoda kwota 10328,63 zł tytułem odszkodowania oraz kwota 350 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów obsługi szkody, a także na skutek zawartej ugody pomiędzy stronami pozwany zapłacił powodowi kwotę 2250 zł tytułem zwrotu kosztów najmu. Łącznie uwzględniona powodowi kwota wynosiła 12928,63 (10328,63 zł+350 zł +2250 zł), tj. 89,18% z kwoty 14497,04 zł. Wobec tego pozwany powinien ponieść koszty procesu wyłącznie proporcjonalne do przegranej tj. w 89,18% tj. w kwocie 8225,96 zł (9224 zł x 89,18 %), a poniósł koszty w kwocie 4317 zł, zatem pozwany powinien zwrócić powodowi kwotę 3908,96 zł (8225,96 zł – 4317 zł) tytułem zwrotu kosztów procesu, o czym Sąd orzekł w punkcie IV wyroku.
Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od daty uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Z zaliczki wpłaconej przez powoda w kwocie 700 złotych zaksięgowanej pod pozycją (...) księgi sum na zlecenie została wykorzystana kwota 540 złotych, dlatego Sąd zwrócił niewykorzystaną część zaliczki w kwocie 160 złotych, o czym orzekł w punkcie V wyroku na podstawie art. 84 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2020.755 j.t.).
13.04.2026 r.
Sędzia Anna Zagroda