Wyrok z 8 kwietnia 2026, sygn. V GC 919/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 08 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Gospodarczy w następującym składzie:

Przewodniczący:Sędzia Joanna Kłaczyńska

Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Muskała-Dudzińska

po rozpoznaniu w dniu 08 kwietnia 2026 r. w Ł. na rozprawie sprawy

w postępowaniu gospodarczym

z powództwa F. spółki jawnej w W.

przeciwkoT.spółce akcyjnej
w Z.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego T. spółki akcyjnej w Z. na rzecz powoda F. spółki jawnej w W. kwotę 49.789,02 zł (czterdzieści dziewięć tysięcy siedemset osiemdziesiąt dziewięć złotych dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego T. spółki akcyjnej w Z. na rzecz powoda F. spółki jawnej w W. kwotę 2.749,28 zł (dwa tysiące siedemset czterdzieści dziewięć złotych dwadzieścia osiem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu,

4.  zasądza na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim, tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych kwoty:

a)  od powoda F. spółki jawnej w W. 273,89 zł (dwieście siedemdziesiąt trzy złote osiemdziesiąt dziewięć groszy),

b)  od pozwanego T. spółki akcyjnej w Z. 295,29 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy).

Sędzia Joanna Kłaczyńska

Sygn. akt V GC 919/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 23 grudnia 2024 roku (data stempla pocztowego) powód „. B. spółka jawna w W., reprezentowany przez adwokata, wniósł o zasądzenie od pozwanego T. spółki akcyjnej w Z. kwoty 95.957,73 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, w tym także kwoty 17,00 zł uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że na podstawie umowy leasingu z dnia
17 grudnia 2019 roku korzystał z hali pneumatycznej wraz z osprzętem, która została mu wydana w dniu 31 stycznia 2020 roku i posadowiona w W. przy ul. (...). W związku z prognozowanymi intensywnymi opadami śniegu w nocy z 14 na 15 grudnia 2022 roku podjęto decyzję o opuszczeniu hali, podczas której doszło do uszkodzenia jej powłoki, skutkującego niekontrolowanym opadnięciem konstrukcji oraz uszkodzeniem znajdującego się wewnątrz wyposażenia, w tym oświetlenia i bramek piłkarskich. Przyczyną szkody – jak wskazano – było oddziaływanie nagromadzonego śniegu i lodu, co nie było kwestionowane na etapie likwidacji szkody i znajdowało potwierdzenie w raportach sporządzonych na zlecenie ubezpieczyciela. Powód podniósł, że przysługuje mu legitymacja do dochodzenia roszczeń na podstawie umowy przeniesienia uprawnień zawartej z finansującym (...) Sp z o.o. Wskazał, iż zawarł umowę ubezpieczenia mienia obejmującą przedmiotową halę z poprzednikiem prawnym pozwanego (...) Spółką Akcyjną w Z., a odpowiedzialność pozwanej obejmuje szkody powstałe wskutek nagłych i niezależnych zdarzeń, o ile nie zachodzą przesłanki wyłączenia odpowiedzialności. W ocenie powoda takie wyłączenia w sprawie nie występują, w szczególności instrukcja użytkowania nie nakładała obowiązku odśnieżania hali, a wymagania eksploatacyjne były spełnione. Powód wywodził, że całkowity koszt usunięcia szkody wynosi 282.168,71 zł netto i obejmuje koszty tymczasowej naprawy, docelowej naprawy powłoki hali, naprawy oświetlenia oraz zakupu nowych bramek. W szczególności podkreślił, że koszt docelowej naprawy poszycia hali w wysokości 250.000 zł wynika z kosztorysu sporządzonego na jego zlecenie i obejmuje konieczną wymianę fragmentu poszycia, albowiem – zgodnie z przedstawionymi opiniami – brak jest technicznej możliwości wykonania trwałej naprawy miejscowej metodą zgrzewania, a takie rozwiązanie byłoby niezgodne ze sztuką i mogłoby stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowania obiektu. Powód wskazał, że pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady oraz wypłacił część odszkodowania, obejmującą bezsporną część szkody (tymczasowa naprawa plandeki, zakup nowych bramek, naprawa oświetlenia), a następnie – po dalszym postępowaniu likwidacyjnym – dokonał dopłaty, kwestionując wysokość kosztów docelowej naprawy powłoki hali. W sumie pozwany ubezpieczyciel wypłacił łącznie kwotę 185.210,98 zł. W ocenie powoda pozwany zaniżył należne odszkodowanie, albowiem sporządzony na jego zlecenie kosztorys odpowiadał rzeczywistym kosztom przywrócenia hali do stanu poprzedniego i uwzględniał wymagania techniczne oraz bezpieczeństwa. Powód podniósł, że mimo podjęcia próby polubownego zakończenia sporu nie doszło do jego rozwiązania, a dochodzona pozwem kwota stanowi różnicę pomiędzy pełną wartością szkody, a wypłaconym odszkodowaniem.

/pozew – k. 3-10/

W odpowiedzi na pozew pozwany T. spółka akcyjna w Z., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł
o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany przyznał, że doszło do szkody w dniu 14 grudnia 2022 roku oraz że przeprowadził postępowanie likwidacyjne, w toku którego dokonał oględzin mienia i sporządził kalkulację naprawy, wypłacając łącznie kwotę 185.210,98 zł tytułem odszkodowania. Podtrzymał stanowisko zajęte w postępowaniu likwidacyjnym. Pozwany zakwestionował wysokość dochodzonego roszczenia, wskazując, że spór dotyczy zakresu prac koniecznych do przywrócenia mienia do stanu poprzedniego oraz kosztów tych prac. W jego ocenie niezbędne jest ustalenie rzeczywistych kosztów naprawy, w tym ewentualnego wykonawcy oraz faktycznie poniesionych wydatków. Pozwany podniósł, że sposób ustalania wysokości szkody powinien uwzględniać rzeczywisty uszczerbek majątkowy, a nie jedynie hipotetyczne koszty naprawy. Wskazał, że w sytuacji gdy naprawa została dokonana albo jej koszt jest możliwy do ustalenia, wysokość odszkodowania powinna odpowiadać rzeczywiście poniesionym wydatkom, a nie kalkulacjom o charakterze hipotetycznym. Podkreślił również, że odszkodowanie nie może przekraczać rzeczywistego rozmiaru szkody. Pozwany zarzucił, że powód nie wykazał, aby rzeczywiste koszty usunięcia szkody przekraczały kwotę już wypłaconą. Wskazał, że przedłożony kosztorys ma charakter prywatny, został sporządzony na zlecenie powoda i nie odzwierciedla rzeczywistego zakresu szkody, ani zasadnych technologii naprawy. W ocenie pozwanego koszty wskazane w tej kalkulacji są zawyżone. Pozwany wyjaśnił, że rozbieżności pomiędzy jego wyliczeniami
a roszczeniem powoda wynikają m.in. z nieuwzględnienia narzutu zysku do czasu udokumentowania rzeczywistych kosztów naprawy, przyjęcia przez powoda nieuzasadnionej technologii naprawy i materiałów oraz zawyżenia cen sprzętu. W szczególności pozwany zakwestionował zasadność przyjęte koszty wymiany poszycia oraz wskazał, że właściwą metodą naprawy jest zgrzewanie uszkodzonej membrany. Zdaniem pozwanego powyższe kwestie wymagają rozstrzygnięcia przy pomocy dowodu z opinii biegłego.

/odpowiedź na pozew – k. 102-104/

W dalszym toku procesu, strony podtrzymywały swe stanowiska.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 1 lipca 2022 roku doszło do połączenia T.
(...) spółki akcyjnej w Z. jako spółki przejmującej z (...) spółką akcyjną w Z. jako spółką przejmowaną, w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h., przez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą. Połączenie nastąpiło na podstawie uchwały nr
2 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia spółki przejmującej z dnia 6 maja 2022 roku oraz uchwały nr 1 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia spółki przejmowanej z tego samego dnia. W wyniku powyższego połączenia spółka przejmująca wstąpiła we wszystkie prawa
i obowiązki spółki przejmowanej.

/okoliczność znana Sądowi z urzędu/

W dniu 17 grudnia 2019 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. (finansujący) zawarł z F. w W. (korzystający) umowę leasingu nr (...), na podstawie której finansujący nabył na rzecz korzystającego przedmiot leasingu w postaci hali ciśnieniowej piłkarskiej (75,40x47,60m) wraz z kompletnym osprzętem (rok produkcji 2016), położonej w W. i oddał ten przedmiot na czas oznaczony 60 miesięcy korzystającemu do używania. Cena zakupu przedmiotu leasingu została ustalona na kwotę 600.000,00 zł netto. Hala została odebrana, bez wad przez korzystającego.

Zgodnie z § 5 ust. 1 przedmiot leasingu ubezpiecza finansujący w zakresie (...).

/dowód: umowa leasingu – k. 12-14; faktura – k. 17; protokół odbioru – k. 19/

Powyższa hala ciśnieniowa wraz z kompletnym osprzętem została objęta ochroną ubezpieczeniową mienia na podstawie certyfikatu ubezpieczenia nr (...) wystawionego w ramach umowy generalnej nr (...) do umowy finansowania nr (...), zawartego pomiędzy (...) spółką akcyjną w Z., a ubezpieczającym (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w Z.. Umowa została zawarta na okres od dnia 30 stycznia 2020 roku do 29 stycznia 2025 roku. Suma ubezpieczenia została określona na kwotę 600.000,00 zł, stanowiącą sumę stałą, która odpowiadała wartości fakturowej netto przedmiotu ubezpieczenia.

Zgodnie z zakresem ubezpieczenia Ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą za nagłe, nieprzewidziane i niezależne od woli Finansującego i/lub Korzystającego zdarzenia powodujące szkodę w ubezpieczonym mieniu polegającą na zniszczeniu, uszkodzeniu lub utracie przedmiotu ubezpieczenia, skutkujące szkodą powodującą konieczność jego naprawy, wymiany lub odtworzenia łącznie z dodatkowymi kosztami poniesionymi w celu zapobieżenia powstaniu szkody, ratowania przedmiotu przed szkodą lub zwiększeniem jej rozmiarów oraz uprzątnięcia pozostałości po szkodzie powstałe z jakiejkolwiek przyczyny innej niż wyraźnie wyłączonej w § 6 niniejszej Umowy Generalnej (ust. 1 umowy).

Zgodnie z umową w części poświęconej franszyzie dla pozostałych przedmiotów finansowania, z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszego paragrafu ustala się franszyzę redukcyjną w każdej szkodzie w wysokości […] 1.000 PLN dla pozostałych przedmiotów ubezpieczenia (ust. 2 lit. b umowy).

Integralną część umowy stanowią m.in. Ogólne Warunki Ubezpieczenia (...) od Wszystkich Ryzyk Utraty lub Uszkodzenia przyjęte Uchwałą Zarządu (...) S.A. z dnia 22.12.2016 roku.

Zgodnie z §16 pkt. 1 i 2 OWU wysokość odszkodowania ustala się w kwocie odpowiadającej wysokości szkody (…) przy czym do ustalonej wysokości szkody dolicza się poniesione przez ubezpieczającego uzasadnione i udokumentowane koszty. Od ustalonej wysokości szkody odejmuje się wartość tej części mienia dotkniętego szkodą, które z uwagi na rodzaj lub rozmiar uszkodzeń nadaje się jeszcze do dalszego użytku, sprzedaży lub przeróbki.

Od ostatecznej wartości wyliczonego odszkodowania (…) potrąca się franszyzy redukcyjne w wysokości wskazanej w dokumencie potwierdzającym zawarcie umowy ubezpieczenia (§16 ust. 5 OWU).

Stosownie do §17 OWU ubezpieczyciel wypłaci odszkodowanie w ciągu trzydziestu dni od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie (…).

/dowód: certyfikat ubezpieczenia – k. 15-16, OWU k. 243-246/

W okresie zimowym, w nocy z 14 na 15 grudnia 2022 roku, doszło do uszkodzenia hali pneumatycznej na skutek jej opuszczenia, celem zachowania bezpieczeństwa przed intensywnymi opadami śniegu. Uszkodzeniu uległo poszycie hali pneumatycznej. Materiał pokrycia dachu uległ miejscowym pęknięciom i rozdarciom. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 19 grudnia 2022 roku i zarejestrowana pod numerem (...).

/dowód: formularz zgłoszenia szkody majątkowej – k. 11; protokół przeglądu – k. 23-25v./

W przypadku rozdarć powłoki o znacznych rozmiarach, obejmujących kilka metrów, naprawa miejscowa może być niewystarczająca, a optymalnym sposobem przywrócenia pełnej trwałości konstrukcji jest wymiana uszkodzonego segmentu poszycia. Jednocześnie drobne uszkodzenia mogą być usuwane poprzez miejscowe naprawy.

/dowód: zeznania świadka M. Z. – nagranie od 00:05:14 do 00:26:39, protokół – k. 169v.-170, płyta CD – k. 171; zeznania świadka K. O. – nagranie od 00:27:48 do 00:40:12, protokół – k. 170, płyta CD – k. 171, protokół przeglądu z kosztorysem k. 23-31/

Zgodnie z specyfikacją hali ciśnieniowej nr (...) – 75 x 45 m (boisko piłkarskie) (hala używana rok produkcji 2016) hala ciśnieniowa posiada następujące cechy i wyposażenie:

1.  Powłoka 75 x 45 x 12 m (podwójna membrana), wykonana z materiałów o parametrach:

- 3300/3000 N/50mm, 700/500 N, 930g/m2,

- 2800/2700 N/50mm, 300/270 N, 650g/m2,

- 2500/2500 N/50mm, 250/250 N, 630g/m2

Materiały zabezpieczone są przed czynnikami: biologicznymi, chemicznymi i UV: lakier akrylowy z obu stron, odporny na atak mikrobów i grzybów, ochrona przeciw UV, low-wick.

Materiały posiadają atesty trudnopalności: (...): B1

Powłoka wyposażona jest w:

- rękaw do śluzy wejściowej,

- rękawy do drzwi awaryjnych,

- suwaki z fartuchami uszczelniającymi łączące części powłoki,

- system mocowań z fartuchami.

- system przepustów powietrza pomiędzy membranami

- korki spustowe w każdym brycie

2. (...) wentylacyjno-grzewczy GP 375 (...)

- Moc znamionowa 493 kW

- Moc czynna 436 kW

- Sprawność 90,1%

- Wydajność wentylatora 25.000 m3/h

- Silnik elektryczny 7,5 kW

- Zasilanie 400 V 16,5 A

- Wymiennik ciepła 1.25 m3

- Temperatura spalin 250 º C

- U. komina 300 mm

- Waga systemu 1.290 kg

- Wymiary systemu 3.550 x 1.600 x 2.900

3. Automatyczny system awaryjny

- Wydajność wentylatora 25.000 m3/h

- Silnik spalinowy 7,8 HP, 5,7 kW

- Zasilanie diesel (1 l/h ON)

- Waga systemu 350 kg

- Wymiary systemu 1.400 x 1.550 x 1.250

4. (...) oświetleniowy oświetlenie bezpośrednie

Projektory E. (...), uzbrojone - 45 sztuk

(...) elementów mocujących ze stali ocynkowanej - 45 sztuk

Kompletne okablowanie - komplet dla 45 projektorów

5. Drzwi wejściowe (wykonane ze stali)

śluza wejściowa obrotowa 1,50 x 2,10 x 2,10 m - 1 sztuka

drzwi awaryjne 2,10 x 1,35 m - 2 sztuki

drzwi przemysłowe 2,40 x 3,10 m - 1 sztuka

6. Elementy mocujące

specjalistyczne kotwy ziemne rozmieszczone po obwodzie hali - 164 sztuki

rury montażowe - 240 mb - 80 sztuk

/dowód: specyfikacja hali ciśnieniowej – płyta CD – k. 107/

Zgodnie z instrukcją użytkowania i obsługi hali ciśnieniowej:

1.  Hala ciśnieniowa zbudowana jest z tkaniny poliestrowej pokrytej dwustronnie PCV i polakierowanej. Powłoka tego typu charakteryzuje się dużą wytrzymałością i bardzo dobrą przenikalnością światła do wnętrza hali. W związku z tym należy dbać o czystość powłoki. Nie wskazane jest malowanie, nadrukowywanie oraz wieszanie na powłoce: plansz, reklam lub innych elementów zakrywających powłokę.

2.  Hala ciśnieniowa utrzymywana jest za pomocą systemu wentylacyjno-grzewczego pracującego w trybie ciągłym, który ma za zadanie utrzymanie wewnątrz hali stałego nadciśnienia o wartości 200-250 Pa, nadto system służy do utrzymania właściwej temperatury wewnątrz hali. Należy dbać o właściwe uszczelnienie powłoki i niezwłocznie informować producenta o wszelkich nieszczelnościach a w szczególności rozdarciach powłoki.

3.  Zabrania się ustawiania jakichkolwiek przedmiotów w odległości mniejszej niż 1 metr od powłoki hali ciśnieniowej, we wnętrzu hali jak i na zewnątrz.

4.  Hala ciśnieniowa zaopatrzona jest w śluzę wejściową i drzwi awaryjne. Wejście do wnętrza hali odbywa się przez śluzę wejściową (drzwi obrotowe). Należy pamiętać aby drzwi obrotowe obracać zawsze w tym samym kierunku.

5.  W razie niebezpieczeństwa należy użyć drzwi awaryjnych. Należy otworzyć rygiel górny i dolny, a następnie po naciśnięciu klamki antypanicznej drzwi otworzą się umożliwiając natychmiastowe opuszczenie hali. UWAGA! Drzwi awaryjne można użyć tylko w przypadku niebezpieczeństwa i konieczności natychmiastowego opuszczenia hali.

6.  We wnętrzu hali w okolicy wlotów nadmuchowych znajduje się rurka z tworzywa sztucznego służąca do mierzenia ciśnienia w hali; nie można dopuścić do zatkania rurki i należy regularnie dbać o jej drożność.

7.  Należy dbać o odpowiednią ilość paliwa (diesel ON) w zbiorniku systemu awaryjnego, oraz oleju opałowego w zbiorniku na olej opałowy, w przypadku braku ogrzewanej zabudowy systemów wentylacyjno-grzewczych, należy używać tylko paliwa zimowego!

8.  Włączniki oświetlenia, termostat, oraz sterowanie systemem wentylacyjno-grzewczym i systemem awaryjnym, znajdują się w kontenerze technicznym w miejscu ogólnie dostępnym.

9.  Zabrania się dokonywania jakichkolwiek przeróbek, modernizacji lub reperacji powłoki lub innych urządzeń hali ciśnieniowej, bez pisemnej zgody firmy (...).

/dowód: instrukcja użytkowania i obsługi hali ciśnieniowej – k. 20/

Upoważnieniem z dnia 20 lutego 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. upoważniła F. spółkę jawną w W. do odbioru odszkodowania oraz prowadzenia czynności związanych z likwidacją szkody z dnia 14 lutego 2022 r. o nr (...), dotyczącej hali ciśnieniowej.

/dowód: upoważnienie – k. 18/

Umową przeniesienia uprawnień (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. przelała na rzecz F. spółki jawnej w W. wierzytelność przysługującą jej wobec T. spółki akcyjnej w Z. z tytułu odszkodowania za szkodę z tytułu uszkodzenia hali ciśnieniowej wraz z osprzętem, powstałą w dniu 14/15 lutego 2022 roku.

/dowód: umowa przeniesienia uprawnień – k. 83-84/

W dniu 29 grudnia 2022 roku (...) K. A. przedstawił ofertę wykonania tymczasowej naprawy poszycia hali pneumatycznej, polegającej na załataniu uszkodzonej powłoki materiałem PCV o gramaturze 650 z atestem niezapalności, w cenie wysokości 7.880,00 zł netto oraz kosztem dojazdu w kwocie 2.120,00 zł netto. W treści oferty wskazano, że zakres prac obejmuje przygotowanie do zgrzewania poprzez umycie specjalnymi środkami materiału poszycia hali (270,00 zł netto), położenie łaty plandekowej dwustronnie – 22m x 80zł netto (1.760,00 zł netto), roboczogodziny pracowników z dojazdami w dwie strony – 3 pracowników x 26 x 75zł netto (5.850,00 zł netto) oraz dojazd (paliwo + eksploatacja) 4x – Ł. – W. – Ł. – 424km x 5zł netto = (2.120,00 zł netto), co łącznie stanowiło kwotę 10.000,00 zł netto.

Następnie, w dniu 4 stycznia 2023 roku wykonano tymczasową naprawę plandeki hali balonowej, po czym w dniu 10 stycznia 2023 roku (...) K. A. wystawił na rzecz F. spółki jawnej w W. fakturę nr (...), obejmującą usługę naprawy plandeki na hali balonowej w kwocie 10.000,00 zł netto. Termin płatności faktury upływał w dniu 17 stycznia 2023 roku.

/dowód: oferta na naprawę poszycia dachowego w hali balonowej – płyta CD – k. 107; faktura – płyta CD – k. 107/

W sporządzonym przez powoda prywatnym kosztorysie naprawy hali pneumatycznej określono łączny koszt jej naprawy na kwotę 250.000,00 zł netto. W kosztorysie ujęto zestawienie robocizny w ilości 3.717,(...) roboczogodzin przy stawce 25,00 zł netto za roboczogodzinę, co dawało łączną kwotę 92.943,34 zł netto. Wskazano koszty materiałów, obejmujące folię (...) izolacyjną wodoodporną w ilości 136 m ² w cenie 400,00 zł netto za m ², tj. 54.400,00 zł netto, powiększone o materiały pomocnicze w kwocie 1.088,00 zł netto, co łącznie stanowiło 55.488,00 zł netto. W kosztorysie uwzględniono również koszty sprzętu, w tym samochodu skrzyniowego do 5 ton w ilości 27,415 maszynogodzin przy stawce 64,94 zł netto (1.780,33 zł netto), zgrzewarki do folii w ilości 87,(...) maszynogodzin przy stawce 72,20 zł netto (6.335,75 zł netto) oraz żurawia samojezdnego kołowego do 5 ton w ilości 124,(...) maszynogodzin przy stawce 2,00 zł netto (248,92 zł netto), co łącznie dawało koszt sprzętu w wysokości 8.365,00 zł netto.

/dowód: kosztorys naprawy hali – k. 26-31/

Ofertą nr (...) z dnia 7 grudnia 2023 roku W. N. przedstawił F. spółce jawnej w W. ofertę zakupu sprzętu sportowego obejmującą dwie bramki piłkarskie przenośne o wymiarach 5,0 x 2,0 m (typ 3) w ilości 2 sztuk, po cenie 2.150,00 zł netto (2.644,50 zł brutto) za sztukę, łącznie 4.214,00 zł netto (5.183,22 zł brutto) oraz siatki do bramek o wymiarach 5,0 x 2,0 m, w kolorze białym, o oczku 10 x 10 cm, w ilości 2 sztuk, po cenie 154,47 zł netto (190,00 zł brutto) za sztukę, tj. łącznie 302,76 zł netto (372,40 zł brutto), a także usługę dostawy sprzętu sportowego w kwocie 284,55 zł netto (350,00 zł brutto). Łączna wartość oferty wyniosła 4.801,31 zł netto (5.905,62 zł brutto).

/dowód: oferta zakupu wyposażenia – k. 44/

W dniu 19 stycznia 2023 roku (...) N. Ł. sporządziła ofertę dotyczącą wymiany uszkodzonego oświetlenia w hali pneumatycznej zlokalizowanej w W.. W ofercie ujęto koszty robocizny obejmujące dojazd na odległość 131 km według stawki 3,50 zł za kilometr (458,50 zł), wykonanie pomiarów ochrony przeciwporażeniowej ((...)) w ilości 14 sztuk po stawce 7,00 zł (98,00 zł) oraz pomiarów rezystancji izolacji jednofazowej w ilości 14 sztuk po stawce 15,00 zł (210,00 zł). Ponadto przewidziano użycie przewodu (...) 3x2,5 w ilości 300 metrów w cenie 4,66 zł za metr, z uwzględnieniem kosztów robocizny (łącznie 2.297,40 zł), zastosowanie złączek (...) pięciokrotna (5x, drut) w ilości 250 sztuk w cenie 0,67 zł za sztukę, z uwzględnieniem kosztów robocizny (łącznie 217,50 zł), wynajem podnośnika przez 24 godziny po stawce 150,00 zł (łącznie 3.600,00 zł), a także lamp E. liniowa Naświetlacz (...) X.-M. w ilości 14 sztuk w cenie 579,00 zł sztuka, z uwzględnieniem kosztów robocizny (łącznie 10.486,00 zł. Całkowity koszt prac związanych z wymianą oświetlenia został określony na kwotę 17.367,40 zł.

/dowód: oferta oświetlenia – płyta CD – k. 107/

Korzystający wystąpił do ubezpieczyciela z roszczeniem obejmującym łącznie kwotę 277.367,40 zł netto, na którą składały się koszty tymczasowej naprawy plandeki w wysokości 10.000,00 zł netto, koszty docelowej naprawy plandeki w wysokości 250.000,00 zł netto oraz koszty naprawy oświetlenia w wysokości 17.367,40 zł netto. W odniesieniu do kosztów tymczasowej naprawy plandeki ubezpieczyciel uznał roszczenie w całości, wskazując, że zakres wykonanych prac obejmował prowizoryczne sklejenie powłoki hali w celu jej podniesienia i umożliwienia weryfikacji uszkodzeń, a zarówno przyjęta liczba roboczogodzin, jak i stawki robocizny oraz koszty dojazdu odpowiadały poziomowi cen rynkowych. W zakresie roszczenia dotyczącego naprawy docelowej plandeki ubezpieczyciel nie kwestionował co do zasady konieczności wykonania naprawy polegającej na wymianie uszkodzonego segmentu poszycia, jednakże uznał jedynie koszty transportu poszycia w łącznej wysokości 5.000,00 zł netto, odmawiając na tym etapie uwzględnienia pozostałej części roszczenia w kwocie 245.000,00 zł netto z uwagi na brak szczegółowego rozbicia kosztów robocizny, materiałów i pracy sprzętu, uniemożliwiający ich weryfikację. Natomiast w odniesieniu do kosztów naprawy oświetlenia ubezpieczyciel uznał roszczenie w całości, wskazując, że zarówno koszty materiałów, robocizny, dojazdu, jak i wynajmu sprzętu mieszczą się w granicach stawek rynkowych, przy czym wypłata odszkodowania w tym zakresie została dopuszczona na podstawie przedstawionego kosztorysu, pomimo braku faktury dokumentującej wykonanie prac. W konsekwencji ubezpieczyciel określił bezsporną wartość szkody na kwotę 32.367,40 zł netto.

/dowód: dokumenty dotyczące weryfikacji szkody – płyta CD – k. 107, 247, potwierdzenie przelewu k. 70-71/

Decyzją z dnia 21 marca 2023 roku T. spółka akcyjna w Z., przyznał odszkodowanie w kwocie 31.367,40 zł netto. Przy ustalaniu wysokości świadczenia przyjęto wartość szkody w wysokości 32.367,40 zł netto, odpowiadającą kosztom naprawy ustalonym w toku weryfikacji roszczenia, a następnie pomniejszono ją o kwotę 1.000,00 zł tytułem franszyzy redukcyjnej.

/dowód: decyzja z 21.03.2023r. – płyta CD – k. 107/

Wezwaniem do zapłaty z dnia 25 stycznia 2024 roku adw. Ł. E. wezwał T. spółkę akcyjną w Z. do zapłaty 249.801,31 zł tytułem dalszego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma. Wezwanie zostało nadane w dniu 25 stycznia 2024 roku i doręczone w dniu 30 stycznia 2024 roku.

/dowód: wezwanie do zapłaty wraz z załącznikami – k. 52-66; potwierdzenie nadania – k. 67; potwierdzenie odbioru – k. 68-69/

Decyzją z dnia 7 lutego 2024 roku T. spółka akcyjna w Z., przyznał dalsze odszkodowanie w wysokości 153.843,58 zł netto. Przy jego wyliczeniu przyjęto łączny koszt naprawy szkody w wysokości 186.210,98 zł netto, ustalony na podstawie przeprowadzonej weryfikacji oraz kosztorysu, po czym pomniejszono tę kwotę o wcześniej uwzględnioną wartość szkody w wysokości 32.367,40 zł netto, wynikającą z decyzji z dnia 21 marca 2023 roku, nie dokonując już potrąceń z tytułu franszyzy redukcyjnej.

/dowód: decyzja z 07.02.2024r. – płyta CD – k. 107, dokumenty – płyta CD k. 247, potwierdzenie przelewu k. 70-71/

Do dnia 15 lipca 2025 roku nie została dokonana docelowa naprawa hali pneumatycznej położonej w W. przy ul. (...).

/dowód: oświadczenie – k. 179/

Koszt naprawy hali pneumatycznej nie mógł zostać w sposób miarodajny określony wyłącznie w oparciu o standardowe kosztorysy sporządzane na podstawie katalogów i cenników, z uwagi na specyfikę tego rodzaju obiektów oraz brak ugruntowanych norm wyceny w tym zakresie. W praktyce rynkowej wysokość kosztów naprawy determinowana jest przede wszystkim przez oferty wyspecjalizowanych podmiotów, uwzględniające konkurencyjność rynku, zakres prac, użyte materiały oraz koszty robocizny i sprzętu. Istotnym elementem wpływającym na całkowity koszt naprawy pozostaje również transport elementów hali oraz nakład pracy związany z demontażem i ponownym montażem konstrukcji.

W ramach uzyskanych ofert wskazano, że naprawa uszkodzonej hali może polegać na wymianie uszkodzonej części poszycia, stanowiącej około jednej czwartej powierzchni hali, jako odrębnego elementu konstrukcyjnego. Szacunkowy koszt wykonania nowego poszycia z materiału PCV o odpowiednich parametrach technicznych (650 gr/m ² z certyfikatem trudnopalności, klasyfikacja B-s2,d0) określono na kwotę 135.000,00 zł netto, natomiast koszt transportu oraz montażu tego elementu w miejscu posadowienia hali w W. oszacowano na kwotę 100.000,00 zł netto, co łącznie określono na wartość 235.000,00 zł netto.

/dowód: pisemna opinia biegłej sądowej dr inż. C. A. (1) wraz z załącznikami – k. 201-211, dokumentacja fotograficzna k. 180-189/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności znanych Sądowi
z urzędu, a także zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, obejmującego dokumenty przedłożone przez powoda, dokumentację utrwaloną na płytach CD złożonych przez obie strony, zeznania świadków M. Z. oraz K. O., jak również dowód
z pisemnej opinii biegłej sądowej dr inż. C. A. (1), która nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

Okoliczność połączenia T. spółki akcyjnej w Z. z (...) spółką akcyjną
w Z. była Sądowi znana z urzędu i nie wymagała prowadzenia postępowania dowodowego.

Autentyczność oraz wiarygodność zgromadzonych w sprawie dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron, wobec czego Sąd nie powziął wątpliwości co do ich wiarygodności. Dokumenty te były spójne, wzajemnie się uzupełniały i korespondowały ze sobą, wobec czego Sąd uznał je za w pełni przydatne dla poczynienia ustaleń faktycznych.

Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania świadków M. Z. oraz K. O.. Zeznania te były rzeczowe, spójne i korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z dokumentacją dotyczącą charakteru uszkodzeń hali oraz sposobów ich naprawy. Świadkowie w sposób przekonujący przedstawili okoliczności związane z technicznymi aspektami funkcjonowania hali pneumatycznej oraz możliwościami jej naprawy, a ich relacje nie zawierały sprzeczności, ani elementów podważających ich wiarygodność.

Jednocześnie Sąd odmówił wiarygodności zeznaniom świadka M. Z. w części dotyczącej twierdzenia o zakończeniu naprawy hali. Z treści pisma procesowego pełnomocnika powoda z dnia 15 lipca 2025 roku wynika bowiem, że wbrew relacji świadka, do tego dnia nie doszło w całości do naprawienia hali pneumatycznej położonej w W. przy ul. (...), co skutkowało koniecznością przedłożenia oświadczenia O. X. w tym zakresie. W tej części zeznania świadka pozostawały zatem w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, co uzasadniało odmowę przyznania im waloru wiarygodności.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miał dowód z pisemnej opinii biegłej sądowej z zakresu budownictwa lądowego i hydrotechnicznego dr inż. C. A. (2). Sąd dopuścił ten dowód na okoliczność ustalenia rozmiaru i wysokości szkody, w tym zakresu uzasadnionych prac naprawczych oraz ich kosztów, a także oceny prawidłowości przyjętej technologii naprawy hali pneumatycznej, w szczególności zasadności wymiany uszkodzonego segmentu poszycia w miejsce naprawy poprzez zgrzewanie, trwałości takiego zgrzewu w zestawieniu z istniejącym materiałem oraz zasadności poszczególnych pozycji kosztorysowych kwestionowanych przez pozwanego.

Opinia została sporządzona w sposób rzetelny, szczegółowy i profesjonalny, z uwzględnieniem specyfiki konstrukcji hali pneumatycznej, właściwości materiałów użytych do jej wykonania oraz technologicznych uwarunkowań jej naprawy. Biegła dokonała analizy zarówno charakteru uszkodzeń, jak i dostępnych metod ich usunięcia, odnosząc się do zasad sztuki budowlanej oraz wymogów bezpieczeństwa właściwych dla tego rodzaju obiektów. Jednocześnie opinia zawierała analizę kosztów naprawy, uwzględniającą realia rynkowe oraz specyfikę tego typu inwestycji, w tym brak ustandaryzowanych katalogów kosztów dla tego rodzaju obiektów. Biegła odniosła się do zasadności poszczególnych elementów kalkulacji kosztów, w tym kosztów materiałów, robocizny i sprzętu, jak również do kwestionowanych przez pozwanego pozycji kosztorysowych, co pozwoliło na dokonanie wszechstronnej oceny wysokości dochodzonego roszczenia.

Wnioski opinii były jasne, logiczne i spójne, a przedstawione wyliczenia oraz argumentacja znajdowały oparcie w przeprowadzonej analizie oraz wiedzy specjalistycznej. Co szczególnie istotne, żadna ze stron postępowania nie zgłosiła zastrzeżeń do opinii, ani nie wnosiła o jej uzupełnienie lub dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, co dodatkowo przemawiało za uznaniem jej za w pełni wiarygodny i miarodajny dowód w sprawie.

W konsekwencji Sąd oparł swoje ustalenia faktyczne w zakresie rozmiaru szkody, technologicznie uzasadnionego sposobu jej usunięcia oraz wysokości kosztów niezbędnych do przywrócenia hali do stanu sprzed zdarzenia na treści przedmiotowej opinii, uznając ją za kluczowy element materiału dowodowego w niniejszej sprawie.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 18 marca 2026 roku pełnomocnik powoda cofnął wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, wobec czego dowód ten nie był przedmiotem dalszego postępowania dowodowego.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny
i wystarczający do poczynienia jednoznacznych ustaleń faktycznych.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy była dobrowolna umowa ubezpieczenia majątkowego zawarta pomiędzy (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w Z., a poprzednikiem prawnym pozwanego (...) spółką akcyjną w Z., potwierdzona certyfikatem ubezpieczenia nr (...) wystawionego w ramach umowy generalnej nr (...) do umowy finansowania nr (...).

W następstwie połączenia, dokonanego w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h., T. spółki akcyjnej w Z. jako spółki przejmującej z (...) spółką akcyjną w Z. jako spółką przejmowaną, doszło do przeniesienia całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą. W konsekwencji T. spółka akcyjna w Z. wstąpiła z mocy prawa w sytuację prawną (...) spółki akcyjnej w Z., obejmując również zobowiązania wynikające z przedmiotowej umowy ubezpieczenia. Oznacza to, że odpowiedzialność za spełnienie świadczenia odszkodowawczego z tej umowy obciąża obecnie T. spółkę akcyjną w Z., co przesądza
o istnieniu po jego stronie legitymacji biernej w niniejszym postępowaniu.

Na podstawie umowy przeniesienia uprawnień (cesji wierzytelności) powód wstąpił
w prawa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z.
w zakresie wierzytelności przysługującej wobec T. spółki akcyjnej w Z. z tytułu odszkodowania za szkodę polegającą na uszkodzeniu hali ciśnieniowej (75,40m x 47,60m) wraz z osprzętem, powstałą w nocy z 14 na 15 grudnia 2022 roku i zarejestrowanej pod numerem szkody (...).

Podstawę prawną przelewu wierzytelności stanowi art. 509 § 1 k.c. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doszło do skutecznego zawarcia umowy cesji, która wywołała przewidziane skutki prawne, w szczególności doprowadziła do przejścia na powoda uprawnień do dochodzenia odszkodowania od pozwanego ubezpieczyciela. W konsekwencji powód posiada legitymację czynną do występowania z roszczeniem objętym niniejszym postępowaniem.

Na wstępie Sąd zważył, iż stosunek prawny łączący strony niniejszego postępowania opierał się na zasadzie swobody umów. Zgodnie z art. 353 ¹ k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Zasada ta znajduje pełne zastosowanie również do umów ubezpieczenia, które – poza elementami przedmiotowo istotnymi określonymi w art. 805 k.c. – mogą być kształtowane w drodze postanowień umownych oraz ogólnych warunków ubezpieczenia, wiążących strony na mocy art. 384 § 1 k.c. W realiach niniejszej sprawy strony skutecznie objęły stosunek ubezpieczenia postanowieniami certyfikatu ubezpieczenia nr (...) wystawionego w ramach umowy generalnej nr (...) do umowy finansowania nr (...), które określały zarówno warunki i zakres ochrony ubezpieczeniowej, jak i przesłanki odpowiedzialności. W zakresie nieuregulowanym postanowieniami łączącej strony umowy ubezpieczenia, zastosowanie znalazły postanowienia Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (...) od Wszystkich Ryzyk Utraty lub Uszkodzenia przyjętych Uchwałą Zarządu (...) S.A. z dnia 22.12.2016 roku.

Zgodnie z treścią art. 805 § l k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. W myśl § 2 pkt l tego artykułu przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w realiach niniejszej sprawy poza sporem pozostawały podstawowe przesłanki odpowiedzialności ubezpieczeniowej, tj. zarówno sam fakt zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego, jak i objęcie go zakresem ochrony wynikającym z zawartej umowy ubezpieczenia. Pozwany nie kwestionował bowiem ani okoliczności powstania szkody w nocy z 14 na 15 grudnia 2022 roku, jej przyczyn, ani, że co do zasady ponosi on odpowiedzialność za skutki zdarzenia szkodowego. Co więcej, okoliczności te zostały przez pozwanego potwierdzone w toku postępowania likwidacyjnego, w ramach którego przeprowadził on czynności weryfikacyjne, a następnie przyznał powodowi odszkodowanie w łącznej wysokości 186.210,98 zł. Takie zachowanie należy jednoznacznie interpretować jako uznanie odpowiedzialności co do zasady, co w sposób definitywny przesądza, że pomiędzy stronami nie istniał spór co do samego obowiązku naprawienia szkody.

Jednocześnie wskazać należy, że przy dokonywaniu wypłaty odszkodowania w toku postępowania likwidacyjnego pozwany zastosował przewidzianą w umowie ubezpieczenia franszyzę redukcyjną w wysokości 1.000,00 zł, stanowiącą umowny mechanizm udziału własnego ubezpieczonego w szkodzie. W rezultacie odszkodowanie zostało pomniejszone o wskazaną kwotę i wypłacone w kwocie 185.210,98 zł. Okoliczność zastosowania franszyzy redukcyjnej nie była pomiędzy stronami sporna, a sam mechanizm jej potrącenia został przez ubezpieczyciela zastosowany w sposób zgodny z treścią łączącej strony umowy ubezpieczenia.

W konsekwencji należało przyjąć, że przedmiotem sporu pomiędzy stronami pozostawała wyłącznie wysokość należnego odszkodowania, a tym samym należało ustalić uzasadnione koszty naprawy przedmiotu ubezpieczenia. Spór ten koncentrował się w szczególności wokół zakresu prac koniecznych do przywrócenia hali pneumatycznej do stanu sprzed szkody oraz kosztów tych prac, przy czym bezsporne pozostawały koszty tymczasowej naprawy oraz naprawy oświetlenia.

Przechodząc do analizy treści stosunku ubezpieczenia, wskazać należy, że kluczowe znaczenie ma postanowienie ust. 1 umowy ubezpieczenia, które określa zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela. Zgodnie z jego treścią, ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą za nagłe, nieprzewidziane i niezależne od woli finansującego i/lub korzystającego zdarzenia powodujące szkodę w ubezpieczonym mieniu polegającą na zniszczeniu, uszkodzeniu lub utracie przedmiotu ubezpieczenia, skutkujące koniecznością jego naprawy, wymiany lub odtworzenia, łącznie z dodatkowymi kosztami poniesionymi w celu zapobieżenia powstaniu szkody, ratowania przedmiotu przed szkodą lub zwiększeniem jej rozmiarów oraz uprzątnięcia pozostałości po szkodzie, powstałe z jakiejkolwiek przyczyny innej niż wyraźnie wyłączonej w § 6 umowy.

Tak sformułowane postanowienie ma charakter wyjątkowo szeroki i wyczerpujący, a jego analiza prowadzi do kilku istotnych wniosków. Zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela obejmuje bowiem wszelkie zdarzenia spełniające kryteria nagłości, nieprzewidywalności i niezależności od woli ubezpieczonego, przy czym – co szczególnie istotne – umowa wprost stanowi, że odpowiedzialność powstaje w odniesieniu do szkód powstałych „z jakiejkolwiek przyczyny innej niż wyraźnie wyłączonej”. Oznacza to, że strony przyjęły model ubezpieczenia typu „all risks”, w którym zasadą jest objęcie ochroną wszelkich zdarzeń losowych, a ciężar wykazania istnienia przesłanki wyłączającej odpowiedzialność spoczywa na ubezpieczycielu.

Ponadto, zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela obejmuje nie tylko sam fakt uszkodzenia lub zniszczenia mienia, lecz także jego konsekwencje w postaci konieczności podjęcia określonych działań naprawczych. Umowa wprost wskazuje bowiem, że szkoda ma polegać na takim uszkodzeniu mienia, które skutkuje koniecznością jego naprawy, wymiany lub odtworzenia. Tym samym, wysokość odszkodowania powinna odpowiadać kosztom tych właśnie działań, o ile są one obiektywnie uzasadnione i pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem.

Następnie, umowa wyraźnie rozszerza zakres odpowiedzialności o tzw. koszty dodatkowe, obejmujące koszty poniesione w celu zapobieżenia powstaniu szkody, ratowania mienia przed szkodą lub ograniczenia jej rozmiarów, a także koszty uprzątnięcia pozostałości po szkodzie. W realiach niniejszej sprawy ma to doniosłe znaczenie, albowiem potwierdza zasadność uwzględnienia kosztów tymczasowej naprawy hali, które zostały poniesione w celu umożliwienia dalszego korzystania z obiektu. Skoro bowiem umowa wprost obejmuje tego rodzaju wydatki, to nie budzi wątpliwości, że stanowią one element szkody podlegającej kompensacji.

Z powyższego wynika, że świadczenie ubezpieczyciela powinno zmierzać do pełnego przywrócenia stanu majątkowego sprzed zdarzenia, poprzez pokrycie wszystkich uzasadnionych kosztów naprawy, wymiany lub odtworzenia uszkodzonego mienia, a także kosztów ubocznych pozostających w związku z tym procesem. Odpowiedzialność ta nie może być zatem ograniczana w sposób dowolny, w szczególności poprzez samo kwestionowanie technologii naprawy czy też przyjmowanie z góry założonych, oderwanych od realiów rynkowych poziomów kosztów.

W tym kontekście nie zasługiwało na uwzględnienie stanowisko pozwanego, który – powołując się na rzekome nieudowodnienie przez powoda wysokości kosztów przywrócenia hali do stanu sprzed szkody – w istocie zmierzał do ograniczenia należnego odszkodowania wyłącznie do kwoty ustalonej w toku postępowania likwidacyjnego. Argumentacja ta nie mogła zostać podzielona, albowiem pozostaje w sprzeczności zarówno z treścią łączącej strony umowy, jak i z zasadą pełnego odszkodowania, wynikającą z art. 361 § 2 k.c. w zw. z art. 805 k.c.

Zgodnie z powołanymi przepisami, świadczenie ubezpieczyciela w ramach ubezpieczenia majątkowego ma charakter odszkodowawczy i powinno odpowiadać wysokości poniesionej szkody, rozumianej jako rzeczywisty uszczerbek w majątku poszkodowanego. Uszczerbek ten polega nie tylko na wydatkach już poniesionych, lecz przede wszystkim na wydatkach koniecznych w celu przywrócenia stanu poprzedniego. Tym samym szkoda powstaje już w chwili uszkodzenia mienia i wyraża się w obiektywnie uzasadnionym koszcie jego naprawy, wymiany lub odtworzenia.

W tym świetle stanowisko pozwanego, uzależniające wysokość odszkodowania od uprzedniego poniesienia kosztów naprawy, prowadziłoby do naruszenia zasady pełnej kompensacji szkody. Poszkodowany, który z różnych przyczyn – w szczególności ekonomicznych – nie dokonał jeszcze naprawy, skutkowałby bowiem nieuzasadnionym przerzuceniem na poszkodowanego ciężaru finansowania naprawy.

Nie sposób przy tym pominąć, że z literalnego brzmienia ust. 1 umowy ubezpieczenia wynika jednoznacznie, iż odpowiedzialność ubezpieczyciela powstaje w razie zdarzenia powodującego konieczność naprawy, wymiany lub odtworzenia mienia. Już samo zaistnienie tej konieczności stanowi więc podstawę ustalenia wysokości szkody, niezależnie od tego, czy poszkodowany faktycznie przystąpił do realizacji tych prac. W konsekwencji, podstawą określenia należnego odszkodowania są koszty niezbędne i ekonomicznie uzasadnione, a nie jedynie koszty faktycznie poniesione i udowodnione ubezpieczycielowi.

Podkreślenia wymaga, że obowiązek naprawienia szkody powstaje z chwilą jej wyrządzenia, a nie dopiero z momentem jej usunięcia. Tym samym dopuszczalne – a w realiach niniejszej sprawy wręcz konieczne – jest ustalenie wysokości szkody w oparciu o koszty hipotetyczne, rozumiane jako koszty, jakie należałoby ponieść przy zastosowaniu prawidłowej technologii naprawy i przy uwzględnieniu realiów rynkowych.

Wbrew twierdzeniom pozwanego, koszty te nie mają charakteru dowolnego ani spekulatywnego. Ich ustalenie następuje bowiem w oparciu o obiektywne kryteria, obejmujące w szczególności: zakres rzeczywistych uszkodzeń, właściwości techniczne uszkodzonego obiektu, dostępne i dopuszczalne technologie naprawy, zastosowanie niezbędnych materiałów o określonych właściwościach, a także poziom cen funkcjonujących na rynku usług specjalistycznych. W niniejszej sprawie szczególne znaczenie ma przy tym specyfika hali pneumatycznej jako obiektu nietypowego, dla którego – co jednoznacznie wynika z opinii biegłej – brak jest ustandaryzowanych katalogów nakładów rzeczowych i cenowych. W takich warunkach naturalnym i koniecznym sposobem określenia kosztów naprawy jest odwołanie się do ofert wyspecjalizowanych podmiotów oraz wiedzy eksperckiej.

Opinia biegłej sądowej w sposób przekonujący wykazała, że przywrócenie hali do stanu sprzed szkody wymaga zastosowania określonej technologii – w szczególności wymiany uszkodzonego segmentu poszycia – a także poniesienia konkretnych nakładów obejmujących zarówno materiały, jak i robociznę oraz transport i montaż. Wskazane przez biegłą wartości nie mają charakteru abstrakcyjnego, lecz odpowiadają realnym warunkom rynkowym oraz praktyce funkcjonowania podmiotów zajmujących się tego rodzaju konstrukcjami. Tym samym stanowią one miarodajną podstawę do określenia wysokości szkody, niezależnie od tego, czy naprawa została już faktycznie wykonana.

Należy również zauważyć, że przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowania ubezpieczyciela, który mógłby uchylać się od pełnej odpowiedzialności w sytuacji, gdy poszkodowany – nie dysponując środkami finansowymi – nie jest w stanie sfinansować naprawy z własnych zasobów. Tymczasem funkcją ubezpieczenia majątkowego jest właśnie zapewnienie środków umożliwiających przywrócenie stanu poprzedniego, a nie jedynie refundacja wydatków już poniesionych.

Przechodząc do ustalenia wysokości szkody, wskazać należy, że decydujące znaczenie dla jej określenia miał przeprowadzony w sprawie dowód z pisemnej opinii biegłej sądowej dr inż. C. A. (1). Jak już wskazano w części poświęconej ocenie materiału dowodowego, opinia ta została sporządzona w sposób rzetelny, logiczny i wyczerpujący, a jej wnioski nie były kwestionowane przez żadną ze stron, co dodatkowo przemawia za przyjęciem jej jako podstawy ustaleń w niniejszym zakresie.

Z treści opinii biegłej jednoznacznie wynika, że charakter uszkodzeń hali pneumatycznej, obejmujących rozdarcia poszycia o znacznych rozmiarach, wykluczał przyjęcie, iż możliwe jest skuteczne i trwałe usunięcie szkody wyłącznie poprzez miejscowe naprawy polegające na zgrzewaniu materiału. Tego rodzaju rozwiązanie mogłoby mieć zastosowanie jedynie w przypadku drobnych uszkodzeń, natomiast w realiach niniejszej sprawy nie gwarantowałoby ono ani przywrócenia pierwotnych parametrów technicznych powłoki, ani bezpieczeństwa dalszego użytkowania obiektu.

W konsekwencji biegła zasadnie przyjęła, że technologicznie uzasadnionym sposobem naprawy jest wymiana uszkodzonego segmentu poszycia, obejmującego około jednej czwartej powierzchni hali. Tylko takie rozwiązanie pozwala bowiem na pełne odtworzenie właściwości użytkowych i wytrzymałościowych konstrukcji, a tym samym na rzeczywiste przywrócenie stanu sprzed szkody.

W oparciu o powyższe założenia biegła określiła koszt wykonania nowego segmentu poszycia z materiału odpowiadającego parametrom technicznym istniejącej hali na kwotę 135.000,00 zł netto. Jednocześnie wskazała, że ze względu na specyfikę konstrukcji hali pneumatycznej oraz konieczność jej częściowego demontażu i ponownego montażu, istotnym składnikiem kosztów naprawy są także koszty transportu oraz montażu, które oszacowała na kwotę 100.000,00 zł netto. Łączny koszt przywrócenia poszycia hali do stanu sprzed szkody wynosi zatem 235.000,00 zł netto.

Sąd w pełni podzielił powyższe wyliczenia, uznając je za odpowiadające realiom rynkowym oraz uwzględniające zarówno zakres koniecznych prac, jak i specyfikę przedmiotowego obiektu. Należy przy tym podkreślić, że – jak trafnie wskazała biegła – w odniesieniu do tego rodzaju konstrukcji brak jest ustandaryzowanych metod kosztorysowania, co oznacza, że wysokość kosztów naprawy determinowana jest przede wszystkim przez oferty wyspecjalizowanych podmiotów oraz rzeczywiste warunki rynkowe. Tym samym przyjęte wartości nie mają charakteru dowolnego, lecz stanowią obiektywnie uzasadnione odzwierciedlenie kosztów, jakie należałoby ponieść w celu usunięcia szkody.

Jednocześnie bezspornym pomiędzy stronami pozostawało, że koszty tymczasowej naprawy hali w wysokości 10.000,00 zł netto oraz koszty naprawy oświetlenia w wysokości 17.367,40 zł netto mieszczą się w granicach odpowiedzialności ubezpieczyciela i zostały przez niego uznane w trakcie postępowania likwidacyjnego.

Uwzględniając powyższe, łączny, ekonomicznie uzasadniony koszt usunięcia szkody należało określić na kwotę 235.000,00 zł netto. Skoro pozwany wypłacił dotychczas odszkodowanie w łącznej wysokości 185.210,98 zł, to różnica pomiędzy ustaloną wysokością szkody a wypłaconym świadczeniem wynosi 49.789,02 zł.

W konsekwencji zarzut pozwanego o nieudowodnieniu wysokości szkody należało uznać za bezzasadny. Powód wykazał bowiem – przy pomocy adekwatnych i obiektywnych środków dowodowych, w szczególności opinii biegłej – jaki jest rzeczywisty, ekonomicznie uzasadniony koszt przywrócenia hali do stanu sprzed szkody. Koszty te, choć mają charakter hipotetyczny w sensie braku ich faktycznego poniesienia, są jednocześnie kosztami realnymi, koniecznymi i pozostającymi w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodowym.

Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że ustalona wysokość szkody została określona w wartościach netto, albowiem taki właśnie sposób rozliczenia wynikał z treści łączącej strony umowy ubezpieczenia oraz przyjętych w niej zasad kalkulacji świadczenia. Skoro bowiem przedmiot ubezpieczenia oraz suma ubezpieczenia zostały określone w wartości netto, brak było podstaw do przyjęcia odmiennego sposobu wyliczenia odszkodowania w niniejszej sprawie. W konsekwencji brak było również podstaw do doliczania podatku VAT, który w realiach sprawy nie stanowił rzeczywistego elementu szkody po stronie powoda.

Z uwagi na powyższe Sąd zasądził od pozwanego T. spółki akcyjnej w Z. na rzecz powoda F. spółki jawnej w W. kwotę 49.789,02 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie, Sąd orzekł na podstawie art. 817 § 1 k.c. w zw. z art. 481 § 1 i 2 k.c. zgodnie z którymi ubezpieczyciel zobowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku, a brak spełnienia świadczenia pieniężnego w terminie powoduje powstanie uprawnienie do żądania odsetek za czas opóźnienia. W niniejszej sprawie zgłoszenie szkody nastąpiło w dniu 19 grudnia 2022 roku, wobec czego pozwany, nie spełniając świadczenia w ustawowym terminie, popadł w opóźnienie z upływem 30 dni od tej daty, a od dnia następnego pozostawał w opóźnieniu.

Niezależnie od powyższego, powód domagał się zasądzenia odsetek od kwoty dochodzonej pozwem dopiero od dnia 25 stycznia 2024 roku, tj. od dnia sporządzenia pisma wzywającego pozwanego do zapłaty brakującej części odszkodowania. W konsekwencji, mając na uwadze związanie Sądu granicami żądania pozwu – stosownie do art. 321 § 1 k.p.c. – Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dochodzonej kwoty od dnia 25 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty.

W pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone jako niezasadne, albowiem powód – mimo ciążącego na nim, a wynikającego z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. obowiązku wykazania zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia – nie przedstawił materiału dowodowego pozwalającego na przyjęcie, iż wszystkie zgłoszone przez niego pozycje kosztorysowe pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodowym oraz stanowią ekonomicznie uzasadnione koszty przywrócenia przedmiotu ubezpieczenia do stanu sprzed szkody.

Sąd miał na uwadze, że odpowiedzialność ubezpieczyciela – choć szeroka w świetle łączącej strony umowy – nie ma charakteru absolutnego, lecz ograniczona jest do normalnych następstw zdarzenia szkodowego w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. Oznacza to, że kompensacji podlegają wyłącznie takie koszty, które pozostają w obiektywnym, normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem ubezpieczeniowym oraz są niezbędne dla przywrócenia stanu poprzedniego, przy czym nie mogą wykraczać poza granice ekonomicznie uzasadnionej naprawy.

W tym kontekście część roszczenia powoda obejmowała pozycje, które – w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłej – nie mogły zostać uznane za konieczne dla odtworzenia stanu sprzed szkody. Dotyczyło to w szczególności tych elementów kalkulacji, które miały charakter nadmiarowy, nie były wymagane z punktu widzenia zastosowanej technologii naprawy albo prowadziłyby do ulepszenia (modernizacji) przedmiotu ubezpieczenia, a nie jego odtworzenia.

Podkreślenia wymaga, że ubezpieczenie majątkowe nie może prowadzić do wzbogacenia poszkodowanego. Celem świadczenia odszkodowawczego jest wyłącznie restytucja, a więc przywrócenie równowagi majątkowej naruszonej zdarzeniem szkodowym, nie zaś poprawa jakości, parametrów technicznych czy wartości odtwarzanego mienia ponad stan sprzed szkody. W konsekwencji wszelkie koszty zmierzające do „ulepszenia” obiektu, zastosowania rozwiązań wykraczających poza pierwotny standard techniczny lub niewynikających z konieczności naprawczej, nie mogą obciążać ubezpieczyciela.

Sąd uwzględnił również, że niektóre z dochodzonych przez powoda pozycji nie zostały w wystarczający sposób wykazane co do ich wysokości – w szczególności w zakresie ich rynkowego uzasadnienia oraz konieczności ich poniesienia przy zastosowaniu racjonalnych i typowych stawek rynkowych. Samo przedstawienie kosztorysu prywatnego, niepopartego weryfikacją w świetle wiedzy specjalnej lub danych rynkowych nie mogło zostać uznane za wystarczające dla przyjęcia ich automatycznej zasadności.

W konsekwencji Sąd przyjął, że jedynie ta część roszczenia, która odpowiadała kosztom rzeczywiście koniecznym, typowym i potwierdzonym w toku postępowania dowodowego – w szczególności w oparciu o opinię biegłej – mogła zostać uznana za mieszczącą się w granicach odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego. W pozostałym zakresie powództwo jako nieudowodnione i wykraczające poza granice normalnego związku przyczynowego podlegało oddaleniu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c., art. 98 § 1 ¹ i 3 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – w brzmieniach obowiązujących w dniu wniesienia pozwu, w oparciu o zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów stosownie do wyniku sprawy.

Powód poniósł koszty procesu w wysokości 11.715,00 zł, w tym: 4.798,00 zł opłaty stosunkowej od pozwu, 5.400,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 1.500,00 zł kosztów wynagrodzenia biegłego sądowego.
Z kolei pozwany poniósł koszty procesu w wysokości 6.917,00 zł, w tym: 5.400,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 1.500,00 zł kosztów wynagrodzenia biegłego sądowego. Obie strony postępowania poniosły koszty procesu w łącznej wysokości 18.632,00 zł.

Powód wygrał sprawę w 51,88% wartości przedmiotu sporu, a więc obciąża go 48,12% kosztów procesu.

Z uwagi na powyższe, Sąd zasądził od pozwanego T. spółki akcyjnej w Z. na rzecz powoda F. spółki jawnej w W. kwotę 2.749,28 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

W sprawie została przeprowadzona opinia biegłego sądowego, której koszt nie został w całości pokryty przez strony w toku postępowania. Brakująca kwota wynagrodzenia biegłego w wysokości 569,18 zł została tymczasowo pokryta ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim. Kosztami wynagrodzenia biegłego należało obciążyć strony stosownie do wyniku postępowania (art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 zd. 1 k.p.c.). Z uwagi na końcowy wynik postępowania – w którym powództwo zostało uwzględnione w 51,88% – Sąd uznał, że obciążenie stron kosztami opinii biegłego powinno nastąpić proporcjonalnie do stopnia, w jakim wygrały
i przegrały sprawę. Oznacza to, że powód, który przegrał proces w 48,12%, powinien ponieść odpowiednio niższą część tego kosztu, zaś pozwany – pozostałą część.

W konsekwencji, Sąd nakazał pobrać od powoda kwotę 273,89 zł, a od pozwanego kwotę 295,29 zł na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sędzia Joanna Kłaczyńska

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...);

3.  (...);

4.  (...).

Ł., dnia 24.04.2026 r.

Sędzia Joanna Kłaczyńska