Wyrok z 9 kwietnia 2026, sygn. II K 1296/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1296/25

S. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

H. R.

1. W dniu 9 kwietnia 2025 roku około godziny 14:20 na drodze publicznej w miejscowości B. w rejonie posesji nr (...), gmina O. prowadził samochód osobowy marki T. (...) o nr rej. (...), pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie o sygn. akt II W 233/25 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy od dnia 11 marca 2025 roku do dnia 11 września 2025 roku, tj. o czyn z art. 244 kk.

2. W dniu 15 maja 2025 roku około godziny 18:55 w ruchu lądowym w miejscowości B. w rejonie posesji(...) w gminie O., prowadził samochód osobowy marki B. (...) o nr rej. (...), pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie o sygn. akt II W 233/25 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy od dnia 11 marca 2025 roku do dnia 11 września 2025 roku, tj. o czyn z art. 244 kk.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 9 kwietnia 2025 roku funkcjonariusze policji U. H. i I. Z. dokonali zatrzymania do kontroli pojazdu marki T. (...) o nr rej. (...), którym kierował H. R.. Po sprawdzeniu w systemach informatycznych okazało się, że kierujący posiada aktywny zakaz kierowania pojazdami.

Następnie, w dniu 15 maja 2025 roku około godz. 19:00 funkcjonariusze policji U. H. i E. J. ponownie zatrzymali do kontroli H. R., który kierował pojazdem marki B. (...) o nr rej. (...).

W stosunku do H. R. obowiązywał orzeczony przez Sąd Rejonowy w Toruniu, w sprawie o sygnaturze akt II W 233/25, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, obowiązujący od 11 marca 2025 roku do dnia 11 września 2025 roku.

Ponadto, decyzją z dnia 11 marca 2025 roku w sprawie (...), (...) (...) cofnął H. R. uprawnienia do kierowania pojazdami z uwagi na niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

wyjaśnienia oskarżonego H. R.

k. 22-23, 117v-118

zeznania U. H.

k. 27-28

wyrok nakazowy SR Toruń

k. 9

decyzja (...) (...)

k. 11-12

H. R. nie wykazuje objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Stwierdzono u niego zaburzenia osobowości oraz uzależnienie od D..

W czasie popełnienia zarzucanych mu czynów, H. R. miał zachowaną zarówno zdolność rozumienia ich znaczenia, jak i pokierowania swoim postępowaniem.

opinia sądowo-psychiatryczna

k. 56-58

H. R. był dotychczas karany sądownie - ostatni prawomocny wyrok wobec niego zapadł 27 lutego 2026 roku. Został wówczas skazany za przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 180a kk na karę grzywny.

karta karna

k. 83-83v

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

wyjaśnienia oskarżonego H. R.

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za częściowo wiarygodne. W toku postępowania przygotowawczego H. R. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień, z kolei przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, zaś przyznanie to w świetle zgromadzonych materiałów dowodowych nie budziło wątpliwości Sądu.

Jednocześnie oskarżony wyjaśnił motywację, która nim kierowała. H. R. wskazał, że musiał wykupić leki w aptece i odebrać swojego kuzyna, a także udać się do lekarza. Sąd nie podważa wiarygodności wyjaśnień oskarżonego co do powodów prowadzenia pojazdów (choć zauważa zmienność relacji w tym zakresie), jednakże wyjaśnienia oskarżonego w sposób jednoznaczny wskazują, że H. R. wiedząc, iż obowiązuje go zakaz prowadzenia pojazdów, chciał go złamać i to zrobił. Brak jest możliwości uznania, że konieczność wykupienia leków czy odebrania bliskiej osoby wyłącza popełnienie przestępstwa.

zeznania U. H.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka U. H. - funkcjonariusza policji, albowiem są one jasne, spójne i logiczne. Świadek w sposób możliwie dokładny przedstawił wszystkie okoliczności dwukrotnego zatrzymania oskarżonego do kontroli drogowej. Brak było podstaw do kwestionowania tych zeznań.

decyzja (...) (...), wyrok SR Toruń, karta karna

Wszystkie dokumenty zaliczone w poczet materiału dowodowego, jako niebudzące wątpliwości, stworzone przez osoby do tego uprawnione, w wymaganej formie, co do których strony nie zgłosiły żadnych zastrzeżeń, Sąd uznał za wiarygodne w całości.

opinia sądowo-psychiatryczna

Opinia sporządzona przez biegłych nie budzi wątpliwości Sądu co do jej rzetelności i wiarygodności. Jest ona spójna, przejrzysta i odpowiada w sposób kompletny na postawione biegłym pytania. Opinia została sporządzona przez osoby dysponujące specjalistyczną wiedzą, a ponadto nie była kwestionowana przez żadną ze stron. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw, dla których mógłby odmówić jej wiarygodności.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

H. R.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Stosownie do treści art. 244 kk, karze pozbawienia wolności podlega ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, zajmowania stanowiska lub wykonywania zawodu lub pracy w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10% akcji lub udziałów, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany.

Dobrem chronionym na gruncie przywołanej regulacji jest wymiar sprawiedliwości w zakresie egzekwowania zapadłych orzeczeń. Czynnością sprawczą jest natomiast niestosowanie się do orzeczonego przez sąd zakazu, nakazu lub obowiązku. Występek z art. 244 kk jest przestępstwem formalnym, co oznacza, iż do jego znamion nie należy spowodowanie jakichkolwiek skutków. Może być popełniony zarówno w formie działania, jak i zaniechania. Podmiotem przestępstwa z art. 244 kk może być tylko osoba, wobec której orzeczono dany środek karny, a także osoba, która wiedząc o tym, że środek taki został orzeczony, nie stosuje się do tego orzeczenia. Przestępstwo to może zostać popełnione z winy umyślnej, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym.

Biorąc pod uwagę zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że wina oskarżonego H. R. nie budzi żadnych wątpliwości i została udowodniona w całości. Bezspornym jest fakt, iż H. R. zarówno w dniu 9 kwietnia 2025 roku, jak i w dniu 15 maja 2025 roku kierował pojazdami mechanicznymi odpowiednio w dniu 9 kwietnia - pojazdem marki T. (...) o nr rej. (...) oraz w dniu 15 maja - pojazdem marki B. (...) o nr rej. (...), tak jak fakt, że w tym czasie obowiązywał oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy od dnia 11 marca 2025 roku do dnia 11 września 2025 roku orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie o sygn. akt II W 233/25. Zakaz ten mieści w katalogu z art. 244 kk, który został wskazany powyżej. Działanie oskarżonego należało określić jako umyślne. Miał on bowiem świadomość obowiązującego go zakazu i mimo to, chciał się do niego nie zastosować.

W ramach zarzuconych oskarżonemu czynów Sąd przyjął, iż zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw. H. R. zarzucanych mu czynów dopuścił się działając w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw.

Zgodnie z art. 4 § 1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Sąd zastosował ustawę w brzmieniu obowiązującym przed 29 stycznia 2026 roku, albowiem była ona bardziej korzystna dla oskarżonego w zakresie art. 42 kk, art. 43a kk i art. 44b kk.

☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

H. R.

I

I, II

Przestępstwo z art. 244 kk zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Za przypisane oskarżonemu czyny zabronione Sąd wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

Stosownie do treści art. 53 § 1 kk Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy.

Sąd przy wymiarze kary kierował się wysokim stopniem winy oskarżonego, bowiem jest on osobą dorosłą posiadającą doświadczenie życiowe, zaś jego dotychczasowa karalność świadczy o tym, że znał on konsekwencje swoich działań. Mimo to podjął decyzję o realizacji czynu zabronionego. Również stopień społecznej szkodliwości należy określić jako znaczny wobec naruszenia dobra w postaci respektowania orzeczeń sądowych.

Wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, jest przy tym wystarczająco dolegliwa i nie przekracza stopnia winy oskarżonego. W ocenie Sądu kara pozbawienia wolności spełni swą rolę zarówno w zakresie prewencji ogólnej jak i indywidualnej, wpływając zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonego na przyszłość tak, by nie popełnił już podobnych przestępstw.

Jako okoliczność zaostrzającą wymiar kary Sąd uwzględnił uprzednią karalność oskarżonego – w tym także za czyn z art. 244 kk w zw. z art. 180a kk popełniony 13 kwietnia 2025 roku. Oskarżony złamał zatem zakaz właściwie trzykrotnie w krótkich odstępach czasu, przy czym po raz pierwszy zaledwie niecały miesiąc od momentu jego obowiązywania. Powyższe wskazuje na jego lekceważący stosunek do wydanych wobec niego orzeczeń i brak zrozumienia naganności swojego zachowania.

Za okoliczność łagodzącą Sąd uznał przyznanie się przez H. R. do zarzucanego mu czynu.

H. R.

II

I, II

Zgodnie z art. 42 § 1a pkt 2 kk, Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat. Sąd uznał, iż okres ten jest odpowiedni biorąc pod uwagę postawę sprawcy oraz charakter popełnionego przez niego czynu. Oskarżony w sposób umyślny naruszył zakaz sądowy. Wiedział, że nie może prowadzić pojazdów i jakie konsekwencje niesie za sobą niezastosowanie się do tego zakazu.

Sąd uznał, iż trzyletni okres jest odpowiedni biorąc pod uwagę winę i społeczną szkodliwość czynu.

H. R.

III

I, II

Stosownie do treści art. 43a § 2 kk, w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone m.in. w art. 244 kk, sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz (...) (...) oraz (...) (...) w wysokości co najmniej 5000 złotych, do wysokości określonej w § 1, tj. 60 000 złotych.

Minimalna wysokość świadczenia orzeczona przez Sąd w niniejszej sprawie wynika z aktualnej sytuacji materialnej oskarżonego, który utrzymuje się z renty i którego możliwości zarobkowe zostaną czasowo ograniczone koniecznością wykonania kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu świadczenie w kwocie 5000 złotych będzie dla oskarżonego wystarczającą dolegliwością.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Na podstawie § 17 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 87) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. E. kwotę 1380 złotych powiększoną o należną stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

V

W myśl art. 624 § 1 kpk, z uwagi na sytuację finansową oskarżonego, konieczność uiszczenia świadczenia pieniężnego i ograniczone możliwości zarobkowe w przyszłości, które będą spowodowane koniecznością odbycia kary pozbawienia wolności, Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Podpis