Wyrok z 9 kwietnia 2026, sygn. III C 515/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Justyna Pikulik
Protokolant:	Aleksander (...)

po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. w A. na rozprawie

sprawy z powództwa U. Ł.

przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w P.

o zapłatę

1.zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na rzecz powoda U. Ł. kwotę 7.496,95 zł (siedem tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt sześć złotych dziewięćdziesiąt pięć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia 7 maja 2024 r. do dnia zapłaty;

2. w pozostałej części powództwo oddala;

3.zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na rzecz powoda U. Ł. kwotę 2.401,47 zł (dwa tysiące czterysta jeden złotych czterdzieści siedem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

4.nakazuje pobrać od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 2.064,51 zł (dwa tysiące sześćdziesiąt cztery złote pięćdziesiąt jeden groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych;

5. nakazuje pobrać od powoda U. Ł. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 204,18 zł (dwieście cztery złote osiemnaście groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt III C 515/24

UZASADNIENIE

Pozwem z 27 czerwca 2024 r. powód U. Ł., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w P. na jego rzecz kwotę 8.258,78 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 7 maja 2024 r. do dnia zapłaty, w tym kosztami postępowania oraz kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Powód żądanie pozwu uzasadniał tym, że był on związany z pozwanym ubezpieczycielem umową ubezpieczenia, której przedmiotem było ubezpieczenie jego mieszkania przy ul. (...) w A.. W mieszkaniu tym, 24 marca 2024 r. doszło do wycieku wody z rury odpływowej z brodzika prysznicowego oraz awarii instalacji kanalizacyjnej. Na skutek tego zdarzenia powstała szkoda, a powód został poinformowany, że do jej usunięcia niezbędne będzie skucie kafelek oraz zdemontowanie brodzika w celu dalszej diagnostyki. Zdarzenie te doprowadziło także do uszkodzenia parkietu w sąsiednim pomieszczeniu i uszkodzenia ościeżnicy drzwiowej. Szkoda została zgłoszona pozwanemu, który na miejsce wysłał rzeczoznawcę, który dokonał oględzin i sporządził dokumentację fotograficzną. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady i wypłacił powodowi kwotę 1.428,43 zł, z czym powód się nie zgodził. Na mocy sporządzonego prywatnego kosztorysu, powód ustalił szkodę na kwotę 7.875,78 zł netto. Roszczenie powoda tj. żądanie zapłaty kwoty 8.258,78 zł stanowi różnicę między wartością szkody przyjętą w prywatnym kosztorysie inwestorskim po doliczeniu podatku od towarów i usług, a wypłaconym dotychczas odszkodowaniem w kwocie 1.428,43 zł. Uzasadniając początkową datę naliczania odsetek, tj. od 7 maja 2024 r., powód wskazał, że pozwany zajął ostateczne stanowisko w postępowaniu likwidacyjnym w piśmie z 6 maja 2024 r., a zatem z upływem tego dnia zaczął on być w zwłoce ze spełnieniem swojego świadczenia.

W odpowiedzi na pozew z 9 września 2024 r. pozwany Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w P. zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pozwany ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność co do zasady, przyznał, że do szkody w mieszkaniu należącym do powoda w istocie doszło, oraz, że jego pracownik dokonał oględzin tego mieszkania, na podstawie których to oględzin pozwany dokonał wyceny powstałej w majątku powoda szkody. Pozwany zwrócił uwagę na to, że z powodem łączyła go umowa ubezpieczenia, a skoro tak, to postanowienia umowy, w tym § 9 Ogólnych Warunków Umowy wyznaczać powinny wysokość szkody, do której pokrycia zobowiązany jest pozwany. Pozwany argumentował, że szkoda ma charakter dynamiczny i w razie naprawienia przez poszkodowanego szkody we własnym zakresie, celowym przy zasądzaniu odszkodowania w toku procesu jest uwzględnienie realnie poniesionych przez poszkodowanego kosztów przywrócenia stanu poprzedniego, a nie kosztów hipotetycznych, opartych na metodzie kosztorysowej.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

U. Ł. zawarł z pozwanym Towarzystwem (...) S.A. z siedzibą w P. umowę ubezpieczenia, w ramach której ochroną objęto ubezpieczeniem mieszkanie przy ul. (...) w A.. Stosownie do § 4 Ogólnych Warunków Umowy pozwany ubezpieczyciel odpowiadał za szkody powstałe w następstwie: 1) zdarzeń losowych takich jak a) deszcz, b) dym i sadza, c) grad, d) huk ponaddźwiękowy, e) lawina, f) napór śniegu, g) osuwanie się ziemi, h) powódź, i) pożar, j) przepięcie, k) silny wiatr, l) trzęsienie ziemi, m) uderzenie pioruna, n) uderzenie pojazdu mechanicznego, o) upadek drzew lub masztów, p) upadek pojazdu powietrznego, q) wybuch, r) zalanie, s) zapadanie się ziemi, a także: t) dewastacja, u) stłuczenie oraz ryzyk kradzieżowych takich jak: a) kradzież z włamaniem, b) rabunek.

Na potrzeby wiążącego strony stosunku prawnego zalanie zdefiniowane zostało jako niezamierzone i niekontrolowane wydostanie się wody, innych cieczy lub pary wskutek: a) awarii (w tym korozji) instalacji lub urządzeń wodno-kanalizacyjnych i ich zakończeń, b) awarii (w tym korozji) instalacji grzewczej, klimatyzacyjnej i ich zakończeń, c) awarii urządzeń technicznych, d) cofnięcia się ścieków z sieci kanalizacyjnej, e) awarii instalacji tryskaczowej lub gaśniczej, f) nieumyślnego pozostawienia otwartych kranów lub zaworów w urządzeniach wodno-kanalizacyjnych, na skutek przerwy w dopływie wody, g) nieumyślnego uszkodzenia, rozszczelnienia a także zdemontowania instalacji lub urządzeń wodno-kanalizacyjnych, instalacji grzewczej lub klimatyzacyjnej przez osoby trzecie, 2) zalanie wodą pochodzącą z: a) urządzeń typu pralka, wirówka, zmywarka i innych podłączonych do instalacji wodnej na skutek ich awarii, b) stłuczonego lub rozszczelnionego akwarium, lub jego urządzeń na skutek awarii, c) innego lokalu w budynku wielorodzinnym lub innego domu jednorodzinnego, domu letniskowego w zabudowie szeregowej lub bliźniaczej, d) opadów atmosferycznych, e) szybko topniejących mas śniegu na skutek gwałtownej zmiany temperatury, 3) działanie wody lub innego czynnika gaśniczego w wyniku prowadzonej akcji ratowniczej (§ 2 pkt 84 OWU).

Z OWU wynika, że szkoda w ubezpieczeniu: mienia, sprzętu poza domem, roweru poza domem lub nagrobków zdefiniowana została jako utrata, zniszczenie lub uszkodzenie (§ 2 pkt 64 OWU). Wysokość szkody ustalana miała być na podstawie § 9 OWU, który stanowił, że w razie uszkodzenia lub zniszczenia instalacji, urządzeń technicznych, stałych elementów, małej architektury wysokość szkody dla poszczególnych przedmiotów ubezpieczenia ustala się według cen obowiązujących na lokalnym rynku w dniu wystąpienia szkody biorąc pod uwagę koszt naprawy, albo w przypadku braku możliwości naprawy, koszt nabycia lub koszt wytworzenia nowego przedmiotu tego samego lub podobnego rodzaju, tej samej (lub zbliżonej) marki przy uwzględnieniu cen rynkowych obowiązujących na danym terenie w dniu ustalenia odszkodowania oraz kosztów montażu.

Zgodnie z § 10 OWU ustalenie zasadności i wysokości odszkodowania miało następować na podstawie wyceny dokonanej przez (...), a także na podstawie przedłożonych przez Ubezpieczonego dokumentów potwierdzających wysokość i zasadność roszczenia, z tym że (...) zastrzegała sobie prawo ich weryfikacji oraz zasięgania opinii rzeczoznawców.

Dowód:

- wniosek polisa P. (...) nr (...), k. 121;

- Ogólne Warunki Umowy, k. 51-57

24 marca 2024 r. żona powoda, Ł. Ł., odkryła wyciek wody w łazience. Zadzwoniła wówczas do hydraulika świadczącego usługi dla Wspólnoty mieszkaniowej, który przyjechał na miejsce, zakręcił wodę i stwierdził, że dalsza diagnostyka wymaga zdemontowania brodzika i skucia kafli. Tego samego dnia powód U. Ł. zgłosił pozwanemu wystąpienie szkody przez internetowy formularz udostępniony przez powoda.

Dowód:

-akta szkody, k. 60;

-zeznania świadka Ł. Ł., k. 90-91

-przesłuchanie powoda U. Ł. w charakterze strony, k. 91

Na skutek zalania doszło do zamoczenia warstw podposadzkowych w łazience i częściowo przedsionku łazienki, a także ścian w łazience z okładzinami płytkowym. Ponadto na skutek tego zalania doszło do uszkodzenia ścianek działowych oraz ościeżnicy drzwi łazienkowych. Dodatkowo w zawilgoconych miejscach rozwinęło się zagrzybienie. Zalanie rozprzestrzeniło się także na parkiet znajdujący się w kuchni – przyległym pomieszczeniu do łazienki, w której znajdowało się źródło zalania. Dotychczas używane przedmioty były tak zawilgocone, że nie sposób było ich ponownie wykorzystać.

Dowód:

- dokumentacja fotograficzna, k. 13-17;

- akta szkody, k. 60;

- zeznania świadka S. F., k. 82;

- zeznania świadka Ł. Ł., k. 90-91;

- przesłuchanie powoda U. Ł. w charakterze strony, k. 91

- opinia biegłego sądowego C. K. z 22 lipca 2025 r., k. 107-117;

- opinia uzupełniająca biegłego sądowego C. K. z 9 października 2025 r., k. 140-143.

Powód wraz z małżonką dokonali naprawy całej łazienki, która trwała około dwóch miesięcy. Remont ten zlecili swojemu koledze, za który zapłacili ponad 10.000 zł. Szkoda została całkowicie naprawiona, w ramach remontu wymieniono także rury, których nieszczelność spowodowała zalanie mieszkania.

Dowód:

- zeznania świadka Ł. Ł., k. 90-91;

- przesłuchanie powoda U. Ł. w charakterze strony, k. 91

W IV kwartale 2023 r. w A., zgodnie z notowaniami z A., stawka godzinowa za roboty związane z usunięciem powstałej szkody minimalnie wynosiła 28 zł, maksymalnie 37 zł, natomiast średnio 31,86 zł. Stawka ta tyczyła się głównie umów o roboty budowlane w zamówieniach publicznych i większych robotach przedsiębiorców i inwestorów. Stawka ta jest niższa niż stosowana przez podmioty świadczące usługi napraw i remontów takich, jak konieczne w przedmiotowej sprawie, szczególnie w sytuacjach nagłych i awaryjnych, które zwykle są wyższe o około 50-100 %. Biorąc pod uwagę koszty robocizny oraz koszty zakupu niezbędnych materiałów, w tym koszty wywozu odpadów budowlanych, których nie wolno utylizować wraz z odpadami komunalnymi, lecz powinny być one wywożone w osobnym zakresie, to koszt usunięcia szkody powstałej na skutek zalania z 24 marca 2024 r. wynosił 8.925,38 zł brutto, w tym 1.668,97 zł podatku od towarów i usług przy zastosowaniu 23% stawki tego podatku.

Dowód:

-opinia biegłego sądowego C. K. z 22 lipca 2025 r., k. 107-117;

-opinia uzupełniająca biegłego sądowego C. K. z 9 października 2025 r., k. 140-143.

Pismem z 3 kwietnia 2024 r. pozwany ubezpieczyciel poinformował powoda, że przyznał mu odszkodowanie w wysokości 1.428,43 zł. W piśmie tym pozwany wskazywał, że jeżeli powód poniósł wyższe koszty, to winien je udokumentować, przekazać pozwanemu, a ten następnie miał ustalić, czy koszty te odpowiadają rozmiarowi ustalonej przez niego szkody. W załączeniu do tego pisma przesłano powodowi kosztorys sporządzony przez pozwanego.

Dowód:

- pismo pozwanego z 3 kwietnia 2024 r., k. 18;

- kosztorys sporządzony przez pozwanego, k. 55

Powód U. Ł. nie zgodził się z taką wyceną powstałej w jego mieszkaniu szkody i pismem z 8 kwietnia 2024 r. przesłał pozwanemu sporządzony prywatnie kosztorys, z którego wynikał wyższy koszt usunięcia szkody w wysokości 7.767,91 zł brutto. W piśmie tym wezwał pozwanego do wyrównania odszkodowania do wskazanej kwoty.

Dowód:

- pismo powoda z 8 kwietnia 2024 r., k. 19

Pismem z 6 maja 2024 r. pozwany ubezpieczyciel odpowiedział powodowi wskazując, że nie uznaje on jego odwołania, albowiem w jego ocenie wypłacona już kwota odpowiadała kosztom usunięcia szkód stwierdzonych w trakcie oględzin.

Dowód:

- pismo pozwanego z 6 maja 2024 r., k. 21

Powód zlecił prywatnemu rzeczoznawcy S. F. sporządzenie kolejnego kosztorysu, z którego wynikało, że koszt usunięcia szkody wynikającego z zalania mieszkania powoda wynosiłby 9.687,20 zł brutto.

Dowód:

- kosztorys sporządzony przez S. F., k. 23-35

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo okazało się być uzasadnione w części.

W przedmiotowej sprawie powód U. Ł. domagał się zapłaty od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w P. kwoty 8.258,78 zł wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od 7 maja 2024 r. do dnia zapłaty.

Kwota ta stanowiła różnicę pomiędzy kwotą, którą uznawał on za niezbędną do usunięcia powstałej w jego mieszkaniu szkody, czyli 9.687,21 zł brutto, a kwotą wypłaconą w toku postępowania likwidacyjnego przez pozwanego ubezpieczyciela, czyli 1.428,43 zł.

Materialnoprawną podstawą żądania powoda stanowił art. art. 805 § 1 k.c., który stanowi, że przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Stosownie natomiast do art. 805 § 2 pkt 1 k.c. przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie ubezpieczyciela polega na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.

W przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie także art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1526)., zgodnie z którym zakład ubezpieczeń udziela ochrony ubezpieczeniowej na podstawie umowy ubezpieczenia zawartej z ubezpieczającym, umowa ubezpieczenia zaś ma charakter dobrowolny, z zastrzeżeniem przepisów ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Istotnym dla rozstrzygnięcia roszczenia odsetkowego jest także art. 817 § 1 k.c., który stanowi, że ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Jednocześnie, jak stanowi art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

W końcu do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy konieczne było także sięgniecie do wyżej przytoczonych postanowień Ogólnych Warunków Umowy, którymi w związku z zawartą umową ubezpieczenia związani byli powód i pozwani, a które w istotny sposób wpływały na treść łączącego ich stosunku prawnego.

W przedmiotowym postępowaniu nie była sporna zasada odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela. Sporny pozostawał zakres szkody oraz koszty związane z usunięciem tej szkody, to jest kwota należnego powodowi odszkodowania. W zakresie sporu dotyczącego zasadności naliczania podatku od towarów i usług przy ustalaniu wysokości odszkodowania sporna była także sama zasadność doliczania tego podatku jak i ewentualna stawka, jaką powinno się zastosować.

Rozważania prawne rozpocząć należy od ustalenia zakresu powstałej szkody, do której naprawienia zobowiązany był pozwany. Definicja szkody zawarta w OWU jest stosunkowo szeroka i pojemna, w ocenie Sądu można więc do niej stosować wypracowane w nauce prawa cywilnego kryteria ustalenia tego, co szkodą jest. Skoro tak, to za szkodę należy uznać uszczerbek w dobrach majątkowych poszkodowanego, które poniósł on na skutek zdarzenia szkodzącego. Uszczerbek ten pozostawać musi w adekwatnym związku przyczynowym z danym zdarzeniem szkodzącym, to znaczy że uszczerbek ten jest niejako naturalnym następstwem zdarzenia szkodzącego, jaki następuje w toku normalnego biegu spraw.

Ustalenie zakresu szkody te wymagało posiadania wiadomości specjalnych, o których mowa w art. 278 § 1 k.p.c. Opierając się na opinii biegłego sądowego, Sąd ustalił, że na skutek zalania w mieszkaniu należącym do powoda doszło do zamoczenia warstw podposadzkowych w łazience i częściowo przedsionku łazienki, a także ścian w łazience z okładzinami płytkowym. Ponadto na skutek tego zalania doszło do uszkodzenia ścianek działowych oraz ościeżnicy drzwi łazienkowych, a woda przedostała się także do przylegającego pomieszczania, to jest kuchni, gdzie zalegała pod parkietem, który także wymagał wymiany. Co więcej, w zawilgoconych miejscach rozwinęło się zagrzybienie.

Po ustaleniu zakresu szkody, należało następnie ustalić to w jaki sposób wycenione powinny być koszty usunięcia tej szkody. W tym celu należało sięgnąć do OWU i dokonać wykładni ich postanowień.

Przywołać należy przede wszystkim § 9 OWU, który stanowi, że w razie uszkodzenia lub zniszczenia instalacji, urządzeń technicznych, stałych elementów, małej architektury wysokość szkody dla poszczególnych przedmiotów ubezpieczenia ustala się według cen obowiązujących na lokalnym rynku w dniu wystąpienia szkody biorąc pod uwagę koszt naprawy, albo w przypadku braku możliwości naprawy, koszt nabycia lub koszt wytworzenia nowego przedmiotu tego samego lub podobnego rodzaju, tej samej (lub zbliżonej) marki przy uwzględnieniu cen rynkowych obowiązujących na danym terenie w dniu ustalenia odszkodowania oraz kosztów montażu. Wziąć pod uwagę należy także § 10 OW, zgodnie z którym ustalenie zasadności i wysokości odszkodowania następuje na podstawie wyceny dokonanej przez (...), a także na podstawie przedłożonych przez Ubezpieczonego dokumentów potwierdzających wysokość i zasadność roszczenia, z tym że (...) zastrzegała sobie prawo ich weryfikacji oraz zasięgania opinii rzeczoznawców.

W ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie postanowienia te należy wykładać w ten sposób, że wyceny odszkodowania dokonuje pozwany, na podstawie cen rynkowych obowiązujących na danym terenie w dniu ustalenia odszkodowania, ale ustalenie te w oczywisty sposób podlega kontroli Sądu. Ustalenie te musi odnosić się także do rzeczywiście występujących cen i w oczywisty sposób podlega ono weryfikacji.

Dokładna analiza kosztorysu przedstawionego przez pozwanego prowadzi do wniosku, że pominął on cały szereg pozycji niezbędnych do pełnego usunięcia szkody, jaka powstała na skutek zdarzenia z dnia 24 marca 2024 r., którego wystąpienie objęte było przedmiotowym ubezpieczeniem. Przykładowo można wskazać, że kosztorys pozwanego w ogóle nie obejmuje niezbędnego odgrzybiania, rażąco zaniżania obszar kafelek podłogowych których skucie i następnie montaż był niezbędny do prawidłowego usunięcia szkody, nie uwzględnia demontażu, osuszania i montażu parkietu w pomieszczeniu przylegającym, czy wywiezienia gruzu. Jak ustalił Sąd na podstawie opinii biegłego sądowego C. K. czynności te były konieczne dla prawidłowego usunięcia szkody i ich pominięcie stanowiło naruszenie OWU przez pozwanego, a po stronie powoda aktualizowało uprawnienie do dochodzenia wyższego odszkodowania.

Ostatnią sporną kwestią była kwestia uwzględnienia w kosztorysie podatku od towarów i usług w wysokości 23%. Biegły sądowy w sporządzonej przez siebie w niniejszej sprawie opinii wskazał, że praktyka obrotu gospodarczego w tego typu drobnych remontach uniemożliwia odliczenie tego podatku czy zastosowania jego niższej stawki. Z tego względu w ramach obliczania „cen rynkowych” konieczne było zastosowanie stawki podatku VAT 23%.

Jeżeli zaś idzie o roszczenie odsetkowe, to wobec definitywnego stanowiska wyrażonego przez pozwanego w piśmie z 6 maja 2024 r., uznać należy, że od tej chwili pozwany ubezpieczyciel dysponował już wszelkimi danymi niezbędnymi do wypłaty odszkodowania i mógł je wypłacić poszkodowanemu, a skoro tego nie zrobił, pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu pozostałej części świadczenia. A zatem winien on zapłacić powodowi odsetki od zasądzonej kwoty właśnie od 7 maja 2024 r.

Mając to wszystko na uwadze sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie kwota odszkodowania wynosić powinna 8.925,38 zł. Biorąc pod uwagę, że jeszcze przed wytoczeniem powództwa pozwany spełnił część roszczenia wypłacając tytułem odszkodowania kwotę 1.428,43 zł, to powództwo okazało się być zasadne do kwoty 7.496,95 zł i taką też kwotę Sąd zasądził na rzecz powoda od pozwanego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 7 maja 2024 r. do dnia zapłaty w punkcie pierwszym wyroku. W pozostałym zaś zakresie roszczenie powoda podlegało oddaleniu, o czym sąd orzekł w punkcie drugim wyroku.

W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dowodów z dokumentów przedstawionych przez obie strony, co do których sąd nie powziął wątpliwości, a i strony nie zgłaszały co do nich jakichkolwiek zastrzeżeń. Sąd dał wiarę także zeznaniom Ł. i U. Ł.. Choć obydwoje mieli interes w jak najkorzystniejszym rozstrzygnięciu sprawy, to jednak ich zeznania jawiły się jako wiarygodne, obydwoje zeznawali ze szczegółowością stosowną do upływu czasu od zdarzenia stanowiącego podstawę spornej szkody, a także wskazywali okoliczności których nie pamiętali, lub o których nigdy nie mieli wiedzy. Ponadto ich zeznania pozostawały spójne z resztą materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Sąd uznał także za wiarygodną i przydatną opinie główną i uzupełniającą biegłego sądowego C. K.. Została ona sporządzona przez osobę posiadającą stosowną do tego wiedzę i umiejętności, przy zastosowaniu odpowiedniej metodologii. Opinia ta ponadto była pełna, albowiem po jej uzupełnieniu odpowiadała w sposób wyczerpujący na pytania i wątpliwości Sądu oraz stron, jasna, albowiem na te pytania odpowiadała w sposób zrozumiały a także logiczna wewnętrznie i zewnętrznie, albowiem nie zawierała sprzeczności.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 100 k.p.c., który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Powód wygrał niniejszy proces w 91 % ( 7.496,95 zł z żądanej kwoty 8.258,78 zł), zaś przegrał w 9 %.

Na koszty procesu poniesione w niniejszej sprawie przez powoda złożyła się opłata od pozwu w wysokości 500 zł obliczona na podstawie art.13 ust. 5 Ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 z późń. zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.800 zł obliczone na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 500 zł, co łącznie stanowiło kwotę 2.817 zł.

Pozwany podniósł koszty w postaci kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.800 zł obliczone na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Pozwany jest zobowiązany zwrócić powodowi kwotę 2.563,47 zł (2.817 zł x 91 %), zaś powód pozwanemu kwotę 162 zł ( 1.800 zł x 9 %). Po wzajemnej kompensacji ww. kosztów (2.563,47 zł – 162 zł) Sąd w pkt 3 wyroku zasądził od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na rzecz powoda U. Ł. kwotę 2.401,47 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek Sąd orzeka z urzędu (art. 98 § 11 k.p.c.).

Rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuiszczonych kosztów sądowych, zawarte w punktach 4 i 5 sentencji wyroku, Sąd oparł na art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, który stanowi że J. sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

Na nieuiszczone koszty sądowe w niniejszej sprawie złożyły się koszty sporządzenia opinii- głównej i uzupełniającej w łącznej kwocie 2.768,69 zł, które zostały pomniejszone o uiszczoną przez powoda zaliczkę na poczet przeprowadzenia opinii biegłego w kwocie 500 zł. Do uiszczenia pozostała zatem kwota 2.268,69 zł.

Pozwany, który przegrał proces w 91 % obowiązany jest ponieść nieuiszczone w sprawie koszty sądowe w kwocie 2.064,51 zł ( 2.268,69 zł x 91 %), zaś powód nieuiszczone koszty sądowe w kwocie 204,18 zł ( 2.268,69 zł x 9 %).

W konsekwencji, Sąd nakazał w pkt 4 pobrać od pobrać od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 2.064,51 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych, zaś w pkt 5 nakazał pobrać od powoda U. Ł. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 204,18 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.