Wyrok z 14 kwietnia 2026, sygn. I C 1365/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 kwietnia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Kielcach I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Ewa Posłowska
Protokolant:	sekretarz sądowy E. X.

po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 roku w H.

na rozprawie

sprawy z powództwa B. E.

przeciwko (...) S.A. (...) w S.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. (...) w S. na rzecz powódki B. E. kwotę 39 246,60 zł (trzydzieści dziewięć tysięcy dwieście czterdzieści sześć złotych 60/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 15 lutego 2023 roku do dnia zapłaty, w tym kwotę 36 000 zł (trzydzieści sześć tysięcy) tytułem zadośćuczynienia i kwotę 3 246,60 zł (trzy tysiące dwieście czterdzieści sześć złotych 60/100) tytułem odszkodowania ;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od pozwanego (...) S.A. (...) w S. na rzecz powódki B. E. kwotę 1 640,68 zł (jeden tysiąc sześćset czterdzieści złotych 68/100) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kielcach od pozwanego (...) S.A. (...) w S. kwotę 4 185,60 zł (cztery tysiące sto osiemdziesiąt pięć złotych 60/100) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

sędzia Ewa Posłowska

Sygn. akt I C 1365/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 17 lipca 2024 roku powódka B. E. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od (...) S.A. (...) z siedzibą w S. kwoty 18 000 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 lutego 2023 roku do dnia zapłaty, kwoty 24 000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15 lutego 2023 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu żądania wskazała, że w dniu 22 lutego 2021 roku około godziny 6:30-7:00 rano przed blokiem przy ul. (...) w H., na nieodśnieżonym i oblodzonym ciągu dla pieszych doszło do poślizgnięcia się i upadku powódki. Bezpośrednio po zdarzeniu powódka została przewieziona przez świadka C. Ł. do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w Wojewódzkim Szpitalu zespolonym w H.. W wyniku zdarzenia powódka doznała złamania kości promieniowej lewej oraz wyrostka rylcowatego kości łokciowej lewej z powikłaniem Zespołem (...). Powódka zgłosiła szkodę do Spółdzielni Mieszkaniowej (...), która to wystąpiła ze zgłoszeniem powódki do Przedsiębiorstwa (...) H. N. (1), którego ubezpieczycielem w dacie zdarzenia był pozwany. Pozwany zarejestrował szkodę i decyzją z dnia 5 kwietnia 2023 roku odmówił wypłaty odszkodowania stwierdzając brak podstaw prawnych i faktycznych swojej odpowiedzialności. Powódka wyjaśniła, że wymagała przez dłuższy czas wymagała pomocy osoby trzeciej przez 6 tygodni po co najmniej 8 godzin dziennie przy czynnościach życia codziennego m.in. przy higienie osobistej, przygotowywaniem posiłków, wyprowadzeniu psa, zawożenia do lekarzy i na rehabilitację, sprzątaniu. Do wyliczenia kosztów opieki przyjęto stawkę aktualnie obowiązującą w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w H. tj. kwotę 40 zł brutto od poniedziałku do piątku, kwotę 46 zł brutto w soboty, niedziele i święta. Powódka zaznaczyła, że P doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu – jej ręka pozostała niesprawna i nie może wykonywać takich czynności jak dźwiganie, mycie okien, do dnia dzisiejszego odczuwa dolegliwości bólowe oraz dysfunkcje ręki i dłoni, w tym stałe ograniczenie jej ruchomości, co powoduje, że obecnie nie może jeździć na rowerze, grać w siatkówkę i pływać, Wskazała także, że wypadek w sposób negatywny również wpłynął na jej stan psychiczny potęgując uczucie pustki i bezradności, obniżając jej nastrój oraz zwiększając przez nią lęki i stres. (k.2-12)

Nakazem zapłaty z dnia 23 lipca 2024 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Kielcach uwzględnił żądanie powódki w całości. (k. 61)

Z uwagi na cofnięcie pismem procesowym z dnia 14 sierpnia 2024 roku przez powódkę powództwa co do kwoty 8 000 zł bez zrzeczenia się roszczenia, Sąd umorzył postępowanie w powyższym zakresie (k.88)..

W toku procesu powódka wyjaśniła, że do wyliczenia należnego jej odszkodowania przyjęto stawki w wysokości jak wynikające z pisma Urzędu Miasta H. tj. odpowiednio 25,30 zł w dni powszednie oraz 30,30 zł w soboty, niedziele i święta (k. 78-79, k. 88)

W sprzeciwie od nakazu zapłaty (...) S.A. (...) z siedzibą w S. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany zakwestionował roszczenie co do zasady i co do wysokości. Wskazał, że na obecnym etapie ani miejsce ani czas zdarzenia ani jego przebieg i przyczyny nie zostały przez powódkę udowodnione. Zarzucił, że nie zaistniały przesłanki odpowiedzialności ubezpieczeniowej na zasadzie winy. Końcowo zakwestionował, że dołączone do pozwu oświadczenie świadka M. E. nie zostało przez nią podpisane, a dołączone fotografie miejsca zdarzenia nie zostały wykonane w dniu zdarzenia. (k. 81-82)

Pismem procesowym z dnia 27 stycznia 2026 roku powódka B. E. zmodyfikowała powództwo żądając ostatecznie łącznie kwoty 46 000 zł (w tym 10 000 zł tytułem odszkodowania, 36 000 zł tytułem zadośćuczynienia) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 lutego 2023 roku do dnia zapłaty (k. 286-287).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 22 lutego 2021 roku między godziną 6:30, a 7:00 przed blokiem przy ul. (...) w H. w drodze do pracy powódka B. E. poślizgnęła się i upadła lewą stroną ciała na nieodśnieżonym i oblodzonym ciągu dla pieszych na ternie należącym do (...) w H..

Poszkodowana bezpośrednio po zdarzeniu wstała o własnych siłach, wróciła do mieszkania, a następnie została przetransportowana przy pomocy ojca C. Ł. do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w Wojewódzkim Szpitalu zespolonym w H., gdzie rozpoznano skutki wypadku. Poszkodowana zgłosiła silne dolegliwości bólowe nadgarstka lewego. Po przeprowadzonym badaniu klinicznym i wykonanych badaniach obrazowych RTG, stwierdzono złamanie kości promieniowej lewej w miejscu typowym oraz złamanie wyrostka rylcowatego kości łokciowej lewej. Dokonano repozycji odłamów. Kończynę zaopatrzono w opatrunek gipsowy na okres 4 tygodni i skierowano do dalszego leczenia w warunkach ambulatoryjnych w poradni (...), w tym na kontrolne badanie RTG.

Wystawiono również dokument potwierdzający niezdolność do pracy na okres od 22 do 27 lutego 2021 roku ((...)).

dowód: zestawienie zwolnień lekarskich (k. 23), zeznania powódki B. E. (k. 130-133), zeznania świadka C. J. (k. 133), zeznania świadka M. E. (k. 134), zeznania świadka C. O. (k. 134-135), zeznania świadka H. E. (k. 135-136), zeznania świadka C. Ł. (k. 136-137), karta informacyjna z pobytu w szpitalnym oddziale ratunkowym (k. 155-156), płyta CD zawierająca badanie radiologiczne powódki B. E. (k. 154)

Świadkiem zdarzenia była sąsiadka M. E., która widziała zajście z okna mieszkania. M. E. wykonała zdjęcia nieodśnieżonego i oblodzonego ciągu dla pieszych, ponieważ również tego samego dnia się poślizgnęła. W dniu 22 lutego 2021r. chodnik nie był całkowicie odśnieżony, w wielu miejscach zalegał zmarznięty śnieg i lód. M. E. także poślizgnęła się w tym dniu idąc chodnikiem choć nie doznała obrażeń. Taki stan chodnika utrzymywał się przez następne dni. W dniu 25 lutego 2021r. M. E. wykonała dodatkowe zdjęcia i zadzwoniła do Spółdzielni (...) w H. informując, że chodniki od kilku dni nie są bieżąco odśnieżane ani posypywane piaskiem/solą wskutek czego zarówno ona jak i jej sąsiadka B. E. poślizgnęły się.

W dniu 22 lutego 2021r. pracownica Przedsiębiorstwa Usług (...) H. N. (1) w H. posypywała piaskiem tereny należące do Spółdzielni (...) w H., w tym także teren wokół bloku przy ul. (...).Po odśnieżeniu dojść do klatek przystąpiła do odśnieżania ciągu pieszo jezdnego, prace utrudniały zaparkowane samochody.

Prace związane z odśnieżaniem, posypywaniem piaskiem i solą odbywają się codziennie. Po zgłoszeniu telefonicznym wykonanym przez M. E. w dniu 25 lutego 2021r. jeszcze tego samego dnia zostało usunięte oblodzenie przed blokiem przy ul. (...) w H..

dowód: zeznania świadka M. E. (k. 134), oświadczenie (k. 60), fotografie miejsca zdarzenia (k. 61-62, 125-129)), spis połączeń wykonanych w okresie 06.02.2021-05.03.2021 r. (k. 63-65), zeznania powódki B. E. potwierdzające jej wyjaśnienia informacyjne (k. 130-133, 310-311); dokumentacji na płycie CD (k.83)- oświadczenie L. J.; zeznania świadka C. J. (k.133-134).

Powódka B. E. w dniu 8 marca 2021 roku zgłosiła się na wizytę kontrolną w (...) przy ul. (...) w H.. Z uwagi na ucisk opatrunku gipsowego zmieniono unieruchomienie. RTG wykazało prawidłowe ustawienie odłamów. B. E. odbyła łącznie w Poradni trzy wizyty (8 marca 2021 r., 22 marca 2021 r. i 12 kwietnia 2021 r.). Z uwagi na prawidłowo postępujący zrost kostny od 21 kwietnia 2021 roku kontynuowała leczenie w Poradni (...) Powiatowego Centrum Usług Medycznych w H. gdzie wykryto podejrzenie zespołu (...), a następnie skierowano na zabiegi fizjoterapeutyczne. Rozpoznano stan po złamaniu przedramienia, zespół (...). Ocena funkcjonalna: ograniczenie ruchomości, widoczny obrzęk tkanek, ból falowy (...). W ramach terapii zastosowano jonoforezę, pole magnetyczne oraz lasoterapię punktową. Rehabilitacja trwała od 21 kwietnia 2021 roku do 6 maja 2021 roku. Kolejno w okresie od 7 do 20 maja 2021 roku w Ośrodku (...) w H. zrealizowany został II cykl terapii. Zaplanowano krioterapię, ćwiczenia indywidyualne, lasoterapię punktową celowaną na nadgarstek lewy. Na wizycie konsultacyjnej w dniu 29 czerwca 2021 roku oceniono, że poszkodowana nie może chwytać przedmiotów, ma ograniczenie zgięcia grzbietowego i dłoniowego, a siła mięśniowa wynosiła kgl 3,5, kgp 5,5. Po kolejnym zakończonym cyklu zabiegów w okresie 20 lipca – 2 sierpnia 2021 roku doszło do poprawy jakości chwytu, siła mięśniowa pozostała bez zmian, nastąpiła nieznaczna poprawa zgięcia grzbietowego i dłoniowego. W dniu 1 września 2021 roku B. E. została skierowana do Poradni (...), a kolejno w dniu 1 października 2021 roku skierowana do szpitala. W okresie od 27 stycznia do 18 lutego 2022 roku z uwagi na zaostrzenie dolegliwości bólowych nadgarstka lewego, ograniczenie ruchomości nadgarstka i bólu barku lewego poszkodowana była leczona szpitalnie w Oddziale (...) Dziennej (...) w H. z rozpoznaniem: stanu po złamaniu przedramienia lewego II 2021 r., zespołu (...), Choroby J.-N., podejrzeniem twardziny, zapaleniem żołądka, stanie po histerektomii. Zlecono indywidualne ćwiczenia bierne i czynno-bierne ręką lewą, pole magnetyczne, lasoterapię punktową, prądy tens oraz masaż wirowy kkg. Poszkodowana kontynuowała leczenie w Poradni (...) i (...) w H.. Leczenie rehabilitacyjne zakończono 9 stycznia 2023 roku, a ortopedyczne w dniu 2 lutego 2023 roku.

B. E. w wyniku zdarzenia z dnia 22 lutego 2021 roku doznała złamania wieloodłamowego końca dalszego kości promieniowej lewej, złamania wyrostka rylcowatego kości łokciowej lewej.

Aktualny stan zdrowia powódki w zakresie nadgarstka lewego jest spowodowany wypadkiem z dnia 22 lutego 2021 roku. Jego skutki odczuwa do dnia dzisiejszego, które wyrażają się stałymi dolegliwościami bólowymi nadgarstkwa lewego ((...) 5-6). Ból dodatkowo nasila się po wysiłku, zmianie pogody.

Z ortopedycznego punktu widzenia, na skutek zdarzenia z dnia 22 lutego 2021 roku u B. E. wystąpił stały 10% uszczerbek na zdrowiu.

Rokowanie na przyszłość jest złe. W związku z tym, że złamanie miało charakter śródstawowy nastąpiło również uszkodzenie chrząstki stawowej kości promieniowej i łokciowej lewej, co skutkuje postępującymi stopniowo zmianami zwyrodnieniowymi w obrębie nadgarstka lewego i nasileniem istniejących dolegliwości w przyszłości.

dowód : dokumentacja medyczna dot. powódki B. E. (k. 24-39), zeznania powódki B. E. (k. 130-133), zeznania świadka M. E. (k. 134), zeznania świadka C. O. (k. 134-135), zeznania świadka H. E. (k. 135-136), zeznania świadka C. Ł. (k. 136-137, dokumentacja medyczna Powiatowego Centrum Usług Medycznych w H. dot. powódki B. E. (k. 158-174), dokumentacja medyczna Ośrodka (...) w H. dot. powódki B. E. (k. 176-180), dokumentacja medyczna (...) w H. dot. powódki B. E. (k. 183-203v.), dokumentacja medyczna (...) sp. z o.o. w H. dot. powódki B. E. (k. 214-221); opinia sądowa z zakresu ortopedii sporządzona przez (...) Instytut (...) (k. 240- 249)

B. E. od czerwca 2018 roku leczy się psychiatrycznie w (...) w H. z rozpoznaniem zaburzeń depresyjno-lękowych.

dowód: dokumentacja medyczna (...) sp. z o.o. w H. dot. powódki B. E. (k. 214-221 )

Decyzją z dnia 13 września 2021 roku Miejski Ośrodek ds. Orzekania o Niepełnosprawności uznał powódkę za osobę niepełnosprawną w stopniu lekkim z powodu chorób układu pokarmowego, dysfunkcji narządu ruchu oraz choroby psychicznej. Orzeczenie zostało wydane do 30 września 2024 roku.

dowód: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (k. 40-41)

F. przy ul. (...) w H. znajduje się na terenie Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w H.. Na podstawie umowy o świadczenie usług porządkowych zawartej w dniu 30 sierpnia 2019r. Przedsiębiorstwo Usług (...) H. N. (1) w H. zobowiązane było do świadczenia usług porządkowych na ternach będących zasobami należącym lub będącymi w nadzorze i zarządzie Spółdzielni. Obowiązki powierzone w drodze umowy obejmowały sprzątanie terenów zewnętrznych oraz odśnieżanie ciągów pieszych i pieszojezdnych oraz posypywanie piaskiem ośnieżonych i oblodzonych ciągów codzienne w okresie zimowym.

Przedsiębiorstwo Usług (...) H. N. (1) w H. w okresie od 3 czerwca 2020 roku do 2 czerwca 2021 roku objęte było polisą nr (...) z tytułu prowadzenia działalności i posiadanego mienia zawartą z (...) S.A. (...) z siedzibą w S. w ramach ubezpieczenia OC.

Decyzją z dnia 5 kwietnia 2023 roku Towarzystwo Ubezpieczeń odmówiło wypłaty odszkodowania stwierdzając brak podstaw do przyjęcia, że prace związane z zimowym utrzymaniem chodnika w dniu 22 lutego 2021 roku były prowadzone wadliwie z naruszeniem zasady należytej staranności, a odpowiedzialność za wypadek z udziałem poszkodowanej co do zasady ponosi Przedsiębiorstwo Usług (...) H. N. (1).

G. została zgłoszona ubezpieczycielowi i zarejestrowana pod nr (...).

dowód: okoliczności bezsporne dodatkowo potwierdzone dokumentami: decyzja z dn. 05.04.2023 r. (k. 45-47); dokumenty na nośniku CD (k.83)- umowa o świadczenie usług porządkowych z 30.08.2019r., polisa nr (...)

Po powrocie do domu powódka wymagała opieki najbliższych przy czynnościach życia codziennego, tj. wyprowadzaniu psa, robieniu zakupów, przygotowywaniu posiłków, ubieraniu się, umyciu. Była ograniczona ruchowo. Powódką na zmianę opiekowała się rodzina córka H. E., siostra C. O., partner C. Ł.. Powódce pomagała również rodzina sąsiadki M. E.. Przez okres od 22 lutego 2021 roku do 6 marca 2021 roku powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim, a później zdecydowała się pracować zdalnie na prośbę dyrektora, gdyż uczniowie w tym czasie zdawali egzamin z języka niemieckiego. Zwolnienie lekarskie przysługiwało B. E. również na czas odbywających się turnusów rehabilitacyjnych.

Złamana ręka do chwili obecnej nie wróciła do pełnej sprawności. B. E. w dalszym ciągu ma ograniczenie ruchowe ręki, odczuwa ból. Zmuszona została zrezygnować z jazdy na rowerze, jazdy na nartach, gry w piłkę siatkową, chodzenia na siłownie. Nie jest w stanie też podejmować czynności życia codziennego wymagających większego wysiłku od lewej ręki np. nie może utrzymać myjki na myjni samochodowej, odkręcić słoika Boi się prowadzić samochód. Przed zdarzeniem była osobą bardzo aktywną. Jej córka chorująca na nowotwór wymaga jej opieki i wsparcia. Powódka podczas pomocy odczuwa ból ręki.

Zdarzenie z dnia 22 lutego 2021 roku wpłynęło negatywnie na zdrowie psychiczne powódki i pogorszyło istniejące już objawy depresyjne i nerwowe. Powódka z sugestii córki zaczęła regularnie korzystać z poradni psychologiczno-psychiatrycznej.

dowód: zeznania powódki B. E. (k. 130-133), zeznania świadka M. E. (k. 134), zeznania świadka C. O. (k. 134-135), zeznania świadka H. E. (k. 135-136), zeznania świadka C. Ł. (k. 136-137)

W 2021 roku stawka za godzinę usług opiekuńczych stosowana przez Miasto H. wynosiła 25,30 zł w dni powszednie, a w soboty, niedziele i święta 30,30 zł.

dowód: pismo Prezydenta Miasta H. z dn. 02.08.2024 r. (k. 74)

W następstwie wypadku u powódki nastąpiło początkowo pogorszenie stanu psychicznego w postaci zaburzeń adaptacyjnych z towarzyszącymi dolegliwościami bólowymi. Doznany uraz ograniczał możliwość samodzielnego codziennego funkcjonowania. Powódka przed zdarzeniem była osobą aktywną, potem aktywność ta została ograniczona. Opiniowana kontynuowała terapię psychiatryczną, którą rozpoczęła w 2018 roku z powodu problemów w małżeństwie. Wskutek terapii uzyskano poprawę zdrowia psychicznego. Nie była hospitalizowana psychiatrycznie, nie stwierdzono objawów choroby psychicznej, omamów, urojeń. Nie wymagała i nie wymaga opieki osób trzecich z przyczyn psychiatrycznych. Obecnie stan psychiczny jest wynikiem przebytych problemów małżeńskich, wypadku i choroby córki. Utrzymują się objawy lękowe, okresowe zaburzenia snu, poczucie zmniejszonej sprawności psychofizycznej, poczucie krzywdy. Rokowanie na przyszłość dobre.

dowód: opinia biegłego sądowego M. G. (k. 273-276)

Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o przedłożone do akt sprawy dokumenty, dokumenty prywatne oraz kserokopie którym sąd w całości dał wiarę, albowiem nie wzbudziły one wątpliwości co do swojej prawdziwości i autentyczności, nadto nie zostały przedstawione żadne dowody i okoliczności, które podważyłyby wiarygodność zgromadzonych w sprawie dokumentów. Także cyfrowe odwzorowanie z badaniem radiologicznym, które znalazło się na elektronicznym nośniku danych (płycie CD) nie wzbudziło wątpliwości sądu co do swojej zgodności z oryginałem

Ponadto sąd bazował na obdarzonych walorem wiarygodności zeznaniach świadków C. J., M. E., C. O., H. E. oraz C. Ł..

Świadkowie M. E., C. O., H. E. oraz C. Ł. opisali cierpienia powódki związane z wypadkiem z dnia 22 lutego 2021 roku, jego okoliczności oraz przedstawili jak wypadek wpłynął na jakość życia powódki. W. zeznania C. J. zostały przeprowadzone na okoliczności związane z utrzymaniem terenu wokół bloku, odpowiedzialności ubezpieczyciela, zgłoszenia do spółdzielni incydentu z dnia 22 lutego 2021 roku.

Zeznania świadków były spontaniczne, spójne i logiczne, znalazły swoje odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym a nadto wzajemnie się uzupełniały.

Do poczynionych ustaleń faktycznych posłużył ponadto dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii zlecony (...) Instytut (...) oraz dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu psychiatrii M. G.. Opinie biegłych zostały wykonane w sposób profesjonalny i rzetelny – są jasne, logiczne oraz spójne wewnętrznie. Biegli w sposób wyczerpujący wyjaśnili wszelkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś same opinie nie były kwestionowane przez żadną ze stron niniejszego postępowania.

Wskazać należy ponadto, że zgodnie z art. 229 i 230 k.p.c. okoliczności bezsporne pomiędzy stronami nie wymagały przeprowadzania dowodów na ich potwierdzenie, albowiem zostały one wprost przyznane bądź nie zostały zaprzeczone, co Sąd uwzględnił przy dokonywaniu ustaleń faktycznych.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku k.c., przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie, przy czym przy ubezpieczeniu majątkowym – zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku (§ 2 pkt 1).

Natomiast przepisy art. 822 § 1 i 4 k.c. wskazują, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Dla przyjęcia odpowiedzialności pozwanego konieczne jest więc wykazanie, że za szkodę wyrządzoną powódce ponosi odpowiedzialność ubezpieczony, to jest Przedsiębiorstwo Usług (...) w H..

Przesłankami odpowiedzialności ubezpieczeniowej są więc wypadek ubezpieczeniowy, szkoda oraz związek przyczynowy między nimi, przy czym, o ile z umowy lub z ogólnych warunków ubezpieczeń nie wynika nic innego, musi to być normalny związek przyczynowy w rozumieniu art. 361 k.c.

Pozwany ubezpieczyciel nie kwestionował, że z Przedsiębiorstwo (...) w H. łączyła go umowa ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej, potwierdzona polisą nr (...) – w zakresie prowadzonej przez Przedsiębiorstwo (...) działalności gospodarczej, który wykonywał usługi porządkowe na zlecenie (...) w H.. Obowiązek polisy wynikał z umowy o świadczenie usług porządkowych z dnia 30 sierpnia 2019 roku, która wymagała posiadania ważnej polisy przez wykonawcę (§ 4 umowy).

Przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej opartej na przepisie art. 415 k.c. Z punktu widzenia odpowiedzialności cywilnej każdy stopień winy uzasadnia nałożenie na sprawcę szkody obowiązku jej naprawienia.

Przepis art. 415 k.c. stanowi, że sprawca ponosi odpowiedzialność deliktową na zasadzie winy, a tego pojęcia ustawodawca nie definiuje. Za szkodę odpowiada więc osoba, której zawinione zachowanie jest źródłem powstania tej szkody. Zdarzeniem sprawczym jest zarówno działanie, jak i zaniechanie. Czyn sprawcy pociągający za sobą odpowiedzialność cywilną musi wykazywać pewne cechy (znamiona) odnoszące się do strony przedmiotowej i podmiotowej. Chodzi o znamiona niewłaściwości postępowania od strony przedmiotowej, co określa się mianem bezprawności czynu, i od strony podmiotowej, co określa się jako winę w znaczeniu subiektywnym. Dopiero czyn bezprawny może być oceniany w kategoriach czynu zawinionego w rozumieniu art. 415 k.c. Bezprawność – jako przedmiotowa cecha czynu sprawcy – tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Pojęcie porządku prawnego obejmuje nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej, lecz także nakazy i zakazy wynikające z norm moralnych i obyczajowych, określanych jako „zasady współżycia społecznego” lub „dobre obyczaje”. Wina jest pojęciem odnoszącym się do sfery zjawisk psychicznych sprawcy, dlatego określa się ją jako znamię podmiotowe czynu. Przez winę rozumie się naganną decyzję człowieka odnoszącą się do podjętego przez niego bezprawnego czynu. Stosunek psychiczny sprawcy do czynu bezprawnego i jego skutków opiera się na dwóch momentach: przewidywania i woli. Oba te momenty zakładają istnienie u sprawcy normalnego działania jego funkcji psychicznych, pozwalającego na właściwe rozeznanie znaczenia i skutków swego zachowania. W zakresie deliktów prawa cywilnego rozróżnia się dwie postacie winy: winę umyślną i nieumyślną. Przy winie umyślnej sprawca ma świadomość szkodliwego skutku swego zachowania się i przewiduje jego nastąpienie, celowo do niego zmierza (dolus directus) lub co najmniej godzi się na wystąpienie tych skutków (dolus eventualis). Przy winie nieumyślnej sprawca wprawdzie przewiduje możliwość wystąpienia szkodliwego skutku, lecz bezpodstawnie przypuszcza, że zdoła go uniknąć, albo też nie przewiduje możliwości nastąpienia tych skutków, choć powinien i może je przewidzieć. W obu formach chodzi o niedbalstwo (culpa). Pojęcie niedbalstwa wiąże się więc w prawie cywilnym z niezachowaniem wymaganej staranności. Dla oceny winy w postaci niedbalstwa decydujące znaczenie ma miernik staranności, jaki przyjmuje się za wzór prawidłowego postępowania. Zgodnie z art. 355 k.c. dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Zarzut niedbalstwa jest więc uzasadniony wtedy, gdy sprawca szkody zachował się w sposób odbiegający od modelu wzorcowego, ujmowanego abstrakcyjnie. Niedbalstwo polega na niedołożeniu wymaganej w stosunkach danego rodzaju staranności niezbędnej do uniknięcia skutku, którego sprawca nie chciał wywołać. W świetle art. 415 k.c. nawet najmniejszy stopień winy sprawcy szkody wystarcza do obciążenia go odpowiedzialnością cywilną (por. Jacek Gudowski [w:] Komentarz do art. 415 kodeksu cywilnego – dostępny za pośrednictwem programu Lex).

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zwanej dalej „ustawą”, właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości; właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych.

Odpowiedzialność Przedsiębiorstwo Usług (...) w H. za skutki przedmiotowego była kwestionowana, pozwany powoływał się na okoliczności wyłączające odpowiedzialność ubezpieczonego podmiotu z uwagi na brak jego winy w zaistnieniu szkody. Zakwestionował również okoliczności zdarzenia z dnia 22 lutego 2021 roku. Pozwany kwestionował, by powódka sprostała ciężarowi wykazania okoliczności potwierdzających odpowiedzialność Przedsiębiorstwa (...) H. N. (1) w H. za skutki zdarzenia. Zarzucił, że nie wiadomo, w którym dokładnie miejscu powódka się poślizgnęła, nie ma bezpośrednich świadków zdarzenia, a ponadto fotografie przedstawiające miejsce zdarzenia zostały wykonane 3 dni później po zaistniałym incydencie. Na miejsce zdarzenia nie zostały również wezwane odpowiednie służby tj. Policja, Straż Miejska, Pogotowie. Końcowo wskazał, że wykonanie prac polegających na odśnieżeniu i posypaniu piaskiem oraz solą chodniku w dniu i miejscu zdarzenia potwierdzone zostało pisemnym oświadczeniem dwóch osób L. J., wykonującej prace oraz pracownika nadzoru technicznego C. J., która osobiście dokonała sprawdzenia wykonania ww. czynności, nie zgłaszając zastrzeżeń co do ich wykonania.

Stanowisko pozwanego nie jest jednak uzasadnione.

Wbrew twierdzeniom pozwanego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że powódka w chwili wypadku szła chodnikiem znajdującym się przy ul. (...) w H. kierując się do pracy. Powyższe potwierdzają w szczególności zeznania świadka M. E., która widziała zdarzenie bezpośrednio z okna. Świadek również zeznała, że zdjęcia ośnieżonego chodnika zostały wykonane przez nią zarówno w dniu wypadku jak i 3 dni później. Późniejsze zdjęcia służyły poinformowaniu spółdzielni, że pomimo poślizgnięcia się powódki i M. E. chodniki w dalszym ciągu są tak samo oblodzone. Nadto świadek – C. J. będąca pracownikiem nadzoru technicznego zeznała, że prace w postaci usuwania oblodzenia i odśnieżania wykonywane są w godzinach 6:00, a 8:30. Zatem skoro do zdarzenia doszło pomiędzy godziną 6:30-7:00 realnym było, że obszar ten nie został jeszcze posypany piaskiem/solą i pozostawał śliski stwarzając zagrożenie dla pieszych. Ponadto w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego można stwierdzić, że skoro powódka mieszkała w bloku przy ul. (...) w H., to udając się do pracy musiała skorzystać ze ścieżki znajdującej się przed blokiem. Powyższe okoliczności podważają zarzut, jakoby powódka poślizgnęła się w innym miejscu, a chodnik przy ul. (...) w H. był należycie odśnieżony i posypany piaskiem, bądź solą. Z oświadczenia złożonego przez L. J. wynika, że w dniu wypadku wykonywała prace polegające na odśnieżaniu wejścia do klatki, a następnie ciągu pieszo jezdnego natomiast nie wynika, by czynności te wykonywała zanim powódka przewróciła się na oblodzonym chodniku. Nie wynika z niego również by usuwała zalegające połacie lodu z chodnika, które są widoczne na fotografiach złożonych przez powódkę. Nie kwestionując prawdziwości oświadczenia L. J. należy podkreślić, że nie potwierdza ono tezy pozwanego, iż w chwili wypadku chodniki były odśnieżone, a tym samym podmiot odpowiedzialny za utrzymanie porządku na wskazanym terenie dopełnił należytej staranności przy wykonywaniu swoich obowiązków. Przeczy temu przede wszystkim treść zeznań powódki oraz świadków: M. E. i C. Ł., dopełniona fotografiami przedłożonymi przez powódkę. Jednoznacznie potwierdzają one, iż na chodniku przed blokiem przy ul. (...) w H. przez co najmniej kilka dni, także w dniu wypadku, zalegał śnieg i lód. To zaś potwierdza odpowiedzialności pozwanego jako ubezpieczyciela podmiotu zobowiązanego do utrzymania ciągów pieszo-jezdnych w należytym stanie, do odśnieżania i usuwania oblodzeń.

Wskazać również należy, że brak wezwania służb na miejsce zdarzenia nie może być oceniany na niekorzyść powódki. Powódka bowiem niezwłocznie po zdarzeniu (tego samego dnia) wraz z partnerem udali się na Szpitalny Oddział Ratunkowy, gdzie udzielono jej niezbędnej pomocy medycznej. Wykonano RTG z którego wynika, że powódka odniosła obrażenia w postaci złamania kości promiennej lewej w miejscu typowym, złamanie wyrostka rylcowatego kości. Powyższe nie pozostawia wątpliwości Sądu bowiem zostało potwierdzone dokumentacją medyczną, a w szczególności Kartą Informacyjną z Pobytu w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym (k. 155). O zdarzeniu poinformowany został również pracodawca powódki.

Wobec dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych należy uznać, że Przedsiębiorstwo (...) H. N. (2) w H. nie dochowało należytej staranności w uprzątnięciu oblodzenia. Powódka, zgodnie z obciążającą ją regułą ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 k.c., wykazała w toku postępowania przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego ubezpieczyciela. Pozwany nie przedstawił skutecznie dowodu przeciwnego.

Zadośćuczynienie

Zgodnie z treścią art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia lub jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Zadośćuczynienie przysługuje za krzywdę, a więc za szkodę o charakterze niemajątkowym, która nie przedstawia jakiejś wartości ekonomicznej. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 445 § 1 k.c. nie wskazuje żadnych kryteriów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego, pozostawiając to do oceny Sądu. Jednakże zarówno doktryna jak i judykatura wypracowały w tym względzie szeroko akceptowane stanowisko, wskazując, iż wielkość zadośćuczynienia zależy od oceny całokształtu okoliczności, a zwłaszcza stopnia i czasu trwania cierpień fizycznych i psychicznych (pobyt w szpitalu, bolesność zabiegów, dokonywane operacje, leczenie sanatoryjne), trwałości skutków czynu niedozwolonego (kalectwo, oszpecenie, bezradność życiową, poczucie nieprzydatności), prognozy na przyszłość (polepszenie lub pogorszenie stanu zdrowia), wieku poszkodowanego (zwykle większą krzywdą jest kalectwo dla osoby młodszej), niemożności wykonywania ulubionego zawodu, uprawiania sportów, pracy twórczej, utratę kontaktów towarzyskich itp. (por. m.in. wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999r., II UKN 681/98, OSNP 2000, poz. 626). W judykaturze podkreśla się, że zadośćuczynienie pełni funkcję kompensacyjną, co oznacza, iż ma złagodzić odczuwalność doznanej krzywdy z jednej strony, z drugiej zaś jednak nie może ono być źródłem wzbogacenia (Wyrok SN z dnia 9 lutego 2000r., III CKN 582/98, niepubl.). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie cierpień. Obejmuje ono wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości.

Zauważyć przy tym trzeba, że określenie „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia przyznawanego na zasadzie art. 445 § 1 k.c. wymaga rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności rodzaju naruszonego dobra, rozmiaru doznanej krzywdy, intensywności naruszenia i stopnia winy sprawcy oraz wieku poszkodowanego, czasu trwania jego cierpień i skutków doznanego kalectwa. Zadośćuczynienie przewidziane w art. 445 § 1 k.c. ma więc charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia krzywdy w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych. Zadośćuczynienie to winno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość, jednakże nie może ono być wygórowane w stosunku do rozmiarów krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa. W orzeczeniu z dnia 14 lutego 2008 roku II CSK 536/07 Sąd Najwyższy stwierdził, iż w odniesieniu do zadośćuczynienia pieniężnego z art. 445 § 1 k.c. funkcja kompensacyjna musi być rozumiana szeroko, albowiem obejmuje zarówno cierpienia fizyczne, jak i sferę psychiczną poszkodowanego. Wysokość zadośćuczynienia odpowiadająca doznanej krzywdzie powinna być odczuwalna dla poszkodowanego i przynosić mu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne.

Mając na względzie powyższe jurydyczne wytyczne, oceniając rozmiar krzywdy doznanej przez powódkę na skutek zdarzenia z dnia 22 lutego 2021 roku Sąd przede wszystkim uwzględnił rodzaj jego następstw w sferze fizycznej powódki, na które wskazał opiniujący w sprawie biegły z zakresu ortopedii i traumatologii, następstwa w sferze psychicznej wskazane przez opiniującego w sprawie biegłego z zakresu psychologii, jak również stopień doznanych cierpień.

W świetle całokształtu materiału dowodowego, w ocenie Sądu żądanie zasądzenia na rzecz powódki zadośćuczynienia w kwocie 36 000 zasługuje na uwzględnienie w całości.

Przy określeniu odpowiedniej kwoty zadośćuczynienia należnego powódce od pozwanego Sąd miał w pierwszym rzędzie na uwadze rodzaj obrażeń powstałych u niej w wyniku zdarzenia oraz charakter i trwałość ich następstw w późniejszym stanie zdrowia, jak również cierpienia, których doznała, wymagany okres leczenia oraz prognozy na przyszłość.

Leczenie powódki przebiegało z powikłaniem w postaci zespołu (...), zostało zakończone prawidłowo 2 lutego 2023 roku. W ramach leczenia m.in. wykonano repozycję złamania i unieruchomienie w opatrunku gipsowym przedramiennym na okres 4 tygodni. Zastosowano rehabilitację. Nie można pominąć, że powódka w skutek zdarzenia doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu określonego przez biegłego na poziomie 10%. Jak wskazał biegły, aktualny stan zdrowia powódki w zakresie nadgarstka lewego jest spowodowany wypadkiem z dnia 22 lutego 2021 roku, a jego skutki w postaci stałych dolegliwości bólowych nadgarstka lewego ((...) 5-6) odczuwa do dnia dzisiejszego. Bóle nasilają się po wysiłku, wskutek zmiany pogody. Powódka ma osłabioną siłą mięśniową ręki lewej, stałe parestezje wszystkich palców i nadmierną potliwość ręki lewej. Objawy te utrudniają wykonywanie wielu czynności dnia codziennego takich jak noszenie zakupów, sprzątanie, przenoszenie cięższych przedmiotów. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że przed zdarzeniem powódka była osobą aktywną fizycznie (jeździła rowerem, na nartach), a obecnie nie jest w stanie uprawiać tych aktywności. Jak wskazał biegły, rokowanie na przyszłość jest złe. Wyjaśnił, że złamanie miało charakter śródstawowy, nastąpiło również uszkodzenie chrząstki stawowej kości promiennej i łokciowej lewej, co w konsekwencji skutkować w przyszłości będzie postępującymi stopniowo zmianami zwyrodnieniowymi w obrębie nadgarstka lewego i nasileniem istniejących dolegliwości. Sąd miał również na uwadze, że córka powódki wymaga jej opieki z uwagi na chorobę nowotworową a występujące u powódki dolegliwości w postaci osłabienia mięśniowego i bólu utrudniają jej sprawowanie opieki nad córką.

Co do sfery psychicznej biegły sądowy z zakresu psychologii wskazał, że w następstwie wypadku początkowo pogorszył się stan psychiczny jawiący się zaburzeniami adaptacyjnymi z towarzyszącymi dolegliwościami bólowymi. Powódka kontynuowała terapię psychiatryczną, którą rozpoczęła w 2018 roku. Terapia przyniosła korzyści w postaci poprawy zdrowia psychicznego. Biegły wskazał, że obecnie stan psychiczny jest wynikiem przebytych problemów małżeńskich, wypadku i choroby córki, a rokowania na przyszłość są dobre. Utrzymują się objawy lękowe, okresowe zaburzenia snu, poczucie zmniejszonej sprawności psychofizycznej, poczucie krzywdy. W związku z powyższym stan psychiczny powódki jedynie w niewielkim zakresie wpływa na określenie wysokości należnego powódce zadośćuczynienia a zasadniczym czynnikiem są skutki zdarzenia w sferze zdrowia fizycznego.

Należy zauważyć, że w sprawach o zadośćuczynienie procentowo określony uszczerbek na zdrowiu jest tylko środkiem pomocniczym, stanowi jedynie punkt wyjścia do ustalenia rozmiaru krzywdy niemajątkowej podlegającej kompensacji w danej sprawie. Ustalając wysokość należnego pokrzywdzonemu zadośćuczynienia sąd obowiązany jest uwzględnić całokształt okoliczności sprawy i wynikający z tych okoliczności całokształt uszczerbków niemajątkowych (fizycznych i psychicznych) pozostających w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodowym (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2020 r. VI ACa 554/18).

W ocenie sądu zakres doznanych przez powoda obrażeń uzasadnia przyznanie na jej rzecz kwoty 36 000 zł tytułem zadośćuczynienia. Kwota ta jest odpowiednia do konsekwencji zdrowotnych, jakie stały się udziałem powódki, a które zostały wskazane w opinia biegłego jak również w skutkach jakie wypadek i doznane obrażenia wywarły na codzienne funkcjonowanie powódki. Zasądzona kwota z jednej strony nie stoi w opozycji do stosunków majątkowych obowiązujących w społeczeństwie, a z drugiej strony przedstawia ekonomicznie odczuwalną dla powódki wartość.

Odszkodowanie

Zgodnie z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.

Zważyć należy, że powódka zasadnie domaga się także zasądzenia na jej rzecz kosztów z tytułu opieki świadczonej jej przez męża. Prawo poszkodowanego do ekwiwalentu z tytułu zwiększonych potrzeb, polegających na konieczności korzystania z opieki osoby trzeciej, nie jest uzależnione od wykazania, iż poszkodowany efektywnie wydał odpowiednie kwoty na koszty opieki.

Uwzględniając jednak realia niniejszej sprawy oraz dokonując oceny zakresu niezbędnej opieki przez pryzmat zasad doświadczenia życiowego, należało skorygować pierwotne żądanie powódki, która domagała się przyjęcia opieki w wymiarze 7 tygodni średnio po 8 godzin dziennie, co daje łącznie 392 godziny opieki.

Zasadnym, w ocenie Sądu, było przyjęcie okresu niezbędnej opieki od daty zdarzenia tj. 22 lutego 2021 roku do końca zwolnienia lekarskiego tj. 5 marca 2021 roku w zakresie 4 godzin po stawce będącą stawką usług opiekuńczych w roku 2021 stosowanych przez Urząd Miasta H.[(10 dni powszednich x 4 godziny x 25,30 zł/1godz. = 1012 zł) +( 2 dni soboty, niedziele, święta x 4 godziny x 30,30 zł/1godz.= 242,40 zł) = 1254,40 zł].

Powódka wskutek zdarzenia z dnia 22 lutego 2021 roku doznała obrażeń w postaci złamania wieloodłamowego końca dalszego kości promieniowej lewej i wyrostka rylcowatego kości łokciowej lewej. Ręka została unieruchomiona w opatrunku gipsowym. Jednakże pozostałe kończyny, w tym prawa ręka, pozostawały w pełni sprawne. Wobec powyższego nie sposób uznać, aby powódka była osobą całkowicie lub w znacznym stopniu niesamodzielną, wymagającą aż 8 godzinnej opieki. W ocenie Sądu żądany przez powódkę wymiar dobowy niezbędnej opieki osób trzecich właściwy jest dla osób niezdolnych do samodzielnego poruszania się, wykonywania podstawowych czynności życiowych. Powódka natomiast była w stanie funkcjonować w podstawowym zakresie, a nawet podróżować jako pasażer do lekarza, co sama potwierdziła w zeznaniach. Dodatkowo, osoby opiekujące się powódką przez pierwsze dni po wypadku, nie towarzyszyły jej przez cały dzień a jedynie w godzinach porannych i później popołudniowych, pomagając dodatkowo w zakupach i czynnościach porządkowych w domu.

W pozostałym zaś okresie tj. od 6 marca do 25 kwietnia 2021 roku zasadnym było przyjęcie opieki osób trzecich w wymiarze 2 godzin dziennie [(25 dni powszednich x 2 godziny x 25,30 zł /1godz. = 1 265 zł) + [(12 dni soboty, niedziele święta x 2 godziny x 30,30 zł/1godz. = 727,20 zł) = 1 992,20 zł], gdyż w tym czasie powódka zdecydowała się wykonywać pracę zdalną. Należy więc uznać, że skoro jej stan zdrowia polepszył się na tyle, że zdecydowała się wrócić do pracy, to niewątpliwe była też zdolna podejmować większość czynności życia codziennego, a pomoc osób trzecich w wymiarze 2 godzin dziennie była wystarczająca, aby pomóc jej w toalecie porannej i wieczorem, czy też przygotować się do pracy. Łącznie zatem roszczenie odszkodowawcze z tytułu kosztów opieki należało uznać za zasadne co do kwoty 3246,60 zł.

Pozostałe żądania odszkodowawcze- koszty leczenia i rehabilitacji, w tym koszty dojazdu do placówek medycznych- należało uznać za nieudowodnione i oddalić. Powódka nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie poniesienia powyższych kosztów.

Reasumując roszczenie powódki z tytułu zadośćuczynienia zasługiwało na uwzględnienie w całości tj. w kwocie 36 000 zł, a odszkodowanie w części tj. w kwocie 3246,60 zł.

O odsetkach od przyznanych kwot Sąd orzekł na podstawie zgodnie z żądaniem powoda tj. od dnia 25 lutego 2023 roku, bowiem już w tej dacie roszczenie było wymagalne.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., w myśl którego w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.

Powódka wygrała proces w 72,68 %. (uwzględniając także cofniecie co do kwoty 8000zł,a w tym zakresie należało uznać ją za stronę przegrywającą). W ramach kosztów postępowania poniosła koszty procesu w łącznej wysokości 3 617 zł obejmujące wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika (3 617 zł).

Z kolei pozwany poniósł wydatki związane z wynagrodzeniem pełnomocnika (3 617 zł). Z uwagi na ostateczne rozstrzygnięcie pozwany mógł domagać się zwrotu 27,32 % kosztów ustanowienia pełnomocnika, tj. kwoty 988,16 zł.

Po wzajemnym potrąceniu pozwany winien zwrócić powódce 1 640,68 zł.

Zgodnie z treścią art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W toku postępowania Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Kielcach pokrył wydatki łącznej wysokości 5 758,95 zł związane z przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego w kwocie 2 644,96 zł, opłatą od pozwu wraz z opłatą od rozszerzonego powództwa łącznie 3 100 zł oraz wynagrodzeniem za udostępnienie informacji medycznej w kwocie 13,99 zł. Stosownie do ostatecznego rozstrzygnięcia, Sąd pobrał od pozwanego 4 185,60 zł (72,68% przegrania sprawy) mając równocześnie na względzie, że powódka była zwolniona od kosztów sądowych w całości.

sędzia Ewa Posłowska