Uzasadnienie z 21 kwietnia 2026, sygn. IX P 852/24
Sygn. akt IX P 852/24
Uzasadnienie wyroku częściowego z 26 marca 2026r.
Pozwem złożonym w dniu 7 sierpnia 2024 r., a skierowanym przeciwko (...) w P. (wówczas jeszcze działającej pod nazwą (...) w P.) D. J.domagał się m.in. sprostowania wydanego mu świadectwa pracy z dnia 9 lipca 2024 r. poprzez - zastąpienie w punkcie 4 dokumentu odnoszącego się do przyczyny rozwiązania umowy o pracę dotychczasowego zapisu zapisem, że do rozwiązania umowy doszło poprzez wypowiedzenie dokonane przez pracodawcę ,
- zastąpienie w punkcie 6 pkt 2 świadectwa pracy zapisu o wykorzystaniu przez powoda 12 dni urlopu wypoczynkowego zapisem o wykorzystaniu 10 dni takiego urlopu.
Pozwana (...) w P. wniosła o oddalenie powództwa także w zakresie wskazanego żądania.
19 marca 2026r. ogłoszona została upadłość pozwanej.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
H. B. był zatrudniony w (...) w P. jako (...) (...)od 23 października 2023r. na podstawie umowy o pracę na czas określony za wynagrodzeniem (...) zł.
Niesporne, a nadto umowa o pracę - k. 1 cz. B akt osobowych powoda
Umowa o pracę uległa rozwiązaniu przed upływem okresu, do którego została zawarta.
Nastąpiło to w lipcu 2024r. wskutek oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu umowy na podstawie art. 52 § 1 k.p. bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia przez pracownika jego podstawowych obowiązków
Niesporne, nadto oświadczenie o rozwiązaniu umowy – k. 1 cz. C akt osobowych powoda
W związku z zakończeniem stosunku pracy pozwana spółka wydała powodowi świadectwo pracy datowane na 19 lipca 2024 r.
W dokumencie tym wskazała m.in.:
- w punkcie 4, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy „Bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych (Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.)”,
- w punkcie 6 pkt 2, że pracownik wykorzystał urlop wypoczynkowy w wymiarze 12 dni (96 godzin).
Świadectwo to doręczono pocztą powodowi 20 lipca 2024r.
Niesporne, nadto świadectwo pracy wraz z dowodem doręczenia – k. 4 cz. C akt osobowych powoda,
Pismem datowanym na 29 lipca 2024 r. D. J. wystąpił do pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa (zatytułowanym „odwołanie od świadectwa pracy”) kwestionując zapisy punktu 4 dokumentu – wskazując na brak dowodów uzasadniających rozwiązanie umowy w zastosowanym trybie. Jednocześnie powód wystąpił o zapłatę mu ekwiwalentu za 8 dni urlopu wypoczynkowego.
(...)w P., pismem z 5 sierpnia 2024 r. odmówiła sprostowania świadectwa pracy wskazując, że przyczyny rozwiązania przez pracodawcę łączącej strony umowy o pracę bez wypowiedzenia były wskazane w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy, którego przyjęcia powód odmówił, ale którego fotografię wykonał przy próbie doręczenia mu dokumentu 17 lipca 2024r.
W piśmie tym pozwana powołała się także na wypłacenie powodowi ekwiwalentu za 10 dni urlopu wypoczynkowego
Niesporne, a nadto pismo powoda – k. 12, pismo pozwanej – k. 15
W okresie zatrudnienia u pozwanej powód wykorzystał urlop wypoczynkowy w następujących dniach i okresach: 22 grudnia 2023r., 27 grudnia 2023r., 2 – 3 stycznia 2024r., 4 – 5 marca 2024r., 15 – 16 kwietnia 2024r.
Dowód: wnioski urlopowe – k. 36 – 37, 127 – 128, ewidencja czasu pracy – k. 81 - 82
W maju 2024r. powód wystąpił też do pracodawcy z wnioskiem o urlop wypoczynkowy w okresie 1 – 12 lipca 2024r. (10 dni roboczych).
Pracodawca nie odniósł się do tego wniosku, co powód uznał za jego milczące zaakceptowanie i w okresie objętym wnioskiem udał się z rodziną do (...).
Pracodawca uznał nieobecność powoda w pracy od 1 lipca 2024r. za nieusprawiedliwioną.
Niesporne, nadto wniosek o urlop k. 38,
Od 12 lipca 2024r. powód pozostawał niezdolny do pracy.
Niesporne, nadto zestawienie zaświadczeń lekarskich – k. 86
W okresie zatrudnienia u pozwanej powód miał prawo do 26 dni urlopu wypoczynkowego rocznie. Okres uprzedniego zatrudnienia przekraczał bowiem 10 lat.
Dowód: dokumentujące okres zatrudnienia powoda świadectwa pracy w cz. A akt osobowych powoda
W 2023r. aż do 31 października powód był zatrudniony w (...)w M.. W 2023r. powód wykorzystał w ramach tego zatrudnienia 22 dni urlopu wypoczynkowego uwzględniając 10 dni, za które wypłacono mu ekwiwalent za urlop.
Dowód: świadectwo pracy – k. 13 cz. A akt osobowych powoda.
Pozwana wypłaciła powodowi ekwiwalent za 10 dni urlopu wypoczynkowego w kwocie(...) zł.
Dowód: kwitek wypłaty – k. 163, oświadczenie strony powodowej co do otrzymania należności k. 160
Sąd zważył, co następuje.
Ogłoszenie upadłości strony pozwanej nie stanowiło przeszkody do rozpoznania sprawy w zakresie żądania sprostowania świadectwa pracy, jako że w tej części postępowanie nie dotyczy masy upadłości, co rodziłoby konieczność jego zawieszenia (art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Przedstawione wyżej okoliczności faktyczne pozostawały między stronami w zasadzie bezsporne. Choć w związku z roszczeniami pieniężnymi strony pozostają w niniejszej sprawie w sporze zarówno co do tego, czy w okresie 1 – 11 lipca 2024r. powód korzystał z urlopu wypoczynkowego, jak i co do tego, czy do rozwiązania umowy doszło 17 czy 23 lipca 2024r., to kwestie te pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia żądania sprostowania. Tym samym zbyteczne, a nawet niecelowe - wobec nierozstrzygnięcia dotychczas o żądaniach odszkodowania, wynagrodzenia i wynagrodzenia chorobowego - pozostawało objęcie tych kwestii ustaleniami na potrzeby wyroku częściowego.
Rozmiar przysługującego powodowi rocznego urlopu warunkuje staż jego pracy potwierdzony świadectwami pracy, których wiarygodność nie nasuwała wątpliwości. Wątpliwości nie budziły też zapisy świadectwa pracy z poprzedniego zatrudnienia dotyczące wykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Z kolei okresy urlopów wypoczynkowych wykorzystanych przez powoda u pozwanej w okresie zatrudnienia przed 1 lipca 2024r. wynikają z wniosków urlopowych powoda, z którymi korespondują zapisy ewidencji czasu pracy. Przeciwnymi do nich dowodami sąd nie dysponował.
Na tle dokonanych ustaleń faktycznych żądanie sprostowania podlegało oddaleniu.
Zgodnie z art. 97 § 2 1 k.p. pracownik może w ciągu 14 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie tego świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje w ciągu 14 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Również w przypadku niezawiadomienia przez pracodawcę o odmowie sprostowania świadectwa pracy, pracownikowi przysługuje droga sądowa co do korekty zapisów dokumentu.
Bezspornym w sprawie było, iż powód wystąpił o sprostowanie świadectwa pracy, a pozwana odmówiła uwzględnienia tego wniosku. Wprawdzie brak dokumentów, z których wynikałaby data wystąpienia przez D. J. z wnioskiem o sprostowanie, jednak zważywszy na datę pisma o odmowie uwzględnienia wniosku uznać należy, iż przewidziany w cytowanym wyżej przepisie termin został przez powoda zachowany.
Wniosek powoda dotyczył jednak jedynie sprostowania zapisu dotyczącego trybu rozwiązania umowy, co samodzielnie przesądza oddalenie żądania sprostowania świadectwa pracy w zakresie rozmiaru wykorzystanego urlopu. Co do tego zapisu nie został bowiem zachowany tryb przewidziany w art. 97 § 2 1 k.p. – wystąpienia do sądu nie poprzedziło wystąpienie do pracodawcy. Szersze rozważania w tym zakresie wydają się zbyteczne, bowiem i tak kwestionowany zapis świadectwa nie podlegałby sprostowaniu, gdyby powód wymagany przepisami tryb zachował, o czym dalej.
W pierwszym rzędzie powód dochodził sprostowania świadectwa pracy co do sposobu rozwiązania umowy domagając się zamieszczenia w miejsce dotychczasowego zapisu o rozwiązaniu umowy za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę.
Umowa o pracę może ulec rozwiązaniu w różnym trybie, w tym także za porozumieniem stron albo przez oświadczenie jednej z nich o rozwiązaniu tej umowy z zachowaniem albo bez zachowania okresu wypowiedzenia (art. 30 § 1 k.p.). Jeśli jedna ze stron stosunku pracy złoży drugiej stronie oświadczenie o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia, to niezależnie od tego, czy rozwiązanie umowy w tym trybie było dopuszczalne (zachodziły przesłanki ustawowe) i czy dokonane zostało w sposób formalnie prawidłowy, w tym zgodnie z art. 30 § 3 k.p. w formie pisemnej, to i tak wskutek jego złożenia umowa ulega rozwiązaniu. Gdy oświadczenie takie jest niezgodne z prawem lub nieuzasadnione, jego adresatowi (drugiej stronie stosunku pracy) przysługuje prawo odwołania się do sądu. Regulują to art. 56 § 1 k.p. i 61 1 k.p.
Niezależnie od tego, czy prawidłowość rozwiązania umowy jest kwestionowana przez adresata oświadczenia czy nie, pracodawca pozostaje obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy, a w nim wskazać tryb, w jakim rzeczywiście umowa uległa rozwiązaniu (art. 97 § 1 i 2 k.p.). Dotyczy to także sytuacji, gdy trwa spór sądowy co do prawidłowości/zasadności złożonego oświadczenia.
Dopiero w razie wyroku sądu korzystnego dla występującego z powództwem następuje wydanie pracownikowi nowego świadectwa pracy ze wskazaniem, iż umowa uległa rozwiązaniu za wypowiedzeniem pracodawcy, albo uzupełnienie treści świadectwa o informację o wydanym orzeczeniu (art. 97 § 3 k.p., § 7 ust. 3, 4, § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 30 grudnia 2016r. w sprawie świadectwa pracy t.j. Dz. U. 2024.1016 ze zm).
W niniejszej sprawie bezspornym było, iż pracodawca rozwiązał z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia. Spór dotyczył wyłącznie tego, czy składający oświadczenie miał ku temu podstawy. Żadna ze stron nie wskazywała, by osoby uprawnione do działania za pozwaną składały powodowi w jakimkolwiek czasie oświadczenie o wypowiedzeniu umowy.
Zapis świadectwa pracy odzwierciedla zatem rzeczywisty sposób rozwiązania umowy o pracę, a tym samym jest prawidłowy.
Nie oznacza to, że pracodawca działał prawidłowo rozwiązując umowę w zastosowanym trybie. To czy zachodziły przesłanki ustawowe do złożenia oświadczenia o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia i czy zachowana była właściwa forma przewidziana dla rozwiązania umowy w tym trybie podlegać będzie badaniu po podjęciu zawieszonego postępowania (o ile nie dojdzie do zaspokojenia powoda w postępowaniu upadłościowym).
W przypadku uwzględnienia przez sąd żądania odszkodowawczego po stronie pozwanej spółki powstanie obowiązek z § 7 pkt 4 powołanego wcześniej rozporządzenia w sprawie świadectwa pracy - wydania powodowi nowego dokumentu z zapisem o rozwiązaniu umowy wskutek wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę (a nie sprostowania pierwotnego).
Zapis świadectwa pracy co do wykorzystanego przez pracownika urlopu dotyczy wyłącznie urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy i wykorzystanego w tym roku. Wynika to z § 2 ust. 1 pkt 6 wskazanego wyżej rozporządzenia w sprawie świadectwa pracy. W zapisie tym, co wynika z pouczeń w druku świadectwa – załączniku nr 1 do rozporządzenia, uwzględnia się i urlop w naturze i ten, za który przysługuje ekwiwalent („w ust. 6: w pkt 2 – pracodawca wskazuje wyłącznie liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi w roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy, wykorzystanego w naturze lub za które przysługuje ekwiwalent pieniężny; odrębnie wskazuje się liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego”). Chodzi o to by świadectwo zawierało informacje niezbędne do ustalenia uprawnień urlopowych u kolejnego pracodawcy z uwagi na zasadę proporcjonalności z art. 155 1 Kodeksu pracy. Jeśli bowiem u poprzedniego pracodawcy pracownik wykorzysta urlop w rozmiarze wyższym niż wynikający z okresu zatrudnienia, u kolejnego w tym samym roku przysługuje mu odpowiednio niższa liczba dni do wykorzystania (art. 155 1 § 2 k.p.)
Skoro powód miał prawo do 26 dni urlopu wypoczynkowego rocznie (wymiar ten wynika z art. 154 § 1 pkt 2 k.p.), to za rok 2024 przysługiwało mu u pozwanej 16 dni urlopu wypoczynkowego (26:12x7 w zaokrągleniu do pełnego dnia) zgodnie z 155 1 § 1 pkt 1 k.p. i art. 155 3 § 1 k.p. i taka liczba dni powinna być ujęta w świadectwie (wykorzystany w naturze urlop i liczba dni, za które przysługuje ekwiwalent). Łączna liczba dni wykorzystanych w naturze i dni, za które wypłacono powodowi ekwiwalent nie przewyższała bowiem łącznej liczby dni urlopu za 2023 i 2024 rok.
Tym samym zapis o wykorzystaniu 12 dni urlopu w 2024r. nie mógłby być sprostowany zgodnie z wnioskiem. Brak byłoby podstaw do sprostowania zapisu także w przypadku uznania, że powód wykorzystał 9 dni urlopu w lipcu 2024. (dziesiąty dzień objęty wnioskiem był już dniem zwolnienia lekarskiego), bo wówczas zapis świadectwa nadal obejmowałby zaniżoną, a nie zawyżoną liczbę dni urlopowych.
Mając na uwadze wszystko powyższe sąd powództwo o sprostowanie oddalił.