Wyrok z 28 grudnia 2017, sygn. II K 272/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 grudnia 2017 roku

Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący – SSR Bogdan Wałachowski

Protokolant – st. sekr. sąd. Anna Żebrowska, Oksana Mądra, st. sekr,.sąd. Urszula Ekstowicz, st.sekr.sad. Aneta Dybikowska , p.o. sekr. Sylwia Laskowska

w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.– Urszula Bolik, Asesor Prokuratury Rejonowej w Giżycku - Sebastian Pilch

po rozpoznaniu w dniach 07.10.2016r., 08.11.2016r., 13.01.2017r. 17.02.2017r., 07.04.2017r., 03.10.2017r., 13.10.2017r., 14.11.2017r.,15.12.2017r. roku sprawy

Ł. Ł. (1)

urodz. (...) w G.

syna A. i J. z d. K.

oskarżonego o to, że:

w dniu 24 lipca 2013 roku około godz. 22:10 w G. na ul. (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 25 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-ki A. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości ze stężeniem alkoholu etylowego we krwi przekraczającym 0,5 promila prowadzącego do 2,74 promila alkoholu etylowego we krwi o godz. 23:50 podczas zbliżania się do skrzyżowania ul. (...) z ul. (...) nie dostosował prędkości jazdy do istniejących warunków drogowych oraz nie zachował szczególnej ostrożności i co najmniej dwukrotnie uderzył przednią częścią nadwozia w/w pojazdu w tył nadwozia stojącego i oczekującego na zmianę sygnalizacji świetlnej pojazdu m-ki S. (...) o nr rej. (...) kierowanego przez A. Ł. (1), w wyniku, czego kierująca samochodem m-ki S. (...) doznała obrażeń ciała w postaci urazu więzadłowo krążkowo-mięśniowego skutkującego wielopoziomowymi przepuklinami krążków międzykręgowych na poziomie C3/C4 powodujących naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu, a następnie zbiegł z miejsca zdarzenia,

tj. o czyn z art. 177§1kk w zw. z art. 178§1kk

1.  Oskarżonego Ł. Ł. (1) uznaje za winnego tego że w dniu 24 lipca 2013 roku około godz. 22:00 w G. na ul. (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 25 ust. 1, art. 45 ust. 1 pkt. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-ki A. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości ze stężeniem alkoholu etylowego we krwi przekraczającym 0,5 promila prowadzącego do około 1 promila alkoholu etylowego we krwi, podczas zbliżania się do skrzyżowania ul. (...) z ul. (...) nie dostosował prędkości jazdy do istniejących warunków drogowych oraz nie zachował szczególnej ostrożności i co najmniej dwukrotnie uderzył przednią częścią nadwozia w/w pojazdu w tył nadwozia stojącego i oczekującego na zmianę sygnalizacji świetlnej pojazdu m-ki S. (...) o nr rej. (...) kierowanego przez A. Ł. (1), w wyniku, czego kierująca samochodem m-ki S. (...) doznała obrażeń ciała w postaci urazu więzadłowo krążkowo-mięśniowego skutkującego wielopoziomowymi przepuklinami krążków międzykręgowych na poziomie C3/C4 powodujących naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu, a następnie zbiegł z miejsca zdarzenia to jest czynu z art. 177§1kk w zw. z art. 178§1kk i za to na mocy tych przepisów skazuje go na karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności.

2.  Na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (cztery) lat.

3.  Na podstawie art. 46§2kk orzeka od oskarżonego Ł. Ł. (1) na rzecz pokrzywdzonej A. M. nawiązkę w kwocie 5000 (pięć tysięcy) złotych

4.  Zasądza os oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty, oraz obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 7 283,91 (siedem tysięcy dwieście osiemdziesiąt trzy 91/100) złotych.

II K 272/16

UZASADNIENIE

A. Ł. (1) (dawniej M.) w dniu 24.07.2013r. około godz.

22: 00 jechała samochodem osobowym m-ki S. (...) o nr. rej (...) ul. (...) w kierunku skrzyżowania z ulica (...) w G.. Zatrzymała się na czerwonym świetle sygnalizacji drogowej z zamiarem jechania na wprost. Oprócz niej w samochodzie była jej koleżanka A. Ć. (1) z córką A. S. (1) ( zeznania A. Ł., k.14V, k.457-458, A. Ć. k. 459).

Po chwili oczekiwania na zmianę sygnalizacji świetlnej pokrzywdzona zauważyła we wstecznym lusterku szybko zbliżający się do niej samochód m-ki A. (...), jak się później okazało o nr rej. (...). Obawiała się czy pojazd ten zdąży w porę wyhamować, Ostatecznie tylko lekko uderzył w zderzak pojazdu pokrzywdzonej, następnie kierowca A. cofnął swój pojazd, ruszył do przodu i ponownie uderzył już mocniej w auto pokrzywdzonej. Potem ponownie cofnął i ponownie uderzył a jak pokrzywdzona próbowała zjechać w prawo w ulice (...) kierowca A. jeszcze raz uderzył w pojazd pokrzywdzonej tym razem w jego prawy bok. Wtedy A. Ł. (1) poczuła silny ból w rejonie odcinka szyjnego kręgosłupa. Zatrzymała swój samochód i wyszła na zewnątrz by ocenić sytuację, a wówczas kierowca A. szybko ,,z piskiem opon” odjechał pozostawiając jednak na miejscu oderwaną przednią tablicę rejestracyjną swojego pojazdu (zeznania A. Ł. k. 14v k. 457-458, A. Ć. k. 459, A. S. k. 460).

Wcześniej pokrzywdzona zdążyła jeszcze dostrzec twarz kierowcy A. i rozpoznała w nim oskarżonego Ł. Ł. (1), którego znała wcześniej stąd, że jest on bratem koleżanki pokrzywdzonej E. R. (zeznania A. Ł. k. 14v).

Oskarżony Ł. Ł. tymczasem udał się swoim samochodem na parking w pobliżu miejsca swojego zamieszkania przy ul. (...). Tam uderzył w parkujący samochód m-ki T. (...) kierowany przez sąsiada z bloku R. E. (1), obok którego siedziała żona A. E. (1). Po tej kolizji oskarżony próbował odjechać i z tego miejsca. Nie udało mu się to jednak, ponieważ wjechał na skarpę i samochód na niej zawisł. (zeznania A. E. k. 159v, R. E. 132-133, A. K. k. 136-137).

Nie mogąc zjechać ze skarpy oskarżony wysiadł z samochodu, podbiegł do domofonu w bloku, w którym mieszkał, zawiadomił swoją zonę A. Ł., która po chwili pojawiła się na parkingu, wsiadła do samochodu A. i próbowała nim zjechać ze skarpy co się ostatecznie jednak nie udało. Gdy wyszła z pojazdu podeszła do małżonków E. i prosiła ich by nie dzwonili na policję a potem by odwołali przyjazd policji na interwencję (A. E. k. 159v,163). W tym czasie oskarżony stał się agresywny wobec małżonków E., w szczególności chwycił kosz na śmieci i próbował w nich rzucić, potem szarpał się z R. E.. Gdy A. E. kategorycznie oświadczyła, że nie odwoła przyjazdu funkcjonariuszy policji, oskarżony z żoną udali się do swojego mieszkania (A. E. k. 159v, 163, A. K. k. 160, R. E. k. 132v -133, 499, A. K., k. 166, 461.). Wkrótce przyjechali na miejsce funkcjonariusze policji i straży miejskiej (około godz. 22:30) a oskarżony w swoim mieszkaniu na piętrze otworzył okno, wykrzykiwał i próbował z niego wyskoczyć. Funkcjonariusze udali się tam i zatrzymali oskarżonego ( zeznania A. K. k. 172v, M. K. k. 173, M S. k. 170).

O godzinie 22:50 pobrano od oskarżonego krew celem przeprowadzenia badania na zawartość alkoholu we krwi, badanie to wykazało 2, 74 ‰ alkoholu etylowego (protokół i sprawozdanie z badan k. 94 – 95 i k. 12)

W wyniku kolizji na ulicy (...) pokrzywdzona A. Ł. doznała obrażeń ciała w postaci urazu więzadłowo-krążkowo-mięsniowego skutkującego wielopoziomowymi przepuklinami krążków międzykręgowych na poziomie C3/ C4. Obrażenia te naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres powyżej 7 dni ( dokumentacja medyczna k. 189 – 195, sprawozdanie sądowo lekarskie z opinią Zakładu (...) w B. k. 332 - 341, 349 - 357, 548 – 549, 600).

Okoliczności popełnienia przez oskarżonego Ł. Ł. (1) zarzucanego mu czynu w świetle analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zdaniem sądu nie budzą wątpliwości, pomimo że sam oskarżony nie przyznał się do jego popełnienia. Odmówił jednak ustosunkowania się do zarzutu i nie brał w ogóle udziału w rozprawie zdając się na reprezentację swojego obrońcy ( wyjaśnienia oskarżonego k. 400, 146 – 147).

Wyjaśnienia oskarżonego należy zdaniem sadu ocenić, jako gołosłowne, całkowicie odosobnione, przede wszystkim sprzeczne z resztą zgromadzonych w sprawie dowodów. W gruncie rzeczy za bezsporny należy uznać fakt, że oskarżony poruszając się A. (...) o nr. rej (...) co najmniej dwukrotnie (opinia biegłego z zakresu ruchy drogowego k. 335) na ul. (...) uderzył w stojący przed nim pojazd pokrzywdzonej. Wskazują na to również pewne, jasne, zgodne i konsekwentne zeznania pokrzywdzonej (A. Ł. k. 14V, 46V, 47V 457-458, 460v, zeznania A. Ć.. 459, A. S., k., 460) ale także sam fakt znalezienia na miejscu kolizji tablicy rejestracyjnej pojazdu oskarżonego. Nie ma też zdaniem sądu żadnych powodów, aby wątpić w wiarygodność relacji pokrzywdzonej, ze widziała kierowcę A. i rozpoznała w nim oskarżonego, co tym bardziej przekonuje, że wcześniej już go znała, jako brata swojej koleżanki, Co ważne pokrzywdzona niezwłocznie zawiadomiła telefonicznie o zdarzeniu policję oraz wezwała ambulans w związku z doznanymi obrażeniami. Nie ma zdaniem sądu również żadnych wątpliwości, że oskarżony Ł. Ł. oddalił się miejsca zdarzenia oraz że znajdował się wówczas w stanie nietrzeźwości. Wskazuje na to szereg przekonywujących dowód i okoliczności. Znamiennym jest, że około 20 minut po tej kolizji oskarżony spowodował kolejną na parkingu przed blokiem w którym mieszkał. Relacja wielu naocznych świadków tego zdarzenia jest w tym zakresie jednoznaczna i kategoryczna. Świadkowie A. E. (k.458-459, 159v-160), R. E. (k. 499, 132- 133, 159v, 160, 163, 234 – 235), E. K. (k. 459, 134- 135, 163v- 164), A K. (k. 461, 166), A. K. (k. 499, 136 – 137, 160- 161, 237 v) zgodnie i konsekwentnie podali ze oskarżony po wyjściu z samochodu zataczał się, a ci co byli bliżej czuli od niego woń alkoholu. Był agresywny. A. E. i R. E. wskazali też na niemal błagalne prośby żony oskarżonego by nie zawiadamiali policji ze względu na widomo pozbawienia oskarżonego w przyszłości prawa jazdy. Zdaniem sądu dowody te posiadają wszelkie walory wiarygodności i w gruncie rzeczy nie były kwestionowane. Relacje tych świadków są logiczne, pewne, konsekwentne, zgodne. Wskazani świadkowie ponadto są osobami obcymi dla oskarżonego i nie mieli żadnych powodów żeby bezpodstawnie go oskarżać. Ponieść również należy, że zeznania ich znalazły potwierdzenie w relacjach interweniujących funkcjonariuszy policji i staży miejskiej: M. S. (k. 170, 460v,) M. K. (k. 173, 461) A. K. (k. 458v, 172 v-173), E. K. (k. 512, 172). Oni również potwierdzili, że oskarżony był nietrzeźwy, agresywny, próbował wyskoczyć z okna. Badanie z godziny 23:50 wykazało stężenie 2,74 ‰ alkoholu we krwi (k. 94-95). Dodatkowo przebadano oskarżonego także alkomatem (k. 93,246) i uzyskano wyniki: 1,29 mg/l, (godz. 00:14), 1,41 mg/l, 1,31 mg/l (o godz. 00:47). Wskazywać to może – w tym zakresie sąd podzielił opinię biegłego z zakresu toksykologii B. G. k. 470 - że oskarżony pomiędzy godzina 22 a 23:50 spożywał alkohol (mógł zrobić to w domu) to jednak w niczym nie podważa to zeznań wskazanych wyżej świadków, a w konsekwencji nie zmienia to ustaleń sądu, że oskarżony istotnie około godz. 22:00 znajdował się w stanie nietrzeźwości w stopniu przekraczającym 0,5 ‰ alkoholu we krwi prowadzącym do stężenia o wartości około 1‰. W tym zakresie sąd podziela ustalenia opinii biegłych z wysokim stopniem specjalizacji z Zakładu Medycyny Sądowej (...) w B. (k. 474 - 489) w wersji najbardziej korzystnej dla oskarżonego, że około 22: 00 miał on stężenie alkoholu we krwi o wartości ok. 1 ‰. Sąd zarazem odrzucił, jako nieprzekonywującą w tej części opinie biegłego toksykologa B. G. (k., 470) że nie można stwierdzić czy oskarżony był w chwili prowadzenia pojazdu nietrzeźwy. Ta konkluzja, bowiem biegłego stoi w wyraźnej sprzeczności z dowodami w charakterze osobowym a więc z zeznaniami A. i R. E., A. K., A. K.. E. J..

Oskarżony, jak wskazano już wyżej, odmówił złożenia wyjaśnień ale jednocześnie do protokołu badania (k.94) podał że od trzech dni spożywał piwo w dużych ilościach a w innym protokole z badań (k. 129v) że o godzinie 22, spożył ok. 2,5 l piwa. Z całą pewnością, zatem oskarżony spożywał ten alkohol ale jakiś czas przed 22:00, bo około tej godziny, to oskarżony uczestniczył w kolizji na ulicy (...). Zdaniem sądu oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę, że jest nietrzeźwy w czasie tego zdarzenia i w czasie późniejszej kolizji na parkingu przy ul. (...), bo w obu wypadkach oddalił się z miejsca bez żadnego usprawiedliwienia. Niewątpliwie chciał w ten sposób uniknąć grożącej mu odpowiedzialności. Oskarżony w momencie, kiedy nie mógł zjechać samochodem na parkingu ze skarpy był na tyle krytyczny wobec swojego stanu nietrzeźwości, że spowodował zejście na parking swojej żony i dalej to ona próbowała bezskutecznie zjechać tym samochodem ze skarpy.

Doznane w wypadku przez pokrzywdzoną A. Ł. obrażenia w postaci urazu więzadłowo-krążkowo-mięsniowego skutkującego wielopoziomowymi przepuklinami krążków międzykręgowych na poziomie C3/ C4 są bezsporne. Początkowo istniały jedynie wątpliwości jak należy prawidłowo je zakwalifikować. Pierwsza opinia lekarska z dnia 07.10.2013r. (k. 149) wskazywała, że obrażenia te należy zakwalifikować z art. 157§2 kk (lekarz ocenił, że naruszały one prawidłowe funkcjonowanie jej organizmu na czas poniżej 7 dni). Jednakże późniejsza, kompleksowa opinia biegłych o wysokich kwalifikacjach medycznych z (...) w B. (k. 474-479, 548 – 549, 600) jednoznacznie wskazała i przekonywająco uzasadniła, że obrażenia te należy zakwalifikować z art. 157§1 kk. W ocenie sądu to tę opinię biegłych należało podzielić, jako miarodajną w sprawie i spełniająca zarazem kryteria wiarygodności. Biegli poddali analizie nie tylko uraz odniesiony przez pokrzywdzoną w wypadku ale także odnieśli się do dysfunkcji kręgosłupa pokrzywdzonej na odcinku lędźwiowym jaka istniała u niej wcześniej.

Sąd podzielił pozostałe dowody zgromadzone w sprawie w postaci dokumentów. Ich treść i wiarygodność nie budzi wątpliwości, choć są mniej doniosłe. Dotyczy to również opinii biegłych z zakresu ruchu drogowego które są jasne, pełne i oczywiste i dlatego nie wymagają szczegółowej analizy także z uwagi na nieskomplikowany charakter wypadku. (k. 207-213, k.335)

Reasumując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i przeprowadzona wyżej jego analiza pozwala zdaniem Sądu przyjąć w sposób pewny, że oskarżony Ł. Ł. (1) w dniu 24 lipca 2013 roku około godziny 22:00 w G. na ul. (...) prowadził samochód marki A. (...) o nr. rej (...) będąc w stanie nietrzeźwości (ze stężeniem alkoholu etylowego we krwi przekraczającym 0,5 ‰ prowadzącym do około 1‰) i nie dostosowując prędkości jazdy do istniejących warunków drogowych i nie zachowując szczególnej ostrożności co najmniej dwukrotnie uderzył w tył pojazdu pokrzywdzonej oczekującego na zmianę sygnalizacji świetlnej wskutek czego doznała ona obrażeń kręgosłupa odcinka szyjnego naruszających funkcje organizmu na okres powyżej 7 dni. Oskarżony naruszył w ten sposób umyslnie zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego określone w art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 25 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym. Zachowaniem tym wyczerpał dyspozycję art. 177§1 kk w zw. z art. 178§1 kk, gdyż zbiegł z miejsca wypadku.

Wina oraz społeczna szkodliwość przypisanego oskarżonemu czynu, którego wymieniony dopuścił się – są znaczne. Wskazuje na to analiza tak strony podmiotowej, jak i przedmiotowej tego czynu. Mowa zatem o takich okolicznościach jak czas, miejsce, sposób popełnienia czynu, pobudki, motywy, jakimi kierował się oskarżony, wagę naruszonych przez niego obowiązków i zasad obowiązujących w ruchu drogowym. W tym wypadku przyjąć należy, że oskarżony umyślnie naruszył te zasady, bo wiedział, że znajduje się w stanie nietrzeźwości.

Zdaniem Sądu na znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego wpływa także stopień stężenia alkoholu u oskarżonego, który przekraczał 0,5‰ i prowadził do około 1 ‰.

Analiza elementów podmiotowych pozwoliła zdaniem Sądu na przedstawienie osoby oskarżonego w niekorzystnym świetle. Wymieniony ma 31 lat. Jest żonaty, aczkolwiek jego życie rodzinne uległo rozkładowi. Utrzymywał się z prowadzenia działalności gospodarczej. Nie był w przeszłości karany za popełnienie przestępstwa, (k. 420, 421). Wprawdzie w 2007 roku skazany był z art. 178a §1 kk na grzywnę lecz skazanie to uległo zatarciu (k. 496) jednakże po tej dacie zapadło wobec niego kilka wyroków skazujących (k. 528, 588 - 589) na kary ograniczenia wolności i pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem. Był równie notowany za inne wykroczenia drogowe (k. 584) . Nie można, zatem zdaniem Sądu stwierdzić, iż jego czyn z dnia 24.07.2013 roku miał charakter incydentalny, wpadkowy. Jako wysoce naganne należy ocenić jego oddalenie się z miejsca zdarzenia, brak wykazania jakiejkolwiek empatii dla pokrzywdzonej. Oskarżony dotychczas nawet jej nie przeprosił. Nie podjął działań w kierunku zadośćuczynienia pokrzywdzonej za doznaną krzywdę i ból fizyczny.

Z tych też powodów Sąd wymierzył mu karę pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy, oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat czterech oraz nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej w kwocie 5 000 zł Wymiar kary oraz środka karnego – ich dolegliwość nie przekracza zdaniem sadu stopnia winy oskarżonego, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości jego czynu a także uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze. Nadmienić należy, że nietrzeźwi kierowcy na naszych drogach w dalszym ciągu stanowią duży problem. Zasądzona kwota na rzecz pokrzywdzonej w dużym stopniu rekompensuje doznane przez nią obrażenia, doznany ból a także wydatki materialne poniesione przez nią w związku z leczeniem i rehabilitacją, utratą zatrudnienia i dochodów.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 627kpk.