Wyrok z 23 kwietnia 2026, sygn. II W 1/26

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący Sędzia Marek Tyciński

Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marcin Szymczak

bez udziału oskarżyciela publicznego

po rozpoznaniu dnia 23 kwietnia 2026 r.

sprawy

X. H. (2) s. O. (...) B. z domu V. ur. (...) w G.

obwinionego o to, że:

w dniu 21 lipca 2025r. ok. godz. 9:53 w m. X. przy ul. (...) dokonał przecięcia a następnie kradzieży blokady rowerowej, za pomocą której był przytwierdzony do ogrodzenia posesji pojemnik na odpady, czym spowodował straty w wysokości 15 zł na szkodę W. Ł.,

tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 kw

orzeka:

I.  Uznaje obwinionego X. H. (1) za winnego tego, że w dniu 21 lipca 2025r. ok. godz. 9:53 w m. X. przy ul. (...) dokonał zniszczenia blokady rowerowej poprzez jej przecięcie, za pomocą której był przytwierdzony do ogrodzenia posesji pojemnik na odpady, czym spowodował straty w wysokości 15 zł na szkodę W. Ł., tj. wykroczenia z art. 124§1kw i za to na podstawie art. 124 § 1 k.w. wymierza mu karę 100 (sto) złotych grzywny;

II.  Na podstawie art. 124 § 4 k.w. orzeka wobec obwinionego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej W. Ł. kwoty 15 zł (piętnastu złotych);

III.  Zwalnia obwinionego od ponoszenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II W 1/26

UZASADNIENIE

W. Ł. i X. H. (1) zamieszkują w miejscowości X. przy ul. (...). Zarówno W. Ł., jak i X. H. (3) posiadają ½ własności nieruchomości. Przedmiotem sporu między sąsiadami jest kwestia umiejscowienia pojemników na śmieci. Pojemniki na śmieci od 2023 roku stały w wyznaczonym miejscu w rogu działki. W drugim półroczu 2025 roku, X. H. (2) miał przestawiać pojemnik na odpady (...) w inne miejsce, np. pod drzwi mieszkania W. Ł.. W związku z powyższym, W. Ł. za pomocą blokady rowerowej przymocowała pojemnik na śmieci do płotu. W dniu 21 lipca 2025 roku około godziny 9:53 X. H. (1) przedmiotem przypominającym nożyce dokonał przecięcia owej blokady rowerowej należącej do W. Ł.. Swoim zachowaniem spowodował stratę w wysokości 15 złotych, na szkodę W. Ł..

Dowody: Wiadomość e-mail k. 2

Protokół przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu k. 3-4

Protokół przesłuchania W. Ł. k. 5-6

Notatka urzędowa k. 8

Nagranie z monitoringu k. 22

X. H. (1) został obwiniony o to, że:

w dniu 21 lipca 2025 roku około godziny 9:53 w miejscowości X. przy
ul. (...), dokonał przecięcia a następnie kradzieży blokady rowerowej, za pomocą której był przytwierdzony do ogrodzenia posesji pojemnik na odpady, czym spowodował starty w wysokości 15 złotych na szkodę W. Ł., tj. o czyn z art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Obwiniony nie został przesłuchany w toku postępowania, albowiem nie stawił się na Posterunku Policji w N. na przesłuchanie wyznaczone na dzień 4 września 2025 roku (przesyłka nie została prawidłowo doręczona), jak również na przesłuchanie wyznaczone na dzień 26 września 2025 roku, pomimo iż wezwanie zostało doręczone na adres (...), a wiadomość została odczytana w dniu 15 września 2025 roku o godzinie 18:42. Obwiniony został poinformowany o prawie złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie w terminie 7 dni zgodnie z dyspozycją art. 54 § 7 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, lecz ze swojego uprawnienia nie skorzystał.

W związku ze skierowaniem wniosku o ukaranie X. H. (2) do Sądu Rejonowego w Toruniu, obwiniony został skutecznie zawiadomiony o terminie rozprawy, jak również prawidłowo pouczony o przysługujących mu uprawnieniach. Obwiniony nie stawił się na rozprawę. Wobec powyższego zgodnie z treścią art. 67 § 3 k.p.s.w. rozprawa miała charakter zaoczny.

Dowody:

- Wezwanie k. 9

- Informacja o przesyłce k. 10

- Pismo kierownika Posterunku Policji w N. k. 14

- Wiadomość e-mail k. 15-17

- Pismo k. 18

- Elektroniczne pokwitowanie odbioru k. 37

Sąd uznał za wiarygodne zeznania W. Ł. złożone w toku postępowania (k. 5-6, 38-38v). Świadek w sposób jasny i logiczny opisała przebieg zdarzeń z dnia 21 lipca 2025 roku, zaś jej relacja była poparta zabezpieczonym w toku postępowania nagraniem z miejsca zdarzenia (k. 22).

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła Sąd do uznania, iż obwiniony X. H. (4) w dniu 21 lipca 2025 roku ok. godz. 9:53 w miejscowości X. przy ul. (...) dokonał zniszczenia blokady rowerowej, poprzez jej przecięcie za pomocą której był przytwierdzony do ogrodzenia posesji pojemnik na odpady, czym spowodował straty w wysokości 15 złotych na szkodę W. Ł.,
tj. za winnego wykroczenia z art. 124 § 1 k.w.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił bowiem na uznanie, iż obwiniony swoim zachowaniem wypełnił znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. penalizującego kradzież lub przywłaszczenie sobie cudzej rzeczy ruchomej, której wartość nie przekracza kwoty 800 złotych. Celem działania sprawcy nie było bowiem dokonanie zaboru czy przywłaszczenia blokady rowerowej, przy pomocy której przytwierdzono pojemnik na odpady do ogrodzenia, lecz jego zniszczenie, aby móc swobodnie przemieścić rzeczony pojemnik na terenie działki. Brak również podstaw do stwierdzenia, iż X. H. (3) włączył ów przedmiot do swojego majątku.

W art. 124 § 1 k.w. penalizacją objęto umyślne zniszczenie, uszkodzenie i uczynienie niezdatną do użytku cudzej rzeczy, jeżeli szkoda nie przekracza 800 zł.

Cudzą rzeczą jest każda rzecz, którą sprawca nie ma prawa wyłącznie rozporządzać.

Inny charakter ma zniszczenie, a inny uszkodzenie rzeczy, z którym to rozróżnieniem wiąże się inna (mniej lub bardziej) negatywna ocena społeczna. Zniszczenie to unicestwienie rzeczy lub istotne naruszenie jej substancji, które uniemożliwia wykorzystywanie jej zgodnie z posiadanymi pierwotnie właściwościami i przeznaczeniem. Natomiast uszkodzenie to częściowe zniszczenie, spowodowanie powstania defektu (nawet niewielkiego), zepsucie itp. (zob. Wyrok SN z 17.05.2017 r., IV KK 145/17, LEX nr 2294408).

Warunkiem odpowiedzialności na podstawie art. 124 § 1 k.w. jest również to, że sprawca sankcjonowanego w tym przepisie czynu spowodował szkodę nieprzekraczającą 800 zł. Należy podkreślić, że wskazane kryterium odnosi się nie do wartości zniszczonej, uszkodzonej lub uczynionej niezdatną do użytku cudzej rzeczy, ale do wysokości szkody.

Strona podmiotowa wykroczenia opisanego w art. 124 § 1 polega na umyślności, która może przybrać postać zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał iż X. H. (1) swoim zachowaniem wypełnił znamiona wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. Obwiniony mając świadomość, iż blokada rowerowa nie stanowi jego własności, dokonał jej zniszczenia poprzez jej przecięcie. Tym samym uniemożliwił dalsze jej wykorzystanie zgodne z przeznaczeniem. Wyrządzona w ten sposób szkoda stanowiła równowartość blokady rowerowej, a tym samym wyniosła 15 złotych.

Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości Sąd miał na uwadze treść art. 47 § 6 k.w, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 124 § 1 k.w. i wymierzył karę w wysokości 100 zł grzywny.

Wymierzając karę, Sąd miał na uwadze treść art. 33 kw. Stosownie do paragrafu pierwszego tego przepisu organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Sąd miał na uwadze także okoliczności wskazane w treści art. 33 § 3 i 4 kw jako okoliczności łagodzące i obciążające.

Wykroczenie z art. 124 § 1 k.w. zagrożone jest karą aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

W ocenie Sądu, kara grzywny jest dla obwinionego wystarczającą dolegliwością
i odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości popełnionego wykroczenia, a także rozmiarom wyrządzonej szkody.

Zgodnie z dyspozycją art. 124 § 4 k.w. Sąd orzekł wobec obwinionego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz W. Ł. kwoty 15 złotych, stanowiących równowartość całości utraconego mienia.

Jednocześnie zgodnie z dyspozycją art. 121 § 1 k.w. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił obwinionego od ponoszenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w sprawie obciążył Skarb Państwa.