Wyrok z 30 kwietnia 2026, sygn. II K 919/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 919/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

K. X.

1.  w dniu 25 lutego 2021 roku w H. przy ulicy (...) w godzinach porannych znieważył R. Z. (1) w jego obecności.

2.  w dniu 20 marca 2021 roku w H. przy ulicy (...) w godzinach porannych znieważył R. Z. (1) w jego obecności.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

K. X. jest sąsiadem R. Z. (1). Mężczyźni są skonfliktowani.

W dniu 25 lutego 2021 roku w godzinach porannych, gdy R. Z. (1) wyszedł z klatki schodowej przy ul. (...) podszedł do niego K. X. i zaczął nazywać go(...), (...)",(...) i (...)". Następnie poszedł do swojej klatki a R. Z. (1) odjechał spod bloku samochodem.

W dniu 20 marca 2021 r. w godzinach porannych, gdy R. Z. (1) przechodził pod blokiem przy ul. (...), z okna swojego mieszkania wychylił się K. X. i zaczął nazywać R. Z. (1) (...), (...)", (...)

zeznania R. Z. (1)

30-30v, 110v

zeznania L. Z.

30v.-31, 111v-111

częściowo zeznania C. V.

31, 106v

Oskarżony był dwukrotnie karany sądownie

dane dotyczące karalności

109a-109b

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

zeznania R. Z. (1)

Pokrzywdzony w swoich zeznaniach opisał przebieg konfliktu z oskarżonym, a także zachowania oskarżonego w dniu 25.02.2021r. i 20.03.2021r.

Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego albowiem były spójne, logiczne i znalazły odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym w zeznaniach świadka L. Z. i częściowo w zeznaniach świadka C. V.. Nie sposób było dopatrzeć się po stronie R. Z. (2) tendencyjnego przekłamania przebiegu spotkania pod blokiem w dniu 25 lutego 2021 r. z tego względu, że pokrzywdzony choć podjął próbę przekazania policji informacji o tym incydencie natychmiast po jego zaistnieniu, to jednak – z uwagi na czasową nieobecność dzielnicowego – po upływie kilku dni zdecydował się odstąpić od złożenia oficjalnego zawiadomienia o możliwości popełnienia przez oskarżonego tego dnia przestępstwa. Z powyższego wynikało, iż nie kierowała nim wyłącznie chęć wykorzystania jakiegoś nieporozumienia z oskarżonym przed blokiem wyłącznie w celu dokuczenia K. X.. Wobec powyższego niezwykle wiarygodnie brzmiały zeznania R. Z. (1), który jednoznacznie identyfikując osobę wypowiadającą pod jego adresem obraźliwe słowa ponownie w dniu 20 marca 2021 r. właśnie z tego powodu zdecydował się na złożenie zawiadomienia o znieważeniu go przez oskarżonego zarówno w marcu, jak i w lutym 2021 r. Brak woli dokuczenia oskarżonemu wyrażał się także w niezwykle stonowanym stanowisku pokrzywdzonego zaprezentowanym po zamknięci przewodu sądowego, kiedy złożył oświadczenie, że dla niego istotne jest to, aby oskarżony przestał go nękać, nie wnosząc przy tym o wymierzenie mu jakiejkolwiek konkretnej kary.

zeznania L. Z.

Świadek zeznała, że widziała zdarzenie z dnia 25.02.2021r. bowiem była wówczas w oknie mieszkania. Widziała całe zdarzenie i słyszała jak oskarżony wyzywał pokrzywdzonego od (...) i innych. O przebiegu zdarzenia z dnia 20.03.2021r. wiedziała z relacji męża, który powiedział jej, że oskarżony otworzył okno i z tego okna zaczął go wyzywać.

Zeznania świadka należało oceniać z odpowiednią ostrożnością, z uwagi na fakt, iż jest żoną pokrzywdzonego. Niemniej Sąd nie dopatrzył się podstaw by odmówić jej zeznaniom waloru wiarygodności, gdyż były spójne, logiczne i znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym.

częściowo zeznania C. V.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w części w jakiej potwierdził, że pomiędzy oskarżonym a oskarżycielem prywatnym doszło we wskazanych dniach do "wymiany zdań", a także w części potwierdzającej istnienie pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym konfliktu sąsiedzkiego.

Sąd dał wiarę wszelkim innym przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów. Wszelkie dokumenty zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości. Również sąd nie miał podstaw aby podważyć ich wiarygodność.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia K. X.

Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że R. Z. (1) ma ze wszystkimi konflikt. Potwierdził, że we wskazanych dniach spotkał się z pokrzywdzonym i mijał go, zaprzeczył jednak by użył wobec niego słów wskazanych w prywatnym akcie oskarżenia.

W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego w opisanym wyżej zakresie są tylko prostą negacją zaistniałych faktów, nie popartą żadnym materiałem dowodowym. Wyjaśnienia oskarżonego stoją w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego R. Z. (1) oraz zeznaniami świadka L. Z., do oceny których Sąd podszedł z należytą ostrożnością, a także z zeznaniami świadka C. V.. W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego stanowią przyjętą przez niego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej.

częściowo zeznania C. V.

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka w zakresie przebiegu zdarzenia w dniu 25 lutego 2021 r. Świadek jako osoba skonfliktowana z pokrzywdzona a pozostająca w relacjach koleżeńskich z oskarżonym, miała interes prawny w tym , aby składać zeznania korzystne procesowo dla tej osoby.

zeznania B. Ł.

Zeznania świadka nie przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

K. X.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Odpowiedzialności karnej z art. 216 § 1 kk podlega ten, kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła. Jeśli znieważenie następuje za pomocą środków masowego komunikowania się, sprawca podlega surowszej odpowiedzialności. Przestępstwo to może zostać popełnione jedynie z zamiarem „znieważenia innej osoby”. Jak podnosi się w piśmiennictwie zniewagą jest takiego rodzaju zachowanie, którego wspólną cechą jest to, że wyraża pogardę dla godności drugiego człowieka. „Dla ustalenia, czy określone zachowanie sprawcy ma charakter znieważający, decydujące znaczenie mają kryteria obiektywne (…). Dla realizacji znamion typu czynu zabronionego nie jest istotne, czy według odczuć osoby, do której kierowane było dane zachowanie, została naruszona nim jej godność osobista. Subiektywny odbiór zachowania sprawcy przez pokrzywdzonego ma natomiast znaczenie z punktu widzenia trybu ścigania przestępstwa zniewagi. Jeżeli bowiem taka osoba nie poczuje się obrażona, wówczas nie wniesie aktu oskarżenia do sądu. (…). Nie każde zachowanie naruszające pewne standardy kultury, obyczaju, przyzwoitości może być traktowane jako zachowanie znieważające. Nie jest dopuszczalne utożsamianie zniewag z lekceważeniem – istotą znieważenia jest okazanie pogardy, która głębiej wyraża ujemny stosunek do wartości, jaką reprezentuje sobą człowiek, aniżeli lekceważenie (…) Chodzi tu zatem o coś więcej niż tylko brak okazania szacunku drugiej osobie. Nie można więc kwalifikować jako zniewagi na przykład brak reakcji na przywitanie, okazanie lekceważenia przez pozostanie w pozycji siedzącej (zob: J. Raglewski, Komentarz do art. 216 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny, Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II, LEX OMEGA).

Przedmiotem ochrony tego artykułu jest cześć, a więc dobre imię podmiotu, stanowiące ocenę jego wartości w oczach innych osób. Ustawodawca nie sprecyzował pojęcia „znieważa”, jednak nie odbiega ono od tego, które występuje w języku powszechnym. Zatem „znieważać” oznacza ubliżać komuś, lżyć, obrażać kogoś ( zob. E. Sobol – red.. Słownik języka polskiego, Warszawa 2005, s. 1281). Zniewaga jest przestępstwem o charakterze formalnym, a więc do uznania go za dokonane nie jest konieczne wystąpienie skutku w postaci odczucia osoby, której zniewaga dotyczy, że urażono jej godność osobistą. Zniewaga może dotyczyć tylko konkretnej osoby fizycznej.

Oskarżony zwracając się bezpośrednio do R. Z. (1) nawał go (...), czym wyczerpał znamiona dwóch przestępstw z art. 216 § 1 kk. Takie słowa niewątpliwie wyrażały pogardę dla godności pokrzywdzonego, miały na celu jego obrazę, jednocześnie nie zawierały żadnego przekazu informacyjnego w postaci zarzutów odnoszących się do postępowania pokrzywdzonego. Sposób i charakter zastosowanych przez oskarżonego obelg nie wiązał się z żadnym przekazem informacyjnym, poza chęcią obrażenia osoby, do której słowa te zostały skierowane. Niewątpliwie charakter zastosowanych przez oskarżonego obelg był dotkliwy z punktu widzenia standardów kultury słownej i norm społecznych oraz godził w cześć oskarżyciela prywatnego.

Oskarżony działał przy tym w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 kk. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Odstęp czasowy pomiędzy pierwszym a drugim przestępstwem wynosił niecały miesiąc, zaś oskarżony działał z wykorzystaniem takiej samej sposobności.

Jednocześnie oskarżony, jako osoba dorosła i doświadczona życiowo z pewnością przewidywał, że jego słowa stanowią wyrażenia powszechnie uznane za obelżywe i chciał znieważyć R. Z. (1). Działał zatem z zamiarem bezpośrednim. Jego zachowanie było zawinione i społecznie szkodliwe, o czym więcej w części 4. uzasadnienia.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. X.

I

I

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się treścią art. 53 kk. Zgodnie z § 1 tego przepisu Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy.

Art. 216 § 1 kk przewiduje za popełnienie przestępstwa karę grzywny albo ograniczenia wolności. Zgodnie zaś z art. 91 § 1 kk sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

W niniejszej sprawie Sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wartość stawki na 10 zł.

Orzeczona kara mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Należycie oddaje ona wagę ustalonych przez Sąd okoliczności obciążających i łagodzących. Okolicznością obciążającą była uprzednia karalność oskarżonego.

Orzekając grzywnę Sąd miał na uwadze możliwości płatnicze oskarżonego, przesądzające o realności wykonania tej kary, grzywna winna być bowiem współmierna do efektywnego jej wykonania, bez potrzeby wprowadzania zastępczej kary pozbawienia wolności na wypadek nieskutecznej jej egzekucji, ale jednocześnie dla spełnienia swych celów represyjno-wychowawczych oraz celów w zakresie społecznego oddziaływania wyroku. W niniejszym przypadku kara grzywny spełnia, w ocenie Sądu, stawiane przed nią cele społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także będzie dla oskarżonego przestrogą na przyszłość i unaoczni mu nieopłacalność zachowań sprzecznych z prawem. Kara grzywny w wysokości 500 zł nie będzie również stanowiła dla oskarżonego nadmiernego obciążenia finansowego i będzie mógł ją uiścić bez uszczerbku dla kosztów utrzymania.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

W tym miejscu należy zaznaczyć, że niniejsze postępowanie było prowadzone na skutek podjęcia warunkowo umorzonego postępowania wobec oskarżonego. Obrońca oskarżonego w ostatnim słowie wniósł o jego uniewinnienie, zaś z ostrożności procesowej o ponowne warunkowe umorzenie postępowania karnego. Możliwość zakończenia postępowania karnego w taki sposób przewiduje art. 66 § 1 kk. Przepis ten stanowi, że sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

Należy mieć na uwadze, że przedmiotowa instytucja nie mogłaby mieć zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem oskarżony był karany za przestępstwa umyślne (z art. 278 § 1 i 3 kk oraz z art. 178a § 1 kk), zaś jedno z tych skazań stanowiło właśnie podstawę do podjęcia warunkowo umorzonego przez Sąd Okręgowy w Toruniu postępowania.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Zgodnie z brzmieniem art. 628 pkt 2 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem opłaty sądowej oraz obciążył go wydatkami postępowania, uznając je za uiszczone w całości.

Podpis