Wyrok z 25 maja 2023, sygn. VII U 266/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

23 maja 2023 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący SSO Małgorzata Kosicka

po rozpoznaniu 23 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Warszawie

odwołania A. P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w W.

z 14 stycznia 2022 r., znak (...)

o rentę z tytułu niezdolności do pracy

oddala odwołanie.

sygn. akt: VII U 266/22

UZASADNIENIE

A. P. złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z 14 stycznia 2022 r., znak (...), odmawiającej jej przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. powierzchowne i niewnikliwe zbadanie jej przez lekarza orzecznika ZUS w czasie badania na komisji ZUS w W. 22 listopada 2021 r. na podstawie, którego opierają się w/w decyzje; 

2. nieuwzględnienie obszernej dokumentacji medycznej z (...) Sp. z o.o. Pododdział Ortopedyczny Oddziału (...) w K. po przebytych trzech operacjach kręgosłupa;

3. nieuwzględnienie zapisów karty informacyjnej z przebytej od 13 września 2021 r. do 6 października 2021 r. rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej ZUS w schorzeniach narządu ruchu w (...) Centrum (...) w G. przy ul. (...).

Odwołująca wskazała ponadto, że jest pod stałą kontrolą gastrologiczną i hematologiczną (...) Instytutu Medycznego w W. przy ul. (...) w W. (dokumentacja w ZUS), która w dużym stopniu spowodowana jest kilkuletnim zażywaniem mocnych środków przeciwbólowych i nasennych wynikających z bardzo silnego i częstego bólu kręgosłupa. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że jej stan zdrowia pomimo przebytych operacji nie uległ poprawie, a ból jaki odczuwa utrudnia jej normalne funkcjonowanie. Odwołująca wskazała, że cały czas przyjmuje mocne leki przeciwbólowe. W związku z powyższym odwołująca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji o przyznanie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (odwołanie z 4 lutego 2022 r., k. 3-4 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy podniósł, że 19 października 2021 r. odwołująca złożyła wniosek o ponowne ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. W toku postępowania komisja lekarska ZUS orzeczeniem z 3 stycznia 2022 r. uznała, że odwołująca się nie jest niezdolna do pracy. W oparciu o powyższe orzeczenie Oddział zaskarżoną decyzją z 14 stycznia 2022 r. odmówił ubezpieczonej prawa do roszczonego świadczenia (odpowiedź na odwołanie z 8 marca 2022 r., k. 5-6 a.s.).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

A. P., urodzona (...), z zawodu wyuczonego jest fryzjerem, ale nigdy nie pracowała w zawodzie. Do 2018 r. pracowała jako sprzedawca, aktualnie nie pracuje (opinia biegłego gastrologa k.25-26, opinia biegłego ortopedy k.39-41, opinia biegłego hematologa k.67-68 a.s., dokumentacja medyczna znajdująca się w aktach rentowych odwołującej).

Odwołująca skarży się na dolegliwości bólowe kostno-stawowe, drętwienie w zakresie obu kończyn dolnych. Przyjmuje silne leki przeciwbólowe, które ułatwiają jej codzienne funkcjonowanie. Od 2009 r. pozostaje w obserwacji Poradni Hematologicznej (...) Instytutu Medycznego w W., z powodu podwyższenia liczby leukocytów i płytek krwi. W 2011 r. odwołująca przeszła resekcję kości ogonowej. W 2014 r. i 2018 r. przebyła operacje kręgosłupa. Odwołująca nie przyjmuje leków hematologicznych, jednak pozostaje pod opieką poradni hematologicznej, gdzie odbywa wizyty raz w roku. Ostatnio odwołująca była hospitalizowana w klinice chorób wewnętrznych i reumatologii od 15 września do 22 września 2022 r. Rozpoznano dyskopatię, zwyrodnienie wielostawowe. Ponadto odwołująca się cierpi na nadciśnienie tętnicze, astmę oskrzelową, celiakię, zespół jelita drażliwego (dokumentacja medyczna znajdująca się w aktach rentowych A. P., opinia biegłego gastrologa k.25-26, opinia biegłego ortopedy k.39-41, opinia biegłego hematologa k.67-68 a.s).

A. P. miała przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od stycznia 2020 r. do 10 października 2021 r . (decyzja z 18.02.2020 r.- nienumerowana karta a.r.).

19 października 2021 r. ubezpieczona złożyła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniosek o ponowne ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. W toku postępowania lekarz orzecznik ZUS w orzeczeniu z 22 listopada 2021 r. uznał, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Również Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z 3 stycznia 2022 r. uznała, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Orzeczenie zostało wydane po dokonaniu analizy dokumentacji medycznej w tym dokumentacji z przebiegu leczenia, zaświadczeń o stanie zdrowia z 18 października 2021 r. Przy dokonywaniu ustaleń orzeczniczych komisja lekarska uwzględniła stopień naruszenia sprawności organizmu, rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia oraz wiek. W związku z powyższym organ rentowy wydał decyzję z 14 stycznia 2022 r. znak (...), odmawiającą ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z 19 października 2021 r., orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 22 listopada 2021 r., orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 3 stycznia 2022 r., decyzja z 14 stycznia 2022 r.- nienumerowane karty a.r.).

Ubezpieczona odwołała się od powyższej decyzji, inicjując niniejsze postępowanie (odwołanie z 4 lutego 2022 r. k. 3-4 a.s.).

Sąd postanowieniem z 5 kwietnia 2022 r. dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych: lekarza ortopedy, gastrologa i hematologa w celu ustalenia czy A. P. jest całkowicie lub częściowo niezdolna do pracy i od kiedy, czy niezdolność ta istniała 1 listopada 2021 r., czy ma charakter trwały czy okresowy, a jeśli okresowy - jaki jest przewidywany czas jej trwania ( postanowienie z 5 kwietnia 2022 r., k. 7 a.s.).

W opinii z 9 czerwca 2022 r. biegły sądowy gastrolog S. O., w oparciu o dokumentację medyczną oraz po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stwierdził u odwołującej prawidłową budowę ciała, skórę czystą, nie stwierdził sinicy ani obrzęków. Węzły chłonne obwodowe niemacalne, blizny pooperacyjne nad odcinkiem lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa, klatka piersiowa symetryczna, szmer oddechowy pęcherzykowy prawidłowy, czynność serca miarowa, tony czyste, brzuch wysklepiony na poziomie klatki piersiowej bolesność palpacyjna w podżebrzu prawym oraz w prawym dole biodrowym. Objaw Chełmońskiego dodatni, wątroba nie wystaje spod łuku żebrowego, śledziona niemacalna. Odwołująca skarżyła się na wzdęcia brzucha, złą tolerancję glutenu, w dzieciństwie miała rozpoznaną celiakię. Biegły rozpoznał u odwołującej przepuklinę rozworu przełykowego, czynnościowe zaburzenia jelita grubego. Jednak w ocenie biegłego upośledzenie funkcji przewodu pokarmowego skrzącej A. P. wywołane istniejącymi schorzeniami gastrologicznymi jest minimalne i nie powoduje istnienia/i nie powodowało po 1 listopada 2021 r. u niej nawet częściowej niezdolności do pracy (opinia biegłego z 9 czerwca 2022 r. k.25-26 a.s.).

Biegły ortopeda M. G. w opinii z 27 września 2022 r. wskazał, że u ubezpieczonej nie występują złamania, nie stwierdził cech obrzęku szpików trzonów, obrzęku rdzenia. Wskazał na dehydratację krążka L1/L2 z dyskretnym uwypukleniem i lekką dehydratację krążków L2/L3/L4 z dyskretnym uwypukleniem, L4/L5 stan po stabilizacji z dyskretnym tylnym uwypukleniem, na poziomie L5/S1 obniżenie krążka i dehydratację, kanał kręgowy bez zwężenia. Podczas badania kontakt z odwołująca został oceniony jako dobry, logiczny, ubezpieczona zorientowana prawidłowo. A. P. poruszała się z utykaniem na prawą kończynę dolną, co realizuje poprzez usztywnienie kończyny i jej wysunięcie do przodu i do boku. W pozycji stojącej nieco spłycone krzywizny kręgosłupa, napięcie mięśni około kręgosłupowych jest zupełnie niewzmożone, niebolesne przy palpacji. Wszystkie stawy bez wysięku i bez obrzęku i bez objawów stanu zapalnego. Ruchy w stawach symetryczne, swobodne, bez ograniczeń, siła mięśniowa symetryczna, prawidłowa, bez jakichkolwiek zaników mięśniowych, chwyt sprawny, sprawność manualna zachowana prawidłowo, co także było widoczne przy prezentowaniu dokumentacji i przy ubieraniu i rozbieraniu, bez zaników mięśni wewnętrznych dłoni. Kończyny dolne równe, prawidłowo zbudowane, stawy niebolesne. Biegły nie stwierdził balotowania rzepki, objawów łąkotkowych, blokowania, krepitacji i niestabilności. Siła mięśniowa symetryczna, prawidłowa bez istotnych asymetrii. W ocenie biegłego analiza przedstawionej dokumentacji, zebrany wywiad oraz przeprowadzone badanie, pozwalają stwierdzić, że badana nie utraciła zdolności do pracy. Biegły nie stwierdził ani częściowej, ani całkowitej niezdolności do pracy. Biegły zaznaczył, że co prawda badania obrazowe uwidoczniają u odwołującej dyskopatię i z tego powodu konieczne było leczenie operacyjne, jednak wynik tego leczenia jest dobry. Uzyskano stabilność w obrębie kręgosłupa, nie występują objawy przepukliny nawrotowej ani stenozy. Także sprawność ruchowa jest wystarczająco dobra, co widoczne było w czasie ubierania, rozbierania i zmiany pozycji. Nie występują też objawy stanu zapalnego w obrębie kręgosłupa. W zakresie kończyn nie występuje dysfunkcja, mimo zgłaszanych drętwień prawej kończyny dolnej. Ruchy w stawach i siła mięśniowa są prawidłowe, nie występują objawy stanu zapalnego stawów. Biegły ocenił, że A. P. jest zdolna do pracy zgodnie z kwalifikacjami i umiejętnościami. Poprawa w sensie ortopedycznym polega na dobrym wyniku przebytej operacji i na uzyskaniu wystarczająco dobrego zakresu ruchu i na niewystępowaniu objawów zespołu bólowego (opinia biegłego lekarza ortopedy z 27 września 2022 r. k.39-41 a.s.).

Biegły lekarz hematolog w opinii z 5 lutego 2023 r. po zbadania opiniowanej, zebraniu wywiadu oraz rzetelnym zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, zawartą w aktach sprawy, uznał, że hematologiczny stan zdrowia A. P. nie powoduje długotrwałej niezdolności do pracy. W wywiadzie dominują dolegliwości bólowe kostno-stawowe, drętwienie w zakresie obu kończyn dolnych, z tego powodu ubezpieczona przyjmowała sterydy, aktualnie zażywa silne leki przeciwbólowe. Od 2009 r. pozostaje w obserwacji Poradni Hematologicznej (...) Instytutu Medycznego w W., z powodu podwyższenia liczby leukocytów i płytek krwi. W wykonanej trepanobiospji talerza kości biodrowej 11 marca 2020 r., w badaniu histopatologicznym szpiku nie potwierdzono hematologicznej choroby rozrostowej szpiku. Wizyty w Poradni Hematologicznej odbywają się raz w roku. Odwołująca nie przyjmuje leków hematologicznych. W dokumentacji medycznej nie przedstawiono kart informacyjnych z pobytów w szpitalu z powodu choroby hematologicznej i jej powikłań np. powikłań zakrzepowo-zatorowych jako wynik nadpłytkowości. W badaniu obrazowym ultrasonograficznym jamy brzusznej wykonanym w sierpniu 2020 r. nie opisano hepatosplenomegalii ani powiększonych patologicznie węzłów chłonnych. Stan zdrowia odwołującej został oceniony jako dobry, nie podaje objawów ogólnych gorączka, spadek masy ciała oraz poty nocne, znamiennych dla aktywnej choroby nowotworowej. Na podstawie wywiadu, badania fizycznego oraz przedstawionej dokumentacji medycznej zawartej w aktach sprawy biegły hematolog stwierdził, że A. P. wymaga okresowej kontroli hematologicznej, ale obserwowany stopień zaawansowania zmian hematologicznych nie prowadzi do długotrwałej niezdolności do pracy (opinia biegłego hematologa z 6 lutego 2023 r. k.67-68 a.s.).

Strony nie wnosiły zastrzeżeń do powyższych opinii biegłych.

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o zebrane w sprawie dokumenty, w tym dokumentację medyczną A. P. oraz dokumenty zgromadzone w toku postępowania przed organem rentowym i w postępowaniu sądowym. Zostały one ocenione jako wiarygodne, ponieważ ich treść oraz forma nie budziła zastrzeżeń.

Ustalając stan faktyczny sąd oparł się również na opiniach sporządzonych przez biegłych sądowych z zakresu gastrologii S. O., ortopedy M. G. i hematologa M. W.. Wskazane opinie zostały sporządzone w sposób rzetelny i fachowy z uwzględnieniem dostępnej w sprawie dokumentacji medycznej ubezpieczonej i bezpośrednich badań. Ponadto prezentowane przez biegłych wnioski, dotyczące braku niezdolności do pracy ubezpieczonej w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz braku występowania u niej naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym niezdolność do pracy w tym czasie, są zbieżne oraz mają charakter stanowczy i jednoznaczny, a poza tym zostały należycie i przekonująco uzasadnione. Tym bardziej, że w toku postępowania strony nie kwestionowały wydanych w sprawie opinii.

Opinie biegłych jasno i precyzyjnie opisują stan zdrowia odwołującej się oraz powody nieuznania jej za osobę niezdolną do pracy. Ocena stanu zdrowia ubezpieczonej została rzetelnie i prawidłowo dokonana przez powołanych biegłych ortopedę, gastrologa i hepatologa. Wszyscy biegli stwierdzili jednoznacznie, że odwołująca się nie jest osobą niezdolną do pracy z uwagi na jej schorzenia. Biegły gastrolog w swojej opinii wskazał, że upośledzenie funkcji przewodu pokarmowego skarżącej związane z zaburzeniami gastrologicznymi jest minimalne i nie powoduje istnienia u niej nawet częściowej niezdolności do pracy. Również biegły z zakresu ortopedii w swojej opinii wskazał, że schorzenia na jakie cierpi A. P. nie powodują u niej niezdolności do pracy, zarówno częściowej jak i całkowitej. Dotychczasowe leczenie ortopedyczne przyniosło pozytywne skutki i obecnie odwołująca jest zdolna do pracy zgodnie ze swoimi kwalifikacjami umiejętnościami. Tożsame wnioski wynikają również z opinii biegłej z zakresu hematolog, która wskazała, że odwołująca się, co prawda pozostaje pod obserwacją poradni hematologicznej i wymaga okresowych kontroli w tym zakresie, jednak stopień zaawansowania zmian hematologicznych nie powoduje niezdolności do pracy.

W ocenie sądu opinie biegłych, były konkretne, jasne i przejrzyste. Biegli logicznie uargumentowali swoje stanowiska zaprezentowane w opiniach. Odwołująca oraz organ rentowy nie wnosili zastrzeżeń do opinii biegłych. W tym stanie rzeczy w ocenie sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do wydania orzeczenia kończącego postępowanie.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie było nieuzasadnione.

Na wstępie należy zważyć, że zgodnie z art. 148 ¹ § 1 kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1822, dalej: k.p.c.) sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Analizując treść złożonych przez strony i zgromadzonych w aktach rentowych dokumentów, Sąd uznał, że okoliczności faktyczne nie były w sprawie sporne. Spór nie dotyczył faktów, lecz prawa, wobec czego Sąd na podstawie art. 148 ¹ § 1 k.p.c. uznał, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, co w konsekwencji pozwoliło na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Dokonując rozważań dotyczących zasadności odwołania, w pierwszej kolejności wskazać należy, że renta z tytułu niezdolności do pracy może być przyznana ubezpieczonemu, który spełnia łącznie przesłanki określone w art. 57 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 504, dalej jako ustawa emerytalna), a więc:

1) jest niezdolny do pracy,

2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12 albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów,

4) nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.

Pierwsza z przesłanek, a więc niezdolność do pracy, jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy emerytalnej). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej) (por. wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 stycznia 2004r., II UK 222/03).

Przepis art. 12 ustawy emerytalnej rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy - całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 8 grudnia 2000 r., II UKN 134/00 i z 7 września 1979 r., II URN 111/79). Dokonując analizy pojęcia „całkowita niezdolność do pracy" należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy). Osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej jest więc osoba, która spełniła obydwa te kryteria, czyli jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i ekonomicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 21 grudnia 2004 r., I UK 28/04). Z kolei wyjaśnienie częściowej niezdolności do pracy i treści pojęcia „pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” wymaga uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego) (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 września 2006 r., I UK 103/06). Dopiero zatem zmiana zawodu w ramach posiadanych kwalifikacji i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu dają podstawę do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 13 października 2009 r., II UK 106/09, z 8 maja 2008 r., I UK 356/07, z 11 stycznia 2007 r., II UK 156/06 i z 25 listopada 1998 r., II UKN 326/98). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 7 lutego 2006 r. (I PK 153/05) częściowej niezdolności do pracy, polegającej na utracie w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, nie wyklucza możliwość podjęcia przez ubezpieczonego pracy niżej kwalifikowanej. Ubezpieczony, który jest częściowo niezdolny do pracy może być jednocześnie z samej definicji zdolny do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w nieznacznym stopniu. Tak samo, gdy ubezpieczony wykonuje pracę, która nie jest zgodna z posiadanymi kwalifikacjami, a już na pewno, gdy jest pracą poniżej poziomu posiadanych kwalifikacji. Aktualny jest zatem pogląd o konieczności ujmowania łącznie aspektu medycznego i ekonomicznego niezdolności do pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 r., sygn. akt II UKN 675/98).

W orzecznictwie przyjmuje się również (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 20 sierpnia 2003 r., II UK 11/03 oraz z 5 lipca 2005 r., I UK 222/04), że decydującą dla stwierdzenia niezdolności do pracy jest utrata możliwości wykonywania pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu przy braku rokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Gdy więc biologiczny stan kalectwa lub choroba, nie powodują naruszenia sprawności organizmu w stopniu mającym wpływ na zdolność do pracy dotychczas wykonywanej lub innej mieszczącej się w ramach posiadanych lub możliwych do uzyskania kwalifikacji, to brak prawa do tego świadczenia. Prawa tego nie można w szczególności wywodzić z przewidzianych w art. 13 ustawy emerytalnej przesłanek, a więc: stopnia naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowości przekwalifikowania zawodowego, przy wzięciu pod uwagę rodzaju i charakteru dotychczas wykonywanej pracy, poziomu wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych, bowiem odnoszą się one tylko do ustalania stopnia lub trwałości niezdolności do pracy. Są więc bez znaczenia, jeżeli aspekt biologiczny (medyczny) wskazuje na zachowanie zdolności do pracy. Obiektywna możliwość podjęcia dotychczasowego lub innego zatrudnienia, zgodnie z poziomem kwalifikacji, wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych może być brana pod uwagę tylko wówczas, gdy ubiegający się o rentę jest niezdolny do pracy z medycznego punktu widzenia, gdyż oba te aspekty muszą występować łącznie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 r., sygn. akt II UKN 675/98). O niezdolności do pracy nie decyduje więc niemożność podjęcia innej pracy warunkowana wiekiem, poziomem wykształcenia i predyspozycjami psychofizycznymi, lecz koniunkcja niezdolności do pracy z niezdolnością do przekwalifikowania się do innego zawodu.

Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania zatrudnienia wymaga wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treścią art. 278 k.p.c. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego też opinie sądowo - lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń wnioskodawcy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016 r., III AUa 1609/15).

Badając istnienie analizowanej, a w przedmiotowej sprawie spornej przesłanki warunkującej przyznanie odwołującej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, sąd dopuścił dowód z opinii biegłych z zakresu gastrologii S. O., ortopedii M. G. oraz hematologa M. W.. Ich ocena została już zaprezentowana w części obejmującej ocenę dowodów, dlatego w tym miejscu, odwołując się do niej tylko ogólnie, należy jeszcze raz wskazać, że opinie te są rzetelne oraz jasno i przekonująco uzasadnione, stanowiły więc podstawę wydanego w sprawie orzeczenia. Biegli byli zgodni co do oceny stanu zdrowia A. P., a w szczególności co do tego, że nie jest niezdolna do pracy w jakimkolwiek stopniu. Żaden z biegłych nie wskazał, aby stopień naruszenia sprawności organizmu ubezpieczonej, czy to z przyczyn gastrologicznych, ortopedycznych czy też hematologicznych uzasadniał orzeczenie chociażby częściowej niezdolności do pracy.

Co prawda u odwołującej się w badaniach obrazowych widoczna jest dyskopatia w wyniku czego konieczne było leczenie operacyjne, jednak wynik leczenia jest dobry, a stan zdrowia odwołującej uległ poprawie. Sprawność ruchowa u odwołującej jest dobra, nie występują u niej objawy stanu zapalnego w obrębie kręgosłupa. Ruchy w stawach i mięśniach są prawidłowe. Sąd miał również na względzie dolegliwości gastrologiczne na jakie cierpi odwołująca, tj. wzdęcia brzucha, złą tolerancję glutenu, częste oddawanie stolca, niemniej jednak upośledzenie funkcji przewodu pokarmowego skarżącej wywołane istniejącymi schorzeniami gastrologicznymi jest minimalne i nie powoduje istnienia niezdolności do pracy. Tożsama sytuacja odnosi się do stanu zdrowia odwołującej w zakresie hematologicznym. Odwołująca co prawda pozostaje pod obserwacją Poradni Hematologicznej z uwagi na podwyższony liczbę leukocytów i płytek krwi, jednak badania szpiku nie potwierdziły hematologicznej choroby rozrostowej szpiku i odwołująca nie przyjmuje leków z tego powodu. Wobec powyższego należało przyjąć, że aktualny stan zdrowia odwołującej się nie przesądza o uznaniu jej za osobę niezdolną całkowicie lub częściowo do pracy. Sąd miał na względzie, że odwołująca się cierpi na różne schorzenia, które niewątpliwie utrudniają jej codzienne funkcjonowanie i wymaga leczenia, jednak nie są to choroby, które sprawiałyby, że jest ona w jakimkolwiek stopniu niezdolna do pracy.

Brak było zatem podstaw do stwierdzenia niezdolności do pracy A. P.. W tym zakresie wszyscy biegli byli zgodni. Wobec tego nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia wadliwości zaskarżonej decyzji oraz do jej zmiany. Mając na względzie powołane okoliczności, sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie.