Uzasadnienie z 16 sierpnia 2024, sygn. III Ca 619/24
III Ca 619/24
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sądu Rejonowego w Łowiczu z 12 stycznia 2024 roku w sprawie I C 478/21 z powództwa A. N. przeciwko Skarbowi Państwa – Centralnemu Zarządowi Służby Więziennej w W. oraz Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Zakładu Karnego w Ł. o zapłatę:
–w punkcie 1 oddalono powództwo;
–w punkcie 2 nie obciążono powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz strony pozwanej;
–w punkcie 3 kosztami sądowymi, od których poniesienia powód był zwolniony, obciążono Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Łowiczu.
W świetle uzasadnienia wskazanego orzeczenia Sąd I instancji ustalił, że A. N. przebywał w Zakładzie Karnym w Ł. od 27 kwietnia 2016 roku do 30 czerwca 2017 roku oraz następnie od 27 października 2017 roku do 4 lipca 2018 roku. Od 27 kwietnia 2016 roku do 29 czerwca 2016 roku powód przebywał w celi o powierzchni 33,26 m 2 przeznaczonej dla 11 osób. Od 29 czerwca 2016 roku do 7 lipca 2016 roku w celi o powierzchni 34,49 m 2 przeznaczonej dla 11 osób. Od 7 lipca 2016 roku do 15 grudnia 2016 roku w celi o powierzchni 15,41 m 2 przeznaczonej dla 5 osób. Od 15 grudnia 2016 roku do 18 stycznia 2017 roku powód przebywał w celi mieszkalnej o powierzchni 34,07 m 2 przeznaczonej dla 11 osób, od 18 stycznia 2017 roku do 25 stycznia 2017 roku powód przebywał w celi o powierzchni mieszkalnej (...) m 2 przeznaczonej dla 11 osób, od 25 stycznia 2017 roku do 23 marca 2017 roku w celu mieszkalnej o powierzchni 33,26 m 2 przeznaczonej dla 11 osób, od 23 marca 2017 roku do 31 marca 2017 roku powód przebywał w celi o powierzchni 33,79 m 2 przeznaczonej dla 11 osób, od 31 marca 2017 roku do 4 kwietnia 2017 roku w celi mieszkalnej o powierzchni 14,32 m 2 dla 4 osób, od 4 kwietnia 2017 roku do 30 czerwca 2017 roku w celi mieszkalnej o powierzchni 33,69 m 2 przeznaczonej dla 11 osób, od 27 października 2017 roku do 30 października 2017 roku w celi mieszkalnej o powierzchni 15,55 m 2 przeznaczonej dla 5 osób, od 30 października 2017 roku do 2 listopada 2017 roku w celi o powierzchni 33,79m2 przeznaczonej dla 11 osób, od 2 listopada 2017 roku do 27 grudnia 2017 roku w celi o powierzchni 34,30 m 2 przeznaczonej dla 11 osób, od 27 grudnia 2017 roku do 28 czerwca 2018 roku w celi o powierzchni 33,82 m 2 dla 11 osób oraz od 28 czerwca 2018 roku do 4 lipca 2018 roku w celi o powierzchni 33,93 m 2 dla 11 osób. W czasie pobytu w Zakładzie Karnym w Ł. powodowi nie wydawano decyzji o zakwaterowaniu w przeludnionej celi mieszkalnej. W Zakładzie Karnym w Ł. nie umieszczano osadzonych w celach mieszkalnych w sposób określony w art. 110 § 2b k.k.w.1 i nie wydawano osadzonym decyzji o takim umieszczeniu. Cele, w których przebywał, remontowane były w latach 2007 – 2019, niekiedy kilkukrotnie.
Z chwilą przybycia do Zakładu Karnego powodowi zapewniono miejsce do spania i podstawowe środki higieny osobistej, nadto wydano powodowi koc i materac. Koce są prane w zakładowej pralni. Stan koców i materacy jest weryfikowany po ich zdaniu celem zakwalifikowania do dalszego użytkowania. W trakcie przebywania w Zakładzie Karnym w Ł. powód nie zgłaszał żadnych uwag związanych ze złym stanem materacy. Nie zgłaszał potrzeby wymiany ich na czyste z powodu zabrudzeń bądź zniszczeń. Pranie bielizny umożliwia się osadzonym przez wydanie im misek i proszku do prania. Wymianę odzieży mogą zapewniać osoby bliskie przez magazyn. Obsługą i dbaniem o łaźnię zajmują się osadzeni zatrudnieni na stanowisku łaziennego. Łaźnie są codziennie myte i sprzątane. Każdy osadzony miał zapewnioną odpowiednią temperaturę zimą w pomieszczeniach mieszkalnych. Dwa razy w tygodniu zapewniano ciepłą kąpiel, nadto woda zimna oraz woda ciepła były dostępne w kącikach sanitarnych, przy czym woda ciepła w ograniczonym zakresie.
W okresie odbywania przez powoda kary wszystkie cele wyposażone były w sprzęt kwaterunkowy. Ilość łóżek koszarowych była odpowiednia do ilości osób mogących przebywać w celi. Sprzęt kwaterunkowy podlegał corocznemu przeglądowi.
Cele mieszkalne posiadają okno z możliwością otwarcia skrzydła w pełnym zakresie. Wielkość okien jest dostosowana do wielkości celi, zapewniając dostęp naturalnego światła. Cele wyposażone są w dostęp światła sztucznego. W celach funkcjonuje wentylacja grawitacyjna, okresowo i systematycznie kontrolowana. W każdej celi znajduje się toaleta, która jest wydzielonym kącikiem sanitarnym.
Zakład Karny w Ł. był wielokrotnie kontrolowany przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł.. Nie stwierdzono nieprawidłowości w wyniku kontroli. W niektórych celach okresowo pojawiało się zawilgocenie ścian czy sufitów. Miało ono charakter przejściowy i wynikało z nieprawidłowego użytkowania pomieszczeń przez osadzonych, to jest prania i suszenia nadmiernej ilości odzieży przy jednoczesnym nienależytym wietrzeniu. Zakład Karny w Ł. pozostaje pod stałą kontrolą firmy zajmującej się dezynfekcją i deratyzacją.
W czasie pobytu w pozwanym Zakładzie Karnym powód złożył jedną skargę 13 sierpnia 2018 roku. Skarga została wniesiona do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich i dotyczyła wytransportowania powoda z Zakładu Karnego w Ł. 4 lipca 2018 roku, pomimo wyznaczonego na ten dzień w jednostce terminu posiedzenia Sądu Okręgowego w Łodzi VI Wydziału Penitencjarnego w sprawie udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia. W toku przeprowadzonego na tę okoliczność postępowania wyjaśniającego ustalono, że powód został przetransportowany w związku z nakazem wydania do sprawy IV K 272/18 na polecenie Sądu Rejonowego dla Warszawy-Żoliborza w W. i o wytransportowaniu powiadomiono sędziego penitencjarnego. Powód nie składał innych skarg dotyczących warunków odbywania kary w Zakładzie Karnym w Ł..
W trakcie pobytu w Zakładzie Karnym w Ł. powód nie leczył się psychiatrycznie. Zakład Karny opuszczał będąc w dobrym stanie zdrowia. Powód podczas pobytu w Zakładzie Karnym nie odczuwał dolegliwości zdrowotnych. Nie składał wniosków o podawanie witamin ani skarg dotyczących kaloryczności posiłków. Dziewiątego maja 2016 roku powód odbył konsultację lekarską w związku urazem prawej stopy. Powoda skierowano do chirurga. Siedemnastego maja 2016 roku miała miejsce pilna konsultacja stomatologiczna. Trzynastego czerwca 2016 roku u powoda stwierdzono zapalenie gardła. Wykonano badanie osłuchowe płuc. Wypisano leki. Dwunastego lipca 2016 roku stwierdzono podczas konsultacji lekarskiej ciało obce w stopie lewej, następnie 19 lipca 2016 roku wykonano RTG stopy. Zalecono zabieg usunięcia, jednakże 20 lipca 2016 roku powód nie wyraził zgody na zabieg usunięcia ciała obcego ze stopy. Dwudziestego siódmego lipca 2016 roku odbyła się konsultacja stomatologiczna, zaś 9 września 2016 roku powód odbył konsultację lekarską. Miała miejsce wymiana opatrunku w kanałach zębowych. Jedenastego października 2016 roku ponownie wymieniono opatrunek w kanale oraz skierowano powoda na wykonanie zdjęcia RTG. Piętnastego września 2016 roku powoda skierowano do okulisty ze względu na zgłaszane zaburzenia widzenia, wizyta odbyła się 20 października 2016 roku. Wykonano badanie wzroku, w wyniku którego 3 listopada 2016 roku powód otrzymał okulary korekcyjne. Siedemnastego listopada 2016 roku w ramach konsultacji lekarskiej wypełniono kanał. Pierwszego czerwca 2017 roku powód konsultowany był z powodu dolegliwości bólowych skóry czoła. Zalecono konsultację chirurgiczną. Podano hydroksyzynę w związku ze zgłoszeniem problemów ze snem. Dwudziestego trzeciego czerwca 2017 roku odbyła się kolejna konsultacja. Powód zawnioskował o konsultację dermatologiczną. Dwudziestego siódmego czerwca 2017 roku miała miejsce konsultacja dermatologiczna. Dwudziestego dziewiątego czerwca 2017 roku powód konsultowany chirurgicznie. Nie zgłaszał dolegliwości. Jedenastego września 2017 roku powód odbył kolejną konsultację lekarską. Dwudziestego szóstego lub siódmego października 2017 roku powód był konsultowany przez lekarza. Zalecono konsultację ortopedyczną ze względu na wkładki ortopedyczne, szczepienie trzecią dawką szczepionki WZW. Następnie konsultacja lekarska miała miejsce 30 października 2017 roku. Skierowano powoda do ortopedy oraz do chirurga celem wyznaczenia terminu usunięcia zmiany skórnej. Ósmego listopada 2017 roku powód odbył kolejną konsultację medyczną z powodu bólu kostek obu kończyn dolnych. Powodowi podano lek przeciwbólowy – N.. Czternastego listopada 2017 roku powód odbył kolejną konsultację lekarską. Szesnastego listopada 2017 roku podczas konsultacji lekarskiej dokonano badania zmiany skórnej u powoda. Powód wyraził zgodę na usunięcie zmiany skórnej po podaniu trzeciej dawki szczepionki (...), to jest po 18 stycznia 2018 roku. Dwudziestego siódmego listopada 2017 roku powód miał wykonywane badanie ogólne moczu, morfologię z rozmazem. Dwudziestego ósmego listopada 2017 roku powód miał wykonywane badania poziomu (...), ALT, (...) i (...). Trzeciego lipca 2018 roku powód odbył kolejną konsultację stomatologiczną. Dwudziestego ósmego lutego 2018 roku powód odmówił wizyty u lekarza. Dwudziestego siódmego kwietnia 2018 roku powód odmówił szczepienia na żółtaczkę. Trzeciego lipca 2018 roku powód był konsultowany przez lekarza. Nie zgłaszał żadnych dolegliwości. Podczas wizyt lekarskich obecna była wykwalifikowana pielęgniarka.
Powód przebył uraz w postaci złamania kręgosłupa. Pobiera zasiłek, jest zarejestrowany jako bezrobotny. Sporadycznie pomaga mu matka oraz szwagierka.
W tak ustalonym stanie faktycznym zważono, że podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy art. 417 w związku z art. 448 i art. 445 w związku z art. 23 i art. 24 k.c.2. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów powszechnych podkreśla się iż o naruszeniu dobra osobistego w postaci uchybienia godności osadzonego w zakładzie karnym nie można mówić w przypadkach pewnych uciążliwości lub niedogodności związanych z samym pobytem w takim zakładzie, polegających na przykład na niższym od oczekiwanego standardzie celi lub urządzeń sanitarnych, dla wielu bowiem ludzi nieodbywających kary pozbawienia wolności warunki mieszkaniowe bywają często równie trudne. Godność skazanego przebywającego w zakładzie karnym nie jest naruszona, jeżeli odpowiada uznanym normom poszanowania człowieczeństwa.
Tymczasem nie okazały się prawdziwe twierdzenia powoda o zakwaterowaniu w celi, w której na jednego osadzonego przypadało mniej niż 3 m 2 powierzchni celi. Nie podzielono zarzutów co do zbyt słabego odseparowania części sanitarnej wskazując, że warunki bytowe i mieszkalne panujące w pozwanym Zakładzie Karnym w Ł. w dacie odbywania przez powoda kary pozbawienia wolności spełniały ustawowe wymogi, zaś subiektywne odczucia związane z odbywaniem kary należy ocenić jedynie w kategorii dotkliwości, z jaką naturalnie wiąże się przebywanie w zakładzie karnym, nadto utrzymanie czystości w celi stanowi obowiązek samych osadzonych. Nie potwierdziły się również twierdzenia o utrzymującym się trwale zawilgoceniu i zagrzybieniu cel – wskazano iż Państwowa Inspekcja Sanitarna nie stwierdzała uchybień, natomiast okresowe zawilgocenia wynikały z niewłaściwego wietrzenia cel przez samych osadzonych. Zwrócono również uwagę, że analiza załączonej do akt dokumentacji medycznej powoda nie nasuwa wniosków by powód, wbrew swoim twierdzeniom sformułowanym w pozwie, borykał się z problemami zdrowotnymi układu oddechowego bądź górnych lub dolnych dróg oddechowych w wyniku przebywania w celach, w których według jego twierdzeń panowała wilgoć. Odnośnie zapewnienia higieny osobistej, w tym dostępu do wody i środków czystości zauważono, że zapewnienie powodowi dwóch kąpieli w tygodniu w powiązaniu z możliwością dokonywania codziennej higieny w kąciku sanitarnym w celi nie jest bezprawnym zachowaniem Państwa, lecz pozostaje w zgodzie z regulaminem organizacyjno-porządkowym wykonywana kary pozbawienia wolności, którego konstytucyjność była przedmiotem badania3. Wskazano nadto że powód nie zgłaszał administracji Zakładu Karnego w Ł. potrzeby udostępnienia większej ilości środków czystości bądź środków higieny osobistej. Powodowi zapewniano przy tym możliwość prania odzieży w miejscowej pralni bądź wymianę odzieży za pośrednictwem magazynu; nie wykazał on, by musiał podejmować systematycznie określone ponadnormatywne kroki w celu utrzymania higieny osobistej bądź zapewnienia własnej osobie czystego ubrania i bielizny. Stan faktyczny nie pozwolił również potwierdzić zarzutów co do niedostatecznej ilości światła dziennego, podobnie stanu stolarki okiennej. Nie podzielono również zarzutu co do niedostatecznej opieki medycznej wskazując, że konsultacje odbywały się regularnie, a powód uzyskiwał konsultacje specjalistyczne w relatywnie krótkim czasie.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, w przedmiocie kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.4, nie obciążając nimi przegrywającego powoda.
Apelację od omówionego wyżej wyroku w zakresie jego punktu 1 wywiódł powód, działając przez swojego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, występującego również w I instancji. W apelacji zarzucono naruszenie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego.
W zakresie prawa procesowego zdaniem apelującego doszło do naruszenia:
–art 233 k.p.c. przez „nierozważenie w toku podejmowania decyzji wszystkich okoliczności, które to uchybienia proceduralne miały istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku” (zarzut I).
W zakresie prawa materialnego zarzucono naruszenie:
–art. 23 i 24 w związku z art. 448 i 417 k.c. „przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie” (zarzut II).
-Z tych względów wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości oraz zasądzenie na rzecz powoda 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia, wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu, nadto zasądzenie 2.000 zł na cel społeczny na rzecz organizacji (...), KRS (...). W każdym przypadku wniesiono o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za postępowanie przed Sądem I i II instancji.
W odpowiedzi na apelację pozwany Skarb Państwa – Centralny Zarząd Służby Więziennej, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, występującego również w I instancji, wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja okazała się bezzasadną.
Na wstępie zaznaczyć należy, że redakcja apelacji odbiega od wzorca ustawowego. Pismo procesowe zawierające apelację winno zawierać między innymi zwięzłe przedstawienie zarzutów i odrębnie ich uzasadnienie (art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.), przy czym w zarzutach co do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia należy wskazać fakty ustalone przez Sąd I instancji niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy lub istotne dla rozstrzygnięcia fakty nieustalone przez tamtejszy Sąd. Powyższe oznacza, że wadliwe konstrukcyjnie jest pozostawienie wszelkich zarzutów w uzasadnieniu apelacji. Uzasadnienie ma rozwijać enumeratywnie wymienione w osnowie apelacji zarzuty. Nie mogą być one przy tym ograniczone do ogólnikowego wskazania – w przypadku zarzutów co do ustaleń faktycznych – naruszenia art. 233 k.p.c., lecz muszą, w części poświęconej przedstawieniu zarzutów, wskazywać, jakie to fakty zostały wadliwie ustalone, bądź jakich to faktów wadliwie nie ustalono. W tym kontekście uzasadnienie zarzutów winno odnosić się do poszczególnych zarzutów już wcześniej zwięźle przedstawionych, nie zaś w istocie zawierać w sobie nowe zarzuty, nigdzie indziej nie przedstawione w zwięzłej postaci.
W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty w zakresie prawa procesowego, jako determinujące prawidłowość ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.
Jak wskazano wyżej, apelacja ogranicza się do wskazania jednego, zbiorczego naruszenia art. 233 k.p.c. Nie wiadomo, czy chodzi Autorowi apelacji o art. 233 § 1 k.p.c., a więc ogólną zasadę swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w toku postępowania, czy może o § 2 tego artykułu, który dotyczy ustaleń czynionych w przypadku stawiania przeszkód w przeprowadzeniu dowodu. W istocie próżno szukać odpowiedzi na tak postawione pytanie również w uzasadnieniu apelacji. Jak się wydaje na podstawie dwóch ostatnich akapitów, całość zarzutu procesowego sprowadza się do tego, że Sąd Rejonowy dał wiarę dokumentom urzędowym, jakie zostały mu przedstawione, nie dał zaś wiary twierdzeniom powoda, przy czym uzasadnieniem tego miałaby być okoliczność, że powód jako osoba osadzona nie miał możliwości dokumentowania inaczej swoich spostrzeżeń. Nie wskazano jednak żadnej skonkretyzowanej reguły logicznego rozumowania, a więc przede wszystkim logicznego rachunku zdań, wskazań wiedzy ani życiowego doświadczenia, które miałyby zostać naruszone przez Sąd I instancji. Powód w istocie przeciwstawia ocenie tamtejszego Sądu własną ocenę, że to jego depozycjom należy dać wiarę. Nie jest to jednak wystarczające dla obalenia ustaleń faktycznych, leżących u podstaw rozstrzygnięcia. Próżno zresztą w uzasadnieniu szukać skonkretyzowanych faktów, które zdaniem powoda winny zostać ustalone w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Jest to szczególnie istotne, gdyż należy mieć na względzie, że Sąd odwoławczy wprawdzie jest władny dokonywać samodzielnie ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, może też dokonać całkowicie odmiennej oceny dowodów, ale wszelkie te uprawnienia aktualizują się dopiero wówczas, gdy obalone zostanie domniemanie prawidłowości ustaleń poczynionych w I instancji, to jest gdy zostanie wykazane, że albo nie ustalono w tamtejszym postępowaniu wszelkich faktów niezbędnych dla prawidłowego zastosowania prawa materialnego, albo że przy czynieniu ustaleń naruszono skonkretyzowane reguły logicznego rozumowania, wskazania wiedzy bądź życiowego doświadczenia. Temu rozpoznawana apelacja nie sprostała.
W świetle powyższych uwag ustalenia, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia, są prawidłowe jako mieszczące się w granicach swobodnej – w przeciwieństwie do dowolnej – oceny przeprowadzonych dowodów. Są wewnętrznie spójne, pozostają logicznie powiązane z materiałem dowodowym, nie budzą również wątpliwości w świetle wskazań wiedzy, czy życiowego doświadczenia, nadto spełniają kryterium zupełności z punktu widzenia zakresu ustaleń niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia. Jako takie nie mogą być skutecznie zwalczane polemicznymi twierdzeniami apelacji. W konsekwencji Sąd Okręgowy przyjął owe ustalenia Sądu Rejonowego w całości za własne.
Przystępując do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać należy iż nie opiera się on na argumentacji, że wadliwie zastosowano prawo materialne do ustalonych faktów. Całość apelacji konstruowana jest, w zakresie naruszenia prawa materialnego, na tezie iż fakty twierdzone przez powoda w rzeczywistości wystąpiły. Oznacza to, że w sytuacji gdy powód, z przyczyn wyżej omówionych, nie zdołał zmienić ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, całość zarzutu naruszenia prawa materialnego jest bezprzedmiotowa.
W tych okolicznościach podzielić należało oceny prawne, leżące u podstaw zaskarżonego orzeczenia, zaś Sąd Okręgowy przyjął owe oceny jako własne. Ich powtarzanie jest zbędne. W konsekwencji prawidłowym okazało się rozstrzygnięcie końcowe. Należało jedynie sprostować oczywistą omyłkę pisarską w zaskarżonym wyroku. Jednostką organizacyjną Skarbu Państwa, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie i występującą w przedmiotowym procesie, jest Zakład Karny w Ł., nie zaś jego dyrektor. Dyrektor jest natomiast organem jednostki organizacyjnej, który dokonuje czynności procesowe za Skarb Państwa (art. 67 § 2 k.p.c.).
Z tych wszystkich względów, a nadto wobec braku okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, które winny być brane pod uwagę z urzędu, uznając zaskarżone orzeczenie za prawidłowe, apelację powoda oddalono jako bezzasadną (art. 385 k.p.c.).
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 w związku z art. 391 § 1 zd. I k.p.c. Na koszty postępowania apelacyjnego pozwanego Skarbu Państwa – Centralnego Zarządu Służby Więziennej złożyło się 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego według stawki minimalnej w postępowaniu apelacyjnym przed Sądem Okręgowym. Sąd Okręgowy dostrzega, że sytuacja powoda jest szczególna, ale należy zauważyć iż inna jest ocena okoliczności wskazanych w art. 102 k.p.c. w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, inna zaś w sytuacji postępowania apelacyjnego. Na etapie postępowania apelacyjnego, strona dysponuje już rozstrzygnięciem Sądu. Wie zatem, jak została oceniona zasadność jej żądania. Dysponując uzasadnieniem, jest w stanie ocenić prawidłowość orzeczenia i szanse jego zmiany. Podjęcie decyzji co do wszczęcia postępowania apelacyjnego następuje zatem w zupełnie innej sytuacji motywacyjnej, aniżeli wszczęcie pierwotnego procesu. Z tego względu inaczej konstruowane być musi pojęcie szczególnie uzasadnionego wypadku, o którym mowa w art. 102 k.p.c., mającym wszak w postępowaniu apelacyjnym zastosowanie odpowiednie (art. 391 § 1 zd. I k.p.c.), a więc z modyfikacjami wynikającymi z przytoczonych wyżej właściwości postępowania odwoławczego. Nie sposób zatem nie dostrzec, że nawet apelujący – reprezentowany wszak przez zawodowego pełnomocnika – nie był w stanie wskazać skonkretyzowanych naruszeń prawa dowodowego, jakich miałby się dopuścić Sąd I instancji. To zaś w konsekwencji przesądzało o bezzasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego. Nie sposób zatem twierdzić, by w sprawie wystąpiły szczególne okoliczności, uzasadniające nieobciążanie strony przegrywającej postępowanie apelacyjne przez siebie wszczęte, kosztami tego postępowania, jakie poniosła strona przeciwna.
1 Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (j.t. – Dz. U. z 2024 r. poz. 706).
2 Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (j.t. – Dz. U. z 2024 r. poz. 1061).
3 Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2015 r., U 6/14, OTK-A z 2015 r., nr 3, poz. 34.
4 Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (j.t. – Dz. U. z 2023 r. poz. 1550 z późn. zm.).