Wyrok z 10 czerwca 2025, sygn. VI Ka 523/24

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 523/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 14 maja 2024r. w sprawie II K 651/22

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Apapelacja Prokuratora

obraza przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia art. 410 kpk w zw. z art. 185 a § 3 kpk poprzez oparcie orzeczenia na nieujawnionym materiale dowodowym wyrażający się zaniechaniu przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze odtworzenia na rozprawie zapisu obrazu dźwięku i odczytaniu protokołów przesłuchania w charakterze świadków małoletnich N. L. , P. M., J. K. podczas gdy taki obowiązek wynika z przepisu art. 185 a § 3 kpk

Apelacja obrońcy

1. obraza przepisów postępowania stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą wymienioną w treści art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegającą na zaniechaniu umorzenia niniejszego postępowania w zakresie drugiego czynu zarzucanemu oskarżonemu i wydaniu wyroku skazującego, podczas gdy postępowanie co do tego samego czynu, które zostało przypisane oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem, zostało uprzednio prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 5 lipca 2021 r. (II K 1512/20),

2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj.:

a- obrazę art. 4 k.p.k.. art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów oraz zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przy nieuwzględnieniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania w tym zwłaszcza:

- poprzez przyjęcie, że oskarżony od 2013 roku znęcał się nad N. L. i J. K. bijąc je, w tym pasem, rzucając w nie butami, kopaniu ich, popychaniu i szarpaniu, wyzywaniu wulgarnie, nakazaniu klęczenia na grochu, grożeniu negatywnymi konsekwencjami rozłąki z najmłodszą siostrą oraz że od 2016 roku do marca 2020 roku znęcał się nad P. M. w ten sposób, że krzyczał podczas, gdy prawidłowa, zgodna ze wskazaniami wiedzy i logiki analiza materiału dowodowego w tym opinii z (...) w J. z roku 2016 — oskarżony otrzymał pod pieczę małoletnie pokrzywdzone - prowadzi do zgoła innego wniosku,

- poprzez zignorowanie istotnego wniosku dowodowego oskarżonego zgłoszonego do protokołu w dniu 10 października 2023 roku w postaci wydruku tekstu rozmów na komunikatorze oskarżonego ze świadkiem A. D. pomiędzy 22.04.2021 roku a 31.05.2021r., w celu wykazania braku wiarygodności zeznań ww świadka,

- poprzez błędne przyjęcie, że dowody wskazane przez oskarżonego albo nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, albo są nieprzydatne, albo zmierzają do przedłużenia niniejszego postępowania, podczas gdy oskarżony w sposób szczegółowy wskazywał na istotne okoliczności przeprowadzenia danych dowodów, a Sąd okoliczności te zbagatelizował,

- poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, podczas gdy istnieje rażący brak jednoznaczności wyczerpania przez oskarżonego przesłanego z art. 207§1 i § 1a k.k.;

- poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, bez uwzględnienia zasady obiektywizmu, tj. błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego w zakresie uznania go za winnego, błędnej oceny zeznań w zasadzie wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków oraz pominięciu rzetelnej oceny szeregu dowodów w postaci m.in. fotografii, filmów, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, iż oskarżony dopuścił się zachowań wypełniających znamiona przestępstwa znęcania;

b — obraza art. 5 § 2 k.p.k poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się niepowzięciem przez Sąd wątpliwości, a które na podstawie zgromadzonego materiału Sąd powinien dostrzec, co do rzeczywistych intencji N. M. -matki pokrzywdzonych - przejawiające się w dążeniu do zemsty na oskarżonym i które to wątpliwości Sąd powinien był powziąć na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności jej działań deprecjonujących oskarżonego w ich oczach,

c — obraza art. 2 § 2 k.pk. poprzez zignorowanie zasady dochodzenia do prawdy materialnej,

d - obraza art. 167 k.p.k. poprzez nie podjęcie inicjatywy dowodowej wyrażającej się w szczególności w oddaleniu większości zgłoszonych przez oskarżonego istotnych wniosków dowodowych, w tym nie przeprowadzenie dowodu z:

- zeznań świadka A. B. (1), ul. (...), (...)-(...) S., tel. (...), dziadka pokrzywdzonych często przebywającego w towarzystwie pokrzywdzonych, na okoliczności zachowań oskarżonego wobec pokrzywdzonych w okresie od 2015 roku do 2020 roku, zwłaszcza posiadanej wiedzy w zakresie czy oskarżony wszczynał awantury domowe, czy poniżał małoletnie pokrzywdzone, czy ubliżał im słowami powszechnie uznanymi za obelżywa, czy bił małoletnie pasem i/lub kazał im klęczeć na grochu i / lub szarpał i popychał, zamykał w nieoświetlonym pomieszczeniu łazienki i czy im groził negatywnymi konsekwencjami w postaci rozłąki ich z małoletnią Połą w przypadku ujawnienia ww zachowań,

- z zeznań świadka I. D., ul. (...), (...)-(...) J., tel (...), sąsiadki bezpośrednio mieszkającej obok oskarżonego i pokrzywdzonych, na okoliczności zachowań oskarżonego wobec pokrzywdzonych w okresie od 2015 roku do 2020 roku, zwłaszcza posiadanej wiedzy w zakresie czy oskarżony wszczynał awantury domowe, czy poniżał małoletnie pokrzywdzone, czy ubliżał im słowami powszechnie uznanymi ja obelżywa, czy bił małoletnie pasem i/ lub kazał im klęczeć na grochu i / lub szarpał i popychał, zamykał w nieoświetlonym pomieszczeniu łazienki czy im groził negatywnymi konsekwencjami w postaci rozłąki ich z małoletnią Połą w przypadku ujawnienia ww zachowań,

- z zeznań obecnego kuratora oskarżonego R. K. — pracownika tut Sądu,

na okoliczność prawidłowego wykonywania kary warunkowo zawieszonej, jak i wykonania obowiązków nałożonych w wyroku z dnia 05.07.2021r. prze Z oskarżonego, tym samym braku wiarygodności informacji przekazywanych przez N. M. o oskarżonym,

- treści zawiadomienia partnera N. M. o rzekomych przestępczych działaniach oskarżonego, w wyniku którego wszczęto wobec oskarżonego postępowanie w zakresie odwieszenia warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności — sygn. akt II Ko 676/24, na okoliczności nieprawdziwych pomówień oskarżonego przez partnera N. M. i N. M., w tym bezzasadnym dążeniu ww osób do „ zniszczenia ” oskarżonego pod kątem psychicznym jak i w życiu osobistym, tym samym braku wiarygodności zeznań złożonych przyj N. M. w niniejszej sprawie,

- treści zawiadomienia złożonego przez partnera N. M. o rzekomych przesłankach wyczerpania czynów z art. 207 k.k. przez rodzinę zastępczą pokrzywdzonej P. M. — akta sprawy znajdowały się w Komisariacie Policji w K. (...) K., sygn. akt RPS 13/24 o które wystąpi Sąd, na okoliczności nieprawdziwych pomówień oskarżonego przyj partnera N. M. i N. M., w tym bezzasadnym dążeniu ww osób do „zniszczenia” oskarżonego i jego rodziny pod kątem psychicznym jak i w życiu, tym samym braku wiarygodności zeznań złożonych przez N. M. w niniejszej sprawie,

- zeznań świadka K. A., ul. (...), (...)-(...) K., na okoliczność mitomanii N. M., spraw zawisłych w Prokuraturze Rejonowej w Krakowie dotyczących dopuszczenia się przez N. M. czynów karalnych, w tym składania fałszywych zeznań, w dalszej kolejności braku jakiejkolwiek wiarygodności ww osoby;

- w postaci pism i orzeczeń wydanych w sprawie Sądu Rejonowego dla Krakowa Podgórza o sygn. akt III Nsm 62/22/P —o przymusowe odebranie dziecka po porwaniu rodzicielskim - o które wystąpi Sąd - na okoliczność brania udziału N. M. w porwaniu rodzicielskim, nie respektowaniu zasad prawnych, w tym skłonności do mitomanii, a w dalszej kolejności braku wiarygodności ww osoby,

- zawiadomienia i dalszych pism w sprawie o sygn. akt 4137-4Ds. 1322.2022 Prokuratury Rejonowej Kraków — Śródmieście Wschód — o które wystąpi Sąd - przeciwko N. M. za składanie fałszywych zeznań, na okoliczność skłonności N. M. do składania fałszywych zeznań, a w dalszej kolejności braku wiarygodności ww osoby,

d — obraza art. 366 § 1 kpk. poprzez niezachowanie przez przewodniczącego składu orzekającego szczególnej staranności, aby wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy dotyczące zarzutu znęcania się przez oskarżonego nad N. L., J. K., P. M., w tym nie dających się usunąć wątpliwości czy i w jakim stopniu zachowanie oskarżonego spowodowało rzeczywiste cierpienia pokrzywdzonych Sąd rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego,

e - obraza art. 415 § 1 kpk w zw. z art. 46 § 1 kk poprzez nałożenie na oskarżonego obowiązku zadośćuczynienia pieniężnego dla N. L. w wysokości 4 000 zł oraz dla J. K. w wysokości 5 000 zł tytułem rekompensaty za negatywne przeżycia psychiczne, w sytuacji gdy ww kwota nie jest utrzymana w rozsądnych granicach, nie odpowiada aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa,

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść wyrażający się w:

- pominięciu ustaleń faktycznych co do wysokości szkody, podczas gdy określenie rozmiaru uszczerbku natury majątkowej jest warunkiem koniecznym,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż oskarżony wypełnił znamiona znęcania podczas, gdy oskarżony nie zrealizował zarówno strony przedmiotowej mającej polegać na wyzywaniu, krzyczeniu, grożeniu, etc. jak i podmiotowej występku, albowiem nie nastąpiło nakierowanie woli oskarżonego na zadawanie cierpień pokrzywdzonym;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że oskarżony począwszy od 2013 roku znęcał się nad małoletnimi N. L., J. K. i P. M., bez uwzględnienia zasady obiektywizmu, tj. błędnej oceny zeznań matki pokrzywdzonych ( u której stwierdzono mitomanię i dwubiegunowość) i w konsekwencji błędnej ocenie zeznań pokrzywdzonych N. i J. które zeznawały o zachwianiach oskarżonego przekazanych im przez matkę,

4. rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary wyrażająca się w wymierzeniu mu jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności i nie uwzględnienie przy jej wymiarze okoliczności korzystnych dla oskarżonego, w tym w szczególności stanu jego zdrowia psychicznego oraz uzyskiwanych dochodów miesięcznych nie przekraczających 3 200 zł;

5. naruszenie art. 627 kpk poprzez zasądzenie od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w kwocie 13 060,47 zł, podczas gdy oskarżony został uniewinniony przez Sąd od najcięższych zarzucanych mu czynów, w związku z którymi należało dopuścić dowód z opinii seksuologicznej,

6. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 630 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 29 ust 1 Ustawy Prawo o Adwokaturze w zw. z § 11 ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 5 i § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez pominięcie przez Sąd § 15 ust. 3 pkt 1,3,4 ww rozporządzenia i ustalenie wynagrodzenia adwokata w części uniewinniającej na podstawie stawek minimalnych, podczas gdy wkład pracy obrońcy w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, rodzaj i zawiłość spraw, zastosowane stawki minimalnej powiększonej o jej czterokrotność.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zawarty w apelacji prokuratora zarzut jest zasadny. Sąd Rejonowy nie ustrzegł się bowiem uchybienia unormowanej w art. 185a § 3 kpk reguły odtworzenia w toku rozprawy głównej zapisu przesłuchania małoletnich pokrzywdzonych, pomimo zawartemu we wskazanym przepisie obligowi. Zrodziło to konieczność odtworzenia przedmiotowego zapisu w toku rozprawy odwoławczej w celu wyeliminowania wskazanego uchybienia.

Nie ma racji ma obrońca, zarzucając pominięcie przez Sąd Rejonowy bezwzględnej ujemnej przesłanki procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej. Prawomocne skazanie rodzi bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko w takim zakresie, w jakim sąd orzekł o odpowiedzialności karnej za zachowania będące przedmiotem zarzutu. Jedynie wówczas, gdy sąd uznał, że objęte jednolitym zamiarem zachowania oskarżonego stanowią jeden czyn zabroniony w rozumieniu art. 12 k.k., zakres powagi rzeczy osądzonej wyznaczony jest ustalonym w wyroku skazującym lub warunkowo umarzającym czasem jego popełnienia (por.uchwała SN z dnia 15 czerwca 2007 r., I KZP 15/07, wyrok SA w Warszawie z dnia 5 lipca 2024 r., VIII AKa 60/23, LEX nr 3744546). W przedmiotowej sprawie K. M. skazany został k. 228 wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z 5 lipca 2021 w sprawie II K 1512/20 za czyn z art. 191a § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 k.k., popełniony na szkodę N. L. w okresie od 1 stycznia 2020r. do 30 marca 2020r., co wprost- mając na uwadze cytowane judykaty, wyłącza możliwość ustalenia bezwzględnej ujemnej przesłanki procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej. W realiach przedmiotowej sprawy okres przestępnej działalności oskarżonego, prowadzonej na szkodę J. K., a zatem innej osoby określony został na ,,między 2016 a 2017 r.” a wobec kierunku apelacji Sąd nie jest władny go rozszerzyć. Podnieść przy tym należy, że jak wynika z wiarygodnych w tym zakresie zeznań N. M. (k.291-292) możliwe rozszerzenie okresu obejmowałoby rok 2015, nie zaś okres po roku 2017. Skoro tak, to objęte granicami skargi oskarżyciela publicznego zachowania K. M. co do omawianej materii żadna miarą nie mogą być uznane za prawomocnie osądzone wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 5 lipca 2021r. Inny czasookres działania wyklucza wszak możliwość ustalenia jedności zachowań w rozumieniu ontologicznym a dodatkowo podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 12 § 1 kk jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości, że przedmiotem ochrony, objętym art. art. 191a § 1 kk jest wolność a zatem dobro osobiste (por. art. 23 Kodeksu cywilnego). W zakresie sprawstwa oskarżonego słusznie Sąd Rejonowy odwołał się nie tylko do treści zeznań N. M., J. K. i N. L., ale i do wyjaśnień K. M., który swojemu sprawstwu nie zaprzeczał nie wykluczając, że przy okazji nagrywania N. nagrywał tez J. (k. 209, 225, 273-274). Co prawda stwierdził on, że robił to na polecenie N. M., która miała się obawiać, że N. ,,coś sobie zrobi” i że miało to miejsce po ujawnieniu w dniu 31 lipca 2018r. incydentu w markecie (...), lecz te jego twierdzenia nie odpowiadają prawdzie. Zarówno z zeznań matki małoletniej pokrzywdzonej, jak i z odtworzonych zapisów przedmiotowych nagrań wprost wynika, że celem prowadzonego w latach 2016-2017 nagrywania wcale nie była troska o N. L..Nie wymaga to, jak się wydaje, szerszego komentarza tym bardziej, że K. M. sam powoływał się w tej materii na stwierdzony u niego wojeryzm a nagrywał w łazience w S. również inna osobę.

Nie są również trafne zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego zarzuty, kwestionujące jego sprawstwo co do występku znęcania się nad N. L. i J. K.. W tym zakresie stwierdzić jednak należy, że stanowisko obrońcy pozostaje niespójne, skoro bowiem Sąd Rejonowy miałby naruszyć treść art. 7 kpk poprzez dowolna ocenę zebranych w sprawie dowodów, to skutkiem owego naruszenia byłby błąd w ustaleniach faktycznych i brak jakichkolwiek wątpliwości, tym bardziej nie dających się usunąć. Wątpliwości tych Sąd Rejonowy nie miał a co więcej, nie powinien ich mieć. Tym samym art. 5 § 2 kpk nie miał w realiach sprawy zastosowania a co za tym idzie nie mógł zostać naruszony. Co się tyczy oceny zebranego materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków, to w omawianej materii ma ona charakter bezbłędny. Sąd I instancji w krytyczny sposób ocenił nacechowane niechęcią do oskarżonego zeznania N. M., czego wymownym przejawem było uniewinnienie oskarżonego od popełnienia obu czynów z art. 200 § 1 kk. To samo spostrzeżenie dotyczy zeznań małoletnich pokrzywdzonych. Nie sposób nie dostrzec, że to właśnie zeznania N. L., J. K. i P. M. były zasadniczą kanwą uniewinnienia K. M. od popełnienia dwóch najpoważniejszych przestępstw, zupełnie gołosłownym jest zatem twierdzenie o jakiejkolwiek stronniczości małoletnich świadków i złożenia przez nich fałszywych, niekorzystnych dla oskarżonego zeznań w przedmiocie znęcania. Korelują one z twierdzeniami N. M. a także B. L., A. D. i M. T., którym pokrzywdzone skarżyły się na zachowanie oskarżonego w tym aspekcie. Oceny tej nie zmieniają zeznania D. F., R. Ł., B. S., A. B. (2), M. M., H. M. i M. W.. Osoby te nie spostrzegły oznak znęcania się oskarżonego nad – faktycznie a nie prawnie rzecz ujmując- pasierbicami, lecz pomijając związki części spośród wymienionych osób z osobą K. M. odwołać się w tej materii należy do relacji tychże pasierbic. Z ich zeznań wynika bowiem, że obawiały się one uskarżać na działania K. M., który groził, że w przypadku ujawnienia jego zachowań utracą kontakt z P. M.. Trafnie w tej sytuacji Sąd Rejonowy ustalił, że oskarżony we wskazanym w wyroku okresie znęcał się nad N. L. (1) i J. K. poprzez podejmowanie opisanych tymże wyroku działań.

Nie podziela jednak Sąd dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zebranego materiału dowodowego w zakresie działań na szkodę P. M. a w tym zakresie apelacja obrońcy jest zasadna. Jedynym bowiem przejawem znęcania się nad nią miały być krzyki. Brak jest jednak ustaleń, bo dowody na ich wyprowadzenie nie pozwalają, przyczyn, zakresu, treści i częstotliwości ,,krzyczenia” oskarżonego na jego córkę. N. L. wprost przy tym stwierdziła, że oskarżony P. traktował lepiej a sama P. nie odbierała owych krzyków w kategoriach chęci dokuczenia jej, tylko jako reprymendę za złe zachowanie. Również z twierdzeń J. K. a nawet N. M. nie sposób wnioskować, by K. M. znęcał się w jakikolwiek sposób nad swoją córką. Znęcanie psychiczne polega wszakże na zadawaniu cierpień psychice ofiary przez obrażanie, poniżanie, wyszydzanie, straszenie, emocjonalne odrzucanie, niewpuszczanie do domu, odmawianie zaspokajania podstawowych potrzeb i tego typu inne zachowania. Należy ono do kategorii przestępstw wieloczynowych o zbiorowo określonych czynnościach wykonawczych a jego cechą charakterystyczną jest powtarzalność naruszania przez sprawcę dobra chronionego prawem. Znęcanie się oznacza zazwyczaj systematycznie powtarzające się zachowanie złożone z jedno- lub wielorodzajowych pojedynczych czynności naruszających różne dobra. Sprawca musi przy tym co najmniej godzić się na wyrządzenie pokrzywdzonemu dotkliwych przykrości i cierpień, np. przy nadmiernym, szkodliwym dla zdrowia fizycznego i psychicznego karceniu dzieci, stosowanym w celach wychowawczych (uchwała SN z 9.06.1976 r., VI KZP 13/75, OSNKW 1976/7–8, poz. 86). Taka sytuacja wobec P. M. jednak miejsca nie miała, bo karcenie jej poprzez krzyk i to nie powtarzające się często, ustawowych znamion omawianego występku nie realizuje. Rację ma zatem w tej materii obrońca, negując sprawstwo oskarżonego.

Trafne są również zawarte w apelacji uwagi w zakresie wymiaru kary. Faktem jest, że K. M. był karany wyrokiem z dnia 5 lipca 2021r. Okoliczność ta nie może w sposób istotny rzutować na wymiar kary, skoro za końcową datę przestępczej działalności oskarżonego Sąd Rejonowy ustalił marzec 2020r. Oznacza to, że w dacie popełnienia przestępstwa znęcania K. M. karany nie był. Faktem jest, że zarówno N. L., jak i J. K. nie skarżyły się na zachowanie przybranego ojczyma z obawy przed utratą kontaktu z P. M., z która były zżyte. Niemniej jednak natężenie znęcania nie było znaczne, skoro niemal żadna z mających bliski kontakt z pokrzywdzonymi osób nie dostrzegła niczego niepokojącego w ich zachowaniu. O ile bowiem brak skarg pokrzywdzonych na zachowanie się oskarżonego w pełni tłumaczy obawa przed utrata kontaktu z P. M., o tyle tak długotrwałe znęcanie się, gdyby było ono zintensyfikowane, z pewnością znalazłoby odzwierciedlenie w zachowaniu pokrzywdzonych, które bez wątpienia zostałoby dostrzeżone przez osoby, mające częsty kontakt z tymi pokrzywdzonymi. Nie należy przy tym tracić z pola widzenia tego, że pod nieobecność N. M. to oskarżony zajmował się jej dziećmi. Wprawdzie okoliczność ta nie depenalizuje jego zachowań, to jednak umniejsza stopień jego winy. Pamiętać należy i o tym, że P. M. pozostaje z ojcem zżyta. Wymierzona mu kara nie powinna zatem negatywnie wpływać na tę jego córkę a z drugiej strony musi być odpowiednio dolegliwa po to, by unaocznić sprawcy naganność jego postawy wobec pokrzywdzonych. Uwzględniając zakres skargi i kierunek apelacji, zgodnie z treścią zeznań N. M. do nagrywania nagiej J. K. doszło jedynie dwukrotnie (k.291-293). Nie tracą z pola widzenia powyższych rozważań w zakresie wymiaru karu podnieść należy dodatkowo, że stopień społecznej szkodliwości tego wycinka działalności oskarżonego w połączeniu ze stwierdzonym u niego wojeryzmem, zmniejszającym stopień winy sprawcy, nie uzasadnia powinności orzekania kary nadmiernie surowej, jaką bez wątpienia jest pozbawienie wolności. W ocenie Sądu ograniczenie wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej pracy na cele społeczne spełni zarówno wychowawcze, jak i zapobiegawcze cele kary, unaoczni oskarżonemu naganność jego postawy i wdroży go do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości.

Wniosek

uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze.

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu w punkcie I wyroku oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w części II i umorzenie na podstawie art. 17§ 1 pkt 7 k.p.k postępowanie karne przeciwko K. M. w tej części.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Naruszenie przez Sąd Rejonowy art. 185a § 3 kpk nie jest podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, nie mieści się ono bowiem w katalogu przesłanek z art. 439 kpk, ani też z art. 440 kpk. Uchybienie to zostało jednak konwalidowane w toku rozprawy odwoławczej co oznacza, że zeznania pokrzywdzonych zostały włączone do materiału dowodowego. Tym samym nie zachodzi również konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości. Żaden inny zarzut w wywiedzionej na niekorzyść oskarżonego apelacji podniesiony nie został, co wyłącza możliwość uwzględnienia zawartego w apelacji oskarżyciela publicznego wniosku. Choć kwestia ta znalazła się poza zakresem zaskarżenia podnieść należy, że w przedmiocie zarzucanych oskarżonemu obu czynów z art. 200 kk ustalenia Sądu Rejonowego są nienaganne, zaś przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku argumentację Sąd w pełni akceptuje i podziela. Tym bardziej zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia sytuacji, opisanej w art. 454 kpk.

W odniesieniu do apelacji obrońcy stanowisko Sądu Odwoławczego wyrażone jest wyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego co do pkt II i I z wyłączeniem działań na szkodę P. M. i w części uniewinniającej

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji jest wolny w tym zakresie od uchybień, opisanych w apelacjach i nie zawiera on również uchybień, o jakich mowa w art. 439 kpk i art. 440 kpk..

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Przedmiot i zakres zmiany opisane są w treści wyroku.

Zwięźle o powodach zmiany

Przyczyny zmiany zaskarżonego wyroku podane zostały wyżej.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III i IV

O kosztach nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu i kosztach reprezentacji małoletniej pokrzywdzonej za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze w zw. z § 17 ust. 2 pkt. 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

V

Wywiedziona przez obrońcę apelacja okazała się w znacznej części zasadna. Z kolei Sąd nie podzielił stanowiska procesowego, zawartego w apelacji oskarżyciela publicznego a tym samym nie doszło do jej uwzględnienia. W tej sytuacji, zgodnie z unormowaniami, zawartymi w art. 633 kpk i art. 636 § 2 kpk zasadne jest zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca, oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana