Wyrok z 11 czerwca 2025, sygn. VI Ka 245/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 245/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 17 stycznia 2025r. w sprawie II K 34/22

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Apelacja obrońcy r.pr. W. K.

I. obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:

1) art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie szeregu okoliczności przemawiających za tym, że oskarżona nie popełniła zarzucanych jej czynów, polegających na niewyjaśnieniu:

- kwestii wskazującej na fakt, iż pokrzywdzony A. P.nie był bierny względem wiadomości oskarżonej, aktywnie uczestniczył w wymianie zdań, wyzywał oskarżoną i jej groził, co winno skutkować dojściem przez Sąd I instancji do przekonania, iż zniewagę względem pokrzywdzonego A. P.wywołało jego wyzywające zachowanie się względem oskarżonej oraz wielokrotnie odpowiadał jej zniewagą wzajemną, co winno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary oskarżonej za popełniony czyn względem pokrzywdzonego;

- kwestii zaistnienia przesłanki świadczącej o uzasadnionym okolicznościami poczuciu zagrożenia, poniżenia lub udręczenia pokrzywdzonej A. H. lub istotnego naruszenia jej prywatności, w sytuacji, gdy pokrzywdzona sama wskazywała podczas przesłuchania jej w dniu 18.01.2023 r., iż cyt. „Ja jej odpisywałam i ją obrażałam też. Ja jej nie wzywałam, że jest (...), nie używałam epitetów. Ja jej wysłałam ikonkę środkowego palca. Na komunikatorze można zablokować osobę, ja nie blokowałam oskarżonej.”, co świadczy o tym, iż w rzeczywistości nie czyniła kroków ku temu, aby uniknąć kontaktu z oskarżoną, wręcz przeciwnie, odpowiadała jej na wiadomości w sposób wulgarny, a nawet wysyłała jej emotikony przedstawiające środkowy palec, co świadczy o tym, iż działania oskarżonej nie zbudziły w niej poczucia zagrożenia lub udręczenia, a co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonej za przestępstwo z art. 190a § 1 k.k., mimo, iż nie doszło do wypełnienia wszystkich znamion czynu zabronionego.

2) art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie szeregu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonej, polegające na przyjęciu, że oskarżona dopuściła się przestępstwa zniewagi względem pokrzywdzonego oraz przestępstwa uporczywego nękania względem pokrzywdzonej, w sytuacji, gdy materiał dowodowy w tym wyjaśnienia oskarżonej, zeznania pokrzywdzonych z dnia 18.01.2023 r. oraz zeznania świadków w osobach Ż. K., K. K., E. T., W. H., B. L., A. S. (1) nie dawały podstawy do przyjęcia, iż oskarżona faktycznie dopuściła się zarzucanych jej czynów względem pokrzywdzonej, w sytuacji gdy bezpieczeństwo i zdrowie jej córki, przebywającej de facto w obecności pokrzywdzonej, było zagrożone, zaś z uwagi na to, iż pokrzywdzony, ojciec córki, zablokował oskarżoną na wszelkich platformach służących do komunikowania się, stąd jedyną możliwą drogą kontaktu z nim odnośnie spraw dziecka był możliwy jedynie przez pokrzywdzoną, co mylnie doprowadziło przez Sąd I instancji do uznania, iż oskarżona dopuściła się względem pokrzywdzonej przestępstwa stypizowanego w art. 190a § 1 k.k.

3) art. 7 k.p.k. poprzez ocenę materiału dowodowego w sposób dowolny a nie swobodny, szczególnie w zakresie:

- Zeznań pokrzywdzonej A. H., słuchanej w dniu 18 stycznia 2023 r., w sposób niezgodny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, polegające na przyjęciu, że pokrzywdzona pozostawała w uzasadnionym okolicznościami poczuciu zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnego naruszenia jej prywatności, w sytuacji, gdy pokrzywdzona sama wskazywała podczas przesłuchania jej w dniu 18.01.2023 r., iż cyt. „Ja jej odpisywałam i ją obrażałam też. Ja jej nie wzywałam, że jest (...), nie używałam epitetów. Ja jej wysłałam ikonkę środkowego palca. Na komunikatorze można zablokować osobę, ja nie blokowałam oskarżonej.”, co świadczy o tym, iż w rzeczywistości nie czyniła kroków ku temu, aby uniknąć kontaktu z oskarżoną, wręcz przeciwnie, odpowiadała jej na wiadomości w sposób wulgarny, a nawet wysyłała jej emotikony przedstawiające środkowy palec, co świadczy o tym, iż działania oskarżonej nie zbudziły w niej poczucia zagrożenia lub udręczenia, a co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonej za przestępstwo z art. 190a § 1 k.k., mimo, iż nie doszło do wypełnienia wszystkich znamion czynu zabronionego.

- Zeznań pokrzywdzonego A. P., który podczas rozprawy w dniu 18 stycznia 2023 r. wskazywał, iż aktywnie uczestniczył w wymianie zda, wyzywał oskarżoną wulgarnie i groził jej pozbawieniem praw rodzicielskich, jak również wskazywał, iż nie obawia się podobnych gróźb wystosowywanych przez oskarżoną w jego stronę, co jednoznacznie prowadzi do wniosku, iż nie można przyznać winy oskarżonej za dopuszczenie się względem pokrzywdzonego przestępstwa zniewagi, w sytuacji, gdy zniewagę tę wywołało jego wyzywające zachowanie się względem oskarżonej, jak również on sam odpowiadał jej zniewagą wzajemną o czym świadczy dowód z nagrania audio z dnia 16.12.2021 r., nazwa pliku 2021-12-16-22-07-05, gdzie mówi do oskarżonej „bo się zachowujesz (...)ostatnia jak nie wiem kto (...). (...) (...) (...)”, a nadto zniewaga ta nie miała charakteru publicznego, co winno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary oskarżonej za popełniony czyn względem pokrzywdzonego;

- Faktu pozbawienia pokrzywdzonego A. P.przez Sąd Rejonowy w Lubaniu władzy rodzicielskiej nad małoletnią M. S. z uwagi na przemoc, której dopuszczał się względem małoletniej oraz rażące zaniedbanie rodzicielskie względem niej.

- Zeznań świadków w osobach Ż. K., K. K., E. T., W. H., B. L., A. S. (1), którzy logicznie i uzupełniająco wskazywali powody, przez które oskarżona kontaktowała się z pokrzywdzoną, m.in. dlatego, że niepokoiło ją zachowanie pokrzywdzonych względem dziecka oskarżonej i pokrzywdzonego, albowiem pokrzywdzona dopuściła się naruszenia nietykalności cielesnej małoletniej, okoliczność schorzenia małoletniej na grzybicę, z którą zmagała się od momentu powrotu z kontaktu z ojcem, a także okoliczność ubliżania małoletniej ze strony pokrzywdzonej na temat jej wyglądu, w szczególności uzębienia, co wzbudzało w oskarżonej poczucie zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia córki, a ponadto oskarżona nie miała innej możliwości kontaktu z pokrzywdzonym (ojcem dziecka), niż przez pokrzywdzoną, która nie zablokowała oskarżonej na komunikatorach, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego skazania oskarżonej za czyn uporczywego nękania, mimo iż nie doszło do wypełnienia znamion czynu zabronionego.

II. Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 190a § 1 k.k w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej poprzez błędne uznanie, iż w okresie od 28.12.2019r. do dnia 17.09.2020r. w L. i innych miejscowościach uporczywie nękała A. H. w ten sposób, że wysyłała jej za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej liczne oraz o różnych porach dnia znieważające ją wiadomości tekstowe, a nadto w piśmie do (...) Urzędu Wojewódzkiego we W. pomówiła ja o zachowanie, które mogło ją poniżyć w opinii publicznej, co wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy do wypełnienia znamion czynu zabronionego nie doszło, albowiem pokrzywdzona sama wskazywała podczas przesłuchania jej w dniu 18.01.2023 r., iż cyt. „Ja jej odpisywałam i ją obrażałam też. Ja jej nie wzywałam, że jest (...), nie używałam epitetów. Ja jej wysłałam ikonkę środkowego palca. Na komunikatorze można zablokować osobę, ja nie blokowałam oskarżonej.”, co świadczy o tym, iż w rzeczywistości nie czyniła kroków ku temu, aby uniknąć kontaktu z oskarżoną, wręcz przeciwnie, odpowiadała jej na wiadomości w sposób wulgarny, a nawet wysyłała jej emotikony przedstawiające środkowy palec, co świadczy o tym, iż działania oskarżonej nie zbudziły w niej poczucia zagrożenia lub udręczenia, a co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonej za przestępstwo z art. 190a § 1 k.k., mimo, iż nie doszło do wypełnienia wszystkich znamion czynu zabronionego, zatem kwalifikacja czynu winna opierać się na art. 216 § 1 k.k., zaś z uwagi na fakt, iż pokrzywdzona odpowiadała oskarżonej równie wulgarnie, zastosowanie w niniejszej sprawie winien mieć art. 216 § 3 k.k., co z kolei winno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary oskarżonej za popełniony czyn względem pokrzywdzonej;

III. Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 216 § 1 k.k w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej poprzez błędne uznanie, iż w okresie od 21.09.2019 r. do 16.11.2020 r. w L. i innych miejscowościach, wielokrotnie w wiadomościach tekstowych za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej znieważyła słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne A. P., czym działała na jego szkodę, podczas gdy w trakcie rozprawy w dniu 18 stycznia 2023 r. pokrzywdzony wskazywał, iż aktywnie uczestniczył w wymianie zdań, wyzywał oskarżoną wulgarnie i groził jej pozbawieniem praw rodzicielskich, jak również wskazywał, iż nie obawia się podobnych gróźb wystosowywanych przez oskarżoną w jego stronę, co jednoznacznie prowadzi do wniosku, iż nie można przyznać winy oskarżonej za dopuszczenie się względem pokrzywdzonego przestępstwa zniewagi, w sytuacji, gdy zniewagę tę wywołało jego wyzywające zachowanie się względem oskarżonej, jak również on sam odpowiadał jej zniewagą wzajemną, a nadto zniewaga ta nie miała charakteru publicznego, co winno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary oskarżonej za popełniony czyn względem pokrzywdzonego;

IV. obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 216 § 3 k.k. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postępowaniu dostatecznie wykazał, iż pokrzywdzony A. P.zachowywał się wyzywająco wobec oskarżonej - prowokując oskarżoną do wymiany słownej, a nadto aktywnie uczestniczył w wymianie zdań, wyzywał oskarżoną wulgarnie i groził jej pozbawieniem praw rodzicielskich, jak również wskazywał, iż nie obawia się podobnych gróźb wystosowywanych przez oskarżoną w jego stronę, co jednoznacznie prowadzi do wniosku, iż nie można przyznać winy oskarżonej za dopuszczenie się względem pokrzywdzonego przestępstwa zniewagi, w sytuacji, gdy zniewagę tę wywołało jego wyzywające zachowanie się względem oskarżonej, jak również on sam odpowiadał jej zniewagą wzajemną, a nadto zniewaga ta nie miała charakteru publicznego, co winno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary oskarżonej za popełniony czyn względem pokrzywdzonego;

V. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że:

— w okresie od 28.12.2019r. do dnia 17.09.2020r. w L. i innych miejscowościach oskarżona uporczywie nękała A. H. w ten sposób, że wysyłała jej za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej liczne oraz o różnych porach dnia znieważające ją wiadomości tekstowe, a nadto w piśmie do (...) Urzędu Wojewódzkiego we W. pomówiła ja o zachowanie, które mogło ją poniżyć w opinii publicznej, co wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy do wypełnienia znamion czynu zabronionego nie doszło, albowiem pokrzywdzona sama wskazywała podczas przesłuchania jej w dniu 18.01.2023 r., iż cyt. „Ja jej odpisywałam i ją obrażałam też. Ja jej nie wzywałam, że jest (...), nie używałam epitetów. Ja jej wysłałam ikonkę środkowego palca. Na komunikatorze można zablokować osobę, ja nie blokowałam oskarżonej.”, co świadczy o tym, iż w rzeczywistości nie czyniła kroków ku temu, aby uniknąć kontaktu z oskarżoną, wręcz przeciwnie, odpowiadała jej na wiadomości w sposób wulgarny, a nawet wysyłała jej emotikony przedstawiające środkowy palec, co świadczy o tym, iż działania oskarżonej nie zbudziły w niej poczucia zagrożenia lub udręczenia;

— uznaniu, iż oskarżona A. S. dążyła do udręczenia i wzbudzenia zagrożenia u aktualnej partnerki byłego małżonka, czym przekroczyła granice zakreślone w art. 107 kw., podczas gdy oskarżona wyczerpująco i w logiczny sposób wyjaśniła, dlaczego w ogóle kontaktowała się z pokrzywdzoną, a nadto jej wzburzenie wywołały liczne naruszenia i zaniedbania ze strony pokrzywdzonej A. H., względem córki oskarżonej A. S. i pokrzywdzonego A. P., w tym m.in.: okoliczność, w której pokrzywdzona dopuściła się naruszenia nietykalności cielesnej małoletniej, okoliczność schorzenia małoletniej na grzybicę, z którą zmagała się od momentu powrotu z kontaktu z ojcem, a także okoliczność ubliżania małoletniej ze strony pokrzywdzonej na temat jej wyglądu, w szczególności uzębienia, co wzbudzało w oskarżonej poczucie zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia córki, a ponadto oskarżona nie miała innej możliwości kontaktu z pokrzywdzonym (ojcem dziecka), niż przez pokrzywdzoną, która nie zablokowała oskarżonej na komunikatorach, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż zachowanie A. S.wypełniło znamiona czynu zabronionego stypizowanego w art. 190a § 1 k.k.

— w okresie od 21.09.2019 r. do 16.11.2020 r. w L. i innych miejscowościach, oskarżona wielokrotnie w wiadomościach tekstowych za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej znieważyła słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne A. P., czym działała na jego szkodę, podczas gdy w trakcie rozprawy w dniu 18 stycznia 2023 r. pokrzywdzony wskazywał, iż aktywnie uczestniczył w wymianie zdań, wyzywał oskarżoną wulgarnie i groził jej pozbawieniem praw rodzicielskich, jak również wskazywał, iż nie obawia się podobnych gróźb wystosowywanych przez oskarżoną w jego stronę, co jednoznacznie prowadzi do wniosku, iż nie można przyznać winy oskarżonej za dopuszczenie się względem pokrzywdzonego przestępstwa zniewagi, w sytuacji, gdy zniewagę tę wywołało jego wyzywające zachowanie się względem oskarżonej, jak również on sam odpowiadał jej zniewagą wzajemną, a nadto zniewaga ta nie miała charakteru publicznego;

- to oskarżona wynajęła detektywa, który miał za zadanie śledzić pokrzywdzoną, podczas gdy w rzeczywistości to nie oskarżona go zatrudniła, a sam detektyw występował na zlecenie innej osoby;

VI. rażąca niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonej kary grzywny w wymiarze 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych grzywny przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa jest kwocie 20 (dwudziestu) złotych oraz, podczas gdy okoliczności sprawy i postawa oskarżonej uzasadniała możliwość odstąpienia od wymierzenia kary.

Apelacja obrońcy r.pr. J. A.

1. naruszenie przepisów materialnego prawa karnego w postaci art. 190a § 1 Kodeksu karnego poprzez jego błędną (rozszerzającą) wykładnię polegającą na uznaniu, iż zachowania A. S.wypełniały znamiona czynu zabronionego stypizowanego w tym przepisie,

2. naruszenie przepisów materialnego prawa karnego art. 216 § 1 Kodeksu karnego poprzez jego zastosowanie z pominięciem art. 216 § 3 Kodeksu karnego i tym samym brak zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary.

Apelacja prokuratora

1.) obraza przepisów postępowania, to jest art. 7 kpk oraz art. 10 kpk poprzez

zlekceważenie dowodu z zeznań pokrzywdzonego A. P.w

zakresie w jakim podawał on datę początkową zachowań przestępczych A.

S. względem jego osoby oraz w zakresie jego wniosku o ściganie, podczas

gdy z zeznań tych wynikało, iż tą datą początkową był rok 2016, co miało wpływ

na treść orzeczenia, gdyż skutkowało zaniechaniem dokonania oceny całokształtu przeprowadzonych dowodów pod kątem tego, czy początkową datą przestępstwa uporczywego nękania na szkodę A. P.mógł być rok 2016;

2.) obraza przepisów postępowania, to jest art. 7 kpk poprzez dokonanie oceny dowodów z naruszeniem odpowiednich reguł postępowania, tzn. w sposób niepełny, niedokładny, zawierający błędy logiczne i w sposób naruszający zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a zwłaszcza dowodów z wiadomości tekstowych, nagrań rozmów bezpośrednich pomiędzy oskarżoną a A. P.oraz zeznań pokrzywdzonych i wyjaśnień samej oskarżonej, co miało wpływ na treść orzeczenia, gdyż doprowadziło do dokonania przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa i winy oskarżonej w zakresie zarzucanego jej czynu z art. 190a §1 kk na szkodę A. P., do oraz co do pełnej zawartości kryminalnej wieloczynowego przestępstwa uporczywego nękania na szkodę A. H.,

podczas gdy:

- z całokształtu materiału dowodowego wynika, iż A. P. (2)wielokrotnie o różnych porach dnia i nocy wypisywała do A. P. i jego partnerki A. H. pomimo ich sprzeciwu wiadomości tekstowe wyłącznie o treści nienawistnej, to jest obraźliwej, znieważającej ich, poniżającej, o charakterze nieprawdziwych pomówień, o treści zastraszającej, w tym pozbawieniem kontaktów A. P.z jego małoletnią córką, a także o treści zastraszającej kontrolami, obserwowaniem, o treści złośliwej, wiadomości mających na celu wywołanie poczucia niepokoju;

- z całokształtu materiału dowodowego wynika, iż A. P. (2)wielokrotnie w rozmowach z A. P.obrażała go, poniżała, wypowiadała groźby karalne, niepokoiła podczas gdy pokrzywdzony przychodził na wizyty do swej małoletniej córki,

- z całokształtu materiału dowodowego wynikało, iż ten całokształt zachowań A. P. (2)wywołał u pokrzywdzonych uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszył ich prywatność,

- z całokształtu materiału dowodowego wynikało, iż A. P.obawiał się spełnienia gróźb przez A. P. (2), groźby wzbudzały też w nim poczucie zagrożenia;

- ustalenie Sądu I Instancji, jakoby A. P.sposób niemal tożsamy zachowywał się względem oskarżonej, wielokrotnie wyzywał ją wulgarnie, nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym, z którego wynika, iż A. P.starał się nie reagować na zaczepki oskarżonej, gdy już jej odpisywał lub odpowiadał, to w prosił, aby przestała do niego pisać, bądź przestała go wyzywać, zaś jego wulgaryzmy miały charakter jednostkowy i wynikały z wyprowadzenia go przez oskarżoną z równowagi poprzez jej nękające zaczepki; materiał dowodowy nie potwierdził, aby wskazane przez Sąd dowody znajdujące się na kartach akt 147, 746,525,417 i następnych oraz 499 uzasadniały ustalenie faktyczne Sądu, iż A. P.zachowywał się w sposób niemal identyczny w stosunku do A. P. (2)jak ona do niego;. Na karcie akt 147 znajduje się jednostkowy fragment wyrwanej z kontekstu wypowiedzi, na karcie 746 znajduje się transkrypcja fragmentu jednej rozmowy telefonicznej A. S.z A. P.. Porównanie tej transkrypcji z samym nagraniem, wskazuje, iż różnią się od siebie. Z nagrania znajdującego się na karcie 747 wynika, iż słychać wyraźnie na nim A. S.; A. P. jest słabo słyszalny; Słychać, że wypowiada wulgaryzmy o treści „(...)”, jednak jest on używany jako tzw. przerywnik. Z nagrania nie można jednoznacznie stwierdzić, czy w jednym ze sformułowań mówi do A. P. (2):” bo się zachowujesz (...)”, czy też tak jak jest w transkrypcji na karcie 746, „ bo zachowujesz się (...)”. Nie można również na podstawie nagrania jednoznacznie stwierdzić, że A. P.określa tam A. S.szmatą, co z kolei jest w transkrypcji (niepodpisanej) Do tego z transkrypcji, jak i samego nośnika z nagraniem (jego właściwości) wynika, że nagranie powstało 16 grudnia 2021 roku, a zatem już po dacie, którą obejmuje zarzuty w sprawie. Z kolei na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. k. akt 755 , tom IV A. P. (2)oświadczyła, że nagranie pochodzi z dnia 16 marca 2019 roku, zaś A. P.nie potrafił umiejscowić go w czasie, oraz wskazał, że ciężko stwierdzić, co na tym nagraniu mówi. Z kolei na karcie at. 466 i 467 znajduje się nośnik przedłożony przez A. S.typu pen - drive wraz z transkrypcją nagrania. Transkrypcja nagrania wskazuje, iż jest to transkrypcja tej samej rozmowy, której dotyczy transkrypcja na karcie 746, lecz treściowo jest sprzeczna m.in. w tym względzie, iż w tej transkrypcji nie jest napisane, że A. P.mówi do A. S.: „(...)”, lecz używa słowa „(...)” jako przerywnika. Nadto ta transkrypcja zawiera informację, iż jest to rozmowa telefoniczna z dnia 16 marca 2019 roku. Sąd rejonowy w Lubaniu uchylił się od dokonania oceny tychże dowodów, ich wzajemnej relacji, a przyjął za jedynie wiarygodną transkrypcję z art. 746. Z kolei na karcie 417 i następnych znajduje się konwersacja A. S.i A. P.w postaci wiadomości tekstowych, z której w żaden sposób nie wynika, aby A. P.miał w niej „wielokrotnie” znieważać A. S..

3. ) rażąca obraza przepisu prawa materialnego, to jest art. 190a § 1 kk mającą istotny wpływ na treść orzeczenia polegającą na błędnej wykładni przepisów artykułu 190a §1 kk i wyrażeniu przez sąd poglądu, iż:

- funkcjonowanie w związku małżeńskim, w którym małżonkowie co najmniej wspólnie zamieszkują wyklucza przypisanie sprawstwa tego przestępstwa na szkodę drugiego małżonka;

- późniejsze, bo mające miejsce w roku 2023 pozbawienie władzy rodzicielskiej A. P.nad małoletnią córką eskulpowało oskarżoną od zarzucanego jej czynu składającego się na uporczywe nękanie polegające na wielokrotnym pisaniu w wiadomościach A. P., iż zakaże mu kontaktów z córką, bądź wielokrotnym pisaniu w wiadomościach swych arbitralnych decyzji, iż do spotkań ojca z córką może dochodzić wyłącznie w jej miejscu pobytu;

- cele oskarżonej, którymi się zdaniem tego Sądu kierowała, takie jak dbałość o dobro swej małoletniej córki, dążenie do uzyskania od A. P.alimentów, prawo do wszczęcia postępowań o weryfikację legalności pobytu A. H. na terenie P.oraz postępowań o weryfikację zamiaru zawarcia przez A. P.i A. H. ślubu wyłączały jej odpowiedzialność w zakresie czynu z art. 190a §1 kk, podczas gdy do znamion czynu z art. 190a §1 kk nie należy motywacja działania sprawcy, a więc motyw działania sprawcy nie musi być społecznie naganny, co istotnie przyczyniło się do dokonania przez ten Sąd błędnej subsumpcji stanu faktycznego i nieprawidłowego uznania, że :

a) oskarżona swoim zachowaniem nie wyczerpała znamion przestępstwa z art. 190a §1 kk na szkodę A. P.;

b) nie wszystkie czynności opisane w zarzucie aktu oskarżenia na szkodę A. H. wyczerpywały znamiona uporczywego nękania, co skutkowało eliminacją przez Sąd Rejonowy w Lubaniu z opisu czynu przypisanego oskarżonej na szkodę A. H. większości zachowań składających się na wieloczynowe przestępstwo uporczywego nękania i przez to opis ten nie zawiera pełnej kryminalnej zawartości popełnionego przez A. S.przestępstwa;

4.) rażąca niewspółmierność kary orzeczonej za przestępstwo na szkodę A. H. oraz kary łącznej poprzez wymierzenie oskarżonej kary grzywny i to w jej dolnych granicach, podczas gdy społeczna szkodliwość jej czynów, stopień winy oskarżonej uzasadniały wymierzenie kary znacznie surowszej, to jest kary pozbawienia wolności;

5.) rażącą niewspółmierność środków karnych poprzez ich niezastosowanie podczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie uzasadniał orzeczenie względem oskarżonej zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 50 metrów;

6.) rażącą niewspółmierność środków kompensacyjnych poprzez zaniechanie orzeczenia o zadośćuczynieniu na rzecz A. P.oraz poprzez orzeczenie na rzecz pokrzywdzonej A. H. rażąco niskiej nawiązki;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sformułowane w apelacjach obu obrońców oskarżonej oraz w apelacji oskarżyciela publicznego zarzuty są niezasadne. W odniesieniu do apelacji r. pr. .J. A. podnieść należy, że ) zarzut obrazy prawa materialnego winien być zaś podniesiony poprawnie od strony formalnej wówczas, gdy co do danego uchybienia skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych, tylko wtedy bowiem obraza prawa materialnego stanowi pierwotne źródło uchybienia. W przedmiotowej sprawie dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, o czym szerzej mowa niżej i wynikające z niej ustalenia faktyczne nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że dokonana w zaskarżonym wyroku subsumpcja ustalonego działania A. S.na szkodę A. H. jest trafna. W odniesieniu do drugiego zarzutu, zawartego w tejże apelacji podnieść należy, że obraza prawa materialnego w rozumieniu art. 438 pkt 1 k.p.k. może polegać tylko na błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosowaniu przepisu niewłaściwego, a wreszcie niezastosowaniu odpowiedniego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obligatoryjne. W przedmiotowej sprawie unormowanie, zawarte w art. 216 § 3 kk ma charakter fakultatywny co oznacza, że nawet przy spełnieniu określonej w nim przesłanki Sąd nie jest zobowiązany do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Czyni to ów zarzut bezzasadnym tym bardziej, że Sąd Rejonowy słusznie nie stwierdził okoliczności w tym przepisie przewidzianych. Niezasadne są zatem także tożsame zarzuty II i IV apelacji r. pr. W. K.. Na aprobatę nie zasługują również pozostałe zarzuty, zawarte w tejże apelacji. Jej autor nie dostrzegł, że typowym skutkiem obrazy prawa procesowego, w szczególności w zakresie oceny dowodów, jest błędne ustalenie faktyczne, które stanowi ów chociażby potencjalny "wpływ na treść wyroku". Z kolei typowym następstwem błędnych ustaleń faktycznych jest obraz prawa materialnego. W rezultacie może być więc tak, że dane jedno uchybienie będzie niejako oddziaływało w sferze trzech względnych przyczyn odwoławczych wymieniony w art. 438 k.p.k., tj. w sferze prawa procesowego, ustaleń faktycznych i prawa materialnego. Nie oznacza to jednak, że należy podnosić trzy odrębne rodzaje zarzutów. Dane jedno uchybienie daje bowiem podstawę do podniesienia jednego zarzutu. To samo uchybienie nie może stanowić zarazem obrazy prawa procesowego, obrazy prawa materialnego i błędu w ustaleniach faktycznych. Prawidłowo podniesiony od strony formalnej zarzut winien opierać się na pierwotnej przyczynie uchybienia, a nie na dalszych skutkach, które to uchybienie powoduje. Jeżeli błędne ustalenie faktyczne i nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego jest tylko skutkiem obrazy prawa procesowego, to należy podnieść jedynie zarzut oparty na podstawie określonej w art. 438 pkt 2 k.p.k., a wady w zakresie ustaleń faktycznych i zastosowania prawa materialnego, jak już to podkreślono wyżej, wskazać jako następstwo tego uchybienia, tj. chociażby potencjalny wpływ na treść wyroku. Zarzut oparty na przyczynie odwoławczej wymienionej w art. 438 pkt 3 k.p.k. winien być podniesiony wówczas, gdy błędne ustalenia faktyczne stanowią pierwotną przyczynę uchybienia, tj. wtedy, gdy co do danego uchybienia apelujący nie kwestionuje sposobu procedowania, w szczególności sposobu gromadzenia dowodów i ich oceny. Pierwotnym, acz niezasadnym zarzutem jest zatem obraza prawa procesowego, w to art. 4, 7 i 410 kpk. Ten ostatni przepis nie został jednak w żadnym stopniu naruszony, podobnie jak nie doszło do uchybienia zasadzie obiektywizmu. Wszak nie dochodzi do obrazy art. 410 kpk w sytuacji, w jakiej Sąd Rejonowy dokonuje oceny materiału dowodowego a w jej wyniku uznaje część dowodów za niewiarygodne. Takie decyzje są bowiem powinnością sądu orzekającego, od którego to obowiązku sąd taki nie może się uchylić. Z kolei dokonanie przez sąd odwoławczy nowej, odmiennej oceny dowodów jest uzasadnione tylko wówczas, gdy w wyniku kontroli odwoławczej stwierdzona zostanie dowolność oceny poczynionej przez sąd pierwszej instancji. Jeżeli ocena dokonana przez sąd pierwszej instancji jest zgodna z zasadami, o których mowa w art. 7 k.p.k., to pozostaje ona pod ochroną prawa i nie ma podstaw do jej zmiany w postępowaniu odwoławczym. Sąd Rejonowy dokonał w przedmiotowej sprawie logicznej i pełnej oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, zaś ocena ta, zawarta w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia zasługuje na aprobatę. Skarżący, co wprost wynika z twierdzeń zawartych we wszystkich zarzutach upatruje ich zasadności w prawdziwych twierdzeniach, dotyczących reakcji pokrzywdzonych na zachowania oskarżonej, w tym ich działaniach o charakterze odwetowym i odstąpieniu od zablokowania kontaktu z A. S.. Takie zachowania w żadnej mierze nie depenalizują jednak przypisanych oskarżonej działań, choć oczywiście wpływają na stopień ich społecznej szkodliwości. Nie bez wpływu na ów stopień jest także to, że A. P.związał się w czasie trwania związku małżeńskiego z oskarżoną z inną kobieta, którą jest A. H.. Słusznie obrońca się na te okoliczności powołał, jednakże zostały one dostrzeżone przez Sąd Rejonowy, czego przejawem było zastosowanie instytucji, przewidzianej w art. 37a § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk a także wymierzenie stosunkowo łagodnych grzywien za poszczególne, popełnione przez oskarżona przestępstwa oraz łagodnej grzywny łącznej. Wbrew stanowisku obrońcy nie doszło również do naruszenia art. 5 § 2 kpk. Obrońca w ogóle nie wskazał, jakie wątpliwości powinien powziąć Sąd Rejonowy i w jaki sposób – bez obrazy wskazanego przepisu- powinne zostać one rozstrzygnięte. . Dla oceny czy została naruszona zasada in dubio pro reo, nie są zresztą istotne wątpliwości strony procesowej, ale jedynie to, czy sąd orzekający wątpliwości takie powziął i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo czy w świetle realiów konkretnej sprawy, wątpliwości takie powinien był powziąć. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne są bowiem wynikiem przydania waloru wiarygodności przeprowadzonym dowodom, nie można skutecznie zarzucać naruszenia reguły, o jakiej mowa. Rację ma obrońca, powołując się na materialny charakter występku z art. 190a § 1 kk. Podnieść jednak należy, że czym innym jest wzbudzenie poczucia szeroko pojętego zagrożenia, dyskomfortu i naruszenia przestrzeni osobistej - o czym mowa w art. 190a § 1 k.k., a czym innym grożenie podjęciem konkretnego, niebezpiecznego i nielegalnego zachowania - w myśl art. 190 § 1 k.k. Dlatego też możliwe jest przypisanie sprawstwa obu tych czynów jako odrębnych, zaś w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy nie przypisał oskarżonej sprawstwa przestępstwa groźby karalnej. Jej treścią jest bowiem popełnienie przestępstwa, nie zaś zapowiedź podjęcia dolegliwych wprawdzie, lecz zgodnych z prawem działań. Z tego powodu za niezasadny uznać należy sformułowany w apelacji prokuratora zarzut 3. Oczywiście przestępstwo uporczywego nękania może być dokonane na szkodę współmałżonka, lecz w realiach przedmiotowej sprawy działania sprawcze oskarżonej miały postać ustaleń miejsca pobytu jej ówczesnego męża i weryfikacji podejrzeń o jego wiązek z inną kobietą. Słusznie zatem określony został w zaskarżonym wyroku czasookres niezgodnej z prawem działalności A. S.na szkodę A. P.. Autor apelacji wydaje si e zdawać z tego sprawę, skoro w zarzucie powołuje się jedynie na możliwość, nie zaś pewność w tym zakresie. Z kolei zrealizowane później zapowiedzi w zakresie władzy rodzicielskiej nie miały z opisanej wyżej przyczyny charakteru groźby karalnej. Oskarżyciel publiczny nie ustrzegł się przy tym tego samego, co r. pr W. K. uchybienia, polegającego na wtórnym charakterze zarzutu 3 względem zarzutu 2. Jak zostało już wyżej wskazane, Sąd Rejonowy oceny zebranego materiału dowodowego dokonał poprawnie, co znalazło przełożenie na poprawnie ustalony stan faktyczny. Nie sposób przy tym nie dostrzec, że emocje oskarżonej i będące ich wynikiem działania są w pewnej mierze zrozumiałe. Wszak oskarżony związał się z inną kobietą, zaś jego zachowanie wobec córki było na tyle naganne, że został on pozbawiony władzy rodzicielskiej. Wyłącza to możliwość zaostrzenia orzeczonych kar, bowiem pozostają one w pełnej korelacji do określonych w art. 53 kk celów.

Wniosek

zmiana zaskarżonego wyroku poprzez:

- w pkt I zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu, zmianę kwalifikacji prawnej zarzuconego oskarżonej czynu zaskarżonego wyroku z art. 190a § 1 k.k. na art. 216 § 1 k.k i na podstawie art. 216 § 3 k.k. odstąpienie od wymierzenia jej kary;

- w pkt II zaskarżonego wyroku poprzez odstąpienie od wymierzenia oskarżonej kary na podstawie art. 216 § 3 k.k.;

- ewentualnie, uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, opisanych w pkt I i II zaskarżonego wyroku.

1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania;

2) ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- zmianę opisu przypisanego oskarżonej przestępstwa na szkodę A. P.poprzez opisanie go w następujący sposób:

„w okresie od 2016 roku do 16 listopada 2020 roku w L. i innych miejscowościach uporczywie nękała A. P.w ten sposób, że poniżała go, wysyłała liczne wiadomości tekstowe, za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej i internet, które zawierały nieprawdziwe i upokarzające informacje, w których wyzywała pokrzywdzonego słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, obrażała go oraz w ten sposób, że niepokoiła pokrzywdzonego za pomocą połączeń telefonicznych, pomawiała go o postępowanie, które mogło go poniżyć w opinii publicznej, obserwowała go, zastraszała, w tym pozbawieniem kontaktów z ich wspólną małoletnią córką, wypowiadała groźby karalne, co wzbudziło u pokrzywdzonego uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia i istotnie naruszyło jego prywatność”

- zmianę kwalifikacji tego czynu żart. 216 §1 kkwzwz art. 12 §1 kk na kwalifikację z art. 190a §1 kk;

- zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonej przestępstwa na szkodę A. H. poprzez opisanie go w następujący sposób:

„ w okresie od 21 września 2019 roku do 16 listopada 2020 roku w L. i innych miejscowościach na terenie Polski uporczywie nękała A. H. w ten sposób, że wysyłała liczne i obraźliwe wiadomości tekstowe za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej i internet, które zawierały nieprawdziwe i upokarzające informacje oraz charakter dyskryminujący ze względu na narodowość pokrzywdzonej, w których wyzywała pokrzywdzoną słowami powszechnie uznanymi za obelżywe oraz w ten sposób, że pomawiała pokrzywdzoną, bezpodstawnie inicjowała postępowania organów państwowych jak (...) Urząd Wojewódzki we W., Straż Graniczna względem pokrzywdzonej pomawiając w swych pismach do urzędów pokrzywdzoną, obrażając ją, poniżając, obserwowała pokrzywdzoną, co wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i istotnie naruszyło jej prywatność”;

- wymierzenie oskarżonej za przestępstwa z art. 190a §1 kk na szkodę A. P.i A. H. przy przyjęciu art. 91 §1 kk kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby wynoszący 3 lata, orzeczenie wobec oskarżonej obowiązku informowania kuratora o przebiegu próby, na podstawie art. 46 § 1 kk orzeczenie na rzecz pokrzywdzonego A. P.zadośćuczynienia w kwocie 5000 zł, orzeczenie wobec oskarżonej zakazu kontaktowania się z A. P.i A. H. oraz zakazem zbliżania się do obojga pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 50 metrów; orzeczenie wobec oskarżonej obowiązku uiszczenia opłaty oraz kosztów postępowania;

3) z ostrożności procesowej wniósł o zmianę opisu czynu przypisanego przez Sąd I Instancji oskarżonej na szkodę A. P.poprzez dodanie sformułowania: „ w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru”;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Podniesione w apelacjach zarzuty nie okazały się zasadne a co za tym idzie również zawarte w nich, korelujące z zarzutami wnioski zasadne nie są.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji jest wolny w tym zakresie od uchybień, opisanych w apelacjach i nie zawiera on również uchybień, o jakich mowa w art. 439 kpk i art. 440 kpk..

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III

Wywiedziona przez obrońców apelacje nie okazały się zasadne. Z kolei Sąd nie podzielił stanowiska procesowego, zawartego w apelacji oskarżyciela publicznego a tym samym nie doszło do jej uwzględnienia. W tej sytuacji, zgodnie z unormowaniami, zawartymi w art. 633 kpk i art. 636 § 2 kpk zasadne jest zwolnienie oskarżonej od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Z kolei podstawą zasądzenia od oskarżonej na rzecz oskarżycieli posiłkowych należności z tytułu zastępstwa procesowego jest art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońcy, oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana