Wyrok z 1 lipca 2025, sygn. I C 1863/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 lipca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie: Przewodniczący: sędzia Juliusz Ciejek

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Kosowska

po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2025 r. w Olsztynie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko A. S.

o zapłatę lub zapłatę

I.  umarza postępowanie o zapłatę kwoty 270.000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie,

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala,

III.  zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 10.817 (dziesięć tysięcy osiemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 1863/23

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 15.11.2023 r. przeciwko A. S. powód (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W., wniósł o:

1.  zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 337.720,93 zł, w tym kwotę 270.000 zł z tytułu zwrotu kapitału kredytu wypłaconego na podstawie zawartej przez strony umowy kredytu oraz kwotę 67.720,93 zł tytułem zwrotu korzyści majątkowej z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia na skutek skorzystania z kapitału udostępnionego przez bank (dalej jako „korzyść kredytobiorcy”) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następującego po dniu doręczenia pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty,

ewentualnie,

2.  zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 315.526,85 zł tytułem zwrotu urealnionej w związku ze zmianą wartości pieniądza w czasie kwoty kapitału kredytu wypłaconego na podstawie zawartej przez strony umowy kredytu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następującego po dniu doręczenia odpisu pozwu stronie pozwanej.

Ponadto, powód wniósł o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Powód wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy zawisłej między stronami przed Sądem Apelacyjnym w B., sygn. akt (...) z uwagi na fakt, że od wyniku postępowania z powództwa kredytobiorcy zależy wynik niniejszej sprawy.

W uzasadnieniu powód wskazał, że strony łączyła umowa kredytu na podstawie którego pozwanej została udostępniona kwota 270.000 zł. Pozwana wystąpiła przeciwko bankowi z powództwem, które oparła na twierdzeniach o abuzywności postanowień umowy kredytu dotyczących zasad rozliczania wypłaty i spłaty kredytu. W ocenie pozwanej skutkiem uznania kwestionowanych przez nią postanowień za abuzywne powinno być m.in. uznanie umowy kredytu za nieważną, względnie trwale bezskuteczną. Sprawa z powództwa pozwanej przeciwko bankowi zawisła aktualnie przed Sądem Apelacyjnym pod sygn. akt(...). Niniejszym pozwem powód dochodzi od pozwanej zwrotu wypłaconych środków pieniężnych oraz zwrotu korzyści uzyskanych przez pozwaną na skutek korzystania przez nią z kapitału na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Ewentualnie, powód wskazał, że konieczne jest urealnienie wzajemnych świadczeń stron. Podstawę takiego rozliczenia stanowi przepis art. 358 ¹ § 3 k.c., którego przesłanką jest istotna zmiana siły nabywczej pieniądza. Kwota wypłaconego pozwanej kapitału kredytu w wysokości urealnionej wynosi 315.526,85 zł i takiej kwoty powód dochodzi tytułem żądania ewentualnego.

(pozew k. 4-16)

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości, głównego jak też i ewentualnego. Nadto, wniosła o zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Pozwana wniosła oddalenie wniosku powoda o zawieszenie postępowania.

W uzasadnieniu przyznała, że sprawa jej z powództwa o ustalenie i zapłatę obecnie toczy się przed Sądem Apelacyjnym w B. w sprawie o sygn. akt (...). Pozwana w niniejszej sprawie kwestionuje podnoszony przez powoda fakt uzyskania przez nią przysporzenia będącego skutkiem korzystania z kwoty udostępnionego kapitału kredytu w ramach umowy kredytowej. Pozwana stwierdziła, że skierowane wobec niej roszczenie o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia z tytułu zwrotu kapitału wypłaconego pozwanej jest aktualnie pozbawione podstaw prawnych i powództwo w tym zakresie jako nieudowodnione wino zostać oddalone. W ocenie pozwanej żądanie przez powoda wynagrodzenia za korzystanie z udostępnionego kapitału jest sprzeczne z art. 5 k.c. oraz art. 6 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady(...) w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. W zakresie żądania ewentualnego pozwana wskazała, że z uwagi na brzemiennie art. 358 ^{( 1)} § 4 k.c. powód nie może opierać swojego roszczenia na zmianie siły nabywczej pieniądza.

(odpowiedź na pozew k. 39-47)

Pozwana w piśmie z dnia 08.05.2025 r. podniosła zarzut potrącenia wzajemnych roszczeń stron, w zakresie którego pozwana złożyła powodowi oświadczenie w treści pisma z dnia 24.04.2025 r. i wniosła w związku z powyższym o oddalenie powództwa.

(pismo powódki – k. 93-95)

Powód wskazał, że nie kwestionuje zarzutu potrącenia zgłoszonego przez pozwaną w piśmie z dnia 08.05.2025 r. i mając to na uwadze:

- w oparciu o art. 203 § 1 k.p.c. częściowo cofa powództwo sformułowane w pkt I ppkt. 1 petitum pozwu w zakresie kwoty 270.000 zł tj. w zakresie wartości nominalnej kredytu wypłaconego pozwanej na podstawie umowy kredytu,

- podtrzymał powództwo w pozostałym zakresie, w tym również w zakresie roszczenia ewentualnego.

(pism powoda z dnia 12.06.2025 r. – k. 112)

Pozwana wniosła o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W dniu 01.07.2025 r. pozwana oświadczyła, że wyraża zgodę na cofnięcie pozwu jak w piśmie z dnia 13.06.2025 r.)

(pismo pozwanej – k. 114, protokół rozprawy – k. 119)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 27 kwietnia 2007 r. pozwana jako konsument zawarła z powodem umowę kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...). Bank udzielił kredytu w kwocie 270.000 zł w walucie (...) na okres 300 miesięcy od dnia zawarcia umowy do dnia 30.04.2032 r. (§ 2 ust. 1 umowy).

(dowód: umowa kredytu – k. 21-24)

Pozwanej kredyt został wypłacony w kwocie 270.000 zł. Pozwana uiściła na rzecz powoda w ramach wykonywania umowy kwotę 414.852,22 zł.

( dowód: okoliczność bezsporna, zestawienie – k. 31-32v.)

Sąd Okręgowy wO. wyrokiem z dnia 07.10.2022 r. w sprawie(...) z powództwa pozwanej przeciwko powodowemu bankowi oddalił żądanie o ustalenie nieważności umowy kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) z dnia 27.04.2007 r. i zapłatę z tego tytułu. Sąd uwzględnił żądanie pozwanej o ustalenie, że postanowienia umowy kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) z dnia 27.04.2007 r. tj. § 2 ust. 1 w części dotyczącej „denominowanego (waloryzowanego) w walucie (...), § 2 ust. 2 i 3, § 4 ust. 1a, § 8 ust. 1, § 9 ust. 2 są bezskuteczne wobec kredytobiorczyni i zasądził na jej rzecz z tego tytułu kwotę 96.424,91 zł.

Następnie, obie strony sporu wywiodły apelację od powyższego wyroku.

Sąd Apelacyjny wB., I Wydział Cywilny wyrokiem z dnia 01.03.2024 r. w sprawie(...) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- w punkcie I ustalił, że umowa kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) zawarta dnia 27.04.2007 r. jest nieważna,

- w punkcie II zasądził od banku na rzecz kredytobiorczyni kwotę 70.757,97 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16.12.2020 r. do dnia zapłaty i oddalił powództwo w pozostałej części,

- uchylił pkt III, IV i V wyroku

- oddalił apelację powódki i pozwanego w pozostałej części.

Wyrok ten zawierał również rozstrzygniecie o kosztach procesu.

(dowód: wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 07.10.2022 r. wraz z uzasadnieniem - k. 50-63v., apelacja powoda i pozwanej – k. 64-77, wyrok Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 01.03.2024 r. – k. 88, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25.02.2025 r. wraz z uzasadnieniem – k. 89-90)

Pozwana pismem z dnia 14.05.2024 r. wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 355.136,06 zł tytułem świadczenia spełnionego przez nią na dzień 15.03.2024 r. na poczet spłaty rat kapitałowo-odsetkowych w ramach wyżej wskazanej umowie kredytu. Termin zapłaty został wyznaczony jako dzień doręczenia pisma. Powód odebrał wezwanie w dniu 22.05.2024 r.

Następnie, pozwana pismem z dnia 24.04.2025 r. złożył powodowi oświadczenie o potrąceniu wierzytelności przysługującej pozwanej w kwocie 355.136,06 zł z tytułu uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych nieobjętych wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 01.03.2024 r. (...) z wierzytelnością Banku w kwocie 270.000 zł z tytułu zwrotu udostępnionego kapitału. Powód odebrał oświadczenie w dniu 28.04.2025 r.

(dowód: pismo pozwanej z dnia 14.05.2024 r. wraz z potwierdzeniem nadania – k. 100-102, wydruk z śledzenia przesyłek – k. 103, oświadczenie o potrąceniu wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru – k. 98-99)

Sąd zważył, co następuje:

Sąd umorzył postępowanie o zapłatę kwoty 270.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami z uwagi na cofnięcie pozwu w tym zakresie przez powoda. Sąd oddalił roszczenie powoda o zapłatę kwoty 67.720,93 zł tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z udostępnionego kapitału. Sąd nie uwzględnił również roszczenia ewentualnego o zapłatę kwoty 315.526,85 zł tytułem zwrotu urealnionej w związku ze zmianą wartości pieniądza w czasie kwoty kapitału kredytu wypłaconego na podstawie zawartej umowy. Z uwagi na fakt, że umowa kredytu łącząca strony jest nieważna, strony powinny rozliczyć się pomiędzy sobą w oparciu o przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu poprzez zwrot korzyści. Strony dokonały rozliczenia pomiędzy sobą należności z tytułu udostępnionego kapitału oraz dokonanych spłat. Brak jest podstaw do zasądzenia wynagrodzenia za korzystanie z udostępnionego kapitału oraz kwoty stanowiącej urealnioną kwotę udostępnionego kapitału.

Sąd dokonał ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o załączone do akt i niekwestionowane przez strony dokumenty. W niniejszej sprawie okoliczności faktyczne nie były sporne, a jedynie występował spór co do prawa - czy powodowi przysługuje jakiekolwiek świadczenie w związku z nieważnością umową. Z tego względu Sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanej jako nieistotny dla rozstrzygnięcia.

Wniosek powoda o zawieszenie postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Sąd Apelacyjny w B. w sprawie (...) stał się w toku niniejszego postępowania bezprzedmiotowy. Sąd ten wydał prawomocny wyrok w dniu 01.03.2024 r.

Powód pierwotnie domagał się zapłaty kwoty 270.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia następującego po doręczeniu pozwu do dnia zapłaty, tytułem zwrotu wypłaconego kapitału. Pozwana złożyła powodowi oświadczenie o potrąceniu powyższej wierzytelności. Z uwagi na rozliczenie wyżej wskazanej należności miedzy stronami po wytoczeniu powództwa, powód cofnął pozew w tym zakresie. Pozwana wyraziła zgodę na cofnięcie pozwu. W ocenie Sądu czynności powoda nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, z prawem ani nie zmierza do obejścia prawa, a więc dopuszczalna. Wobec skutecznego cofnięcia pozwu w części przez powoda, Sąd na podstawie art. 355 w zw. z art. 203 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie co do żądania zapłaty kwoty 270.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, o czym orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Powód ostatecznie domagał się zasądzenia kwoty 67.720,93 zł tytułem zwrotu korzyści majątkowej uzyskanej przez pozwaną z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia na skutek skorzystania z kapitału udostępnionego przez bank. Tytułem żądania ewentualnego powód wniósł o zasądzenie kwoty 315.526,85 zł tytułem zwrotu urealnionej kwoty kapitału kredytu w związku ze zmianą wartości pieniądza w czasie. Powód żądanie opierał na tym, iż w wyniku postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Okręgowym w O. ((...)), a następnie przed Sądem Apelacyjnym wB. (...)) ustalona została nieważność umowy kredytu łączącej strony. Sąd orzekający w niniejszej sprawie na podstawie art. 365 i 366 k.p.c. jest związany prawomocnym wyrokiem wydanym przez Sąd Okręgowy w O. i Sąd Apelacyjny w B. w zakresie ustalenia nieważności umowy kredytu.

Pozwana podniosła zarzut dotyczący nadużycia prawa podmiotowego przez powoda w rozumieniu art. 5 k.c. Wskazać należy, że przepis art. 5 k.c. stanowi, że nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonanie prawa i nie korzysta z ochrony. Sąd w wytoczonym przez powoda powództwie nie dostrzega sprzeczności ani ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa ani z zasadami współżycia społecznego. W toku postępowania ocenie podlega to czy powodowi należy się określone świadczenie w związku nieważnością umowy kredytu. Powyższe nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 5 k.c.

W ocenie Sądu w przedmiotowym przypadku powodowi nie przysługuje roszczenie z wymienionych wyżej tytułów.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że pozwana korzystała z pieniędzy udostępnionych przez bank, w przekonaniu, że ma do tego prawo na podstawie zawartej przez strony umowy. Jednym z istotnych elementów zawartej przez strony umowy kredytu było właśnie udostępnienie kredytobiorczyni określonej kwoty środków finansowych i ich wykorzystanie zgodnie z wskazanym w umowie celem. Nie ulega więc wątpliwości fakt, że pozwana mogła, a wręcz powinna pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że jest uprawniona do korzystania z wypłaconych jej środków. Powyższe, oznacza że pozwana była posiadaczem w dobrej wierze. Zgodnie z art. 224 § 1 k.c. „Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli stały się w tym czasie wymagalne.” W toku niniejszego postępowania powód nie obalił domniemania prawnego wskazanego w art. 7 k.c. stanowiącego, że „ Jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary.” W takiej sytuacji, wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy w dobrej wierze przysługuje właścicielowi dopiero od dnia wytoczenia powództwa o zwrot zgodnie z przepisem z art. 224 § 2 k.c. „ Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.” Zgodnie z aktualnymi poglądami doktryny i orzecznictwa pieniądz jest rzeczą szczególnego rodzaju i mają do niego zastosowanie właśnie te przepisy. Podsumowując, pozwana do czasu wytoczenia niniejszego powództwa był posiadaczem w dobrej wierze, a więc nie jest zobowiązana do wynagrodzenia za korzystanie z udostępnionych pieniędzy. Jedynie, na gruncie wskazanych przepisów posiadacz w złej wierze były zobowiązany do świadczenia w tym zakresie na rzecz właściciela. Powód w niniejszej sprawie dochodził wyłącznie wynagrodzenia za korzystanie z kapitału za okres sprzed wytoczenia powództwa, a więc do kwestii czy i w jakiej wysokości przysługuje powodowi roszczenie za okres objęty pozwem nie znajdzie zastosowania przepis art. 224 § 2 k.c.

Następnie podkreślić należy, że w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda świadczenia w postaci wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z kapitału byłoby sprzeczne z Dyrektywą(...). Dyrektywa ta ma przede wszystkim na celu zapewnienie ochrony konsumentów poprzez sankcjonowanie niepożądanych działań przedsiębiorców względem słabszego podmiotu obrotu gospodarczego jakim właśnie jest konsument. Zasadą jest, że to przedsiębiorca stosujący nieuczciwe czy niedozwolone postanowienia umowne ponosi konsekwencje takich decyzji, a powinny one być na tyle dotkliwe, aby w przyszłości nie podejmował tego rodzaju działań. Spór w niniejszej sprawie dotyczący wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z kapitału powstał z uwagi na fakt, że powód stosował postanowienia abuzywne w umowie kredytowej łączącej go z pozwaną. Wobec uznania, że umowa jest nieważna, powodowi przysługuje wyłącznie roszczenie o zwrot wypłaconej kwoty kredytu jako świadczenia nienależnego na podstawie art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. – bez zysku w postaci umownego świadczenia odsetkowego. Przyznanie zaś wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z kapitału nie byłoby niczym innym jak obejściem ustawy i przyznaniem powodowi „należnych na podstawie nieważnej umowy odsetek” tylko nazwanych wynagrodzeniem za bezumowne korzystanie z kapitału. W takiej sytuacji Dyrektywa (...) nie odniosłaby zamierzonego skutku, bowiem ryzyko utraty być może niewielkiej części zysku (różnicy pomiędzy odsetkami wynikającymi z umowy, a wysokością wynagrodzenia za bezumowne korzystanie) byłoby nieznaczne w porównaniu z utratą całkowitego zysku. W takiej sytuacji przepisy dotyczące konsumentów nie spełniałyby swojej roli tj. nie chroniłyby ich przed nieuczciwymi działaniami przedsiębiorców.

Jednocześnie wskazać należy, że kwestia praw i obowiązków stron o różnej pozycji w obrocie gospodarczym – konsumenta i przedsiębiorcy – była rozpatrywana na gruncie Dyrektywy (...). W sytuacji gdy konsument nabył samochód, który później okazałby się wadliwy (w terminie ustawowym obowiązywania rękojmi za wady, wada istotna), nabywca uprawniony byłby do odstąpienia od umowy. W takiej sytuacji strony powinny zwrócić sobie to co wyłącznie wzajemnie świadczyły czyli pojazd i cenę nabycia. Zbywca pojazdu na podstawie żadnego przepisu nie jest uprawniony do dochodzenia roszczenia za korzystanie z tego pojazdu, a jedynie nabywca mógłby dochodzić naprawienia poniesionej szkody w związku z nabyciem wadliwego pojazdu.

W dalszej kolejności w ocenie Sąd wskazany przez powoda w niniejszej sprawie przepis art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. również nie znajduje zastosowania. Powyższa regulacja prawna odnosi się wyłącznie do świadczenia nienależnego, a z pewnością wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z kapitału takim świadczeniem nazwać nie można. Jak już zostało to wskazane wyżej po stronie powoda jedynym świadczeniem nienależnym jest wypłacona kwota kredytu na podstawie nieważnej umowy. Wynagrodzenie za korzystanie z kapitału jest wyłącznie skutkiem zwrotu świadczenia nienależnego, lecz samo w sobie nim nie jest. Nie można więc stosować przepisów odnoszących się do świadczenia nienależnego do roszczenia, które nie stanowi świadczenia nienależnego.

Na gruncie przepisów prawa cywilnego należałoby jeszcze rozważyć kwestię odsetek jako świadczenia związanego z korzystaniem z cudzego kapitału. Do odsetek umownych lub ustawowych odnoszą się przepisy art. 359 k.c. i 481 k.c. Wypowiedział się w tym temacie Sąd Apelacyjny w B. w wyroku z dnia 20.02.2020 r. sygn. akt (...) i stanowisko to podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia wskazano „Uwzględnienie stanowiska powoda doprowadziłoby w istocie do sui generis „reaktywacji” nieważnej umowy kredytowej stron w zakresie oprocentowania, co pozostawałoby w sprzeczności z koniecznością zaniechania stosowania nieuczciwego warunku, który skutkował taką sankcją oraz zapobieżenia uzyskania przez kredytodawcę z tego tytułu korzyści. (…) Wreszcie nie sposób w tym zakresie pominąć stanowiska, że brak jest podstaw do tego, by kredytobiorca w ramach rozliczenia nieważnej umowy na podstawie przepisów o nienależnym świadczeniu „płacił za korzystanie z pieniędzy”. Roszczenie restytucyjne nie jest „czystym” zobowiązaniem pieniężnym i odsetki nie wchodzą tu w grę.”

Ponadto, w dniu 15 czerwca 2023 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ogłosił orzeczenie w sprawie (...), w którym rozstrzygnął pytanie prejudycjalne, czy w przypadku uznania, że umowa kredytu zawarta przez bank i konsumenta jest od początku nieważna z powodu zawarcia w niej nieuczciwych warunków umownych, strony oprócz zwrotu pieniędzy zapłaconych w wykonaniu tej umowy (bank - kapitału kredytu, konsument - rat, opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych) oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od chwili wezwania do zapłaty, mogą domagać się także jakichkolwiek innych świadczeń, w tym należności (w szczególności wynagrodzenia, odszkodowania, zwrotu kosztów lub waloryzacji świadczenia). (...) uznał że prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie, aby banki mogły żądać od kredytobiorców dodatkowych świadczeń, w tym wynagrodzenia za korzystanie z kapitału.

W świetle przedstawionej argumentacji Sąd oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego, jako nieistotny dla rozstrzygnięcia.

Wobec niespełniania przesłanek z art. 405 k.c. w zw. 410 k.c. oraz art. 224 k.c. Sąd oddalił roszczenie powoda o zapłatę kwoty 67.720,93 zł w całości, jako pozbawione podstaw prawnych i faktycznych, o czym orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.

Powód wniósł również o zasądzenie kwoty 315.526,85 zł tytułem zwrotu urealnionej kwoty kapitału kredytu. Podstawę prawną swojego żądania wywodził z przepisu art. 358 ¹ § 3 k.c. jako istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie również to roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie w jakiejkolwiek części. Powód żądał, by waloryzacji dokonać na podstawie art. 358 ¹ § 3 k.c. według wskaźników inflacji. Przede wszystkim wskazać należy, że przedstawiona powyżej argumentacja odnosząca się Dyrektywy(...)pozostaje również aktualna co do powyższego roszczenia. Ponadto, wskazać należy że zgodnie z art. 358 ¹ § 4 k.c. z żądaniem zmiany wysokości lub sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego nie może wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa. Bezsporne i oczywiste jest to, że powód jest przedsiębiorcą, a zgłoszone żądanie bezsprzecznie pozostaje w związku z prowadzeniem przez powoda przedsiębiorstwem. Występuje również pogląd przeciwny dotyczący tego, że roszczenie banku jest świadczeniem nienależnym, a nie świadczeniem z obowiązującej umowy. Jednak w ocenie Sądu pogląd ten jest nieadekwatny do przedmiotowej sprawy. Wadliwa umowa kredytu, zawierająca postanowienia abuzywne została zawarta w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa jak również wykonywanie nieważnego stosunku prawnego oraz wzajemne rozliczenie stron. Nie zostało wykazane aby na którymkolwiek etapie został zerwany związek wadliwej umowy z prowadzonym przez powoda przedsiębiorstwem.

W świetle przedstawionej argumentacji Sąd oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego, jako nieistotny dla rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 358 ¹ § 4 k.c. oddalił roszczenie powoda o zapłatę kwoty 315.526,85 zł, jako pozbawione podstaw prawnych i faktycznych, o czym Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. poprzez obciążanie powoda obowiązkiem ich zwrotu na rzecz pozwanych w całości. Powódka przegrała proces w całości. Postępowanie zostało umorzone w znacznej części na skutek cofnięcia przez powódkę pozwu. Jednak w tym zakresie należy traktować stronę powodową jak stronę przegrywającą.

Powód nie musiał wytaczać niniejszego powództwa. W świetle utrwalonego już orzecznictwa mógł dokonać umorzenia wierzytelności poprzez skorzystanie z zarzutu potrącenia. Na jego rachunku pozostawała bowiem kwota 355.136,06 zł wpłacona przez pozwaną. Dopuszczalność dochodzenia w procesie tego typu roszczeń przeciwko konsumentowi zakwestionował też ostatecznie (...) w Wyroku z 19 VI 2025 r ((...))

Koszty procesu po stronie pozwanej obejmowały wynagrodzenie pełnomocnika (radcy prawnego) w stawce wynikającej z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (10.800 zł) oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictwa (17 zł).

O odsetkach od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Z tego względu Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 10.817 zł, o czym orzekł jak w punkcie III sentencji wyroku.