Wyrok z 8 lipca 2025, sygn. I C 41/24
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Sygn. akt: I C 41/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 lipca 2025 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny
w składzie: Przewodniczący: sędzia Juliusz Ciejek
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Kosowska
po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. w Olsztynie
na rozprawie
sprawy z powództwa R. Bank (...) z siedzibą w W. (...) R. Bank (...) (...) Oddział w Polsce
przeciwk o T. C. i B. K.
o zapłatę i zmianę wysokości świadczenia
I. umarza postępowanie w zakresie żądania dokonania waloryzacji i roszczenia o zapłatę z tego tytułu kwoty 38.702 zł 54 gr,
II. w pozostałym zakresie powództwo oddala,
III. zasądza od powoda na rzecz pozwanej B. K. kwotę 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
Sygn. akt I C 41/24
UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 13.12.2023 r. przeciwko B. K. i T. C. powód R. Bank (...) w W. Oddział w Polsce wniósł o:
I. zasądzenie solidarnie, ewentualnie łącznie, ewentualnie w częściach równych, ewentualnie in solidum od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 270.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia doręczenia odpisu pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty, tytułem zwrotu równowartości nominalnej kwoty kapitału kredytu wypłaconego stronie pozwanej,
ewentualnie,
II. zmianę na podstawie art. 358 1 § 3 k.c. wysokości świadczenia pieniężnego w postaci wypłaconej kwoty kapitału kredytu i w konsekwencji wnosi o zasądzenie solidarnie, ewentualnie łącznie, ewentualnie w częściach równych, ewentualnie in solidum, od strony pozwanej na jego rzecz dodatkowo kwoty 38.702,54 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia doręczenia odpisu niniejszego pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty, tytułem zmiany wysokości świadczenia pieniężnego – wypłaconej kwoty kapitału kredytu, na skutek waloryzacji sądowej wynikającej z istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza za okres od dnia wypłaty kwoty kredytu do dnia 25.07.2021 r. przy czym dochodzona kwota uwzględnia wysokości i daty spłat dokonywane przez stronę pozwaną ma rzecz powoda.
Nadto, powód wniósł o zasądzenie od pozwanych solidarnie, ewentualnie łącznie, ewentualnie w częściach równych, ewentualnie in solidum od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
Powód wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym z powództwa strony pozwanej przeciwko powodowi, pod sygn. akt (...) będącego obecnie na etapie postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem niniejszej sprawy jest żądanie, aby strona pozwana zwróciła powodowi równowartość kwoty kapitału wypłaconego na podstawie umowy o kredyt waloryzowany walutą obcą oraz dodatkowe świadczenie pieniężne z tytułu waloryzacji sądowej wypłaconej kwoty kapitału kredytu w związku z istotną zmianą siły nabywczej pieniądza. Wobec uznania przez sąd w postępowaniu z powództwa strony pozwanej przeciwko powodowi, że umowa jest trwale bezskuteczna (nieważna) strony są zobowiązane do wzajemnego rozliczenia. Powód dochodzi roszczeń mu należnych z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia strony pozwanej. Bank stoi na stanowisku, że przysługuje mu zarówno roszczenie o zwrot udostępnionego kapitału z uwzględnieniem zmiany siły nabywczej pieniądza. Powód wskazał, że jego roszczenia nie są przedawnione.
(pozew k. 4-16v.)
Postanowieniem z dnia 12.06.2024 r. na mocy art. 177 § 1 pkt 6 w zw. z art. 1391 § 2 k.p.c. zawiesił postępowanie, wobec niedoręczenia skutecznie pozwanemu odpisu pozwu.
(postanowienie – k. 68)
Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o:
- oddalenie powództwa w całości, zarówno głównego jak też i ewentualnego,
- zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z kwotą 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu zakwestionowała stwierdzenie powoda, że jego roszczenie nie uległo przedawnieniu. Zaprzeczyła, by w stanie faktycznym niniejszej sprawy doszło do istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza, po powstaniu zobowiązania. Nadto, podniosła zarzut potrącenia wierzytelności w kwocie 394.718,02 zł z wierzytelnością powoda. Na wierzytelność pozwanej składa się:
- 54.312,60 CHF (co daje po kursie średnim NBP z dnia 18.07.2024 r. tj. 4, (...) kwotę 241.383,46 PLN),
- 3.458,90 PLN (jako różnicę pomiędzy wpłatami dokonanymi przez pozwaną w PLN na poczet udzielonego kredytu w łącznej wysokości 81.511,37 zł, a kwotą zasądzoną w wyroku z dnia 30.03.2022 r. w sprawie sygn. akt(...) tj. 78.052,47 PLN),
- odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od kwoty 54.312,60 CHF za okres od dnia 23.06.2022 r. ( tj. dnia złożenia przez powoda oświadczenia o zwolnieniu hipoteki) do dnia 18.07.2024 r. tj. 13.284,23 CHF, co daje po kursie średnim NBP – 4, (...) kwotę 59.029,80 zł,
- odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od kwoty 3.458,90 PLN za okres od dnia 23.06.2022 r. ( tj. dnia złożenia przez powoda oświadczenia o zwolnieniu hipoteki) do dnia 18.07.2024 r. tj. 845,86 PLN.
(odpowiedź na pozew pozwanej – k. 70-84)
Powód w piśmie z dnia 19.07.2024 r. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania.
(pismo powoda – k. 123)
Sąd postanowieniem z dnia 26.07.2024 r. podjął postępowanie w sprawie w części, a mianowicie w zakresie żądań skierowanych przeciwko pozwanej B. K..
(postanowienie – k. 128)
Powód zakwestionował podniesiony przez pozwaną zarzut potrącenia. Pozwana nie złożyła wobec powoda materialnoprawnego oświadczenia o potrąceniu wierzytelności. Pozwana nie wykazała, że przysługuje jej wierzytelność objęta zarzutem potrącenia, bowiem umowa została zawarta przez obojga pozwanych, a zatem pozwana winna wykazać, że spłacała należność z niej wynikające w sposób samodzielny.
W ocenie powoda, strona pozwana nadużyła prawa procesowego powołując się na zarzut przedawnienia w stosunku do wypłaconej kwoty kapitału kredytu, co oczywiście nie nastąpiło.
(pismo powoda – k. 134-137v.)
Powód pismem z dni 10.09.2024 r. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania.
(pismo powoda – k. 142)
Postanowieniem z dnia 18.09.2024 r. Sąd podjął postępowanie w sprawie w zakresie żądań skierowanych przeciwko pozwanemu T. C..
(postanowienie – k. 145)
Pozwany w odpowiedzi na pozew z dnia 12.11.2024 r. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach procesu do dnia zapłaty.
Pozwany wskazał, że pozew banku jest bezpodstawny. Pozwany nigdy nie występował przeciwko bankowi z żadnymi żądaniami. Wskazał, że roszczenia banku są przedawnione. Podniósł, że kredyt zawarł wraz z byłą żoną. Po rozwodzie była żona pozwanego zawarła z nim ugodę na podstawie, której stała się właścicielem mieszkania oraz zobowiązała się do spłaty kredytu.
(odpowiedź na pozew pozwanego – k. 154)
Na rozprawie w dniu 06.05.2025 r. pełnomocnik powoda oświadczył, że w dniu wczorajszym strona powodowa złożyła pismo procesowe, w którym cofnęła żądanie waloryzacji i zapłaty z tego tytułu bez zrzeczenia się roszczenia. Ponadto oświadczył, że nie podtrzymuje wniosku o zawieszenie postępowania w sytuacji prawomocnego zakończenia sprawy z powództwa kredytobiorczyni. W wskazanym piśmie został również cofnięty wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.
(protokół rozprawy z dnia 06.05.2025 r. – k. 184)
Pismem z dnia 05.05.2025 r. powód cofnął bez zrzeczenia się roszczeni żądanie dokonania waloryzacji i roszczenie o zapłatę wskazane w pkt II petitum pozwu. Jednocześnie podtrzymał w całości roszczenie zawarte w pkt I petitum pozwu.
Wskazał, że w przypadku uwzględnienia przez Sąd zarzutu potrącenia, to nie wyczerpuje ono w całości roszczenia powoda. Do zwrotu w dalszym ciągu na jego rzecz pozostawałaby kwota 7.677,13 zł. Kwota ta wynika z różnicy wypłat Banku na poczet spornej umowy (kapitał + literalne wykonanie wyroku zapadłego w sprawie z powództwa kredytobiorczyni) z świadczeniem strony pozwanej.
(pismo powoda – k. 190)
Pozwana w piśmie z dnia 12.05.2025 r. w związku z oświadczeniem powoda o cofnięciu pozwu w zakresie roszczenia z pkt II petitum pozwu, wniosła o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
(pismo pozwanej – k. 197)
Pozwana w piśmie z dnia 13.06.2025 r. wskazała, że podtrzymuje dotychczasowe twierdzenia i wnioski zawarte w odpowiedzi na pozew, wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
(pismo pozwanej – k. 208-209)
Na rozprawie w dniu 08.07.2025 r. pełnomocnik pozwanej oświadczył, że wyraża zgodę na cofnięcie pozwu. Również pozwany wyraził zgodę na powyższą czynność.
(protokół rozprawy – k. 218)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 25 czerwca 2008 r. pozwani jako konsumenci zawarli z poprzednikiem prawnym powodowego banku (...) S.A. Spółką Akcyjną Oddział w Polsce – umowę o kredyt hipoteczny nr (...).
Zgodnie z umową Bank udzielił pozwanym kredytu w kwocie 270.000 zł na zakup lokali mieszkalnego na rynku wtórnym, refinansowanie poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe, modernizację, indeksowanego do (...) (§ 2 ust. 1 i ust. 2 umowy).
Okres kredytowania ustalono na 312 miesięcy (§ 2 ust. 3 i § 6 ust. 4 umowy). Raty spłaty określono jako równe, miesięczne, obejmujące kapitał i odsetki (§ 6 ust. 1 i ust. 2 umowy).
Oprocentowanie kredytu ustalono jako zmienne i stanowiące sumę stopy referencyjnej LIBOR 3M ( (...)) oraz stałej marży 1,50 punktów procentowych. Na dzień sporządzenia umowy oprocentowanie wynosiło 4,31000 % w stosunku rocznym. Zasady naliczania odsetek, ustalania wysokości oprocentowania oraz zasady zmiany oprocentowania zostały określone w regulaminie (§ 3 umowy).
Raty kredytu oraz inne należności związane z kredytem miały być pobierane z rachunku wskazanego przez kredytobiorcę w pełnomocnictwie, stanowiącym załącznik do umowy. Kredytobiorca zobowiązany był na podstawie umowy do utrzymywania wystarczających środków na ww. rachunku uwzględniając możliwe wahania kursowe w przypadku indeksowanych do waluto obcych. (§ 6 ust. 6 umowy).
Wypłata kredytu zgodnie z umową miała odbyć się jednorazowo na podstawie pisemnej dyspozycji kredytobiorcy na rachunek bankowy w niej wskazany, po spełnieniu przez kredytobiorcę warunków uruchomienia kredytu (§ 5 ust 1-4 umowy).
Kredyt został zabezpieczony hipoteką kaucyjną do kwoty 540.000 zł na prawie własności kredytowanej nieruchomości (§ 7 ust. 1 umowy).
(dowód: wydruk KRS dot. powoda – k. 17-21, umowa kredytu – k. 26-28)
Na wniosek pozwanych kredyt został wypłacony w dniu 25.08.2008 r. w kwocie 270.000 zł co stanowiło równowartość 137.684,85 CHF.
(dowód: zaświadczenie – k. 29)
Pozwani w dacie zawarcia umowy o kredyt pozostawali w związku małżeńskim. Następnie małżeństwo stron zostało rozwiązane przez rozwód. W dniu 19.01.2017 r. pozwani zawarli ugodę na podstawie której,
- pozwani dokonani zniesienia współwłasności nieruchomości w ten sposób, że kredytowana nieruchomość została przyznana na wyłączną własność pozwanej, bez obowiązku spłaty na rzecz uczestnika,
- pozwana zobowiązała się niezwłocznie zwolnić pozwanego z obciążającego go kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup nieruchomości.
(dowód: protokół sprawy przed Sądem Rejonowym w O. (...) – k. 155)
Pozwana na rzecz powoda od 25.09.2008 r. do 11.01.2022 r. uiściła kwotę 54.321,60 CHF i kwotę 81.511,46 zł.
(dowód: opinia biegłego w sprawie (...) – k. 101-106v., zaświadczenie – k. 107-112, przesłuchanie stron – k. 218v-219v.)
Pozwana wytoczyła przed Sądem Okręgowym w O. powództwo przeciwko powodowi o zapłatę 95.150,07 zł tytułem nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych w związku z stosowaniem w umowie klauzul abuzywnych (sygn. akt (...)). Sąd Okręgowy uznał się niewłaściwy miejscowo i przekazał sprawę do Sądu Okręgowego w W..
Sąd Okręgowy w W. w wyroku z dnia 12.08.2020 r. (sygn. akt (...)) zasądził od banku na rzecz kredytobiorczyni kwotę 78.052,47 zł wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia 01.08.2018 r. do dnia zapłaty. Powyższe rozstrzygnięcie wynikało z przesłankowego rozstrzygnięcia o zawarciu w umowie klauzul abuzywnych.
Następnie, Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 30.03.2022 r. w sprawie o sygn. akt(...) zmienił wyrok w części tj. w ten sposób że, że oddalił żądanie odsetkowe od kwoty 78.052,47 zł za okres od 01.08.2018 r. do 22.02.2022 r. Sąd ten przesłankowo stwierdził nieważność umowy łączącej strony niniejszego postępowania.
Od powyższego wyroku bank wywiódł skargę kasacyjną, jednak Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 14.03.2024 r. odmówił jej przyjęcia do rozpoznania ((...)).
(dowód: pozew – k. 33-42, wyrok SOW. wraz z uzasadnieniem (...), wyrok SA W. wraz z uzasadnieniem – k. 86-100, płyta CD k. 44, postanowienie SN z dnia 14.03.2024 r. – k. 116-120v., okoliczność bezsporna)
Powód uiścił na rzecz pozwanej kwotę 78.514,37 zł tytułem wykonani wyroku Sądu Okręgowego w W. i Sądu Apelacyjnego w W. zasądzających powyższą kwotę w związku z nieważnością umowy kredytu zawartej przez strony niniejszego postępowania.
(dowód: potwierdzenie przelewu – k. 193)
Pozwana pismem z dnia 04.04.2022 r. wezwała powoda do spełnienia świadczenia poprzez zapłatę kwoty 3.458,90 zł i 54.321,60 CHF w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Następnie, pozwana pismem z dnia 18.05.2022 r. złożyła reklamację powodowi co do danych dotyczących kredytu w bankowości elektronicznej, braku spłaty zobowiązania przez bank oraz wezwała do wydania zaświadczenia o wykreśleniu hipoteki. Powód w dniu 23.06.2022 r. złożył oświadczenie o zwolnieniu hipoteki.
(dowód: wezwanie do spełnienia świadczenia – k. 113, reklamacja – k. 114, oświadczenie powoda – k. 115)
Sąd zważył, co następuje:
Roszczenie powoda o zapłatę z tytułu udostępnionego kapitału podlegało oddaleniu w całości. Z uwagi na fakt, że umowa kredytu łącząca strony jest nieważna, strony powinny zwrócić to co wzajemnie sobie świadczyły. Strony dokonały rozliczenia pomiędzy sobą należności z tytułu udostępnionego kapitału oraz dokonanych spłat, co ostatecznie doprowadziło do wygaśnięcia wierzytelności powoda. Sąd umorzył postępowanie w zakresie żądania dokonania waloryzacji i roszczenia o zapłatę z tego tytułu kwoty 38.702,54 zł.
Sąd dokonał ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o załączone do akt i niekwestionowane przez strony dokumenty oraz zeznania pozwanych nie stwierdzając podstaw do podważenia ich wiarygodności. Sąd pominął wniosek powoda o żądanie z Sądu Najwyższego akt sprawy XXV C 3022/18 jako nieistotne dla rozstrzygnięcia. Najistotniejszego dokumenty z wskazanej sprawy zostały przedłożone do akt sprawy przez strony postępowania i były wystarczające do ustalenia okoliczności, na które obie strony sporu powoływały się.
Powód domagał się dokonania waloryzacji i żądał zapłaty z tego tytułu kwoty 38.702,54 zł. Po rozpoczęciu rozprawy powód w piśmie z dnia 05.05.2025 r. cofnął pozew w wskazanym wyżej zakresie bez zrzeczenia się roszczenia Pozwani wyrazili zgodę na cofnięcie pozwu w części. W ocenie Sądu czynność powoda nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, z prawem ani nie zmierza do obejścia prawa, a więc dopuszczalna. Wobec skutecznego cofnięcia pozwu w części przez powoda, Sąd na podstawie art. 355 w zw. z art. 203 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie co do żądania dokonania waloryzacji i zapłaty z tego tytułu kwoty 38.702,54 zł, o czym orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
Ostatecznie powód domagał się zasądzenia od pozwanych kwoty 270.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia odpisu niniejszego pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty. Powód żądanie opierał na tym, że w wyniku postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Okręgowym w W. (...)), a następnie Sądem Apelacyjnym w W. ((...)) przesłankowo ustalono, że umowa kredytu łącząca strony jest nieważna. Sąd orzekający w niniejszej sprawie na podstawie art. 365 i 366 k.p.c. jest związany prawomocnym wyrokiem wydanym przez Sąd Okręgowy w W. i Sąd Apelacyjny w W. w zakresie zasądzonych kwot z tytułu nieważności umowy kredytu.
Bezsporne w niniejszej sprawie było to, że umowa kredytu hipotecznego nr (...) jest nieważna. Powyższa okoliczność została prawomocnie przesłankowo ustalona przez Sąd powszechny. Mimo, że Sąd wiąże sentencja wyroku, a nie jego uzasadnienie, to w ocenie tutejszego Sądu nie istnieją żadne podstawy co do tego, aby uznać umowę kredytu w jakimkolwiek stopniu za ważną. W świetle aktualnego orzecznictwa Trybunały Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego powyższa kwestia nie powinna budzić żadnych wątpliwości.
Dotychczas w sprawach rozpoznanych w tym składzie Sądu do rozliczeń między stronami miała zastosowanie uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7.05.2021 r. w sprawie (...), w której stwierdzono, że w przypadku następczej nieważności umowy kredytowej po obu jej stronach powstają odrębne roszczenia o zwrot świadczeń nienależnie spełnionych. Ostatecznie zatem świadczenia te podlegają zwrotowi niezależnie od siebie, bez konieczności badania z urzędu, czy ich wzajemna wysokość prowadzi do powstania stanu wzbogacenia, który byłby miarą zwrotu różnicy między tymi świadczeniami. Jednak w dniu 19.06.2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie (...) zgodnie, z którym „Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady(...) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że: stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty.” Sąd mając na względzie fakt, że orzecznictwo (...) ma pierwszeństwo przed orzeczeniami Sądu Najwyższego doszedł do przekonania, że zasadny będzie zwrot kredytobiorcom dopiero kwoty uzyskanej przez bank ponad wypłacony kapitał, a więc realnie uzyskaną korzyść. Należy mieć na względzie treść przepisu art. 405 k.c. który stanowi, że kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Wprost w tym przepisie wskazano, że ustawodawca usankcjonował zwrot korzyści, a więc to co druga strona uzyskała ponad to co zobowiązana była świadczyć . Podkreślić należy, że w tym przepisie nie zostało użyte sformułowanie „zwrot świadczenia” czy też „zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy” tak jak ma to miejsce w przypadku odstąpienia od umowy w przepisach art. 494 k.c. czy 496 k.c. Jeżeli zamiarem ustawodawcy byłoby również w przypadku zastosowaniu art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. zwrot wszystkich należności wówczas w przepisie wskazano by na zwrot świadczenia, a nie zwrot korzyści. W przypadku bezpodstawnego wzbogacenia należy mieć na uwadze, że strona powołująca się na te przepisy może żądać korzyści, a więc tego co druga strona uzyskała ponad to co jej przysługiwało.
Wobec tego, kredytobiorcy mogą żądać od banku wyłącznie kwot ponad udostępniony kapitał. Zaś bank kwoty udostępnionego kapitału ale wyłącznie w takiej części w jakiej nie została ona dotychczas zaspokojona przez kredytobiorców, w toku realizacji nieważnej umowy.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, powód mógł dochodzić w niniejszej sprawie wyłącznie kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą udostępnionego kapitału, a kwotą którą otrzymał od pozwanych w ramach wykonywania nieważnej umowy. Powód żądał zwrotu kwoty 270.000 zł tytułem wypłaconego kapitału. Pozwana zaś wskazywała, że w związku z wykonaniem nieważnej umowy kredytu uiściła na rzecz powoda kwoty 54.321,60 CHF i kwotę 81.511,46 zł. Kwota 78.052,47 zł została zasądzona pozwanej w postępowaniu przez nią wytoczonym i zapłacona przez powoda. Wobec powyższego pozwana wzywała powoda do zapłaty dalszych kwot. W związku z tym, że nie posiadała ona potwierdzenia doręczenia wezwań, uznała że datą początkową do biegu odsetek będzie dzień 23.06.2022 r. tj. dzień złożenia przez powoda oświadczenia o zwolnieniu hipotek (pozwana wzywała do złożenia takiego oświadczenia), zaś datą końcową 18.07.2024 r. tj. dzień złożenia procesowego zarzutu potrącenia. Wobec tego na dzień 18.08.2024 r. pozwana posiadała względem powoda wierzytelność większą niż ostatecznie docjhodzona, w łącznej kwocie 304.718,02 zł, na którą składały się kwoty:
- 54.312,60 CHF (co daje po kursie średnim NBP z dnia 18.07.2024 r. tj. 4, (...) kwotę 241.383,46 PLN),
- 3.458,90 PLN (jako różnicę pomiędzy wpłatami dokonanymi przez pozwaną w PLN na poczet udzielonego kredytu w łącznej wysokości 81.511,37 zł, a kwotą zasądzoną w wyroku z dnia 30.03.2022 r. w sprawie sygn. akt(...) tj. 78.052,47 PLN),
- odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od kwoty 54.312,60 CHF za okres od dnia 23.06.2022 r. ( tj. dnia złożenia przez powoda oświadczenia o zwolnieniu hipoteki) do dnia 18.07.2024 r. tj. 13.284,23 CHF, co daje po kursie średnim NBP – 4, (...) kwotę 59.029,80 zł,
- odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od kwoty 3.458,90 PLN za okres od dnia 23.06.2022 r. ( tj. dnia złożenia przez powoda oświadczenia o zwolnieniu hipoteki) do dnia 18.07.2024 r. tj. 845,86 PLN.
Powód, w ocenie Sądu nie zakwestionował skutecznie wyliczeń pozwanych oraz przedstawionych przez nich kwot. Wskazał, że nawet jeżeli Sąd uznałby, iż potrącenie jest skuteczne, to do zapłaty na jego rzecz pozostaje jeszcze kwota 7.777,13 zł, choć nie poparł tego żadnymi wyliczeniami. W żaden sposób powód nie wykazał z czego wynika powyższa kwota. Nie przedstawił własnych wyliczeń ani nie wskazał na błędy metodologiczne w wyliczeniach pozwanych. Z tego względu w ocenie Sądu powód nie wykazał, że przysługuje mu jakakolwiek kwota, zaś pozwani udowodnili, że roszczenie powoda zostało w całości zaspokojone. Pozwana podniosła zarzut potrącenia, który okazał się skuteczny.
Jednocześnie podkreślić należy, że powód aby uzyskać zaspokojenie swojego roszczenia nie musiał wytaczać niniejszego powództwa. Miał możliwość skorzystania z uprawnienia do złożenia oświadczenia o potrąceniu wzajemnych wierzytelności stron, w szczególności, że środki strony pozwanej znajdowały się w jego posiadania. Jeżeli pomiędzy stronami powstałby spór co do potrąconej kwoty, to pozwani mogliby dochodzić różnicy przed Sądem i wówczas Sąd dokonałby oceny czy potrącenie banku było dokonane w właściwej wysokości. Powód jednak z takiej możliwości nie skorzystał.
Wbrew twierdzeniom pozwanych nie podlega uwzględnieniu zarzut przedawnienia przez nich zgłoszony. Pozwana wskazywała, że w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 118 k.c. zgodnie, z którym roszczenie powoda ulec powinno przedawnieniu w terminie 3 lat od dnia zakwestionowania umowy przez pozwaną. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie niezasadne jest rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia od dnia doręczenia powodowi odpisu pozwu złożonego przez pozwaną – w sprawie której żądała zapłaty z tytułu zawarcia w umowie klauzul abuzywnych. Ze względu na rozbieżną linię orzeczniczą Sądów powszechnych, strony postępowania dopiero z dniem zapadnięcia wyroku mogą mieć pełną wiedzę co do tego czy i w jakim zakresie wiąże ich umowa. Do czasu wydania prawomocnego wyroku kredytobiorca-konsument może zmienić zdanie i mieć wolę dalszego wykonywania umowy pozbawionej klauzul indeksacyjnych, a nie żądać ustalenia jej nieważności. W związku z tym dopiero rozstrzygnięcie sporu rozpoczyna bieg przedawnienia roszczenia banku co do zwrotu wypłaconego kapitału.
Nawet jeżeli przyjąć, że bieg przedawnienia rozpoczął się w dniu 17.07.2018 r. tj. w dniu doręczenia bankowi odpisu pozwu (w sprawie z powództwa kredytobiorczyni) jak wskazuje na to pozwana to w ocenie Sądu w tym wypadku znajdzie zastosowanie przepis art. 117 1 § 1 k.p.c. Okoliczności spraw frankowych, rozbieżność w orzecznictwie i uprawnienie kredytobiorców do złożenia w każdym czasie (do czasu wydania prawomocnego wyroku) oświadczenia o tym, że chcą wykonywać umowę mimo wcześniej zgłoszonego żądania ustalenia jej nieważności przemawiają za tym, aby zastosować w niniejszej sprawie przepis art. 117 1 § 1 k.p.c.
Z tego względu zarzut przedawnienia okazał się bezzasadny.
Z uwagi na powyższe, wobec braku wierzytelności po stronie powodowej, z uwagi na brak przesłanek z art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c. Sąd oddalił żądanie zapłaty jako nieuwodnione, o czym orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. poprzez obciążanie powoda obowiązkiem ich zwrotu na rzecz pozwanych w całości. Powód przegrał proces w całości.
W zakresie roszczenia co do którego powód cofnął pozew wskazać należy, że było ono już niezasadne na dzień wytoczenia powództwa. Bogate orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości zdecydowanie wskazywało, że na gruncie przedsiębiorca-konsument nie przysługuje przedsiębiorcy żadne inne świadczenie poza tym co świadczył na gruncie nieważnej umowy. Powód jako profesjonalista prowadzący setki spraw frankowych musiał mieć wiedzę o tym stanowisku na dzień wytoczenia powództwa.
Pozwany nie poniósł żadnych kosztów w związku z swoim udziałem w sprawie.
Koszty procesu po stronie pozwanej obejmowały wynagrodzenie pełnomocnika (radcy prawnego) w stawce wynikającej z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (10.800 zł).
O odsetkach od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 11 k.p.c.
Z tego względu Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 10.800 zł, o czym orzekł jak w punkcie III sentencji wyroku.