sygn. II C 94/16 25 października 2024 Sąd Okręgowy w Warszawie

Wyrok z 25 października 2024, sygn. II C 94/16

Data orzeczenia 25 października 2024

Sąd Sąd Okręgowy w Warszawie

Wydział II Wydział Cywilny

Tagi

#Sąd Okręgowy w Warszawie #II Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 6 kc art. 28 kpa art. 35 kp art. 35 kpa art. 80 kpa art. 97 kpa art. 98 kpc art. 102 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)

art. 123 kpc art. 177 kpc art. 203 kpc art. 361 kc art. 365 kpc art. 386 kpc art. 417 kc art. 442 kc

sygn. akt II C 94/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 października 2024 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie II Wydział Cywilny

w składzie: Przewodniczący sędzia Marcin Polakowski

Protokolant Anna Frymus

po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024 roku w Warszawie na rozprawie

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w L.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Wojewodę (...) i Prezydenta (...) W.

o zapłatę

1. oddala powództwo;

2. zasądza od (...) z siedzibą w L. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 14.400,00 (czternaście tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.

sygn. akt II C 94/16

UZASADNIENIE

wyroku z 25 października 2024 roku

Pozwem z dnia 3 lutego 2016 r. skierowanym przeciwko (...) W. (pozwany nr 1) oraz Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Wojewodę (...) (pozwany nr 2) - (...) z siedzibą w L. wniósł o wydanie przeciwko pozwanym nakazu zapłaty, w którym pozwani zostaną zobowiązani solidarnie do zapłaty na rzecz powoda kwoty 68.117.836 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 marca 2015 r. do dnia zapłaty w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia pozwanym nakazu zapłaty, a nadto wydanie przeciwko pozwanemu nr 1 nakazu zapłaty i zobowiązanie pozwanego do zapłaty powodowi kwoty 27.408.888 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia pozwanemu nakazu zapłaty. Powód sformułował również wniosek o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu żądań pozwu powód wskazał, że dochodzi od pozwanych odszkodowania z tytułu szkody poniesionej na skutek niezgodnego z prawem zachowania pozwanych polegającego na niewydaniu w ustawowych terminach decyzji przyznających odszkodowanie na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n. Powód podał, że przewlekłość prowadzonych postępowań została potwierdzona przez sądy administracyjne, które stwierdziły ponadto wydanie przez pozwanych decyzji administracyjnych niezgodnych z prawem, co również skutkowało zwłoką w wydaniu prawidłowej decyzji. Postępowania administracyjne, w których pozwani dopuścili się czynów niedozwolonych, dotyczyły kwestii ustalenia wysokości odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 w zw. z art. 130 u.g.n. z tytułu wywłaszczenia pierwotnych wierzycieli (...) W., tj. spółek (...) S.A. oraz (...) sp. z o.o. jako użytkowników wieczystych działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne. Legitymacja czynna powoda do występowania z pozwem wynika natomiast z nabycia za pośrednictwem (...) od (...) Bank (...) S.A. wierzytelności dotyczących kwestii ustalenia i zapłaty odszkodowań w trybie art. 98 u.g.n. z tytułu wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego (przysługujących pierwotnie (...), przeniesionych następnie przez (...) na (...)) oraz roszczenia o odszkodowanie za szkodę poniesioną przez (...) w wyniku niezgodnych z prawem działań i zaniechań pozwanych w toku postępowań administracyjnych dotyczących ustalenia ww. odszkodowań w trybie art. 98 u.g.n. Ponadto powód upatrywał swojej legitymacji w nabyciu wierzytelności dotyczących kwestii ustalenia i zapłaty odszkodowań w trybie art. 98 u.g.n. z tytułu wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego oraz własnej szkody w związku z przewlekłością prowadzonych przez pozwanego nr 2 postępowań administracyjnych. Powód stwierdził więc, że w stosunku do wszystkich działek będących przedmiotem pozwu, sądy administracyjne stwierdziły, że Prezydent (...) W. nie wydał decyzji o ustaleniu odszkodowania mimo istnienia takiego obowiązku, zatem w stosunku do wszystkich postępowań dotyczących ustalenia odszkodowania istnieją wymagane przez art. 417^{(

1)} k.c. prejudykaty wydane we właściwym postępowaniu. Wartość szkody wynika natomiast z raportu PwC, zgodnie z którym, według stanu na dzień 13 stycznia 2016 r. wynosi ona 95.526.724 zł i stanowi przy tym normalne następstwo czynów niedozwolonych pozwanych tj. zaniechania wydania przez miasto decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowań za zajęte pod drogi publiczne działki oraz wydania przez statio fisci Skarbu Państwa – Wojewodę (...) decyzji utrzymujących w mocy decyzje miasta o odmowie wypłaty odszkodowań (pozew – k. 2-49).

Pozwany Skarb Państwa – Wojewoda (...), zastępowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczpospolitej Polskiej, wniósł o oddalenie powództwa względem pozwanego Skarbu Państwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz Skarbu Państwa zwrotu kosztów postępowania, w tym na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej, zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany zakwestionował powództwo tak co do zasady, jak i co do wysokości, podnosząc, że dochodzona przez powoda od pozwanych kwota 68.117.836 zł nie pozostaje w związku z działaniami ani zaniechaniami Wojewody (...) utrzymującymi w mocy decyzje Prezydenta (...) W., odmawiające ustalenia odszkodowania za określone nieruchomości objęte decyzjami zatwierdzającymi podział pod drogi publiczne. Pozwany kwestionował ponadto wykazanie przez powoda jego legitymacji procesowej oraz podniósł zarzut przedawnienia roszczeń względem Skarbu Państwa (odpowiedź na pozew – k. 1273-1309).

Powód podtrzymał dotychczasowe żądania, ostatecznie precyzując, że wnosi o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 68.117.836 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5 marca 2015 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego nr 1 ((...) W.) na rzecz powoda kwoty 27.408.888 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód wskazał, że dochodzi w niniejszym postępowaniu odszkodowania za szkodę będącą wynikiem bezprawnych zachowań pozwanych, która powstała w majątku (...) Bank (...) S.A. w okresie od dnia 6 sierpnia 2012 r. do dnia 8 października 2015 r. (okres I) oraz za szkodę, która powstała w majątku (...) w okresie od 16 października 2015 r. do dnia 13 stycznia 2016 r. (do dnia sporządzenia wyceny szkody; okres II). W piśmie tym powód szczegółowo odniósł się do podstaw swojej legitymacji procesowej czynnej w sprawie oraz wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu dochodzi odszkodowania jedynie za te skutki bezprawnych działań administracji publicznej, które powstały po nabyciu wierzytelności głównych przez (...) (pismo przygotowawcze powoda – k. 1414-1462).

Pozwany Skarb Państwa, nie dokonał modyfikacji stanowiska w toku dalszego postępowania, podzielając przy tym stanowisko pozwanego (...) W. (pismo przygotowawcze pozwanego – k. 1715-1717; także pismo – k. 2421-2424).

Wyrokiem częściowym z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt II C 94/16, Sąd oddalił powództwo przeciwko (...) W. (pkt 1) i zasądził od (...) z siedzibą w L. na rzecz (...) W. kwotę 41 600,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 2). (wyrok częściowy k. 3947, odpis wyroku częściowego z uzasadnieniem k. 3959-3996, postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 23 sierpnia 2022 r., sygn. akt V Acz 144/22 k. 4119, postanowienie Sąd Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2022 r., sygn. akt V ACz 144/22 k. 4128)

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022 r., sygn. akt V ACa 162/22, Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił apelację (pkt 1) i zasądził od Skarbu Państwa – Wojewody (...) na rzecz (...) W. kwotę 10800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym (pkt 2). (postanowienie wraz z uzasadnieniem k. 4104-4106)

Postanowieniem z 29 października 2024 r. Sąd oznaczył obok Wojewody (...) także Prezydenta (...) W. jako jednostkę organizacyjną reprezentującą Skarb Państwa (k. 3954).

Powód konsekwentnie popierał żądanie, zastrzegając, że w razie przyjęcia, iż powództwo jest przedwczesne, to winno to być wyraźnie orzeczone w wyroku oddalającym powództwo, a on sam zwolniony z obowiązku poniesienia kosztów procesu na rzecz pozwanego (k. 4178)

Skarb Państwa reprezentowany przez Wojewodę (...) i Prezydenta (...) W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie (k. 4151v, 4159).

Sąd ustalił następujące fakty, w sposób tożsamy jak w uzasadnieniu wyroku częściowego z 29 października 2021 r. (dokonując jedynie korekt o charakterze formalnym):

Na podstawie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste (...) S.A nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości w postaci działek gruntu, położonych w W., w dzielnicy W.. W 2008 r. i 2009 r. na wniosek spółki (...) S.A, na podstawie decyzji administracyjnych wydanych przez Prezydenta (...) W. dokonano podziału nieruchomości pod drogi publiczne (okoliczność bezsporna).

Działki zostały wydzielone na podstawie kolejno wydanych decyzji administracyjnych:

- na mocy decyzji z dnia 4 grudnia 2008 r. nr (...) Prezydent (...) W. zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej KW (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...), w ten sposób, że w wyniku podziału powstały m.in. działki gruntu o nr (...). Na mocy decyzji podziałowej działki te zostały wydzielone pod drogi publiczne. Postępowanie podziałowe zostało zainicjowane wnioskiem użytkowania wieczystego nieruchomości. Decyzja stała się ostateczna z dniem 4 grudnia 2008 r. (decyzja nr (...) z dnia 4 grudnia 2008 r. – k. 196-197; oświadczenie – k. 1758-1759)

- decyzją nr (...) Prezydenta (...) W. z dnia 8 kwietnia 2009 r. zatwierdzono projekt podziału nieruchomości uregulowanej w KW (...) oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) w ten sposób, że w wyniku podziału powstały działki gruntu o nr: (...) oraz (...). Decyzja stała się ostateczna z dniem 24 kwietnia 2009 r. (decyzja nr (...) z dnia 8 kwietnia 2009 r. – k. 233-233verte; oświadczenie – k. 1758-1759)

- na mocy decyzji nr (...) z dnia 5 czerwca 2009 r. Prezydent (...) W. zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej KW (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...), w ten sposób, że w wyniku podziału powstały m.in. działki o nr ewidencyjnych: (...), (...). Decyzja stała się ostateczna z dniem 21 października 2009 r. (decyzja nr (...) z dnia 5 czerwca 2009 r. – k. 282-283; oświadczenie – k. 1758-1759)

- na mocy decyzji nr (...) z dnia 18 czerwca 2009 r. Prezydenta m. st. W., zatwierdzono projekt podziału nieruchomości uregulowanej w KW (...) oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...), w ten sposób, że wydzielono działki gruntu o nr: (...). Decyzja stała się ostateczna z dniem 21 października 2009 r. (decyzja nr (...) z dnia 18 czerwca 2009 r. – k. 232-232verte; oświadczenie – k. 1758-1759)

- na mocy decyzji nr (...) z dnia 25 września 2009 r. Prezydent (...) W. zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej KW (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) oraz uregulowanej w KW (...) oznaczonej jako działka nr (...), w ten sposób, że w wyniku podziału powstały m.in. działki o nr ewidencyjnych (...). Decyzja stała się ostateczna z dniem 21 października 2009 r. (decyzja nr (...) z dnia 25 września 2009 r. – k. 285-286; oświadczenie – k. 1758-1759).

Użytkownikiem wieczystym, działek o nr ewidencyjnych (...) była spółka (...) sp. z o.o. w G., natomiast pozostałych działek o nr ewidencyjnych: (...) spółka (...) S.A. (okoliczność bezsporna, a nadto wydruk KW (...) – k. 1400-1406).

Miasto przystąpiło do podziału nieruchomości, w związku z tym, że spółka (...) miała dokonać darowizny tych gruntów pod drogi publiczne. Umowa darowizny została zawarta w 18 grudnia 2009 r. (umowa przedwstępna darowizny z dnia 30 września 2008 r. – k. 1119-1132verte; Umowy darowizn – k. 1134-1165verte; umowa oświadczenia o poddaniu się egzekucji przyrzeczenia darowizn z dnia 23 kwietnia 1999 r. – k. 1167-1173; protokół z dnia 25 września 2008 r. w sprawie darowizny prawa użytkowania wieczystego nieruchomości – k. 1228-1238; zeznania świadka J. R. – k. 2585-2587; e-protokół – k. 2597; zeznania świadka M. Z. – k. 2587-2589; e-protokół – k. 2597).

Wydzielone działki gruntu, miały następujący charakter:

1. Działka nr (...) droga lokalna

2. Działka nr (...) droga dojazdowa

3. Działka nr (...) droga powiatowa

4. Działka nr (...) droga lokalna

5. Działka nr (...) droga ekspresowa/autostrada

6. Działka nr (...) droga lokalna

7. Działka nr (...) droga dojazdowa

8. Działka nr (...) droga powiatowa

9. Działka nr (...) droga dojazdowa

(opinia w sprawie II C 764/13 – Zestawienie oszacowanych wartości – k. 1866)

10. Działka nr (...) ulica (decyzja – k. 1914-1917)

11. Działka nr (...) ulica (decyzja – k. 1934-1937)

Wszystkie 21 wydzielonych działek zostały przeznaczonych pod drogi (okoliczność bezsporna).

W dniu 14 maja 2009 r. spółka złożyła wniosek o ustalenie odszkodowania w kwocie 61.142.400 zł powiększonej o podatek VAT, tytułem utraty z mocy samego prawa w związku z wydaniem decyzji nr (...) z dnia 4 grudnia 2008 r. prawa użytkowania wieczystego działki o nr (...) (wniosek – k. 475-476).

W dniu 4 sierpnia 2009 r. spółka (...) złożyła wniosek o ustalenie odszkodowania w kwocie 77.804.100 zł powiększonej o podatek VAT tytułem utraty przez spółkę z mocy samego prawa w związku z wydaniem decyzji nr (...) z dnia 4 grudnia 2008 r. prawa użytkowania wieczystego o nr (...) (wniosek z dnia 4 sierpnia 2009 r. – k. 467-468verte).

W tej samej dacie, spółka wniosła o ustalenie odszkodowania w kwocie 2.776.400 zł powiększonej o VAT za działkę o nr (...) (wniosek – k. 489-490verte).

W dniu 10 czerwca 2009 r. oraz 12 października 2009 r. spółka (...) złożyła wnioski o podjęcie rokowań w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania z tytułu wygaśnięcia z mocy prawa użytkowania wieczystego względem działek określonych w decyzji podziałowej nr (...) z dnia 4 grudnia 2008 r. ((...)), dodatkowo (wnioski: dt działki nr (...) – k. 435437verte; dt działki nr (...) – k. 438-440verte; dt działki nr (...) – k. 441-441verte; dt działki nr (...) – k. 442-444verte; dt działki nr (...) – k. 445-447verte; dt działki nr (...) – k. 448-450verte; dt działki nr (...) – k. 451-451verte; dt działki nr (...) – k. 452-454verte).

Prezydent (...) W. odmówił podjęcia rozmów lub pozostawił wnioski bez rozpoznania (okoliczność bezsporna).

W styczniu 2010 r., na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n. spółka (...) złożyła wniosek o wydanie odrębnych decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania z tytułu wygaśnięcia z mocy prawa użytkowania wieczystego działek (wnioski – k. 455-460; k. 461-466; k. 469-474; k. 477-482; k. 483-488; k. 491-496).

W wyniku zainicjowanych postępowań administracyjnych, Prezydent (...) W. wydał decyzje odmawiające przyznania odszkodowania (decyzja nr (...) z dnia 24 maja 2010 r. dt działki nr (...) – k. 497-498; decyzja nr (...) dt działki nr (...) – k. 499-500; decyzja nr (...) z dnia 17 lutego 2010 r. dt działki nr (...) – k. 501-502; decyzja nr (...) z dnia 24 maja 2010 r. dt działki nr (...) – k. 503-504; decyzja nr (...) z dnia 8 grudnia 2009 r. dt działki nr (...) – k. 505-506; decyzja nr (...) z dnia 24 maja 2010 r. dt działki nr (...) – k. 507-508; decyzja nr (...) z dnia 24 maja 2010 r. dt działki nr (...) – k. 509-510; decyzja nr (...) z dnia 17 lutego 2010 r. dt działki nr (...) – k. 511-512; decyzja nr (...) z dnia 24 maja 2010 r. dt działki (...) – k. 513-514).

Spółka (...) złożyła odwołania od powyższych decyzji, po rozpoznaniu których Wojewoda (...) utrzymał odmowne decyzje w mocy, podzielając ich uzasadnienie (decyzja nr (...) z dnia 24 sierpnia 2010 r. dt działki nr (...) – k. 515-516; decyzja nr (...) z dnia 16 sierpnia 2010 r. dt działki nr (...) – k. 517-518; decyzja (...) z dnia 16 czerwca 2010 r. dt działki nr (...) – k. 519-520; decyzja nr (...) z dnia 17 sierpnia 2010 r. dt działki nr (...) – k. 521-522; decyzja nr (...) z dnia 24 lutego 2010 r. dt działki nr (...) – k. 523-524; decyzja nr (...) z dnia 19 sierpnia 2010 r. dt działki (...) – k. 525-526; decyzja nr (...) z dnia 17 sierpnia 2010 r. dt działki nr (...) – k. 527-528; decyzja nr (...) z dnia 22 czerwca 2010 r. dt działki nr (...) – k. 529-530; decyzja nr (...) z dnia 30 sierpnia 2010 r. dt działki (...) – k. 531-532).

W związku z powyższym, (...) zaskarżyła decyzje odmowne Prezydenta (...) W. i Wojewody (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. I SA/Wa 798/10 WSA w Warszawie stwierdził nieważność:

1. Decyzji z dnia 24 lutego 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 8 grudnia 2009 r. nr (...)

2. Decyzji z dnia 22 czerwca 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 17 lutego 2010 r. nr (...)

3. Decyzji z dnia 16 czerwca 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 17 lutego 2010 r. nr (...)

4. Decyzji z dnia 17 sierpnia 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 24 maja 2010 r. nr (...)

5. Decyzji z dnia 17 sierpnia 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 24 maja 2010 r. nr (...)

6. Decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 24 maja 2010 r. nr (...)

7. Decyzji z dnia 24 sierpnia 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 24 maja 2010 r. nr (...)

8. Decyzji z dnia 19 sierpnia 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 24 maja 2010 r. nr (...)

9. Decyzji z dnia 30 sierpnia 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 24 maja 2010 r. nr (...) (wyrok wraz z uzasadnieniem – k. 533-538).

W dniu 25 lutego 2011 r. Prezydent (...) W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie I SA/Wa 798/10. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą I OSK 687/11 (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. w sprawie I OSK 687/11 wraz z uzasadnieniem – k. 543-551).

Na mocy umowy sprzedaży z dnia 29 czerwca 2011 r. (...) Bank (...) S.A. w W. nabył od (...) przysługujące mu w stosunku do (...) W. wierzytelności dotyczące ustalenia i wypłaty odszkodowania w pełnej wysokości w związku z wygaśnięciem ex lege prawa użytkowania wieczystego działek z transzy nr I. W załączniku nr 1 do umowy zawierającym zestawienie nieruchomości wskazano 9 działek o nr ewidencyjnych: (...) (umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 29 czerwca 2011 r. wraz z załącznikiem oraz aneksami – k. 1493-1506verte).

(...) Bank (...) zgłosił swój udział w sprawie I OSK 687/11 (zgłoszenie udziału w charakterze uczestnika – k. 539).

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna Prezydenta (...) W. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie I SA/Wa 798/10 (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. w sprawie I OSK 687/11 wraz z uzasadnieniem – k. 543-551).

W dniu 17 lipca 2012 r. pomiędzy spółką (...) S.A. a (...) sp. z o.o. z siedzibą w G., została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności dotyczącej ustalenia i wypłaty odszkodowania w pełnej wysokości przysługującej (...) sp. z o.o. w stosunku do (...) W. reprezentowanego przez Prezydenta (...) W. na podstawie art. 98 ust. 3 w zw. z art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami z tytułu wygaśnięcia z mocy prawa - prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. W załączniku do umowy wskazano, że dotyczyła ona działek o nr (...) (umowa z dnia 17 lipca 2012 r. – k. 1484-1491).

W dniu 17 lipca 2012 r. pomiędzy (...) Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. a (...) S.A. z siedzibą w G., została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności oznaczonej jako każda wierzytelność dotycząca ustalenia i wypłaty odszkodowania przysługującego (...) S.A. w stosunku do (...) W. reprezentowanego przez Prezydenta (...) W. na podstawie art. 98 ust. 3 w zw. z art.1 30 u.g.n. z tytułu wygaśnięcia z mocy prawa – prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, których zestawienie stanowiło załącznik nr 1 do umowy, na skutek wydania ostatecznych decyzji Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 4 grudnia 2008 r., nr (...) z dnia 8 kwietnia 2009 r., nr (...) z dnia 5 czerwca 2009 r., nr (...) z dnia 18 czerwca 2009 r., nr (...) z dnia 25 września 2009 r. W załączniku nr 1 zawierającym listę nieruchomości wskazano 12 działek gruntu o nr ewidencyjnych: (...) (umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 17 lipca 2012 r. wraz z załącznikiem – k. 380-387verte).

(...) Bank (...) S.A. działał następnie pod (...) Bank (...) S.A. (odpis pełny KRS – k. 1580-1588).

W październiku 2012 r. Prezydent (...) W. powołał zespół negocjacyjny dla potrzeb ustalenia i wypłaty odszkodowania za działki wydzielone pod drogi publiczne na terenie D. W., które przeszły z mocy prawa na własność (...) W., należnego (...) Bankowi (...) S.A. Nie kwestionowano wówczas następstwa (...) Bank (...) S.A. W trakcie prac miały być wypracowane hipotetyczne modele ewentualnego zaspokojenia roszczeń, które mogły powstać, w tym rozważano zaoferowanie w zamian nieruchomości zamiennych. Rozmowy toczyły się do 2014 r. nie zakończyły się jednak wypracowaniem ugody (zeznania świadków – protokół – k. 2584 i nast.; zeznania świadka M. G. – k. 2591-2593; e-protokół – k. 2597; zeznania świadka A. K. (1) – k. 2593-2594; e-protokół – k. 2597; zeznania świadka A. K. (2) – k. 2594-2595; e-protokół – k. 2597; zeznania świadka W. E. – k. 2595-2596; e-protokół – k. 2597; zarządzenie Prezydenta (...) W. z dnia 12 października 2012 r. – k. 2630-2631; zarządzenie poświadczone za zgodność – k. 2737-2738 notatka ze spotkania – k. 2632-2633; protokół ze spotkania – k. 2634; notatka ze spotkania – k. 2636; k. 2637; propozycje wypłaty odszkodowania – k. 2639-2646; wersja poświadczona – k. 2740-2743verte; protokół – k. 2650; notatka ze spotkania – k. 2651-2652; protokół - k. 2653; notatka – k. 26542656 oraz k. 2656-2673; stanowisko biura (...) (...) W. w sprawie warunków ugody – k. 2745-2746verte).

W związku z brakiem wydania przez Prezydenta (...) W. decyzji o ustaleniu wysokości odszkodowania, (...) złożył skargi na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w odniesieniu do wszystkich działek z transzy nr I, tj. działek o nr: (...).

1). WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. oddalił skargę (...) Bank (...) S.A. na bezczynność Prezydenta (...) W. w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość wydzieloną pod drogę oznaczoną jako działka nr (...) (wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie I OSK 624/14 z uzasadnieniem – k. 552-557).

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie I OSK 624/14 ze skargi kasacyjnej (...) Bank (...) S.A. w W. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 399/13 w sprawie ze skargi (...) Bank (...) S.A. w W. na bezczynność Prezydenta (...) W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania, uchylił zaskarżony wyrok (pkt 1), stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), wymierzył Prezydentowi (...) W. grzywnę (pkt 3) oraz umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie zobowiązania Prezydenta (...) W. do wydania decyzji w określonym terminie (pkt 4) (wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie I OSK 624/14 z uzasadnieniem – k. 552-557).

2) WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. oddalił skargę (...) Bank (...) S.A. na bezczynność Prezydenta (...) W. w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość wydzieloną pod drogę oznaczoną jako działka nr (...) (wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie I OSK 623/14 z uzasadnieniem – k. 558-563).

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie I OSK 623/14 ze skargi kasacyjnej (...) Bank (...) S.A. w W. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 361/13 w sprawie ze skargi (...) Bank (...) S.A. w W. na bezczynność Prezydenta (...) W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania, uchylił zaskarżony wyrok (pkt 1), stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), wymierzył Prezydentowi (...) W. grzywnę (pkt 3) oraz umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie zobowiązania Prezydenta (...) W. do wydania decyzji w określonym terminie (pkt 4) (wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie I OSK 623/14 z uzasadnieniem – k. 558-563).

3) WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. oddalił skargę (...) Bank (...) S.A. na bezczynność Prezydenta (...) W. w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość wydzieloną pod drogę oznaczoną jako działka nr (...) (wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie I OSK 645/14 z uzasadnieniem – k. 564-569).

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie I OSK 645/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej (...) Bank (...) S.A. w W. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 362/13 w sprawie ze skargi (...) Bank (...) S.A. w W. na bezczynność Prezydenta (...) W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania, uchylił zaskarżony wyrok (pkt 1), stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), wymierzył Prezydentowi (...) W. grzywnę (pkt 3) oraz umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie zobowiązania Prezydenta (...) W. do wydania decyzji w określonym terminie (pkt 4) (wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie I OSK 645/14 z uzasadnieniem – k. 564-569).

4) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 121/15 w sprawie ze skargi na bezczynność Prezydenta (...) W., stwierdził bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 12 października 2009 r. o odszkodowanie za nieruchomość oznaczoną jako działka o nr ewidencyjnym (...) (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), wymierzył Prezydentowi (...) W. grzywnę (pkt 3) (wyrok WSA z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 121/15 – k. 570-574verte).

(...) oraz (...) złożyły do Prezydenta (...) W. wnioski o podjęcie rokowań w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania z tytułu wygaśnięcia z mocy prawa użytkowania wieczystego działek gruntu z transzy nr II tj. o nr: (...) (wniosek dt działki nr (...) – k. 575-578; wniosek o wykupienie działki o nr (...) – k. 579-580verte; wniosek o wypłacenie odszkodowania za grunt o nr (...) – k. 581-582verte; wniosek o wykupienie działki nr (...) – k. 583-584verte; wniosek o wypłacenie odszkodowania za grunt o nr (...) – k. 585-586verte; wniosek o podjęcie rokowań dt działki nr (...) – k. 587590; wniosek o podjęcie rokowań dt działki nr (...) – k. 591-594; wniosek o podjęcie rokowań dt działki nr (...)- k. 595-598; wniosek o podjęcie rokowań dt działki nr (...) – k. 599-602; wniosek o podjęcie rokowań dt działki nr (...) – k. 603-605verte; wniosek o podjęcie rokowań dt działki nr (...) – k. 606-609verte; wniosek o podjęcie rokowań dt działki nr (...) – k. 610-612).

W stosunku do części wniosków Prezydent (...) W. odmówił przeprowadzenia negocjacji, część pozostawił bez rozpoznania, wobec czego uprawnieni złożyli na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n. wnioski o wydanie odrębnych decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania (wnioski o wydanie odrębnej decyzji o odszkodowaniu: dt działki nr (...) – k. 613-617; dt działki nr (...) – k. 618-622; dt działki nr (...) – k. 623-628; dt działki nr (...) – k. 629633verte; dt działki nr (...) – k. 634-639; dt działki nr (...) – k. 640-644; dt działki o nr (...) – k. 645-649; dt działki nr (...) – k. 650-654; dt działki nr (...) – k. 655-659; dt działki nr (...) – k. 660-664verte; dt działki nr (...) – k. 665-669verte; dt działki nr (...) – k. 670-674verte).

Prezydent (...) W. wydał decyzje jedynie w odniesieniu do działek o nr (...) odmawiając ustalenia wysokości odszkodowania, nie odniósł się natomiast do wniosków dotyczących działek nr (...) (okoliczność bezsporna, a nadto decyzja nr (...) z dnia 10 września 2010 r. dt działki nr (...) – k. 675-676; decyzja nr (...) z dnia 1 czerwca 2012 r. dt działki nr (...) – k. 677-677verte; decyzja nr (...) z dnia 1 czerwca 2012 r. dt działki nr (...) – k. 678-678verte; decyzja nr (...) z dnia 1 czerwca 2012 r. dt działki nr (...) – k. 679-679verte; decyzja nr (...) z dnia 1 czerwca 2012 r. dt działki nr (...) – k. 680-680verte).

Od wydanych decyzji (...) złożył odwołania do Wojewody (...), który uchylił odmowne decyzje Prezydenta (...) W. i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania (decyzja nr (...) z dnia 2 marca 2011 r. dt działki nr (...) – k. 681-683verte; decyzja nr (...) z dnia 10 sierpnia 2012 r. dt działki nr (...) – k. 684-687; decyzja nr (...) z dnia 10 sierpnia 2012 r. dt działki nr (...) – k. 688-691; decyzja nr (...) z dnia 10 sierpnia 2012 r. dt działki nr (...) – k. 692-695; decyzja nr (...) z dnia 10 sierpnia 2012 r. dt działki nr (...) – k. 696-699).

W związku z brakiem załatwienia sprawy w postaci wydania decyzji o ustaleniu wysokości odszkodowania, uprawniony złożył skargi na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w odniesieniu do wszystkich działek z transzy nr II (okoliczność bezsporna).

Bezczynność Prezydenta (...) W. w związku z nierozpoznaniem wniosków uprawnionego o ustalenie wysokości odszkodowania zgodnie z art. 93 u.g.n. została stwierdzona w postępowaniach dotyczących działek nr (...) (okoliczność bezsporna, a nadto wyrok WSA z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 117/13 dt działki nr (...) – k. 700-703; wyrok WSA z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 353/13 dt działki nr (...) – k. 704-715; wyrok WSA z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 354/13 dt działki nr (...) – k. 726-738; wyrok WSA z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 359/13 dt działki (...) – k. 745-748verte; wyrok WSA z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 359/13 dt działki nr (...) – k. 749-752verte; wyrok WSA z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 360/13 dt działki nr (...) – k. 758-761verte; wyrok WSA z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 402/13 dt działki nr (...) – k. 768-772verte).

Skargi kasacyjne Prezydenta (...) W. od powyższych wyroków zostały oddalone (okoliczność bezsporna, a nadto wyrok NSA z dnia 23 września 2014 r. sygn. I OSK 461/14 dt sprawy I SAB/Wa 353/13 – k. 718-725verte; wyrok NSA z dnia 23 września 2014 r. sygn. I OSK 462/14 dt sprawy I SAB/Wa 354/13 – k. 739-744verte; wyrok NSA z dnia 23 września 2014 r. sygn. I OSK 463/14 dt sprawy I SAB/Wa 359/13 – k. 753-757verte; wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. I OSK 644/14 dt sprawy I SAB/Wa 360/13 – k. 762-767verte; wyrok NSA z dnia 30 lipca 2014 r. sygn. I OSK 416/14 dt sprawy I SAB/Wa 402/13 – k. 773-778verte).

W dniu 27 czerwca 2014 r. (...) Bank (...) S.A. skierował do Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie wniosek o zawezwanie (...) W. oraz Skarbu Państwa statio fisci Wojewody (...) do próby ugodowej w sprawie o zapłatę kwoty 46.606.512,51 zł tytułem odszkodowania za wydanie ostatecznych decyzji Prezydenta (...) W. oraz ostatecznych decyzji Wojewody (...) oraz tytułem odszkodowania za przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie odszkodowania za wygaśnięcie użytkowania wieczystego wskutek decyzji podziałowych (wniosek – k. 835-838).

Prezydentowi (...) W. wymierzono grzywny za niewykonanie wyroku WSA z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 117/13 oraz wyroku WSA z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 402/13 (wyrok WSA z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie I SA/Wa 36/14 – k. 779-780verte; wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie I OSK (...) – k. 781-780verte; wyrok WSA z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie (...) SA/Wa 278/15 - k. 784-789verte).

W odniesieniu do działek nr (...) uprawniony złożył następnie skargi na niewykonanie wyroków sądowych nakazujących Prezydentowi (...) W. rozpoznanie wniosków o odszkodowanie w terminie dwumiesięcznym od daty doręczenia prawomocnego wyroku z aktami postępowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r. I SAB/Wa 117/13 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r. I SAB/Wa 402/13), które zostały uwzględnione. W odniesieniu do działki nr (...) Prezydent (...) W. wniósł skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2014 r. (okoliczność bezsporna).

W dniu 16 stycznia 2015 r. (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. skierował powództwo przeciwko (...) W. oraz Skarbowi Państwa – Wojewodzie (...) o zasądzenie solidarnie od pozwanych kwoty 41.370.566 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego (...) W. na rzecz powoda kwoty 6.372.139 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, z tytułu odszkodowania za szkodę jaką poniósł powód za wywłaszczenia pierwotnych wierzycieli (...) W. tj. spółek (...) S.A. oraz (...) sp. z o.o. jako użytkowników wieczystych działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne (pozew z dnia 16 stycznia 2015 r. – k. 388-390; nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie I Nc 9/15 z dnia 20 lutego 2015 r. – k. 391).

Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 r. w sprawie II C 764/13 umorzył postępowanie w sprawie z powództwa (...) S.A. z siedzibą w G. w stosunku do (...) W., z uwagi na skuteczne cofnięcie pozwu. Postanowienie uprawomocniło się. W ramach tego postępowania spółka (...) dochodziła zasądzenia kwoty 123.036.322,76 zł (postanowienie – k. 1110-1111; postanowienie ze stwierdzeniem prawomocności – k. 1175; postanowienie SA – k. 1222-1226; pozew – k. 1240-1266verte).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.:

1). wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 35/15 stwierdził bezczynność organu tj. Prezydenta (...) W. w związku z rozpoznaniem wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr (...), która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna od wyroku została oddalona (wyrok - k. 1599-1601; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie I OSK (...) – k. 1635-1641)

2). wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 34/15 stwierdził bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość dotyczącego działki nr (...), która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna od wyroku została oddalona (wyrok – k. 1603-1605; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie I OSK 2235/15 – k. 1643-1651)

3). wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 39/15 stwierdzono bezczynność Prezydenta (...) W. w sprawie o rozpoznanie wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość dotyczącą działki o nr (...), która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna od wyroku została oddalona (wyrok – k. 1607-1609; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie I OSK 2240/15 – k. 1654-1659verte)

4). wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 33/15 stwierdzono bezczynność Prezydenta (...) W. w rozpoznaniu wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość w postaci działki o nr (...), która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna od wyroku została oddalona (wyrok – k. 1611-1613; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie I OSK 2234/15 – k. 1662-1670)

5). wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 40/15 stwierdzono bezczynność Prezydenta (...) W. w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość w postaci działki o nr (...), która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna od wyroku została oddalona (wyrok – k. 1615-1617; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie I OSK 2241/15 – k. 1673-1678verte)

6). wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 38/15 stwierdzono bezczynność Prezydenta (...) W. w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość w postaci działki o nr (...), która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna od wyroku została oddalona (wyrok – k. 1619-1621; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. I OSK 2239/15 – k. 1681-1688verte)

7). wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 37/15 stwierdzono bezczynność Prezydenta (...) W. w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość w postaci działki o nr (...), która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna od wyroku została oddalona (wyrok – k. 1623-1625; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. I OSK 2238/15 – k. 1691-1696verte)

8). wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 41/15 stwierdzono bezczynność Prezydenta (...) W. w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość w postaci działki o nr (...), która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna od wyroku została oddalona (wyrok – k. 1627-1629; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. I OSK 2242/15 – k. 1699-1704verte)

9). wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 36/15 stwierdzono bezczynność Prezydenta (...) W. w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość w postaci działki o nr (...) która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna od wyroku została oddalona (wyrok – k. 1631-1633; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. I OSK 2237/15 – k. 1707-1712verte).

W postępowaniach ze skargi na bezczynność zainicjowanych przez uprawnionego dotyczących pozostałych działek z transzy nr II tj. działek nr (...) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Prezydenta (...) W., przy czym w sprawie dotyczącej działki nr (...) stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (wyrok WSA z dnia 10 września 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 175/15 dt działki nr (...) – k. 790-798; wyrok WSA z dnia 21 września 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 78/15 – k. 799-804).

Od wyroku z dnia 10 września 2015 r. w sprawie IV SAB/Wa 175/15, (...) wniosło skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w części tj. co do pkt 2-4 (skarga kasacyjna – k. 826-832).

W kwietniu 2015 r. PL (...) ( (...)) (...), przekazało się do Komisji Nadzoru Finansowego główne założenia struktury nabycia akcji (...) Bank (...) S.A. przez (...) z prośbą o wskazanie, czy planowana transakcja nie budzi zastrzeżeń. W trybie negocjacji strony rozważały, aby wraz z planowaną transakcją (...) nabył pośrednio lub bezpośrednio od Banku wierzytelności o odszkodowanie, jakie Bank posiada względem (...) W. w związku z decyzjami w przedmiocie wywłaszczenia 21 działek gruntu (pismo z dnia 2 kwietnia 2015 r. – k. 1530-1530verte).

Spieniężenie przez bank składnika aktywów w postaci wierzytelności, wedle jego założeń, pozwoliłoby zmniejszyć źródło korzystania z drogich środków depozytów detalicznych na finansowanie swojej bieżącej działalności. Środki uzyskane ze sprzedaży wierzytelności, wedle założeń, miały także pozwolić na inwestowanie w produkty typu marża. Posiadanie większych środków pozwoliłoby bankowi przy udzielaniu kredytów korzystać z „tańszego pieniądza” tj. bank mógłby udzielić większej ilości kredytów. Wierzytelnościami, którymi dysponował bank, były te nabyte od (...) (zeznania świadka T. M. – k. 3290-3291; e-protokół – k. 3293).

W dniu 7 października 2015 r. (...) nabył od (...) Bank (...) S.A.:

- „główne wierzytelności” tj. nabyte przez Fundusz od banku wierzytelności określone w załączniku 3 pkt I o umowy sekurytyzacji

- „wierzytelność deliktową” tj. nabyte przez Fundusz od banku wierzytelności wskazane w załączniku 3 pkt II do umowy sekurytyzacji

- „związane prawa i obowiązki” tj. nabyte przez Fundusz od banku prawa i obowiązki o których mowa w art. 4.1 umowy sekurytyzacji (umowa przeniesienia wierzytelności w miejsce spełnienia świadczenia pieniężnego z dnia 15 października 2015 r. – k. 146-153).

Zgodnie z umową sekurytyzacji zawartą pomiędzy (...) Bank (...) S.A. a (...):

- w załączniku 3 pkt I o umowy: wierzytelności wobec dłużnika związane z ustaleniem i wypłatą pełnej kwoty odszkodowania, zgodnie z art. 98 ust. 3 w zw. z art. 130 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami z tytułu wygaśnięcia na mocy przepisów prawa, prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wymienionych:

- w Tabeli nr 1, na skutek wydania przez Prezydenta (...) W. decyzji nr (...) z dnia 4 grudnia 2008 r. potwierdzającej podział działki o nr (...), tj. działek o nr: (...), (...),(...)

- w Tabeli nr 2, na skutek decyzji nr (...) z dnia 4 grudnia 2008 r., nr (...) z dnia 8 kwietnia 2009 r., nr (...) z dnia 5 czerwca 2009 r., nr (...) z dnia 18 czerwca 2009 r. oraz nr (...) z dnia 25 września 2009 r., tj. działek o nr: (...)

- w załączniku 3 pkt II do umowy wskazano wierzytelności dotyczące odszkodowania (damnum emergens oraz lucrum cessans) na podstawie: (i) faktów wskazanych w roszczeniu deliktowym; oraz (ii) innych faktów stanowiących podstawę prawną wszelkich roszczeń odszkodowawczych wobec dłużnika i Skarbu Państwa (statio fisci Wojewoda (...)) czy też dowolnego innego podmiotu na skutek wydania orzeczenia sądowego lub decyzji dotyczącej wierzytelności głównych lub na skutek niewydania orzeczenia sądowego lub decyzji dotyczącej wierzytelności głównych (pkt II.1) oraz wszelkie odsetki (należne na dzień sporządzenia załącznika, jak i w przyszłości) z tytułu wierzytelności wskazanych powyżej (pkt II.2)

- art. 4.1 zd. 1 umowy sekurytyzacji brzmiał: „z zastrzeżeniem art. 4.3, Fundusz niniejszym wstępuje we wszelkie prawa i obowiązku banku: (i) wobec (...) na podstawie umów z (...); oraz (ii) wobec doradców, jeżeli występują, na podstawie umów z takimi doradcami w związku z Głównymi Wierzytelnościami i Wierzytelnością Deliktową wymienionymi w załączniku nr 7 a Bank niniejszym wyraża zgodę na takie przeniesienie praw i obowiązków” (S. A. – k. 1534-1546; Umowa Sekurytyzacji – k. 1547-1562; annex no. 1 – k. 1562-1563; aneks nr (...) – k. 1564-1564verte).

Zamienną nazwą dla (...) była (...) (okoliczność bezsporna).

W dniu 7 października 2015 r. pomiędzy (...) Bank (...) S.A., a (...) a (...) została zawarta umowa przekazu i przyjęcia przekazu, na podstawie której, (...), która przejęła wynikające z Umowy Należności (umowa zawarta pomiędzy Bankiem a Funduszem) zobowiązanie Funduszu do zapłaty wynagrodzenia za należności na rzecz Banku, postanowiła upoważnić Inwestora ((...)), który był zobowiązany na podstawie Umowy Sprzedaży Akcji do zapłaty ceny Sprzedaży Akcji równej wynagrodzeniu za Należności na rzecz Banku oraz upoważnić Bank do przyjęcia takiego przeniesienia jako zapłaty wynagrodzenia za Należności ((...) – k. 1518-1523; umowa przekazu i przyjęcia przekazu – k. 1524-1528verte).

W dniu 7 października 2015 r. bank otrzymał cenę wskazaną w umowie sekurytyzacji (oświadczenie z dnia 6 maja 2016 r. – k. 1532).

Przedmiotem działalności gospodarczej (...) Banku S.A było m.in. udzielanie finansowania w postaci kredytów i pożyczek oraz przyjmowanie depozytów od klientów. Wskutek zawarcia transakcji bank wyeliminował wszystkie ryzyka (okoliczność bezsporna, a nadto zeznania świadka T. M. – k. 3290-3291; e-protokół – k. 3293).

W dniu 15 października 2015 r. pomiędzy (...) 1 Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Niestandaryzowanym Funduszem Sekurytyzacyjnym a (...) została zawarta umowa przeniesienia wierzytelności w miejsce spełnienia świadczenia pieniężnego. Umowa dotyczyła przeniesienia na (...) wierzytelności głównych, wierzytelności deliktowych oraz związanych praw i obowiązków jak również wszystkich praw z nimi związanych. Zgodnie z umową, za „Główne Wierzytelności” uważano nabyte przez Fundusz od Banku wierzytelności określone w załączniku 3 pkt I do umowy sekurytyzacji, „Wierzytelność Deliktowa” oznaczała nabytą przez Fundusz od Banku wierzytelność wskazaną w załączniku 3 pkt II do umowy sekurytyzacji, „Związane Prawa i Obowiązki” oznaczały nabyte przez Fundusz od Banku prawa i obowiązku, o których mowa w art. 4.1 umowy sekurytyzacji (umowa przeniesienia wierzytelności w miejsce spełnienia świadczenia pieniężnego z dnia 15 października 2015 r. – k. 1566-1573).

Prezydent (...) W. oraz Skarb Państwa – Wojewoda (...) zostali powiadomieni o treści umów zawartych w dniu 7 października 2015 r. oraz 15 października 2015 r. (pismo z dnia 20 października 2015 r. – k. 433-434).

W listopadzie 2015 r. (...) zgłosił udział w sprawach administracyjnych dotyczących odszkodowania za działki: (...) (...), (...) (zgłoszenie dt działki nr (...) – k. 805-805verte; dt działki nr (...) – k. 806-806verte; dt działki nr (...) – k. 807-807verte; dt działki nr (...) – k. 808-808verte; dt działki nr (...) – k. 809-809verte; dt działki nr (...) – k. 810-810verte; dt działki nr (...) – k. 811-811verte; dt działki nr (...) – k. 812-812verte; dt działki nr (...) – k. 813-813verte; dt działki nr (...) – k. 814-814verte; dt działki nr (...) – k. 815-815verte; dt działki nr (...) – k. 816-816verte; dt działki nr (...) – k. 817-817verte; dt działki nr (...) – k. 818-818verte; dt działki nr (...) – k. 819-819verte; dt działki nr (...) – k. 820-820verte; dt działki nr (...) – k. 821-821verte; dt działki nr (...) – k. 822-822verte; dt działki nr (...) – k. 823-823verte; dt działki nr (...) – k. 824-824verte; dt działki nr (...) – k. 825-825verte) oraz w sprawie toczącej się przed WSA w Warszawie o sygn. IV SA/Wa 2098/15 (zgłoszenie udziału w sprawie – k. 833-834).

Z uwagi na złożone oświadczenie o cofnięciu pozwu, postępowanie w sprawie I C 289/15 zostało umorzone postanowieniem z dnia 23 listopada 2015 r. (oświadczenie z dnia 6 października 2015 r. w sprawie I C 289/15 – k. 392-392verte; postanowienie z dnia 23 listopada 2015 r. w sprawie I C 289/15 – k. 1318-1320).

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego:

- ostatecznej decyzji Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 4 grudnia 2008 r. zostało umorzone na mocy decyzji nr (...) z dnia 24 lutego 2016 r. (decyzja – k. 1760-1762).

- ostatecznej decyzji Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 25 września 2009 r. zostało umorzone na mocy decyzji nr (...) z dnia 24 lutego 2016 r. (decyzja – k. 1763-1765)

- ostatecznej decyzji Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 18 czerwca 2009 r. zostało umorzone na mocy decyzji nr (...) z dnia 24 lutego 2016 r. (decyzja – k. 1766-1768)

- ostatecznej decyzji Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 5 czerwca 2009 r. zostało umorzone na mocy decyzji nr (...) z dnia 24 lutego 2016 r. (decyzja – k. 1769-1771)

- ostatecznej decyzji Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 8 kwietnia 2009 r. zostało umorzone na mocy decyzji nr (...) z dnia 24 lutego 2016 r. (decyzja – k. 1772-1774).

Prezydentowi (...) W. wymierzono grzywny za niewykonanie wyroków: z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 353/13, z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 354/13, z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 117/13, z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I SAB/Wa 402/13 oraz stwierdzono, że niewykonanie wyroków miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (wyrok WSA z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. IV SA/Wa 1110/16 – k. 2063; wyrok WSA z dnia 18 sierpnia 2016 r. sygn. IV SA/Wa 1109/16 – k. 2064; wyrok WSA z dnia 18 sierpnia 2016 r. w sprawie IV SA/Wa 1108/16 – k. 2065; wyrok WSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. IV SA/Wa 1111/16 – k. 2066).

Decyzją nr (...) z dnia 28 czerwca 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 1907-1912)

Decyzją nr (...) z dnia 6 czerwca 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 1914-1917)

Decyzją nr (...) z dnia 11 maja 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 1919-1925)

Decyzją nr (...) z dnia 5 lipca 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 1927-1932)

Decyzją nr (...) z dnia 13 czerwca 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...)(decyzja – k. 1934-1937).

Decyzją nr (...) z dnia 13 lipca 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 1939-1944).

Decyzją nr (...) z dnia 21 lipca 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...)(decyzja – k. 1961-1971).

Decyzją nr (...) z dnia 12 sierpnia 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 1980-1990).

Decyzją nr (...) z dnia 16 sierpnia 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 1992-2002).

Decyzją nr (...) z dnia 16 sierpnia 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 2004-2014).

Decyzją nr (...) z dnia 8 września 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (okoliczność bezsporna, a nadto zestawienie – k. 2034; decyzja – k. 2368-2373).

Decyzją nr (...) z dnia 2 września 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (okoliczność bezsporna, a nadto zestawienie – k. 2034; decyzja – k. 2395-2398verte).

Decyzją nr (...) z dnia 1 września 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (okoliczność bezsporna, a nadto zestawienie – k. 2034; decyzja – k. 2390-2393verte).

Decyzją nr (...) z dnia 31 sierpnia 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (okoliczność bezsporna, a nadto zestawienie – k. 2034; decyzja – k. 23852388verte).

Decyzją nr (...) z dnia 6 września 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (okoliczność bezsporna, a nadto zestawienie – k. 2034; decyzja – k. 2375-2378verte).

Decyzją nr (...) z dnia 7 października 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 2405-2408verte).

Decyzją nr (...) z dnia 26 września 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 2413-2416verte).

Decyzją nr (...) z dnia 26 września 2016 r. Prezydent (...) W. odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu o nr (...) (decyzja – k. 2436-2443).

Od wszystkich powyższych decyzji odmawiających ustalenia odszkodowania, zostało wniesione odwołanie (okoliczność bezsporna, a nadto zestawienie – k. 2034; odwołania od decyzji – k. 2067-2189; k. 2192-2330; pismo – k. 2455).

Postanowieniem Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 29 sierpnia 2016 r. z urzędu zawieszono postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę o nr (...) (postanowienie – k. 2410-2411).

Wyrokami z dnia 11 października 2016 r. WSA w Warszawie stwierdził bezczynność Prezydenta (...) W. w zakresie rozpatrzenia wniosków o ustalenie odszkodowania za działki o nr (...) która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (wyrok WSA z dnia 11 października 2016 r. sygn. IV SAB/Wa 175/16 – k. 2338-2344verte; wyrok WSA z dnia 11 października 2016 r. w sprawie IV SAB/Wa 176/16 – k. 2345-2351verte; wyrok WSA z dnia 11 października 2016 r. w sprawie IV SAB/Wa 177/16 – k. 2352-2358).

W dniu 21 czerwca 2017 r. (...) W. skierowało do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 8 kwietnia 2009 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (wniosek – k. 2780-2783verte; decyzja (...) – k. 2784-2784verte).

W dniu 5 kwietnia 2018 r. (...) W. skierowało do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 5 czerwca 2009 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a także bez podstawy prawnej (wniosek – k. 2786-2789verte; decyzja (...) – k. 2790-2791).

W dniu 16 kwietnia 2018 r. (...) W. skierowało do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 18 czerwca 2009 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, wydanej bez podstawy prawnej, a także skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie (wniosek – k. 2793-2797; decyzja (...) – k. 2798-2798verte).

W dniu 8 maja 2018 r. (...) W. skierowało do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnioski o stwierdzenie nieważności: decyzji Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 4 grudnia 2008 r. oraz nr (...) z dnia 25 września 2009 r. jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, a także bez podstawy prawnej (wniosek – k. 2772-2775verte; decyzja (...) – k. 2776-2778; wniosek – k. 28002803verte; decyzja (...) – k. 2804-2805).

Decyzją nr (...) z dnia 30 lipca 2019 r. Starosta (...) ustalił odszkodowanie w wysokości 6.811.042 zł za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego do działek o nr (...) (1), przyznał ustalone odszkodowanie na rzecz (...) z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego do ww. działek (2) oraz zobowiązał (...) W. do zapłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (3) (decyzja – k. 3401-3418).

Decyzją nr (...) z dnia 30 lipca 2019 r. Starosta (...) ustalił odszkodowanie w wysokości 8.394.625 zł za wygaśniecie prawa użytkowania wieczystego do działek o nr (...) (1); przyznał ustalone odszkodowanie na rzecz (...) (2) oraz zobowiązał (...) W. do zapłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (3) (decyzja – k. 3420-3438)

Decyzją nr (...) z dnia 30 lipca 2019 r. Starosta (...) ustalił odszkodowanie w wysokości 5.256.647 zł za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego do działek o nr (...) (1), przyznał ustalone odszkodowanie na rzecz (...) (2) oraz zobowiązał (...) W. do zapłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (3) (decyzja – k. 3439-3455).

Decyzją nr (...) z dnia 30 lipca 2019 r. Starosta (...) ustalił odszkodowanie w wysokości 16.410.588 zł za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego do działek o nr (...) (1), przyznał ustalone odszkodowanie na rzecz (...) (2) oraz zobowiązał (...) W. do zapłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (3) (decyzja – k. 3458-3474).

Decyzją nr (...) z dnia 30 lipca 2019 r. Starosta (...) ustalił odszkodowanie w wysokości 1.725.520 zł za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego do działki o nr (...) (1), przyznał ustalone odszkodowanie na rzecz (...) (2) zobowiązał (...) W. do zapłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (3) (decyzja – k. 3477-3493).

(...) W. złożyło odwołania od powyższych decyzji (odwołania – k. 3500-3525; k. 3526-3547; k. 3548-3571; k. 3572-3593; k. 3594-3612; pisma przewodnie – k. 3614-3618).

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 24 września 2019 r. w sprawie o sygn. akt XVI C 3914/17 uzgodniono treść księgi wieczystej o nr (...) z rzeczywistym stanem prawnym w ten sposób, że wykreślono użytkownika wieczystego – (...) S.A. z siedzibą w G.. Apelacje uczestników od wyroku zostały oddalone (wyrok – k. 3698-3719; postanowienie o sprostowaniu – k. 3720; wyrok SO w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r. w sprawie XXVII Ca 2503/19 – k. 3843).

Decyzją nr (...) Wojewody (...) z dnia 20 lutego 2020 r. uchylono decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 30 lipca 2019 r. orzekającej o ustaleniu odszkodowania za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego do działek nr (...) przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (decyzja – k. 3721-3731).

Decyzją nr (...) Wojewody (...) z dnia 9 marca 2020 r. uchylono zaskarżoną decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 30 lipca 2019 r. orzekającej o ustaleniu odszkodowania za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego do działek o nr (...) i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (decyzja – k. 3732-3742).

Decyzją nr (...) Wojewody (...) z dnia 9 marca 2020 r. uchylono zaskarżoną decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 30 lipca 2019 r. orzekającej o ustaleniu odszkodowania za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego do działki nr (...) i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (decyzja – k.3769-3776verte).

Decyzją nr (...) Wojewody (...) z dnia 10 marca 2020 r. uchylono zaskarżoną decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 22 października 2019 r. orzekającej o ustaleniu odszkodowania za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego do działek o nr (...) i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (decyzja – k. 3779-3789).

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 25 września 2020 r. w sprawie XVI C 1784/18 uzgodniono treść księgi wieczystej nr (...) z rzeczywistym stanem prawnym poprzez wykreślenie użytkownika wieczystego – (...) S.A. z siedzibą w G.. Od wyroku tego wniesione zostały apelacje (wyrok – k. 3845-3888).

Sprawa o ustalenie odszkodowania za działki nr (...) ma zostać rozpoznana ponownie przez Starostę (...) w terminie nie później niż do dnia 31 grudnia 2021 r. (pismo – k. 3926).

Sąd ponad opis faktów wskazanych w uzasadnieniu wyroku częściowego z 29 października 2021 r. ustalił, co następuje:

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. jako ekspert na zlecenie (...) sporządziła w dniu 12 stycznia 2016 r. ekspertyzę w celu oszacowania szkody należnej od (...) W. z tytułu braku zapłaty odszkodowania za 21 działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne w 2008 r. i 2009 r.

Ekspertyza zawiera oszacowanie dla 2 głównych okresów tj. od 6 sierpnia 2012 roku do 8października 2015 roku w związku z wierzytelnością przysługującą (...) Bank S.A oraz od 16 października 2015 roku do 13 stycznia 2016 roku w związku z wierzytelnością przysługującą Pl (...). Pierwszy z tych okresów obejmował szkodę jako kwotę przychodów odsetkowych z tytułu pożyczek i kredytów, których bank mógłby udzielić, gdyby miasto zapłaciło odszkodowanie za wydzielone działki pod drogi publiczne zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz utratę wartości nieruchomości. Drugi z tych okresów obejmował założenie, że (...) zainwestowałbym swoje środki finansowe przynajmniej w dziesięcioletnie obligacje Skarbu Państwa, a szkoda odpowiada opracowanemu zwrotowi nad takiej inwestycji. Dla dokonania oszacowania wartości wzięto pod uwagę w ramach transzy pierwszej następujące działki: (...). W ramach zaś transzy drugiej działki: (...). Finalnie ekspertyza wskazał, że wartość szkody za oba okresy wynosi 95526724 zł. (dokument ekspertyzy k. 58-370)

Pismem z dnia 4 stycznia 2024 r. Starosta (...), w związku z prowadzonymi postępowaniami administracyjnymi o ustalenie odszkodowania za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego do działek ewidencyjnych o numerach (...) z obrębu (...) (...) W. oraz (...) z obrębu (...) (...) W., działając zgodnie z art. 36 w związku z art. 7 i 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) poinformował, że dotychczas nie było możliwe rozpatrzenie sprawy w terminie wskazanym w piśmie Starosty (...) z dnia 02 października 2023 r. z uwagi na jej skomplikowany charakter, konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, m.in. o ponowną wycenę prawa użytkowania wieczystego do w/w działek oraz analizę wniosków złożonych przez strony postępowania. W związku z powyższym wyznaczył nowy termin zakończenia sprawy do dnia 31 maja 2024 r., o ile nie zostaną złożone przez strony dodatkowe dokumenty, dowody bądź wnioski mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i wymagające wyjaśnienia (pismo Starosty (...) k. 4155-4155v)

Pismem z dnia 2 lutego 2024 r., skierowanym do Starosty (...), (...). poinformowała, że podjęła decyzję o wystąpieniu o ocenę prawidłowości sporządzenia operatów do Komisji Arbitrażowej (...) Federacji Stowarzyszeń (...) w trybie art. 157 ust. 1 UGN. W związku z tym zobowiązała się poinformować Starostę (...) o wynikach oceny operatów oraz wniosła o niewydawanie decyzji administracyjnych w postępowaniach administracyjnych przez dniem przekazania Staroście (...) wyników oceny Operatów przez Komisję Arbitrażową (...) Federacji Stowarzyszeń (...). Niezależnie od powyższego podtrzymała wszystkie uwagi i zastrzeżenia zgłoszone do operatów sformułowane w piśmie spółki, ponownie sprzeciwiła się ustaleniu należnego spółce odszkodowania w oparciu o te operaty. Wskazała, że operaty zostały sporządzone z rażącym naruszeniem przepisów Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ("UGN"), w tym zwłaszcza art. 134 ust. 1 w zw. z art 151 ust. 1 UGN, a w wyniku tych naruszeń operaty nie określają wartości rynkowej działek i są nieprzydatne w postępowaniach administracyjnych. Podniosła, że stanowisko rzeczoznawcy przedstawione w piśmie rzeczoznawcy nosi jedynie (fałszywe) pozory merytorycznej polemiki ze stanowiskiem spółki. (pismo powoda k. 4156-4158)

Pismem z dnia 3 czerwca 2024 r. Starosta (...), w związku z prowadzonymi postępowaniami administracyjnymi o ustalenie odszkodowania za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego do działek ewidencyjnych o numerach (...) z obrębu (...) (...) W. oraz (...) z obrębu (...) (...) W., działając zgodnie z art. 36 w związku z art. 7 i 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) poinformował, że dotychczas nie było możliwe rozpatrzenie sprawy w terminie wskazanym w piśmie Starosty (...) z dnia 4 stycznia 2024 r. z uwagi na wystąpienie spółki (...) S.à.r.l. w trybie art. 157 § 1 ugn do Komisji Arbitrażowej (...) Federacji Stowarzyszeń (...) o ocenę prawidłowości sporządzenia operatów szacunkowych wykonanych dla potrzeb ww. postępowań. W związku z powyższym wyznaczył nowy termin zakończenia sprawy do dnia 31 grudnia 2024 r., o ile nie zostaną złożone przez strony dodatkowe dokumenty, dowody bądź wnioski mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i wymagające wyjaśnienia (pismo Starosty (...) k. 4176)

W dniu 4 czerwca 2024 r. sporządzono Opinię Komisji Arbitrażowej przy (...) Federacji Stowarzyszeń (...). (opinia k. 4162-4175v)

Fakty w zakresie toku postępowań administracyjnych co do zasady nie były sporne pomiędzy stronami (k. 1287)

Pozwany Skarb Państwa, kwestionował wartość dowodową dokumentacji przedstawionej przez powoda w zakresie wykazującym legitymację procesową czynną (k. 1275), w odpowiedzi na który to zarzut powód przedstawił uwierzytelnione kopie poszczególnych umów przelewu wierzytelności oraz dalszej dokumentacji. Zarówno jednakże autentyczność jak i sposób ich potwierdzenia, były kwestionowane przez pozwany SP (k. 1950-1951; k. 2421-2422). Nie zostały jednak powołane żadne tego typu okoliczności które nakazałby badanie autentyczności tychże dokumentów.

Sąd przy ustalaniu faktów także i na etapie wydawania uzasadnianego wyroku nie brał pod uwagę dokumentu - ekspertyzy sporządzonej na etapie przedprocesowym na zlecenie powoda przez (...) sp. z o.o. dotyczącą oszacowania szkody z tytułu braku zapłaty odszkodowania za 21 działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne w 2008 r. i 2009 r., którą to ekspertyzę powołał wyłącznie jako wyraz stanowiska podmiotu ją sporządzającego. Podobnie Sąd ocenił opinię biegłego sporządzoną na potrzeby postepowania II C 764/13 oraz operaty szacunkowe przedmiotowych nieruchomości. Ekspertyza ta stanowiła jedynie dokument prywatny w tym znaczeniu, iż stanowiła element stanowiska procesowego powoda. Przede wszystkim zaś wobec braku czynnej legitymacji procesowej i braku szkody – dowody te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia

Podobnie Sąd ocenił opinię biegłego sporządzoną na potrzeby postepowania II C 764/13 oraz operaty szacunkowe przedmiotowych nieruchomości

Tożsama wartość miały zeznania. Pozwany nie zdołał wykazać przesłanek nakazujących uznać te dowody jako źródło informacji niezgodnych z rzeczywistością. Inną kwestią pozostaje to, że dowody te były irrelewantne dla rozstrzygnięcia.

Zasadniczymi dowodami zostawały dokumenty, a zasadniczą kwestią w sprawie ich prawna interpretacja, a nie badanie autentyczności.

Z uwagi na brak wykazania przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej bezprzedmiotowe było prowadzenie dowodów zmierzających do ustalenia wysokości szkody tj. opinii biegłych. W konsekwencji wnioski dowodowe w tym zakresie zostały oddalone.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu także w zakresie, w jakim zostało skierowane przeciwko Skarbowi Państwa.

Wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie (...) z siedzibą w L. dochodził od pozwanych odszkodowania z tytułu szkody poniesionej na skutek niezgodnych z prawem zachowań pozwanych polegających na niewydaniu w ustawowych terminach decyzji przyznających odszkodowanie na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n. Powództwo zostało oparte o dyspozycję art. 417^{(

1)} § 2 i 3 k.c., bezprawne działanie pozwanego (...) W. miało dotyczyć postępowań w ramach transzy nr I i II dlatego też od tego pozwanego powód dochodził całości kwoty odszkodowania. W związku natomiast z tym, że bezprawne zachowanie pozwanego Skarbu Państwa dotyczyło, wedle powoda, jedynie działek z transzy nr I, powód domagał się odszkodowania od tego pozwanego jedynie w tym zakresie

Niewątpliwie, powód dochodził więc roszczenia objętego żądaniem pozwu z tytułu deliktu popełnionego na skutek niezgodnego z prawem zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej,

W pierwszej kolejności należało poddać pod rozwagę podniesiony przez pozwanego zarzut braku legitymacji procesowej czynnej po stronie powodowej, która jest materialnoprawną kwalifikacją strony i pozostaje w ścisłym związku z przedmiotem rozstrzygnięcia sądowego co do istoty sprawy. Otóż, aby ochrona prawna mogła być przez sąd udzielona, z żądaniem jej udzielenia musi wystąpić osoba do tego uprawniona. Tym uprawnieniem jest właśnie legitymacja procesowa czynna, analogicznie legitymacja procesowa bierna oznacza, że powództwo zostało skierowane przeciwko właściwemu podmiotowi.

W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że skoro legitymacja procesowa jest przesłanką merytoryczną, o której istnieniu przesądzają przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym, nie zaś przepisy procesowe, jej brak nie prowadzi do odrzucenia pozwu lecz do oddalenia powództwa (tak też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06 kwietnia 2004 r., I CK 628/03, Sip Lex nr 500174).

Dominująca w doktrynie definicja legitymacji procesowej została zaakceptowana przez orzecznictwo i to zarówno Sądu Najwyższego, jak i sądów powszechnych. W uzasadnieniu wyroku z dnia 18 stycznia 2000 r. (sygn. akt III CKN 525/98) Sąd Najwyższy wskazał, iż "Legitymacja procesowa oznacza, że dany podmiot jest uprawniony do występowania w charakterze strony w konkretnym procesie w stosunku do jego przedmiotu". W postanowieniu z dnia 19 stycznia 2017 r. (sygn. akt I PZ 31/16) Sąd Najwyższy stwierdził, min., że "Legitymacja procesowa jest przesłanką materialnoprawną skuteczności powództwa i oznacza wynikające z przepisów prawa materialnego uprawnienie do występowania w danym procesie w charakterze powoda (legitymacja procesowa czynna), względnie pozwanego (legitymacja procesowa bierna)". Koncepcja legitymacji procesowej jako legitymacji materialnej została zaaprobowana w orzecznictwie sądów powszechnych. Przykładowo, zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. (sygn. akt I ACa 1908/15) "Legitymacja procesowa jest przesłanką merytoryczną, o której istnieniu przesądzają przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym, nie zaś przepisy procesowe, jej brak nie prowadzi do odrzucenia pozwu lecz do oddalenia powództwa" (powołane za: Grzegorz Jędrejek, "Legitymacja procesowa w postępowaniu cywilnym", wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2019, str. 30-31).

Powód wywodził swoją legitymację czynną procesową z szeregu kolejno zawieranych umów sprzedaży wierzytelności. Sąd w tym zakresie dokonał ponownej oceny, czy przedmiotowe wierzytelności mogły być przedmiotem cesji. W tym zakresie Sąd odstępuje od poglądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku częściowego wyrażonego w oparciu o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 687/11, Sip Legalis).

Aktualne pozostaje zaś stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2022 r. w sprawie I OPS 1/22, z której treści wynika, że z samej umowy przelewu, ujętej w art. 509 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, z późn. zm.), której przedmiotem jest wierzytelność odszkodowawcza za odjęcie prawa własności nieruchomości w wyniku zdarzenia lub aktu ze sfery prawa publicznego, nabywcy tej wierzytelności w sprawie o ustalenie odszkodowania, o którym mowa w art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, z późn. zm.), nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.). Źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest norma prawa powszechnie obowiązującego, a nie skutki czynności prawnej dokonanej przez podmiot prawa cywilnego.

Istotne jest, że podstawą wydania powołanej uchwały był zbliżony do realiów niniejszej sprawy stan faktyczny, z tym tylko wyjątkiem, że przedmiotem postępowania administracyjnego było odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość. Jednakże przy pełnej aprobacie wyrażonego tam stanowiska, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku z 21 grudnia 2023 r. I Sa/Po 609/23 stwierdził, że roszczenie o zapłatę odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 1 u.g.n. przysługuje wyłącznie właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu) lub jego spadkobiercom. Z żądaniem ustalenia wysokości odszkodowania nie może wystąpić do organu cesjonariusz, który nabył to uprawnienie od właściciela (użytkownika wieczystego) na podstawie umowy cesji. W tym przypadku bezspornym jest brak normy prawnej, która bezpośrednio nawiązuje do umowy przelewu jako źródła legitymacji do żądania ustalenia odszkodowania za odjęcie prawa własności nieruchomości wydzielonych pod drogę publiczną. W związku z powyższym należało przyjąć, że stronie ubiegającej się o odszkodowanie nie przysługuje wnioskowane żądanie, gdyż nie znajduje odpowiedniego oparcia w u.g.n., tj. normach prawa materialnego, a tym samym nie ma ona interesu prawnego i zarazem przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Stronami takiego postępowania administracyjnego powinni być wywłaszczeni właściciele nieruchomości, a nie cesjonariusze wierzytelności odszkodowawczej z tytułu wywłaszczenia nieruchomości.

Wskazać zaś należy, że użytkownikiem wieczystym, działek o nr ewidencyjnych (...) była spółka (...) sp. z o.o. w G., natomiast pozostałych działek o nr ewidencyjnych: (...) spółka (...) S.A.

Następnie, spółka (...) nabyła wierzytelności przysługujące (...) z tytułu działek o nr (...) na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu 17 lipca 2012 r. (umowa z dnia 17 lipca 2012 r. – k. 1484-1491).

W dalszym toku czynności, (...) zbył wierzytelności główne na rzecz (...) w dwóch transzach: na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności zawartej w dniu 29 czerwca 2011 r. z tytułu działek o nr (...) oraz na podstawie umowy z dnia 17 lipca 2012 r. z tytułu działek o nr (...) (umowa z dnia 29 czerwca 2011 r. – k. 1493-1506verte; umowa z 17 lipca 2012 r. – k. 380-387verte).

Wierzytelności Główne oraz wierzytelność deliktowa zostały przeniesione na (...) za pośrednictwem Funduszu (...) w wykonaniu umowy sekurytyzacji z dnia 7 października 2015 r. zawartej pomiędzy (...) a Funduszem (...) oraz umowy przeniesienia wierzytelności w miejsce spełnienia świadczenia pieniężnego z dnia 15 października 2015 r. zawartej pomiędzy Funduszem (...) a (...) (S. A. – k. 1534-1546; Umowa Sekurytyzacji – k. 1547-1562; annex no. 1 – k. 1562-1563; aneks nr (...) – k. 1564-1564verte; umowa przeniesienia wierzytelności w miejsce spełnienia świadczenia pieniężnego z dnia 15 października 2015 r. – k. 1566-1573). B. otrzymał cenę wskazaną w umowie sekurytyzacji (k. 1532), co oznaczało, iż umowa została wykonana.

Jednakże w świetle powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego wydaje się, iż powyższe czynności prawne choć ważne z punktu widzenia norm prawa cywilnego, to pozostały bezskuteczne wobec braku rozporządzalności wierzytelnościami o odszkodowanie za odjęcie prawa własności nieruchomości wydzielonych pod drogę publiczną.

Nie leży przy tym w kompetencji Sądu ocena prawidłowości postępowania aktualnie prowadzonego przez Starostę (...) i wywodzenia z tego legitymacji procesowej powoda. Zasadne je zaś przyjęcie, iż właściwość ta w istocie nie zachodzi po stronie spółki Pl (...) skoro ona sama, jaki jej pod przednik prawny tj. Fundusz Inwestycyjny (...), (...) Bank S.A a także (...) S.A w zakresie odszkodowania za nieruchomości stanowiące działki nr (...) nie mogły przenieść skutecznie prawa do odszkodowania przewidzianego art. 98 u.g.n, a tym samym pochodnej wierzytelności odszkodowawczej wynikającej z niezrealizowań z nierealizowania tego prawa, które to roszczenia pozostały przy pierwotnych użytkownych wieczystych

Sąd przedstawiając powyższy pogląd prowadzący wprost do oddalenia powództwa dokonanego w wyroku z 25 października 2024 r. nie dostrzega związania, o którym mowa w 332 § 1 k.p.c. oraz 365 § 1 k.p.c. w związku z wyrokiem częściowym z 29 października 2021 r. Po pierwsze drugie z wymienionych orzeczeń rozstrzyga sprawę przeciwko innemu podmiotowi, niż orzeczenie niniejszym uzasadniane. Po drugie sentencja wyroku częściowego nie zawiera rozstrzygnięcia co do skuteczności cesji. Po trzecie wreszcie – w sprawie zachodzi sytuacja zbliżona do przewidzianej normą wynikającą z art. 386 § 6 k.p.c. w brzmieniu wynikającym z ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019.1469), który stanowi, że ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji wiąże zarówno sąd, któremu sprawa została przekazana, jak i sąd drugiej instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Nie dotyczy to jednak przypadku, gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego lub faktycznego, albo po wydaniu wyroku sądu drugiej instancji Sąd Najwyższy w uchwale rozstrzygającej zagadnienie prawne wyraził odmienną ocenę prawną”. Wcześniej, tj. przed nowelizacją z dnia 4 lipca 2019 r. przepis art. 386 § 6 k.p.c. stanowił, że „ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji wiążą zarówno sąd, któremu sprawa została przekazana, jak i sąd drugiej instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Nie dotyczy to jednak wypadku, gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego”. Wprawdzie w niniejsze sprawie brak jest podglądu sądu odwoławczego wyrażonego w związku z orzeczeniem kasatoryjnym, a zamiast uchwały Sądu Najwyższego – powołana została uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, to jednak konieczne jest zastosowanie zasady dynamicznej subsumpcji uwzględniającej aktualne stanowisko prawne wyrażane przez organ najwyższej instancji orzeczniczej.

W konsekwencji w sprawie nie zachodzi jednak czynna legitymacja procesowa i powództwo już tylko z tego względu podlegało oddaleniu.

Dla porządku należy wskazać że zgodnie z art. 11 ust. 1, u.g.n. z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze. To zaś uzasadnia bierną legitymację procesową Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta (...) W., zgodnie z wywodami zawartymi z uzasadnieniu wyroku częściowego z 29 października 2021 r. W zakresie zaś reprezentacji pozwanego przez Wojewodę (...) legitymacja ta wynika z wydania przez ten organ powołanych wyżej decyzji nadzorczych.

Dla porządku Sąd nadal wyraża pogląd, że nie są przekonujące wywody podniesione uprzednio przez (...) W. zmierzające do zakwestionowania nabycia wierzytelności przez (...) w świetle art. 5 ust 2 pkt 5 ustawy Prawo bankowe. Norma prawna w tym zakresie nie zawiera żadnych ograniczeń co do rodzaju wierzytelności będących przedmiotem czynności bankowej. Jednocześnie nie sposób przyjąć by wierzytelność mająca za podstawę odszkodowanie z art. 98 ust 3 u.g.n. miała postać inną niż pieniężna. Powoływana przez pozwanego możliwość realizacji tego roszczenia poprzez przyznanie nieruchomości zamiennej (art. 131 u.g.n.) ma charakter fakultatywny względem świadczenia pieniężnego i zależna jest od woli dotychczasowego właściciela albo użytkowania wieczystego. Zapatrywanie to jednak nie sanuje braku w zakresie legitymacji procesowej powodowej spółki.

Niezalenie od powyższego Sąd zważył, że podstawy żądania pozwu należy upatrywać w art. 417¹ § 3 k.c. zgodnie, z którą jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie orzeczenia lub decyzji, gdy obowiązek ich wydania przewiduje przepis prawa, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem niewydania orzeczenia lub decyzji, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

W istocie żądanie powoda jest uregulowane także w art. 154 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który w § 4 stanowi, że osoba, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Z przepisu tego wynika szczególne unormowanie dotyczące odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną niewykonaniem przez organ wyroku sądu administracyjnego. Ma ono na celu ukaranie organu za niewykonanie lub nienależyte wykonanie wyroków sądowych oraz jego dyscyplinowanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r., II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100). Niewykonaniem wyroku sądu administracyjnego jest także bezczynność organu po wydaniu wyroku, tj. nierozpoznanie sprawy w powtórnie prowadzonym postępowaniu w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jak również takie działanie, które pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania wyrażonymi w tym wyroku. (tak SN z wyroku z 2.02.2011 r. )

Ustalony stan faktyczny sprawy nie pozwala przyjąć wystąpienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa rozpatrywanych z kontekście art. 417¹ § 3 k.c.

O ile nie budzi wątpliwości, iż organ w postępowaniu administracyjnym w sposób bezprawny zaniechał wydania decyzji, to problematyczne jest przyjęcie, iż powód doznał wieloaspektowej szkody wywodzonej w pozwie.

Sąd w niniejszej sprawie nie badał kwestii przewlekłości postępowania administracyjnego, a opierał się w tym zakresie na orzeczeniach skargowych organu wyższego rzędu oraz sądów administracyjnych.

Stan wynikający z powyższych rozstrzygnięć należy zestawić z art. 35 § 3 k.p.a przewidującym, iż załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Istnienie powyższych prejudykatów nie przesądza jednak o roszczeniu odszkodowawczym należnym powodowi.

Sąd podziela zarzuty pozwanego zmierzające do zanegowania powstania szkody po stronie powoda lub jego poprzedników prawnych.

Spółka domaga się w istocie rozliczenia potencjalnej, przyszłej szkody, choć w uzasadnieniu w części ujmuje ją jako stratę, a w części jako utracone korzyści. Każdorazowo jednak bazą dochodzonych roszczeń odszkodowawczych (określnych jako odszkodowanie deliktowe) jest odszkodowanie ustalane na podstawie decyzji administracyjnej.

Aktualnie trudno przyjąć by istniała wywodzona przez powoda podstawa ustalenia dochodzonego świadczenia w postaci decyzji ustalających odszkodowanie. Na dzień zamknięcia rozprawy Sądowi nie była znana żadna ostateczna decyzja ustalająca przedmiotowe odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne.

Wysokość odszkodowania, ustala się według stanu nieruchomości według stanu i przeznaczenia w dniu wydania decyzji o podziale oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. (art. 130 ugn. zd. drugie in fine).

Zgodnie zaś z 132 ust 3 ugn. wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania.

Przepis art. 98 ust. 1 tej ustawy stanowi, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe – z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych.

Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości, co wynika z ust. 3 powołanej normy prawnej.

Z kolei art. 129 ust. 5 u.g.n. przewiduje, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu:

1) w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126;

2) na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości;

3) gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.

Oznacza to, iż powołana przez spółkę baza odszkodowania deliktowego dochodzonego w niniejszej sprawie ustalana jest drodze decyzji administracyjnej, której treści Sąd nie może domniemywać, czy antycypować.

Sąd jest bowiem zobowiązany uwzględniać stan prawny wynikający z ostatecznej decyzji administracyjnej. W postępowaniu cywilnym takie decyzje korzystają bowiem ze mocy wiążącej. Sądy powszechne, związane są więc stanem prawnym wynikającym z decyzji administracyjnych. (uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 9 października 2007 r. III CZP 46/07).

Dalej zważyć należy za Sądem Najwyższym (uzasadnienie uchwały z 3 listopada 2015 r. III UZP 13/15, że sąd powszechny nie jest związany prawomocną decyzją administracyjną tylko wtedy, gdy decyzja ma charakter deklaratywny i dotyczy stosunku "z istoty" cywilnoprawnego, a jedynie mocą przepisu szczególnego została przekazana do rozpoznania na drogę postępowania administracyjnego (por. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 1995 r., II PZP 2/95, OSNAPiUS 1996 nr 4, poz. 57, glosa J. Borkowskiego: OSP 1996 nr 11, poz. 217 oraz z dnia 16 czerwca 1994 r., II PZP 4/94, OSNAPiUS 1994 nr 11, poz. 170, glosa T. Kasińskiego: Monitor Prawniczy 1995 nr 8, uchwałę z dnia 23 marca 1993 r., II PZP 1/93, OSNCP 1993 nr 12, poz. 211 i wyrok z dnia 19 września 2000 r., II UKN 725/99, OSNAPiUS 2002 nr 7, poz. 170). Zasada ta ma swoje źródło w prawnym rozgraniczeniu drogi sądowej i drogi administracyjnej, czego wyrazem są przepisy art. 2 § 3 i art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 16 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a także w idei podziału władz (art. 10 Konstytucji RP) oraz działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Doznaje ograniczenia jedynie w koncepcji tzw. bezwzględnej nieważności decyzji administracyjnej, która, choć bez normatywnego umocowania, ma oparcie w stanowisku Sądu Najwyższego, przyjętym jeszcze w czasach przedwojennych, że sądy powszechne nie są związane decyzją administracyjną, gdy została ona wydana przez władzę oczywiście niewłaściwą lub bez zachowania jakichkolwiek przepisów postępowania albo bez podstawy prawnej (por. orzeczenie Izby Pierwszej Sądu Najwyższego z dnia 14 września 1922 r., C 254/22, OSP 1923, poz. 539 oraz orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 29 września 1933 r., C II Rw 1653/33, Nowa Palestra 1933 nr 10, s. 39; z dnia 8 lutego 1938 r., C II 2246/37, Głos Prawa 1938 nr 3-4, s. 223; z dnia 31 maja 1946 r., C III 217/46, OSN 1947 nr 1, poz. 25; z dnia 15 października 1951 r., C 653/51, OSN 1952 nr 3, poz. 75; z dnia 29 czerwca 1957 r., II CR 499/57, glosa S. Grzybowski, OSPiKA 1958 nr 5, poz. 135; z dnia 7 marca 1964 r., II CR 560/61, OSNPG 1964 nr 8, poz. 60, czy z dnia 27 listopada 1984 r. III CZP 70/84 - OSNCP 1985 nr 8, poz. 108, glosy W. Siedlecki: OSPiKA 1985 nr 9, poz. 166, S. Dalka: Palestra 1986 nr 12, z dnia 9 listopada 1994 r., III CRN 36/94, OSNC 1995 nr 3, poz. 54).

Kompetencja sądu cywilnego nie obejmuje kontroli decyzji administracyjnych pod kątem innych wad, ponieważ ocena dokonywana przez sąd cywilny nie może utożsamiać się z czynnością instancji odwoławczej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., IV CK 12/05, niepublikowany). W postępowaniu cywilnym sąd jest więc związany merytoryczną treścią decyzji także wtedy, gdy stwierdza, że jest wadliwa (por. np. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1938 r., C.II 1625/37, PS 1938, poz. 503; z dnia 27 września 1948 r., C 574/48, Przegląd Notarialny 1949, nr 3-4, s. 324; z dnia 18 listopada 1982 r., III CZP 26/82, OSNCP 1983 nr 5-6, poz. 64, glosa J. Homplewicz, OSPiKA 1983 nr 11, poz. 248; z dnia 16 maja 2002 r., IV CKN 1071/00, OSNC 2003 nr 9, poz. 120; z dnia 28 lipca 2004 r. III CK 29 6/03, Biuletyn SN 2005, nr 1, s. 11; z dnia 19 listopada 2004 r. V CK 251/04, glosa S. Rudnicki, PS 2006 nr 3).

Powyższe oznacza także i to, że Sąd w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do zastąpienia organu administracji i ustalenia, także przestankowo, w szczególności wysokości odszkodowania przewidzianego art. 98 u.g.n.

Brak jest zatem podstawy do przyjęcia, jak to czyni powód, iż należne jest mu odszkodowanie cywilne wywodzone z braku ustalenia i wypłacenia odszkodowania wynikającego z ustawy o gospodarce nieruchomościami, skoro nie można stwierdzić aktualnie czy szkoda zaistniała, a jeśli tak to jaka jest jej wysokość. Nie sposób bowiem w tym postępowaniu przyjąć w sposób wiążący jaka powinna być wysokość potencjalnego przyszłego odszkodowania (odszkodowań) należnego powodowi bądź jego poprzednikom prawnym, a w szczególności użytkownikowi wieczystemu na podstawie art. 98 ust 3 u.g.n. i z tego wywodzić, że gdyby decyzje w tym zakresie zostały wydane w terminach zakładanych w pozwie, to w majątku spółki bądź jej poprzedników prawnych nastąpiła strata bądź nie weszły do niego wywodzone korzyści. (...) w L. przy konstrukcji szkody jak się wydaje pomija czynnik czasu, który w istocie, co jest wiedzą powszechną, wpływa na wzrost wartości nieruchomości. Nie można zatem wykluczyć, że potencjalnie ustalone i wypłacone w przyszłości odszkodowanie (odszkodowania) wynikające z art. 98 ust 3 u.g.n. będzie w stosunku do zakładanego w pozwie w takiej wysokości, że pochłonie w całości bądź w części wywodzoną w pozwie szkodę.

Nie ziściło się, przynajmniej do czasu zamknięcia rozprawy, zasadnicze założenie stanowiące punkt wyjścia do rozważań odnośnie zaistniałej straty i utraconych korzyści, tj. ustalenie przez organ administracji odszkodowania za utracone prawa do nieruchomości. Wobec tego nie za zachodzi przesłanka zaistnienia szkody w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. i w tym ujęciu powództwo również jest nieuzasadnione, a co najmniej przedwczesne.

Niezależnie od tego, nie wykazana pozostaje szkoda wywodzona jako utracone przez (...) Bank S.A korzyści. Twierdzenia przedstawione przez świadka T. M. nie prowadzą do stwierdzenia z wysokim stopniem prawdopodobieństwa, że podmiot ten osiągnąłby określony wynik finansowy. Mają one postać wstępnych założeń co do działalności operacyjnej tego podmiotu.

Szkoda w postaci utraconych korzyści (lucrum cessans), których rekompensaty dochodzi aktualnie powód, polega z kolei na braku spodziewanego powiększenia majątku poszkodowanego, spowodowanego zdarzeniem szkodzącym. Typowe przykłady to: nieuzyskanie zarobku, nieosiągnięcie dochodów z działalności gospodarczej, utrata pożytków rzeczy lub prawa (teza 62 Komentarza do art. 361 k.c., Tom II, red. Gutowski, wyd. 2/Koch i cyt. tam M. Kaliński, Szkoda na mieniu, s. 279-280; T. Dybowski, w: System PrCyw, t. III, cz. 1, 1981, s. 228-229)

Lucrum cessans ma charakter hipotetyczny. W ramach tej postaci szkody poszukujemy odpowiedzi na pytanie, jak kształtowałby się stan praw i interesów poszkodowanego, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę (zob. A. Szpunar, Uwagi, s. 292 i n.). Obejmuje ona jedynie takie następstwa w majątku poszkodowanego, które oceniając rzecz rozsądnie, według doświadczenia życiowego, w okolicznościach danej sprawy, dałoby się przewidzieć, że wzbogaciłyby majątek poszkodowanego. W przypadku dochodzenia naprawienia szkody w postaci utraconych korzyści, musi być ona przez żądającego odszkodowania wykazana z tak dużym prawdopodobieństwem, że praktycznie w świetle doświadczenia życiowego można przyjąć, że utrata korzyści rzeczywiście miała miejsce (zob. wyr. SN z 21.6.2002 r., IV CKN 382/00, Legalis, a także zbliżone stanowisko SA w Katowicach zawarte w wyr. z 21.6.2013 r., V ACa 201/13, Legalis, oraz SN zawarte w wyr. z 22.3.2019 r., IV CNP 43/17, Legalis). Ustalenie, jakie korzyści osiągnąłby poszkodowany, zmusza do dokonania oceny jego indywidualnej sytuacji, przy której nie powinno się uwzględniać typowych, zwykłych skutków działania lub zaniechania sprawcy (zob. A. Szpunar, Odszkodowanie, s. 66; zob. też wyr. SN z 30.11.2016 r., III CSK 389/15, Legalis). Zgodnie z wyr. SN z 11.10.2001 r. (I CKN 578/99, OSP 2002, Nr 6, poz. 83, z glosą aprobującą M. Kępińskiego oraz A. Kołodziej, PS 2003, Nr 7–8, s. 168 i n.), czyn nieuczciwej konkurencji polegający na niedozwolonym naśladownictwie opakowań innego przedsiębiorcy i sprzedaż w nich wyrobów własnych może uzasadniać odpowiedzialność deliktową także za lucrum cessans. Do powstania tego rodzaju szkody prowadzić będzie naruszenie prawa wyłączności dostawcy przez składanie zamówień dostawy u innych producentów w okresie związania stron umową, nawet gdy szczegółowe warunki dostawy (rodzaj, ilość, cena) miały być określone w przyszłych porozumieniach (zob. wyr. SN z 14.5.2002 r., V CKN 857/00, OSNC 2003, Nr 7–8, poz. 108). Kategoria lucrum cessans nie obejmuje jednak korzyści niedozwolonych, sprzecznych z przepisami ustawy lub zasadami współżycia społecznego (zob. F. Błahuta, w: Z. Resich i in., Komentarz KC, t. 2, 1972, s. 872; A. Rembieliński, w: J. Winiarz, Komentarz KC, t. 1, 1989, s. 295). W wyr. z 8.3.2018 r. (II CSK 118/17, Legalis) SN stwierdził, że ustalenie istnienia i rozmiarów szkody w postaci lucrum cessans (art. 361 § 2 KC) zawsze nawiązuje do określonych stanów prawdopodobieństwa wystąpienia określonych zdarzeń. To prawdopodobieństwo (w zależności od jego stopnia) odnosi się także do powstania określonego uszczerbku w majątku powoda w związku z nielegalną działalnością pozwanych w określonym odcinku czasowym i ewentualnego rozmiaru takiego uszczerbku. Nawiązanie do kategorii prawdopodobieństwa w omawianym zakresie może prowadzić do konkluzji, że "ścisłe udowodnienie wysokości szkody jest niemożliwe lub nader utrudnione", a możliwe jest jedynie określenie przybliżone (prawdopodobne). Innymi słowy, formuła niemożności ścisłego udowodnienia szkody powinna być odpowiednio rozważana przy uwzględnieniu uszczerbku w postaci utraconego zysku. L. cessans należy odróżnić od tzw. szkody ewentualnej, prawnie obojętnej, która stanowi jedynie utraconą szansę na powiększenie majątku, jaka nie ziściła się wskutek działania osoby odpowiedzialnej za szkodę. Podstawowej różnicy trzeba poszukiwać w prawdopodobieństwie ich wystąpienia, które w odniesieniu do lucrum cessans powinno graniczyć pewnością (zob. zbliżone stanowisko SN w wyr. z 22.4.2015 r., III CSK 256/14, Legalis, oraz w wyr. z 22.3.2019 r., IV CNP 43/17, Legalis). (LEGALIS - Komentarz Art. 361 KC red. Załucki 2023, wyd. 3/Kozieł).

Sąd Najwyższy w kolejnych orzeczeniach wskazał, co następuje:

-prawdopodobieństwo osiągnięcia korzyści winno być wysokie, wręcz graniczące z pewnością, gdyby nie wystąpiło zdarzenie będące przyczyną szkody. (wyrok z 18 maja 2017 r., III CSK 190/16);

-przepis art. 361 § 2 k,c, w części dotyczącej utraconych korzyści wymaga –powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.10.2001 r. II CKN 578 / 99 – przyjęcia hipotetycznego przebiegu zdarzeń i ustalenia wysokiego prawdopodobieństwa utraty korzyści. Ustawodawca nie wskazał bliższych kryteriów budowania tych hipotez, pozostawiając je wiedzy i doświadczeniu życiowemu składu orzekającego, stosowanym odpowiednio do okoliczności sprawy.

- wykazanie szkody w postaci lucrum cessans z natury rzeczy ma charakter hipotetyczny. Nie sprzeciwia się to przyjęciu, że szkoda rzeczywiście powstała, jeżeli zostanie udowodnione tak duże prawdopodobieństwo osiągnięcia korzyści majątkowej przez poszkodowanego, że rozsądnie rzecz oceniając można stwierdzić, iż poszkodowany na pewno uzyskałby korzyść, gdyby nie wystąpiło zdarzenie, w związku z którym ten skutek był niemożliwy. wyrok z dnia 26.01.2005r sygn. akt V CK 426 / 04;

-szkoda w postaci utraty spodziewanych korzyści ma zwykle charakter hipotetyczny. Dlatego też w orzecznictwie akcentuje się konieczność wykazania jej realności z tak dużym prawdopodobieństwem, które uzasadnia przyjęcie wniosku, że utrata korzyści rzeczywiście nastąpiła. wyrok z dnia 28.04.2004r sygn. akt III CK 495 / 02;

-ustalenie szkody w postaci utraconych korzyści ma zawsze charakter hipotetyczny, polega bowiem na przyjęciu – na podstawie okoliczności, które wystąpiły po okresie spodziewanych korzyści, że korzyść w okresie poprzednim zostałaby osiągnięta. Jednakże utrata korzyści musi być przez żądającego odszkodowania udowodniona (art. 6 KC). Wprawdzie nie w sensie wykazania co do tego pewności, ale z tak dużym prawdopodobieństwem, że praktycznie można w świetle doświadczenia życiowego przyjąć, że utrata korzyści rzeczywiście miała miejsce. wyrok z dnia 21.06.2001r sygn. akt IV CKN 382 / 00

- ustalenie szkody w postaci utraconych korzyści ma wprawdzie charakter hipotetyczny, ale szkoda taka musi być przez osobę poszkodowaną wykazana z tak dużym prawdopodobieństwem, że uzasadnia ono w świetle doświadczenia życiowego przyjęcie, że utrata korzyści rzeczywiście nastąpiła. Rezygnacja przez osobę dochodzącą odszkodowania z dalszej działalności gospodarczej, w zakresie której szkoda – według twierdzenia tej osoby – powstała, już przy pierwszych wyłaniających się trudnościach, wskazuje z reguły na to, że osoba ta nie osiągnęłaby korzyści, na jaką się powołuje. (wyrok z dnia 21.06.2001r sygn. akt IV CKN 382 / 00).

Dowody przeprowadzone w sprawie nie pozwoliły Sądowi przyjąć dostatecznie wysokiego stopnia prawdopodobieństwa osiągnięcia powoływanych przez powoda zysków jego poprzednika prawnego tj. (...) Banku.

Odmiennie, choć bez wpływu na treść rozstrzygnięcia należy wypowiedzieć się co do potencjalnej inwestycji w dziesięcioletnie obligacje Skarbu Państwa, która z dużym prawdopodobieństwem przyniosła by łatwy do osiągnięcia i obliczenia zysk wynikający oprocentowania tych instrumentów.

Ponadto powództwo pozostaje nieuzasadnione także w zakresie odszkodowania ujmowanego jako strata z uwagi na zmniejszenie się wartości nieruchomości tj. w przypadku powództwa skierowanego przeciwko Skarbowi Państwa co do kwoty 10.254.860 zł (k. zgodnie z tabelą z k. 28, str. 27 pozwu).

Zgodnie z art. 361 § 1 k.c. każda osoba zobowiązana do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Powyższe oznacza, że konieczne jest wskazanie zdarzenia, z którym osoba dochodząca odszkodowania wiąże powstanie szkody, określenie tej szkody oraz ustalenie, czy wskazane zdarzenie jest jej przyczyną, a więc czy było ono koniecznym warunkiem jej wystąpienia, przy czym normalny związek przyczynowy zachodzi tylko wtedy, gdy w zestawie wszystkich przyczyn i skutków określone przyczyny wywołują normalnie, w zwykłej kolejności rzeczy albo z wysokim prawdopodobieństwem tego rodzaju skutki. Ocena, czy skutek jest normalny powinna być zobiektywizowana i oparta na całokształcie okoliczności sprawy oraz opierać się na doświadczeniu życiowym. Na gruncie art. 361 § 1 k.c. obojętne jest, czy ma miejsce związek przyczynowy bezpośredni, czy pośredni oraz, czy jest to związek przyczynowy złożony, wieloczłonowy, z tym, że odpowiedzialność cywilną uzasadnia jedynie taki związek przyczynowy wieloczłonowy, w którym między poszczególnymi ogniwami zachodzi normalna zależność przyczynowa, a więc każde ogniwo tego związku podlega ocenie z punktu widzenia przyczynowości adekwatnej. Związek przyczynowy może więc występować jako normalny również wtedy, gdy pewne zdarzenie stworzyło warunki powstania innych zdarzeń, z których dopiero ostatnie stało się bezpośrednią przyczyną szkody (m.in. wyrok SN z 4 października 2012 r., sygn. I CSK 665/11, LEX 1228533).

Wychodzi zaś poza zakres normalnego związku przyczynowego powiązanie braku wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odszkodowania za przejętą nieruchomość ze zmianą wartości tej nieruchomości. Nie sposób bowiem doszukać się tego rodzaju wpływu wydanej lub zaniechanej decyzji administracyjnej będącej indywidualnym aktem stosowania prawa na rynek nieruchomości. W tym zakresie zachodzi ewentualnie zwykła koincydencja czasowa nie spełniająca wymogów z art. 361 § 1 k.c.

Finalnie zaś Sąd przyjmuje, że roszczenie jest w części przedawnione, a zatem słuszny pozostaje zarzut pozwanego w tym zakresie.

Skuteczność zarzutu przedawnienia nie jest związana z poprawnym powołaniem przepisu prawa materialnego decydującego o terminie przedawnienia roszczenia objętego sporem. Samo podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczające dla konieczności jego rozpoznania i nakazuje rozważenie przez sąd, jaki jest termin przedawnienia określonego roszczenia (Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 22 lutego 2007 r. IV CSK 1/07, Lex nr 274225).

W konsekwencji Sąd uznał, iż zarzut przedawnienia w niniejszej sprawie znajduje uzasadnienie w normie z art. 442¹ 1 k.c. przewidującej , że roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.

Powód nie wykazał skutecznie by nastąpiło jakiekolwiek zdarzenie przerywające bieg przedawnienia przed wniesieniem pozwu. W szczególności skutku takiego nie wywołuje zawezwanie do próby ugodowej dokowane w piśmie (...) Banku (...) S.A w W. z 27 czerwca 2014 r. skierowane zgodnie z komparycją przeciwko (...) W. oraz Skarbowi Państwa. Wedle bowiem treści samego zawezwania opiewa ono na zapłatę kwoty 46.606.512,51 zł przez wskazaną jednostkę samorządu terytorialnego. (wniosek – k. 835-838). Nie sposób zaś w tym piśmie doszukać się jakie roszczenia i jakie w związku z tym ustępstwo wnioskujący bank skierował wobec Skarbu Państwa. Wobec tego nie nastąpiła w tym zakresie podmiotowym czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwzięta bezpośrednio w celu dochodzena lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, o czym stanowi art. 123 §1 pkt 1 k.p.c.

Ponadto skutku takiego nie wywołał pozew wskazanego banku min. przeciwko Skarbowi Państwa na skutek, którego w sprawie o sygn.. akt I Nc 9/15 Sądu Okręgowego w Warszawie został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Skoro bowiem następnie powód cofnął ten pozew, a postępowanie w wyniku tego zostało umorzone postanowieniem z 23 listopada 2015 r. pod sygn.. akt I C 289/15, to z mocy art. 203 § 2 k.p.c. jego wniesienie nie wywołało skutku przerwania przedawnienia.

W konsekwencji roszczenie przeciwko Skarbowi Państwa jest przedawnione za okres poprzedzający 3 lata przed wniesieniem pozwu tj. do 3 lutego 2013 r. W celu kwotowego ustalenia zakresu przedawnionego roszczenia konieczne byłoby ustalenie jaka część szkody rozumianej jako utratę przychodów (...) Banku S.A oraz jaka różnica wartości nieruchomości przypadła by do wskazanej daty. Okazało się to jednak zbędne z uwagi na brak legitymacji czynnej powoda, brak podstawy do rozważania powstania szkody wobec nie wydania decyzji administracyjnych ustalających odszkodowanie z art. 98 ust 3 u.g.n. i częściowy brak związku przyczynowego.

Z tych wszystkich względów powództwo podlegało oddaleniu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. obciążając nimi w całości powoda. Na koszty te poniesione przez Skarb Państwa składał się koszt zastępstwa prawnego wykonywanego przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskej ustalony zgodnie z obowiązującym na datę wniesienia pozwu rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu aktualnym na datę wniesienia pozwu (Dz.U. aktualny na datę wniesienia pozwu 2015 r. poz. 1800), w stawce wynikającej z § 2 pkt 7 rozporządzenia (14.400 zł) o czym orzeczono w pkt 2 wyroku. Zważyć przy tym trzeba, że zgodnie z §2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie d-o spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

Trudno było w realiach niniejszej sprawy rozważać zastosowanie dobrodziejstwa z art. 102 k.p.c. wobec powoda. Wprawdzie źródłem żądania pozwu jest brak wydania decyzji administracyjnych, mający w świetle orzeczeń nadzorczych, kwalifikowaną postać, to jednak jest ono podnoszone przez procesjonalnego uczestnika obrotu prawnego, który dysponował środkami do rozważania jego zasadności. Jednocześnie w świetle przywołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego powodowa spółka nie ma w istocie interesu prawnego do udziału w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ustalenia odszkodowania z art. 98 ust 3 u.g.n., a zatem nie zachodzą szczególne względy natury aksjologicznej uzasadniające odstąpienie od obciążenia strony przegrywającej kosztami procesu.

W związku z powyższym, orzeczono jak w sentencji wyroku

Marcin Polakowski

ZARZĄDZENIE

(...)

21.11.2024 r.

Marcin Polakowski