Wyrok z 11 lipca 2025, sygn. I C 1084/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lipca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie: Przewodniczący: sędzia Juliusz Ciejek

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Kosowska

po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. w Olsztynie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) z siedzibą we W.

przeciwko A. C. i J. C.

o zapłatę

I.  oddala powództwo,

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 5.434 (pięć tysięcy czterysta trzydzieści cztery) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,

III.  nakazuje ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w O. kwotę 23 zł 1 gr (dwadzieścia trzy złote jeden grosz) tytułem wydatków zaliczkowo pokrytych przez Skarb Państwa.

Sygn. akt I C 1084/23

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 30.06.2023 r. powód Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. wniósł o zasądzenie od pozwanych A. C. i J. C. solidarnie kwoty 100 831,51 zł z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz z ograniczeniem odpowiedzialności strony pozwanej A. C. i J. C. do nieruchomości położonej w miejscowości M., dla której Sąd Rejonowy w O., VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...).

Ponadto, powód wniósł o zasądzenie od strony pozwanej solidarnie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych wraz z kwotą 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwani są kredytobiorcami i właścicielami obciążonej hipotecznie nieruchomości. Powód opiera swoje żądanie wyłącznie na odpowiedzialności rzeczowej zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Wskazał, że na dzień sporządzenia pozwu całkowite zadłużenie strony pozwanej stanowi kwota 124 348,62 zł. Natomiast strona powodowa dochodzi wyłącznie kwoty 100 831,51 zł, na którą to kwotę składa się 80 377,26 zł tytułem należności głównej i 20 454,25 zł tytułem należności odsetkowej. Dochodzone roszczenie znajduje potwierdzenie w wydanym przez wierzyciela pierwotnego bankowym tytule egzekucyjnym oraz wyciągu z ksiąg rachunkowych. Podniósł, że z uwagi na istniejącą odpowiedzialność rzeczową strony pozwanej i treść przepisu art. 77 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, niniejsze powództwo zasługuje na uwzględnienie pomimo upływu terminu przedawnienia.

Powód wskazał, że pozwani z pierwotnym wierzycielem zawarli umowę kredytu na podstawie, której pozwanym została udostępniona kwota 85 336,86 zł. Zabezpieczenie spłaty stanowiła hipoteka umowna kaucyjna na nieruchomości pozwanych. Dotychczasowe próby wyegzekwowania należności okazały się bezskuteczne.

(pozew k. 4-6)

Odpis pozwu nie został skutecznie doręczony pozwanym. Sąd na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 w zw. z art. 139 ¹ § 2 k.p.c. zawiesił postępowanie, wobec niedoręczenia skutecznie pozwanemu odpisu pozwu (postanowienie – k. 125).

Na wniosek powoda został ustanowiony dla nieznanych z miejsca pobytu pozwanych kurator (zarządzenie – k. 142).

Ustanowiony w sprawie kurator wniósł odpowiedź na pozew, w której wniósł o oddalenie powództwa w całości i nieobciążanie pozwanych kosztami procesu. Ponadto, wniósł o przyznanie kuratorowi wynagrodzenia.

Roszczenie powoda zostało zakwestionowane co do zasady jak i wysokości. Podniósł, że umowa o kredyt hipoteczny zawiera niedozwolone postanowienia w rozumieniu art. 385 ¹ k.c. w zakresie w jakim odnoszą się do stopy referencyjnej WIBOR 3 M tj. § 3 ust. 2 i ust. 3 zdanie pierwsze umowy. W oparciu o zapisy umowy powód przyznał sobie prawo do jednostronnego określenia wysokości zobowiązania pozwanych tj. wysokości kwot należnych tytułem spłaty rat kredytu przez kredytobiorców. Wskazał, że pozwani zawarli umowę jako konsumenci, a celem kredytu było zaspokojenie innych zobowiązań. Powód nie udzielił pozwanym niezbędnych informacji w zakresie konstrukcji umowy, zasad spłaty kredytu, obliczania wysokości zobowiązań stron oraz ryzyka związanego z zaciągnięciem zobowiązania z zastosowaniem stopy referencyjnej WIBOR 3 M. W ocenie kuratora wyeliminowanie zapisów niedozwolonych skutkowałoby brakiem możliwości dalszej realizacji umowy, ewentualnie może skutkować możliwością pozostawienia umowy wyłącznie ze wskaźnikiem oprocentowania w postaci stałej marży Banku. Podniósł, że wyeliminowanie zapisów niedozwolonych skutkuje koniecznością przeliczenia na nowo zobowiązania pozwanych. W ocenie kuratora powód nie udowodnił roszczenia, albowiem nie przedłożył kompletnej dokumentacji – brak dołączenia do pozwu regulaminu stanowiącego integralną część umowy.

Ponadto, został podniesiony zarzut przedawnienia.

(pismo kuratora – k. 156-158).

Sąd postanowieniem z dnia 24.05.2024 r. podjął zawieszone postępowanie w sprawie (postanowienie k. 176).

Pozwani w dniu 14.06.2024 r. wnieśli odpowiedź na pozew, w której wnieśli o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

Zakwestionowali żądanie pozwu co do zasady, wskazując na nieważność umowy kredytu z dnia 22.11.2010 r. z uwagi na nieuzgodnione przez strony warunki dotyczące oprocentowania kredytu – poprzez niedoręczenia pozwanym regulaminu ustalania wskaźnika WIBOR oraz niewypełnienie przez (...) S.A. obowiązku informacyjnego o ryzyku stopy zmiennego oprocentowania kredytu. Ponadto, zarzucili brak skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu i brak wymagalności roszczenia banku o zwrot kredytu. Jednocześnie zakwestionowali roszczenie powoda co do wysokości, z uwagi na nieudowodnienie jego wysokości.

Pozwani zakwestionowali moc dowodową bankowego tytułu egzekucyjnego oraz wyciągu z ksiąg bankowych. Również zakwestionowali domniemanie istnienia wierzytelności zabezpieczonej wpisem hipoteki do ksiąg wieczystych – uchylony przepis art. 71 ustawy o księgach wieczystych i hipotece uniemożliwia korzystanie z domniemania istnienia wierzytelności zabezpieczonej hipoteką.

(odpowiedź na pozew – k. 194-197)

Postanowieniem z dnia 24.06.2024 r. Sąd zwolnił z obowiązku kuratora dla nieznanych z miejsca pobytu pozwanych wobec odnalezienia miejsca pobytu pozwanych (postanowienie – k. 198)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwani potrzebowali środków na restrukturyzację poprzedniego kredytu, który pozwany zaciągnął dla potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej.

(dowód: przesłuchanie stron – k. 234v.-235v.)

W dniu 22.11.2010 r. pozwani zawarli z (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. umowę kredytu hipotecznego nr (...).

Przedmiotem powyższej umowy było udzielenie pozwanym kredytu w kwocie 85.336,86 zł z przeznaczeniem na koszty dodatkowe związane z udzieleniem kredytu, spłatę i restrukturyzację zobowiązań w banku (§ 2 ust. 1 i 2 umowy). Spłata należności miała nastąpić w 240 równych miesięcznych ratach (§ 6 ust. 2 i 4 umowy). Kwota kredytu miała zostać wypłacona jednorazowo (§ 5 ust. 1 umowy). Kredyt oprocentowany był według zmiennej stopy procentowej, która na dzień sporządzenia umowy wynosi 11,35% w stosunku rocznym, z zastrzeżeniem Regulaminu w zakresie ustalani wysokości oprocentowania (§ 3 ust. 1 umowy). Zmienna stopa procentowa ustalana jest jako suma stopy referencyjnej WIBOR 3M oraz stałej marży Banku w wysokości 7,50 punktów procentowych. Oprocentowanie kredytu ulega zmianie w zależności od zmiany stopy referencyjnej WIBOR 3M. Szczegółowe zasady naliczania odsetek, ustalania wysokości oprocentowania oraz zasady zmiany oprocentowania znajdują się w Regulaminie (§3 ust. 2 i 3 umowy).

Jako zabezpieczenie spłaty rat kredytu wraz z odsetkami i innymi należnościami wynikającymi z umowy była:

- pierwsza hipoteka kaucyjna do kwoty 110.937,92 zł na zabezpieczenie spłaty kredytu ustanowiona na rzecz Banku na prawie własności nieruchomości dla której Sąd Rejonowy w O. prowadzi księgę wieczystą o numerze KW (...).

Kredytobiorcy oświadczyli, że ustanawiają na rzecz Banku zabezpieczenie w postaci hipoteki, celem zabezpieczenia wierzytelności wynikających z umowy.

Zgodnie z § 8 ust. 1 umowy od zadłużenia przeterminowanego Bank był uprawniony pobierać odsetki o charakterze zmiennym, które w dniu sporządzenia umowy wynosiły 16 % w stosunku rocznym. Szczegółowe zasady naliczania odsetek od zadłużenia przeterminowanego oraz zasady zmiany tego oprocentowania znajdują się w Regulaminie (§ 8 ust. 2 umowy).

W § 13 ust. 1 kredytobiorcy zobowiązali się do niezwłocznego informowania Banku o wszelkich zmianach danych osobowych i teleadresowych przekazanych Bankowi. Bank przesyła korespondencję na ostatni podany przez kredytobiorcę adres korespondencyjny, stanowiący adres do doręczeń pism kierowanych do kredytobiorcy. W przypadku wysłania korespondencji listem poleconym, korespondencję uważa się za doręczoną po upływie 14 dni od daty jej wysłania na ostatni podany przez kredytobiorcę adres korespondencyjny chyba, że kredytobiorca wykaże, iż ww. terminie nie miał możliwości zapoznania się treścią korespondencji.

Kredytobiorcy oświadczyli, że w dniu podpisania umowy otrzymali Regulamin i aktualną na dzień sporządzenia umowy Taryfę i zapoznali się z nimi (§16 ust. 2 umowy).

W regulaminie zostały zawarte następujące postanowienia:

- zmienna stopa procentowa została zdefiniowana jako stopa, od według której oprocentowany jest kredyt, ustalona jako suma stopy referencyjnej oraz marży Banku (§ 2 pkt 16 regulaminu),

- stopa referencyjna to stopa, od której zmienności zależy wysokość zmiennej stopy procentowej, zgodnie z postanowieniami Regulaminu, określona jako WIBOR – (W. I. R.) – stopa procentowa, według której banki gotowe są udzielić pożyczek w złotych innym bankom na (...) rynku bankowym, przy czym indeks przy nazwie stopy oznacza okres jakiego dotyczy stop np. 1M – jeden miesiąc, 3M – trzy miesiące, 6M – sześć miesięcy, 1Y – jeden rok. Stopa WIBOR ustalana jest w dni robocze na podstawie stóp zgłaszanych przez uczestników fixingu organizowanego przez (...) Stowarzyszenie (...) (F. Polska) i podawana jest ok. godziny 11 czasu środkowoeuropejskiego przez serwis (...) (§ 2 pkt 17 a Regulaminu),

- w przypadku opóźnienia w spłacie kredytu Bank stosuje oprocentowanie od zadłużenia przeterminowanego. Odsetki od zadłużenia przeterminowanego naliczane są od przeterminowanego kapitału kredytu, który nie został spłacony przez kredytobiorcę w terminie, począwszy od dnia wymagalności do dnia poprzedzającego dzień spłaty włącznie. Od dnia postawienia kredytu w całości lub w części w stan wymagalności (po upływie okresu wypowiedzenia umowy w całości lub w części), Bank ma prawo stosować oprocentowanie od zadłużenia przeterminowanego w stosunku do całkowitej wymagalnej kwoty, obejmującej w szczególności kapitał kredytu, odsetki oraz inne należności wynikające z umowy. Oprocentowanie od zadłużenia przeterminowanego ma charakter zmienny i jego wysokość ustalana jest przez Bank w aktualnej Taryfie. Bank jest uprawniony do zmiany jego wysokości, z zastrzeżeniem § 15 ust. 4-5 (§ 6 Regulaminu),

- w przypadku wypowiedzenia umowy w całości, po upływie okresu wypowiedzenia umowy, cały kredyt wraz z odsetkami oraz innymi należnościami wynikającymi z umowy stawiany jest w stan wymagalności, co oznacza obowiązek kredytobiorcy zapłaty na rzecz banku ww. należności pierwszego dnia bezpośrednio następującego po upływie okresu wypowiedzenia umowy. Natomiast w przypadku wypowiedzenia umowy w części, po upływie okresu częściowego wypowiedzenia umowy, część kredytu objęta wypowiedzeniem wraz z odsetkami oraz innymi należnościami wynikającymi z umowy stawiana jest w stan wymagalności, co oznacza obowiązek kredytobiorcy zapłaty na rzecz banku ww. należności pierwszego dnia bezpośrednio następującego po upływie okresu wypowiedzenia umowy w części (§ 22 ust. 3 Regulaminu).

(dowód: umowa o kredyt – k. 14-19, wydruk księgi wieczystej nr (...) – k. 20-24v, regulamin kredytu hipotecznego udzielanego przez (...) k. 270-275)

W dniu 10.12.2013 r. został wystawiony Bankowy Tytuł Egzekucyjny, w którym stwierdzono, że pozwani na rzecz Banku mają zapłacić 86 240,27 zł na którą składają się następujące należności:

- 80 589,22 zł tytułem kapitału kredytu wraz z odsetkami ustawowymi od 12.09.2013 r. do dnia faktycznej spłaty,

- 5.651,05 zł tytułem odsetek umownych naliczonych za okres od dnia 30.11.2010 r. do dnia 11.09.2013 r.

W dniu 30.12.2013 r. została nadana klauzula wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu z dnia 10.12.2013 r.

(dowód: bankowy tytuł egzekucyjny – k. 25, postanowienie z dnia 30.12.2013 r. – k. 26-27)

Powodowie nie otrzymali oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu.

(dowód: przesłuchanie stron – k. 234v.-235v.)

Na podstawie powyższego bankowego tytułu egzekucyjnego prowadzone było postępowanie egzekucyjne przez Komornika Sądowego K. W. pod sygn. akt(...). Postępowanie egzekucyjne prowadzone było z nieruchomości. Pozwani w toku postępowania złożyli skargę na czynności komornika w zakresie opisu i oszacowania nieruchomości – skarga została oddalona. Postępowanie zostało umorzone z uwagi na bezskuteczność egzekucji.

(dowód: wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego – k. 276, zawiadomienie o wszczęciu egzekucji, przyłączeniu do egzekucji i wezwanie do zapłaty długu – k. 277, postanowienie SR O. z dnia 24.07.2014 r. – k. 278-280, postanowienie z dnia 24.07.2020 r. – k. 28-29)

W dniu 24.04.2019 r. wystawiony został wyciąg z ksiąg bankowych, zgodnie z którym niespłacone i wymagalne zadłużenie na ten dzień wynosiło 124 348,62 zł i obejmowało:

- 80 377,26 zł tytułem kapitału,

- 5 682,54 zł tytułem odsetek umownych, naliczonych od dnia 12.03.2013 r. do dnia 12.09.2013 r.,

- 38 288,82 zł tytułem odsetek z opóźnienie, naliczonych od kwoty kapitału kredytu za okres od dnia 12.09.2013 r. do dnia 25.03.2019 r. tj. do dnia poprzedzającego wystawienie niniejszego wyciągu z ksiąg bankowych.

(dowód: wyciąg bankowy – k. 29)

W dniu 19.09.2011 r. (...) S.A. wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W.. W dniu 14.11.2012 r. nastąpiło połączenie przez przeniesienie całego majątku (...) S.A. na rzecz (...) Bank (...) S.A. Następnie doszło do podziału (...) Bank (...) S.A. i przeniesienia na spółkę przejmującą Bank (...) S.A. zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Na podstawie planu podziału Bank (...) S.A. stał się podmiotem praw i obowiązków wynikających z zawartej umowy oraz ustanowionych zabezpieczeń.

(okoliczność bezsporna)

W dniu 26.03.2019 r. Bank (...) Spółka Akcyjna zawarła z Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. umowę przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji. Umowa ta obejmowała również wierzytelność dochodzoną w niniejszym postępowaniu od pozwanej A. C.. Załącznik do umowy przelewu wierzytelności nie zawierał wierzytelności dochodzonej od pozwanego J. C..

(dowód: umowa przelewu wierzytelności z zał. – k. 30- 102, wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych – k. 8-11)

Pismem z dnia 05.06.2023 r. powód wezwał pozwanych do zapłaty kwoty 124.348,62 zł.

(dowód: pismo powoda z dnia 05.06.2023 r. – k. 103-104).

Sąd zważył, co następuje:

W świetle ustalonych okoliczności faktycznych powództwo podlegało oddaleniu w całości. Powód co do żądania przeciwko pozwanemu J. C. nie wykazał aby miał legitymację czynną procesową w niniejszym sporze. Nie udowodnił, aby nabył wierzytelność co do pozwanego wynikającą z umowy kredytu hipotecznego nr (...) zawartej przez pozwanych i (...) S.A. Natomiast względem pozwanej powód wykazał, że ma legitymację czynną procesową jednak nie udowodnił, że umowa została skutecznie wypowiedziana.

Stan faktyczny został ustalony w oparciu o dokumenty przedłożone do akt sprawy, których wiarygodności żadna ze stron nie kwestionowała oraz zeznania pozwanych w takim zakresie w jakim były zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym.

Ostatecznie, okolicznością bezsporną było zawarcie przez pozwanych w dniu 22.11.2010 r. z (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. umowy kredytu hipotecznego nr (...).

Natomiast sporne pomiędzy stronami było to, że umowa kredytu hipotecznego jest ważna – tj. pozwani kwestionowali postanowienia odnoszące się do oprocentowania WIBOR wskazując na ich abuzywność. Kolejną kwestią co do której strony miały sprzeczny pogląd było wypowiedzenie umowy kredytu. Pozwani uważali również, że w przypadku uznania, że dochodzona wierzytelność przysługuje powodowi co do zasady, to jest ona nieudowodniona co do wysokości, a ostatecznie przedawniona.

W pierwszej kolejności Sąd zbadał czy doszło do skutecznego nabycia przez powoda wierzytelności przysługującej pierwotnemu wierzycielowi względem pozwanych. Powód przedstawił umowę przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem zawierającym listę wierzytelności objętych tą transakcją. Z załącznika (k. 102) wynika, że powód nabył wierzytelność z tytułu umowy kredytu hipotecznego nr (...) z dnia 22.11.2010 r. w określonej tam wysokości zabezpieczoną hipoteką na nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...), ale wyłącznie przysługującą względem pozwanej A. C.. W załączniku nie został wymieniony drugi pozwany tj. J. C.. Z żadnego dokumentu złożonego do akt sprawy nie wynika, aby powód nabył wierzytelność, która przysługiwała pierwotnemu wierzycielowi od pozwanego J. C.. W związku z tym przede wszystkim wskazać należy, że doszło do skutecznego nabycia wierzytelności w stosunku do pozwanej A. C. i w tym zakresie postępowanie może być dalej prowadzone. Natomiast powód nie wykazał aby nastąpiło skuteczne nabycie wierzytelności w stosunku do pozwanego J. C.. Tym samym powód nie miał legitymacji czynnej procesowej aby wystąpić z żądaniem pozwu w stosunku do pozwanego J. C.. W związku z powyższym, Sąd oddalił powództwo z tego względu co do J. C.

Mając na uwadze fakt, że powód nabył skutecznie wierzytelność względem pozwanej A. C., należało rozważyć czy zarzut dotyczący zawarcia w umowie klauzul abuzywnych odnoszących się do oprocentowania WIBOR jest skuteczny.

Pozwani zakwestionowali postanowienia odnoszące się do stopy referencyjnej WIBOR 3 M tj. § 3 ust. 2 i ust. 3 zdanie pierwsze umowy.

W niniejszej sprawie odsetki umowne stanowią suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i stałej marży banku. Wskazać należy, że WIBOR 3M jest wskaźnikiem obiektywnym i trudnym do manipulacji. Został on certyfikowany. Stopa ta nie podlega negocjacji stron, nie jest też określana dowolnie przez bank udzielający kredytu albowiem jest ustalana przez rynek międzybankowy i zależy od wielu czynników takich jak chociażby inflacja, wysokość stóp procentowych ustalanych przez Radę Polityki Pieniężnej. Wskazać należy, że proces wyznaczania stawki WIBOR jest szczegółowo regulowany przez Regulamin Fixingu stawek referencyjnych (...) i WIBOR. Wobec tego zarzut, że bank nie doręczył pozwanym regulaminu ustalania wskaźnika WIBOR należy uznać za nietrafiony. Ustaleń tych nie dokonywał bank samodzielnie i nie miał ustawowego obowiązku przedłożenia takiego dokumentu kredytobiorcom. Powyższe oznacza, że pierwotny wierzyciel nie mógł samodzielnie i jednostronnie manipulować stawką WIBOR dla zwiększenia oprocentowania, a tym samym dla zwiększenia kosztów kredytu na swoją korzyść. Pozwani w swoich zeznaniach nie podnosili aby nie otrzymali od pracownika banku wyczerpujących informacji dotyczących zawieranej umowy kredytu. Postanowienia umowne dotyczące oprocentowania zostały sformułowane jednoznacznie. Umowa nie naruszyła przepisów ustawy prawo bankowe oraz zasady swobody umów, a tym bardziej zasad współżycia społecznego.

Ponadto, pozwani zawierając umowę nie działali jako konsumenci w rozumieniu art. 22 ¹ k.c. Umowa została zawarta w związku z prowadzoną przez pozwanego działalnością gospodarczą i spłatą zobowiązań na ten cel zaciągniętych wcześniej. Pozwana zeznała „ kredyt był zaciągnięty dla potrzeb restrukturyzacji poprzedniego kredytu, który maż zaciągnął dla potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej.” (protokół rozprawy – k. 234v.-235) , zaś pozwany zeznał „ Ten pierwszy kredyt był na utrzymanie działalności w mojej firmie, którą miałem w zakresie transportu międzynarodowego. Ten pierwszy był wzięty chyba w 2009 r. Ten kredyt z 2010 r. w całości poszedł na spłatę tego pierwszego kredytu.” (protokół rozprawy – k. 235). Wobec tego pozwani nie byli uprawnieni do powoływania się na abuzywny charakter postanowień umownych na podstawie art. 385 ¹ § 1 k.c. – z uwagi na brak konsumenckiego charakteru umowy.

Wobec powyższego uznać należy, że umowa kredytu hipotecznego zawarta przez poprzednika prawnego powoda z pozwanymi jest ważna i wiąże strony.

Strona pozwana zakwestionowała, że umowa kredytu hipotecznego została skutecznie wypowiedziana. Pozwany na rozprawie w dniu 01.04.2025 r. wskazał, że „Nie otrzymałem pism o wypowiedzeniu mi kredytu.” (protokół rozprawy – k. 234v-235). Pozwana w swoich zeznaniach również nie potwierdziła faktu złożenia oświadczenia o wypowiedzenia przez bank. Wobec powyższego to powód powinien udowodnić, że pierwotny wierzyciel wypowiedział skutecznie umowę w szczególności, że pozwani konsekwentnie kwestionowali powyższą okoliczność.

W związku z tym, że umowa nie została skutecznie wypowiedziana, a przynajmniej taka okoliczność nie wynika z materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu, powód nie może dochodzić wierzytelności opisanej w pozwie. Dopiero z chwilą wypowiedzenia umowy aktualizuje się roszczenie powoda o zwrot kredytu i może być dochodzone w ramach zabezpieczenia hipotecznego. Powód jako podstawę faktyczną powództwa wskazał wypowiedzenie umowy i z niej wywodził skutki prawne. Stwierdzić tu trzeba, że to do powoda zgodnie z art. 6 k.c. należy udowodnienie podstawy faktycznej powództwa. Temu obowiązkowi powód nie sprostał. Z tego względu powództwo o zapłatę skierowanej przeciwko A. C. podlegało oddaleniu.

Na marginesie, Sąd odniesie się do kwestionowanego przez pozwanych wyciągu bankowego, podnosząc, że jest to dokument prywatny. Niezależnie od tego czy dokument złożony do akt sprawy ma charakter urzędowy czy prywatny to podlega ocenie Sądu orzekającego zgodnie z dyspozycją przepisu art. 233 k.p.c. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie zarówno Sądów Powszechnych jak i Sądu Najwyższego np. uzasadnienie Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 10.01.2018 r., sygn.. akt (...) „Wprawdzie wyciąg z ksiąg banku nie jest już uznawany za dokument urzędowy w postępowaniu cywilnym (art. 95 ust.l a prawa bankowego) zawiera jednak złożone w szczególnej formie oświadczenie wiedzy uprawnionych osób dotyczące danych zaksięgowanych w księgach rachunkowych i w powiązaniu z umową kredytową (…) może stanowić wystarczający dowód dla potwierdzenia dokonania czynności prawnej i jej treści.”

W konsekwencji, uznając, że powód nie wykazał swojej legitymacji w stosunku do pozwanego oraz nie udowodnił, że umowa kredytu została wypowiedziana i roszczenie stało się wymagalne, powództwo, oddalono jako nieudowodnione przez powoda, o czym Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. poprzez obciążanie powoda obowiązkiem ich zwrotu na rzecz pozwanych w całości, z uwagi na przegranie procesu.

Koszty procesu po stronie pozwanej obejmowały uiszczoną opłatę skarbową za pełnomocnictw (34 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (radcy prawnego) w stawce wynikającej z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (5.400 zł).

O odsetkach od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Z tego względu Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 5.434 zł, o czym orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.

Wskazać należy, że Skarb Państwa pokrył zaliczkowo nieuiszczone koszty udostępnienia dokumentów przez Krajową Radę Komorniczą w W. w kwocie 23,01 zł (k. 254). Z uwagi na wynik procesu, powód powinien ponieść powyższe koszty w całości.

Sąd na podstawie art. 113 § 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w O.tytułem zwrotu kosztów sądowych od powoda kwotę 23,01 zł, o czym orzekł jak w pkt III sentencji wyroku.