sygn. II KK 227/12 26 września 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 26 września 2012, sygn. II KK 227/12

Data orzeczenia 26 września 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KK 227/12
POSTANOWIENIE
Dnia 26 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 września 2012 r.,
sprawy R. W.
skazanego z art. 258 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i z art. 64 § 1 k.k. i
in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 9 lutego 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego
z dnia 25 maja 2011 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. K. Kancelaria
Adwokacka kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł. w tym
23% VAT tytułem wynagrodzenia za czynności wykonane w
postępowaniu kasacyjnym jako obrońca z urzędu,
3. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
2
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem
prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez
Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k.,
który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie
od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
Zauważyć należy, że w apelacji obrona podnosiła zarzuty naruszenia
dokładnie tych samych przepisów procesowych.
Kolejną kwestią, na którą stanowczo trzeba zwrócić uwagę, a która miała
decydujący wpływ dla treści rozstrzygnięcia kasacyjnego jest to, że zgodnie z
dyspozycją art. 536 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach
podniesionych zarzutów, a w szerszym zakresie, w praktyce, wyłącznie w sytuacji
stwierdzenia uchybień o charakterze bezwzględnej przesłanki procesowej
(ewentualnie, gdy te same względy winny ukształtować sytuację osób
współodpowiadających w tej samej sprawie). Tym samym w tym nadzwyczajnym
postępowaniu odwoławczym, poza wskazanym wyjątkiem, nie ma możliwości
badania sprawy w zakresie szerszym niż wynika to z podniesionych zarzutów.
Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności i zestawiając je z
zarzutami podniesionymi w kasacji, stwierdzić należy, że:
- zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu
kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia
faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało to miejsca w odniesieniu do czynów,
których popełnienie przypisano skazanemu;
- art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć
sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości
rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd;
- naruszenie art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej podstawy
kasacyjnej, gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z zasad generalnych
rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje następnie konkretyzację w
części szczegółowej kodeksu. Zatem treścią zarzutu może stać się jedynie
naruszenie tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady
generalnej;
3
- art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego,
ponieważ to nie dowody ujawnione przed sądem II – instancji stanowiły podstawę
rozstrzygnięcia tego sądu,
- art. 424 k.p.k. określa wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku
sporządzone przez sąd I – instancji, nie zaś wymogi uzasadnienia orzeczenia
kończącego wydanego przez sąd odwoławczy.
Brak zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych
w kasacji.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.