Wyrok z 18 sierpnia 2025, sygn. I C 154/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 sierpnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Ewa Tokarzewska

po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2025 r. w Olsztynie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa M. R.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej (...) przy ul. (...) w O.

o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej

I.  zamyka rozprawę;

II.  oddala powództwo;

III.  zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 377 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu

IV.  nakazuje zwrócić powódce kwotę 175,06 zł wpłaconej jako zaliczka na wynagrodzenie tłumacza.

sędzia Ewa Tokarzewska

Sygn. akt I C 154/25

UZASADNIENIE

Powódka M. R. pozwem skierowanym wobec Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przy ul. (...) w O., wniosła o uchylenie w całości uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nr 5 z dnia 22.11.2024 r. przyjmującej Regulamin rozliczenia kosztów zakupu ciepła na potrzeby centralnego ogrzewania i przygotowania ciepłej wody użytkowej w budynku przy ul. (...) w O.. Nadto wniosła o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie indywidualnego zbierania głosów. Powódce nie przedłożono projektu uchwały na etapie zbierania głosów. Powódka zapoznała się z treścią uchwały dnia 7.12.2024 r., gdyż odnalazła ją wówczas, wraz z pismem przewodnim administratora, datowanym na dzień 27.11.2024 r. w swojej skrzynce pocztowej. Zdaniem powódki uchwałą wprowadzono regulamin regulujący zasady rozliczania kosztów c.o., który w sposób rażący narusza prawo, zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną oraz interesy powoda w zakresie rozliczania c.o. Pozwana w dniu 27.11.2024 r. dokonała rozliczenia kosztów ogrzewania za rok 2023 najprawdopodobniej według zasad przyjętych w regulaminie. Do 2022 r. pozwana dokonywała rozliczeń kosztów ciepła według powierzchni i wówczas miesięczne koszty ogrzewania lokalu powódki wynosiły nieco ponad 4.000,00 zł rocznie. Zmiana sposobu rozliczania za rok 2023 spowodowała wzrost rocznych kosztów ogrzewania do kwoty niemalże 12.000,00 zł.

W ocenie powódki regulamin w bezprawny sposób reguluje kwestię lokali użytkowych, które zostały odłączone od wspólnej sieci c.o. To stawia właścicieli tych lokali w sytuacji korzystniejszej w stosunku do właścicieli pozostałych lokali. Powódka kwestionuje podział kosztów stałych 40% do zmiennych 60%. Regulamin nie wskazuje, jakie będą stosowane współczynniki wyrównawcze zużycia ciepła na ogrzewanie wynikające z położenia lokalu w bryle budynku, mówi jedynie o „współczynnikach tabelarycznych”. Nadto regulamin nie precyzuje terminu wyliczenia właściwych współczynników dla budynku.

Zdaniem powódki zapisy wskazane w rozdz. 6.3 regulaminu dotyczące maksymalnego i minimalnego kosztu zmiennego zużycia ciepła w lokalu również nie odpowiadają prawu i nie zapewniają ponoszenia przez właścicieli i użytkowników lokali opłat z tytułu centralnego ogrzewania w prawidłowej wysokości za zużyte przez nich ciepło.

Powódka przedstawiła rozliczenia kosztów ogrzewania c.o. dla swojego lokalu, podkreślając, że w każdym rozliczeniu wskazano inną powierzchnie grzewczą budynku.

Zdaniem powódki również zapis rozdz. 7 I lit. B jest niezgodny z prawem i naruszający zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną oraz naruszający interes powódki (pozew k. 4-10).

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania wg norm przepisanych bądź na podstawie przedłożonego spisu kosztów wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi zgodnie z treścią art. 99 § 1 ¹ k.p.c.

W uzasadnieniu wskazała, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały. Wskazuję, że nie istnieje bezpośredni przepis nakazujący wspólnocie uwzględnienie braku docieplenia czy nie ogrzewania lokali w regulaminie rozliczeń. Przepisy prawa energetycznego, prawa budowlanego oraz ustawy o własności lokali pozwalają wspólnocie na wprowadzenie takich zasad w uchwale wspólnoty lub regulaminie. Właściciele lokali pozwanej wspólnoty nie wskazali jednak na konieczność stworzenia takich zapisów na etapie tworzenia treści uchwały.

Zdaniem pozwanej odłączenie grzejników nie zwalnia właściciela lokalu z obowiązku pokrywania kosztów ogrzewania, gdyż nadal korzystają oni z ciepła budynku. Podział kosztów na stałe i zmienne to najczęściej stosowany model, gdzie właściciel lokalu bez grzejników płaci głównie za straty ciepła i ogrzewanie części wspólnej. Nadto, pozew nie wskazuje żadnej podstawy prawnej, która miałaby świadczyć o naruszeniu przepisów prawa przez zaskarżoną uchwałę (odpowiedź na pozew k. 32-34v.).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka jest właścicielem lokalu położonego na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. (...) w O. (bezsporne).

Uchwałą pozwanej Wspólnoty nr (...) z dnia 22.11.2024 r. przyjęto regulamin rozliczania kosztów zakupu ciepła na potrzeby centralnego ogrzewania i przygotowywania ciepłej wody użytkowej w budynku przy ul. (...) w O.. Regulamin stanowił załącznik do niniejszej uchwały. Za przyjęciem uchwały głosowało (...) udziałów, przeciwko przyjęciu uchwały głosowało (...) udziałów.

W rozdziale 6 pkt 6.1. a i b wskazano, że indywidualny koszt zużycia ciepła na potrzeby centralnego ogrzewania (c.o.) – wyznacza się dla poszczególnych lokali jako sumę kosztów stałych w wysokości 40% kosztów całkowitych ogrzewania – dzielonych proporcjonalnie do powierzchni lokalu i zmiennych w wysokości 60% kosztów całkowitych ogrzewania zależnych od zużycia, przy uwzględnieniu podzielników kosztów ogrzewania.

Stosownie do rozdziału 6 pkt 6.3 dla każdego sezonu grzewczego (okresu rozliczeniowego) wyznacza się maksymalny i minimalny koszt zmienny zużycia ciepła w lokalu. W obu operacjach bierze się pod uwagę aktualną taryfę dostawcy ciepła lub rzeczywisty koszt zmienny energii wyprodukowanej we własnych źródłach.

1. Maksymalny koszt zmienny zakupu ciepła, wylicza się jako wartość zużycia ciepła na dany lokal wynikającą z technicznej możliwości dostawy ciepła do lokalu, zgodnie z § 7 ust. 2. pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 grudnia 2021 r, w sprawie warunków ustalania technicznej możliwości i opłacalności zastosowania ciepłomierzy, podzielników kosztów ogrzewania oraz wodomierzy do cieplej wody użytkowej, warunków wyboru metody rozliczania kosztów zakupu ciepła oraz zakresu informacji zawartych w indywidualnych rozliczeniach.

2. Minimalny koszt zmienny zakupu ciepła, wylicza się jako wartość zużycia ciepła do ogrzania lokalu konieczną do utrzymania w nim temperatury nie niższej niż 16 stopni C, zgodnie z Ustawą z dnia 7 lipca 1994r. — Prawo budowlane (Dz.U. z 2021r., poz. 2351 z późn. zm.), Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019r. poz. 1065, z późn. zm.) z uwzględnieniem § 7 ust.2.pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 grudnia 2021 r, w sprawie warunków ustalania technicznej możliwości i opłacalności zastosowania ciepłomierzy, podzielników kosztów ogrzewania oraz wodomierzy do pomiaru cieplej wody użytkowej, warunków wyboru metody rozliczania kosztów zakupu ciepła oraz zakresu informacji zawartych w indywidualnych rozliczeniach.

3. Przy wyliczaniu jednostkowego maksymalnego i minimalnego kosztu zmiennego zakupu ciepła zależnego od jego zużycia w lokalach, uwzględnia się następujące parametry:

- moc nominalna zainstalowanych grzejników w budynku określona dla projektowych/obliczeniowych parametrów czynnika grzejnego lub zapotrzebowanie na ciepło lokalu,

- liczba dni grzewczych w okresie rozliczeniowym (dni z uruchomionym centralnym ogrzewaniem),

-obliczeniowa/projektowa temperatura wewnętrzna ogrzewanego pomieszczenia zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie lub Normy PN- (...),

- średnia temperatura zewnętrzna w sezonie grzewczym w okresie rozliczeniowym, - obliczeniowa temperatura zewnętrzna wg PN- 82/B- (...) lub Normy PN- (...),

- cena za energię cieplną wg taryfy dostawcy (z1/GJ),

- rzeczywisty koszt zmienny energii wyprodukowanej we własnych źródłach

- powierzchnia budynku oraz lokali.

4. Rzeczywisty jednostkowy koszt zmienny zakupu ciepła lokalu musi znajdować się pomiędzy minimum a maksimum obliczonego kosztu jednostkowego. Gdy wyznaczony rzeczywisty jednostkowy koszt zmienny dla któregoś z lokali w danej nieruchomości nie mieści się w dopuszczalnym zakresie, koszty tych lokali są korygowane do wartości minimalnej lub maksymalnej, tak by ostatecznie koszty każdego z lokali mieściły się w wyznaczonych przedziałach. W celu osiągnięcia kosztów w wysokości zgodnej z wymaganiami Rozporządzenia zmianie ulegać będzie proporcja podziału kosztów zmiennych zależnych od temperatury i wskazań podzielników.

5. W przypadku wystąpienia błędu w indywidualnym rozliczeniu kosztów centralnego ogrzewania na wniosek użytkownika lokalu złożony w okresie reklamacji można dokonać ponownego rozliczenia nieruchomości i wprowadzić korekty indywidualne w całej nieruchomości lub dokonać indywidualnej korekty rozliczenia i zwrócić kwotę nienależnie. Kwoty wynikłe z dokonanych, korekt powiększą lub pomniejszą koszty ogrzewania błędnie rozliczonej nieruchomości w następnym okresie rozliczeniowym

Zgodnie z rozdziałem 7 pkt I ppkt B lokale nie posiadające instalacji wspólnej dla nieruchomości ponoszą koszty stałe wynikające z rozdziału V ust. 1 pkt 1.1, proporcjonalnie do zajmowanej powierzchni w całej nieruchomości.

(dowód: (...) k. 11, regulamin k. 12-19)

W piśmie z dnia 27.11.2024 r. poinformowano powódkę o podjęciu przedmiotowej uchwały.

(dowód: pismo wspólnoty k. 10)

Sąd zważył, co następuje:

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Sąd oparł swoje rozstrzygniecie na dokumentach przedstawionych w sprawie, których wiarygodności nie podważyła żadna ze stron. Sąd oparł się na zeznaniach powódki oraz świadka P. K. przy czym ich zeznaniach uwzględniono w zakresie jakim korelowały z pozostałym materiałem dowodowym.

Sąd pominął wniosek strony powodowej dotyczący dopuszczenia dowodu z opinii biegłego jako nieistotny a nadto zmierzający do przedłużenia postępowania. Sąd pominął również zobowiązanie pozwanego do przedłużenia wymienionych w pozwie dokumentów. W trakcie rozprawy pełnomocnik pozwanej cofnął wniosek o przesłuchanie świadka D. P..

Zgodnie z art. 224 § 1 k.p.c. Przewodniczący zamyka rozprawę po przeprowadzeniu dowodów i udzieleniu głosu stronom. Natomiast zgodnie z § 3 wskazanego przepisu jeżeli przyczyni się to do sprawniejszego rozpoznania sprawy, a wyznaczanie kolejnych posiedzeń jest zbędne, sąd może zamknąć rozprawę na posiedzeniu niejawnym. Strony należy uprzedzić o możliwości zamknięcia rozprawy i umożliwić im zabranie głosu w piśmie procesowym, w terminie nie krótszym niż 7 dni. Sąd zamyka rozprawę w terminie miesiąca od dnia, w którym upłynął termin do zabrania głosu przez strony. Postanowienie może być wydane jedynie przez sędziów, przed którymi odbyło się ostatnie posiedzenie jawne poprzedzające bezpośrednio zamknięcie rozprawy. Uregulowanie art. 224 § 3 k.p.c. dotyczy sytuacji, w której rozprawa została wyznaczona, ale po jej odroczeniu w celu zamknięcia rozprawy nie wyznacza się kolejnego posiedzenia z udziałem stron, lecz zamyka się rozprawę na posiedzeniu niejawnym.

Wobec powyższego, Sąd postanowił zamknąć rozprawę – o czym postanowiono w pkt I wyroku.

Bezsporne między stronami było, że pozwana wspólnota mieszkaniowa jest wspólnotą, do której zarządu nieruchomością wspólną stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Nie było również wątpliwości, że powódka posiada legitymację czynną do wytoczenia przedmiotowego powództwa, dotrzymała terminu na zaskarżenie uchwały, który wynika z art. 25 ust. 1a ww. ustawy. W niniejszej sprawie pozew został wniesiony w dniu 20.01.2025 r. Natomiast powódka została poinformowana o treści uchwały w dniu 07.12.2024 r.

Zgodnie z brzmieniem art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali (u.w.l.) właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy.

Prawodawca przewidział możliwość skutecznego wystąpienia z roszczeniem, gdy uchwała: 1) jest niezgodna z przepisami prawa; 2) jest niezgodna z umową właścicieli lokali; 3) narusza zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną; 4) w inny sposób narusza interesy właściciela lokalu. Każdą z tych przesłanek można traktować jako samodzielną podstawę zaskarżenia. O naruszeniu przez uchwałę interesów właściciela lokali lub naruszeniu zasad prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną możemy mówić, jeżeli uchwała jest z osobistego lub gospodarczego punktu widzenia dla skarżącego niekorzystna, ewentualnie ma na celu pokrzywdzenie członka wspólnoty. Uchwała mająca na celu pokrzywdzenie członka wspólnoty oznacza wadliwe działanie zebrania właścicieli lokali prowadzące do uzyskania przez określonych członków korzyści kosztem innego członka lub członków. Zatem najogólniej rzecz ujmując uchwała narusza interesy właściciela lokalu, jeżeli jest dla niego niekorzystna, krzywdząca lub narusza jego prawa. Uchwała zebrania właścicieli lokali może być uznana za krzywdzącą wówczas, gdy cel pokrzywdzenia istniał w czasie podejmowania uchwały, jak i wtedy, gdy treść uchwały spowodowała, że jej wykonanie doprowadziło do pokrzywdzenia właściciela lokalu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 października 2012 r. I ACa 507/12, Legalis Numer 555614). Co więcej interes właściciela lokalu powinien być uznawany za kategorię obiektywną i jego naruszenie winno być oceniane m.in. w świetle zasad współżycia społecznego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2017 r. I ACa 435/17, Legalis Numer 1743579). Oczywiście, pełna obiektywizacja interesu właściciela lokalu nie jest możliwa. W szczególności, bowiem należy zwrócić uwagę na fakt, że działalność wspólnoty mieszkaniowej odnosi się do nieruchomości wspólnej, a zatem rzeczy objętej współwłasnością. Tym samym i interesy poszczególnych właścicieli winny zawsze być oceniane z uwzględnieniem interesów pozostałych (ustawa o własności lokali. Komentarz, Konrad Osajda (red.), J. Zębala – komentarz, Lex 2018).

Skarżona uchwała dotyczy przyjęcia regulaminu rozliczenia kosztów zakupu ciepła na potrzeby centralnego ogrzewania i przygotowania ciepłej wody użytkowej w budynku przy ul. (...) w O.. Powódka podniosła, że skarżona uchwała jest niezgodna z prawem oraz rażąco narusza jej interes prawny, wobec czego wniosła o uchylenie uchwały.

Wskazać należy, iż w literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że dla skutecznego zaskarżenia uchwały wspólnoty konieczne jest wykazanie, że uchwała narusza interesy właściciela w sposób aktualny i realny.

Nie można uznać by poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia interesu powódki jako właściciela lokalu. Naruszenie interesu w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali stanowi kategorię obiektywną, ocenianą m.in. w świetle zasad współżycia społecznego. Odpowiedź na pytanie, czy skarżona uchwała narusza słuszne interesy musi być zawsze osadzona w realiach faktycznych sprawy. W przypadku interesu właściciela musi istnieć, co najmniej znaczna dysproporcja pomiędzy potrzebą ochrony interesu określonego właściciela, a ochroną interesu wyrażonego podjętą uchwałą. Wówczas spór sprowadza się do rozstrzygnięcia konfliktu pomiędzy dobrem Wspólnoty, a dobrem jego indywidualnego członka a konkretnie powódki. W szczególności, należałoby wykazać, że koszty wynikające ze skarżonej uchwały są wygórowane w stosunku do potrzeb wspólnoty (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2013 r., VI ACa 1727/12). Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Powódka powoływała się na fakt, że zmiana rozliczenia kosztów ogrzewania znacząco podwyższyła jej rachunki. Wskazać tu należy, że na wzrost kosztów ogrzewania może mieć wpływ wiele czynników, jak chociażbym wzrost cen za c.o.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.w.l. każdy właściciel lokalu jest obowiązany ponosić wydatki i ciężary związane z utrzymaniem swojego lokalu oraz uczestniczyć w kosztach zarządu nieruchomością wspólną. Do tych kosztów – w świetle art. 14 u.w.l. – należą m.in. wydatki na dostawę energii cieplnej w zakresie, w jakim dotyczą one nieruchomości wspólnej lub zapewnienia możliwości korzystania z lokali. Z kolei art. 12 ust. 2 u.w.l. stanowi, że koszty te rozdziela się pomiędzy właścicieli proporcjonalnie do wielkości udziałów, chyba że w drodze uchwały wspólnota postanowi inaczej. W praktyce wspólnot mieszkaniowych dopuszcza się – co potwierdza ugruntowana linia orzecznicza – różne metody rozliczania kosztów ogrzewania, w tym zarówno system podzielników, jak i rozliczanie według powierzchni lokali czy wskaźników ryczałtowych dla pomieszczeń nieopomiarowanych.

Powódka twierdzi, że zapisy regulaminu dotyczące maksymalnego i minimalnego kosztu zużycia ciepła w lokalach nie odpowiadają prawu i rzekomo nie zapewniają prawidłowego ponoszenia opłat za ciepło. W ocenie sądu te zapisy regulaminu zgodne są z przepisami prawa. Rozdział 6.3 regulaminu w sposób jednoznaczny określa metodę wyliczenia maksymalnych i minimalnych kosztów zmiennego zużycia ciepła w lokalu. Regulamin odwołuje się do przepisów prawa obowiązujących przy rozliczaniu kosztów ogrzewania. Tym samym przyjęta metoda wyliczeń jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa i umożliwia prawidłowe rozliczenie kosztów ponoszonych przez właścicieli i użytkowników lokali. Regulamin określa przy tym parametry niezbędne do wyliczenia kosztów zmiennych, takie jak: moc minimalna grzejników, temperatura projektowa i średnia temperatura zewnętrzna, a także cena energii wg taryfy dostawcy lub rzeczywisty koszt energii w źródłach własnych. Takie szczegółowe określenie gwarantuje transparentność i możliwość weryfikacji prawidłowości rozliczeń.

Wskazanie przez powódkę możliwości zastosowania zaworów uniemożliwiających całkowite zakręcenie grzejników nie ma związku z kwestią prawidłowości zapisów regulaminu. Regulamin rozlicza koszty zmienne zgodnie z rzeczywistym zużyciem energii w lokalu, co zapewnia proporcjonalne ponoszenie opłat przez właścicieli i użytkowników. Ewentualne kwestie dotyczące wyposażenia grzejników nie podważają zasadności zapisów Rozdziału 6.3 Regulaminu.

Nie ulega także wątpliwości, że przyjęty sposób rozliczenia kosztów ciepła przeznaczonego na centralne ogrzewanie, jak również ogrzewanie ciepłej wody winien być w pierwszej kolejności zgodny z przepisem art. 45a prawa energetycznego. W rozpoznawanej sprawie pozwana wspólnota przyjęła w drodze uchwały regulamin rozliczania kosztów ciepła. Regulamin ten przewiduje rozliczanie spornych kosztów centralnego ogrzewania na podstawie podzielników kosztów ciepła, których stosowanie dopuszcza powołany art. 45a prawa energetycznego. Również przyjęty system rozliczania kosztów ogrzewania części wspólnych budynku jest zgodny z powołanym przepisem i odbywa się w oparciu o stosunek powierzchni części wspólnej budynku do w stosunku do całej powierzchni budynku (w tym lokali). Na podstawie powołanego przepisu nie zachodzi konieczność stosowania urządzeń pomiarowych na grzejnikach zainstalowanych w części wspólnej budynku.

Nie można podzielić stanowiska powódki, iż skoro w jej lokalu brak jest podłączenia do instalacji wspólnej, to nie powinna ona ponosić żadnych kosztów ogrzewania. Jak trafnie wskazuje orzecznictwom, nawet lokale nieposiadające indywidualnych grzejników korzystają z ciepła dostarczanego do budynku – poprzez przenikanie ciepła z lokali sąsiednich, ogrzewanie klatek schodowych czy innych części wspólnych. Zjawisko to powoduje, że lokal taki faktycznie korzysta z energii cieplnej, a właściciel nie może uchylać się od ponoszenia kosztów jej dostarczania do nieruchomości.

Przyjęte w regulaminie rozwiązanie (rozdz. 7.I lit B) jest zatem zgodne z zasadą wynikającą z art. 13-14 u.w.l., że wszyscy właściciele uczestniczą w kosztach utrzymania nieruchomości wspólnej i dostaw mediów, niezależnie od tego, w jakim zakresie faktycznie zużywają dane świadczenie.

Rozwiązanie przyjęte przez pozwaną, aby 40% kosztów całkowitych traktować jako koszty stałe rozdzielane proporcjonalnie do powierzchni lokali, a 60% jako koszty zmienne zależne od zużycia, znajduje uzasadnienie ekonomiczne i prawne. Koszty stałe związane są bowiem z samym funkcjonowaniem systemu grzewczego (utrzymanie węzła cieplnego, przesył, straty ciepła) i ponoszone są niezależnie od indywidualnego zużycia. Skoro każdy lokal korzysta z ciepła w sposób pośredni, uzasadnione jest obciążanie właścicieli proporcjonalnie do powierzchni lokalu.

Tym samym regulamin pozwanej nie narusza prawa ani zasad współżycia społecznego, lecz odzwierciedla powszechnie przyjęty w praktyce model rozliczania kosztów ciepła, akceptowany również przez orzecznictwo.

Ustanowienie reguły, że pomieszczenia nieopomiarowane rozlicza się według maksymalnego wskaźnika zużycia w danym węźle, odpowiada zasadzie równego traktowania właścicieli. Gdyby bowiem lokale lub ich części nieposiadające podzielników były rozliczane według wartości zerowych, prowadziłoby to do nieuzasadnionego przerzucenia kosztów na pozostałych właścicieli. Przyjęty mechanizm zabezpiecza wspólnotę przed takim skutkiem i jest racjonalny z ekonomicznego punktu widzenia.

Powódka jako właścicielka lokalu we wspólnocie, zobowiązana jest uczestniczyć w kosztach ogrzewania budynku, niezależnie od tego, czy jej lokal posiada indywidualne grzejniki lub podzielniki. Regulamin pozwanej Wspólnoty, określający sposób rozliczania kosztów, mieści się w granicach swobody decyzyjnej wspólnoty wynikającej i nie narusza przepisów prawa.

Nie można zapominać, że uchwały dotyczące nieruchomości wspólnej muszą godzić w interesy ogółu z interesami poszczególnych właścicieli, a ochrona - w formie zaskarżania uchwał do sądu - została ustanowiona w interesie nie tylko konkretnego właściciela, lecz także interesów wspólnoty mieszkaniowej i nieruchomości wspólnej jako (niepodzielnej - co do zasady) całości. Na zakończenie podkreślenia wymaga, że wspólnota mieszkaniowa stanowi swoistego rodzaju podmiot, którego decyzje podejmowane są w trybie unormowanym w ustawie o własności lokali i najczęściej zapadają większością głosów. Wolę większości - o ile nie narusza ona prawa oraz w sposób oczywisty zasad gospodarki czy uzasadnionego interesu jednostki, należy uszanować. Kontestowanie wszelkich decyzji podjętych wolą większości pozostaje w sprzeczności z dobrze pojętym interesem małej społeczności jaką stanowi wspólnota mieszkaniowa.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych przepisów, powództwo należało oddalić.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca ponosi koszty procesu. Powódka przegrała proces, wobec czego obowiązana jest zwrócić pozwanej należne jej koszty procesu. Na koszty procesu pozwanej w wysokości 377 zł składają się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (360 zł).

W pkt. IV nakazano zwrócić powódce kwotę 175,06 zł, która wpłacona była jako zaliczka na wynagrodzenie tłumacza.

sędzia Ewa Tokarzewska