Uzasadnienie z 26 sierpnia 2025, sygn. III K 201/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 201/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

7.USTALENIE FAKTÓW

0.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 23 kwietnia 2024 roku w J., przy ulicy (...), działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonych M. K. (1), A. K., F. K., D. K. (1), G. K. (1), D. K. (2) po uprzednim skierowaniu gróźb pozbawienia życia poprzez podpalenie podpalił łatwopalne przedmioty znajdujące się w pobliżu drzwi mieszkania nr (...), w wyniku czego wzniecił ogień na korytarzu budynku skutkujący wydzielaniem się trujących gazów bezpośrednio zagrażających życiu pokrzywdzonych i uniemożliwiający opuszczenie przez nich lokalu nr (...) drzwiami wejściowymi, przewidując i godząc się na ich śmierć, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na podjęcie akcji ratunkowo - gaśniczej i ewakuację pokrzywdzonych narażając jednocześnie poprzez swoje działanie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia mieszkającej w sąsiednim lokalu pokrzywdzonej A. R..

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 8 stycznia 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób, że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 16 lutego 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 2 marca 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

w dniu 4 marca 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób, że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 9 marca 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób, że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 29 marca 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób, że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Ad. 1.

7.Oskarżony P. K. jest w związku małżeńskim z pokrzywdzoną M. K. (1). Z uwagi na jego agresywne zachowanie wobec żony, wszczynanie awantur w domu po spożyciu alkoholu, oskarżony nie mieszkał stale z żoną w lokalu nr (...) przy ulicy (...). W lokalu składającym się z dwóch pokoi, kuchni i łazienki /przy czym do jednego pokoju dostęp jest z korytarza budynku, jest to pomieszczenie oddzielone od pozostałego mieszkania/, zamieszkali wraz z M. K. (1): najstarsza córka D. K. (1) ze swoim partnerem D. K. (2) i ich wspólnym dzieckiem kilkumiesięcznym G. K. (1), oraz wolne dzieci małżonków: A. K. i F. K.. Mimo, iż oskarżony wyprowadził się z mieszkania, a względem niego prawomocnym wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2022r. /sygn. akt II K 2141/21/ orzeczono zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną M. K. (1) i zakaz zbliżania się od niej na okres 3 lat, oskarżony za zgodą małżonki czasem przebywał w zajmowanym przez nią i dzieci mieszkaniu, zdarzało się także, że nocował. W 2022 r. żona oskarżonego nosiła się z zamiarem wystąpienia o zniesienie orzeczonych środków zakazujących oskarżonemu kontakt z nią i zbliżanie się do niej, jednak z uwagi na to, że w 2023 r. oskarżony bywał wobec żony agresywny, awanturował się, wyzywał pokrzywdzoną, zaniechała tej inicjatywy.

8.Oskarżony w kwietniu 2024 r. kierował groźby pozbawienia życia na telefon komórkowy najstarszej córki D. K. (1), nagrywał się także na poczcie głosowej. W przesyłanych wiadomościach tekstowych i nagraniach oskarżony groził jej oraz jej matce pozbawieniem życia, wyzywał je wulgarnymi słowami, komunikował się w sposób wulgarny i agresywny, groził także spaleniem. Pokrzywdzona M. K. (1) nie traktowała kierowanych do niej gróźb poważnie, nie uważała, że oskarżony może je spełnić, że są realne. Oskarżony P. K. będąc pod wpływem alkoholu bywał bowiem agresywny słownie, awanturował się, uciekał się do przemocy fizycznej, groził jej uszkodzeniem ciała, jednak nigdy nie posunął się do realizacji zapowiadanych gróźb czyli do znacznej brutalności w zachowaniu wobec niej lub dzieci. Stąd pokrzywdzona nie uznała za realne kierowane groźby pozbawienia życia, że oskarżony może je spełnić. W dniu 20 kwietnia 2024 r. oskarżony wysłał do świadka D. K. SMSa grożąc w nim jej i jej matce zabójstwem, spaleniem wszystkiego, kierował także wyzwiska. W dniu 22 kwietnia 2024r., w godzinach wieczornych, wysłał do świadka D. K. (1) SMSa o treści, że dzisiaj już koniec.

9.W dniu 23 kwietnia 2024 r. oskarżony P. K. udał się do mieszkania swojej żony, gdzie przebywali wszyscy domownicy. Około godziny 4 rano zaczął dobijać się do drzwi na co zareagowała najstarsza córka oskarżonego D. K. (1). Oskarżony uderzał z całych sił w drzwi, kopał, domagał się wejścia do mieszkania, groził używając wulgarnych określeń, że jeśli nie otworzą mu drzwi, to ich spali. Następnie podpalił przedmioty znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie drzwi wejściowych do mieszkania, które zaczęły się intensywnie palić i oddalił się z tego miejsca. Na korytarzu nieopodal drzwi prowadzących do mieszkania pod nr (...) znajdowały się wózki dziecięce, odzież rozwieszona na suszarkach, szafka z butami, worek ze śmieciami. W czasie dobijania się oskarżonego do drzwi wejściowych świadek M. K. (1) dzwoniła na nr 112 prosząc o pomoc. Widziała ona bowiem wdzierający się do mieszkania dym mając świadomość, że groźba spalenia została zrealizowana. Dym był duszący, gryzący, ciemny. Przez wizjer zamontowany w drzwiach widoczne były płomienie ognia. W oczekiwaniu na pomoc Policji i Straży Pożarnej wszyscy domownicy przenieśli się w pobliże otwartego okna, dym bowiem wdarł się do mieszkania i utrudniał im oddychanie, ograniczał widoczność. Jedyną drogą ewakuacji były drzwi prowadzące na korytarz, lecz korytarz był w ogniu, był bardzo zadymiony, bez masek z tlenem służby ratunkowe nie były w stanie dotrzeć do pokrzywdzonych uwiezionych w mieszkaniu. Służby ratunkowe, doświadczeni strażacy nie mogli dotrzeć do pokrzywdzonych znajdujących się w mieszkaniu bez oddymienia korytarza wiatrakami i bez użycia aparatów tlenowych. Dopiero częściowe oddymienie korytarza pozwoliło strażakom wyposażonym w specjalistyczny sprzęt tlenowy dostać się do pokrzywdzonych i ich ewakuację. Ewakuowano także sąsiadkę, świadka A. R.. Trujące gazy powstałe w efekcie spalania były niebezpieczne dla życia ludzi przebywających w obu mieszkaniach. Trujące gazy które dostały się do mieszkania rodziny oskarżonego spowodowałyby ich śmierć, gdyby na czas nie podjęto akcji ratunkowej. Ryzyko takie zaistniało także wobec sąsiadki, świadka A. R.. Bez ewakuacji jej z mieszkania także jej życie było bezpośrednio zagrożone.

10.Zaraz po oddaleniu się z miejsca podpalenia oskarżony P. K. o godz. 4.30 (rano) wysłał do córki D. K. (1) wiadomość tekstową zawierającą groźby skierowane wobec niej, jej dziecka i jej matki.

11.Akcja ratunkowa przeprowadzona sprawnie i tuż po wezwaniu pomocy na numer alarmowy 112 spowodowała, że pokrzywdzeni nie doznali uszczerbku na zdrowiu.

12.Oskarżony P. K. rozniecając ogień pod drzwiami mieszkania, w którym przebywała jego rodzina przewidywał i godził się z tym, że w efekcie jego działania osoby znajdujące się w mieszkaniu poniosą śmierć. Miał pełną świadomość tego, że swym dzianiem naraził także mieszkujących w sąsiedztwie jego rodziny sąsiadów – A. R. na bezpośrednie niebezpieczeństwo śmiertelnego zatrucia gazami trującymi powstałymi w efekcie spalania różnych przedmiotów.

Notatka urzędowa

Protokół oględzin

Protokół przeszukania

Opinia biegłego sądowego z zakresu pożarnictwa

Protokół odtworzenia utrwalonego zapisu

Dokumentacja zdjęciowa

Częściowo wyjaśniania oskarżonego z eksperymentem procesowym

Dokumentacja medyczna

Opinia UM we W. (...)

Zeznania świadka Ł. F.

Zeznania świadka M. W.

Zeznania świadka M. K. (1)

Zeznania świadka A. R.

Zeznania świadka D. K. (1)

Zeznania świadka D. K. (2)

k.1,2,3-4,52,54

k. 5-10, 28-36,38-42,61-63

k. 55-58, 59-60

k. 66-68,262-276

k. 68-70

k. 71-74

k. 77-77v., 79-80, 87, 105, 155, 415, 475-477v.,

k. 168-184, tomy I-VII

k. 388-403

k. 204, 481v.-482

k. 421,481-481v.

k. 12-13, 150,187-188, 237,284, 478-480

k. 297,480-481

k. 194,287, 513v.-514v.

k.23,281v.,517v.-515v.

Ad. 2.

w dniu 8 stycznia 2024 roku w J. oskarżony przyszedł do miejsca zamieszkania świadka M. K. (1), był agresywny wobec żony. Z uwagi na jego agresję M. K. (1) wezwała Policję. Przybyli na miejsce funkcjonariusze Policji zatrzymali oskarżonego, który znajdował się na parterze budynku. Oskarżony miał świadomość treści wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 2141/21.

notatka urzędowa

wyjaśnienia oskarżonego

zeznania świadka M. K. (1)

k. 218

k. 230-231, 155,

k. 237

Ad. 3.

W dniu 16 lutego 2024r. oskarżony P. K. przyszedł do miejsca zamieszkania żony M. K. (1). Zachowywał się wobec niej agresywnie, wyzywał ją wulgarnymi słowami, kierował groźby. W związku z zachowaniem oskarżonego świadek M. K. (1) wezwała patrol Policji, który w miejscu zamieszkania świadka M. K. (1) dokonał zatrzymania oskarżonego. Oskarżony miał świadomość treści wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 2141/21.

notatka urzędowa

protokół zatrzymania

wyjaśnienia oskarżonego

zeznania świadka Ł. D.

k. 90

k. 92

k. 103-104, 155,

k.106,582v.-583

Ad. 4

W dniu 2 marca 2024r. oskarżony P. K. po raz kolejny przyszedł do miejsca zamieszkania żony M. K. (1). Zachowywał się wobec niej agresywnie, wszczął awanturę, był agresywny słownie wobec żony. W związku z zachowaniem oskarżonego świadek M. K. (1) wezwała patrol Policji, który w miejscu zamieszkania świadka M. K. (1) dokonał zatrzymania oskarżonego. Oskarżony miał świadomość treści wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 2141/21. W chwili zatrzymania oskarżony był pod działaniem alkoholu.

notatka urzędowa

protokół zatrzymania

protokół badania stanu trzeźwości

wyjaśnienia oskarżonego

k. 108

k. 112

k. 113

k. 116-117, 155,

Ad. 5

W dniu 4 marca 2024r. oskarżony P. K. po raz kolejny przyszedł do miejsca zamieszkania żony M. K. (1). Zachowywał się wobec niej agresywnie, wszczął awanturę, był agresywny słownie wobec żony, nie chciał opuścić mieszkania M. K. (1). W związku z zachowaniem oskarżonego świadek M. K. (1) wezwała patrol Policji, który w miejscu zamieszkania świadka M. K. (1) dokonał zatrzymania oskarżonego. Oskarżony miał świadomość treści wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 2141/21. W chwili zatrzymania oskarżony był pod działaniem alkoholu.

notatka urzędowa

wyjaśnienia oskarżonego

zeznania świadka M. K. (1)

zeznania świadka A. C.

protokół zatrzymania

k. 222

k. 230-231, 155,

k. 237

k. 226,481

k. 223

Ad. 6

W dniu 9 marca 2024r. oskarżony P. K. ponownie przyszedł do miejsca zamieszkania żony M. K. (1). Zachowywał się wobec niej agresywnie, wszczął awanturę, był agresywny słownie wobec żony, nie chciał opuścić mieszkania mimo nalegań żony i córki D. K. (1). Wezwany na miejsce patrol Policji dokonał zatrzymania oskarżonego w pobliżu miejsca zamieszkania żony. Oskarżony miał świadomość treści wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 2141/21.

notatka urzędowa

protokół zatrzymania

zeznania świadka Ł. D.

wyjaśnienia oskarżonego

k. 118

k. 120-121

k. 125-127

k. 132-133, 155,

Ad. 7

W dniu 29 marca 2024 roku oskarżony P. K. ponownie przyszedł do miejsca zamieszkania żony M. K. (1), wszedł do mieszkania bez pukania. Zachowywał się wobec niej agresywnie, wszczął awanturę, nie chciał opuścić mieszkania mimo nalegań żony i córki D. K. (1). Oskarżony kopal w drzwi mieszkania M. K. (1), groził jej podpaleniem, wybiciem zębów, pozbawieniem życia. W efekcie podjętej interwencji został zatrzymany. Oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości.

notatka urzędowa

protokół badania stanu trzeźwości

protokół zatrzymania

zeznania świadka M. K. (1)

k. 134

k. 137

k. 138

k. 149-150

Ad. 2.-7.

7.Zgodnie z treścią wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 2141/21, który był oskarżonemu znany, względem oskarżonego P. K. orzeczono zakazy kontaktowania się z M. K. (1) bezpośrednio, w osobistym kontakcie oraz zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 5 metrów każdorazowo na okres 3 lat. Na poczet orzeczonych zakazów zaliczono okres ich obowiązywania tj. na poczet zakazu kontaktowania się z M. K. (1) od 13 października 2021r. do daty wyrokowania, a na poczet zakazu zbliżania się do M. K. (3) okres od 17 czerwca 2020 r. do daty wyrokowania. Wyrok uprawomocnił się 29 kwietnia 2022 r.

odpis wyroku

k. 93

Ad. 1 – 7

Oskarżony nie jest chory psychicznie. Poczytalność oskarżonego w czasie czynów i w trakcie postępowania nie była zniesiona ani ograniczona w stopniu znacznym. Oskarżony jest uzależniony od alkoholu.

opinia sądowo –psychiatryczna

k. 361-366

0.1. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 23 kwietnia 2024 roku w J., przy ulicy (...), działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonych M. K. (1), A. K., F. K., D. K. (1), G. K. (1), D. K. (2) po uprzednim skierowaniu gróźb pozbawienia życia poprzez podpalenie podpalił łatwopalne przedmioty znajdujące się w pobliżu drzwi mieszkania nr (...), w wyniku czego wzniecił ogień na korytarzu budynku skutkujący wydzielaniem się trujących gazów bezpośrednio zagrażających życiu pokrzywdzonych i uniemożliwiający opuszczenie przez nich lokalu nr (...) drzwiami wejściowymi, przewidując i godząc się na ich śmierć, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na podjęcie akcji ratunkowo - gaśniczej i ewakuację pokrzywdzonych narażając jednocześnie poprzez swoje działanie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia mieszkającej w sąsiednim lokalu pokrzywdzonej A. R..

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

w dniu 8 stycznia 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób, że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 16 lutego 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 2 marca 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

w dniu 4 marca 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób, że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 9 marca 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób, że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

P. K.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 29 marca 2024 roku w J., przy ulicy (...), woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 2141/21 na okres trzech lat środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną M. K. (1) w ten sposób, że wszedł do pomieszczenia, w którym przebywała pokrzywdzona.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Ad 1.

- oskarżony nie miał zamiaru pozbawić życia mieszkańców mieszkania nr (...) tj. członków swojej rodziny i konkubenta córki D. K. (1);

- oskarżony dokonując podpalenia nie miał wiedzy, by w mieszkaniu oprócz jego żony i najstarszej córki D. K. (1) przebywały inne osoby;

- oskarżony podpalił jedynie śmieci, które znajdowały się w kilkumetrowej odległości od innych przedmiotów;

- w dniu 23 kwietnia 2024 r. oskarżony przyszedł po dokumenty i swoją odzież przed planowanym rano wyjazdem do Niemiec do pracy;

- oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia mieszkańców mieszkania nr (...) oraz A. R.

Wyjaśnienia oskarżonego

brak dowodów

k. 77, 87,103,117,132-133,145-146,155,230-231,415, 475-477v.,

Ad. 2-7

- oskarżony przychodził wyłącznie po swoje rzeczy i w celu spotkania się z dziećmi;

- oskarżony swym zachowaniem naruszył zakaz zbliżania się do M. K. (1) orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II K 2141/21.

Wyjaśnienia oskarżonego

k. 77, 87,103,117,132-133,145-146,155,230-231,415, 475-477v.,

k. 93

7.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2-7

notatki urzędowe

wyjaśnienia oskarżonego

zeznania świadka M. K. (1)

protokoły zatrzymania

protokoły badania stanu trzeźwości

zeznania świadka M. K. (1)

zeznania świadka Ł. D.

zeznania świadka A. C.

odpis wyroku

Wyjaśnienia oskarżonego P. K. zasługują w części na danie im wiary, w szczególności jeśli chodzi o wyjaśnienia, w których wskazał, że w datach wskazanych w zarzutach aktu oskarżenia nawiązał kontakt z żoną M. K. (1) wbrew zakazowi kontaktu nałożonego na niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 kwietnia 2022r. Wprawdzie oskarżony nie był konsekwentny składając wyjaśnienia odnośnie tych czynów, przyznając się do ich popełnienia, by następnie popełnieniu tych czynów zaprzeczyć, za wyjątkiem czynu dotyczącego dnia 29 marca 2024r., co do którego w swych wyjaśnianiach był konsekwentny przecząc swemu sprawstwu, jednakże pozytywnie weryfikowany materiał dowodowy dawał podstawy do przypisania oskarżonemu naruszenia zakazu kontaktowania się z M. K. (1). Za każdym razem na miejsce przybył patrol Policji, który bądź to zastał oskarżonego w miejscu zamieszkania świadka M. K. (1), bądź w pobliżu jej mieszkania. W zeznaniach składanych w postępowaniu przygotowawczym a odnoszących się do tych czynów świadek M. K. (1) każdorazowo opisała sposób zachowania się oskarżonego, wzywała Policję, gdy oskarżony był agresywny i wulgarny, nie zgłaszając naruszeń zakazu wówczas, gdy zachowywał się spokojnie. O konieczności przeprowadzenia interwencji na zgłoszenie żony oskarżonego świadczą notatki urzędowe z każdego zdarzenia, przy czym żadne ze zgłoszeń nie zostało uznane za niezasadne. O przyczynach podjęcia interwencji i stwierdzonych naruszeniach zakazu kontaktu z M. K. (1) świadczą konsekwentne zeznania świadków – funkcjonariuszy Policji będących na miejscu interwencji. Wobec konsekwencji, stanowczości ich zeznań znajdujących potwierdzanie w czynności wykonywanych ma miejscu sąd ocenił zeznania świadków – funkcjonariuszy Policji za wiarygodne. Zauważyć należy, że do niemalże wszystkich tych czynów oskarżony przyznał się w postępowaniu przygotowawczym /z wyjątkiem czynu z 29 marca 2024 r./, a zmiany wyjaśnień w tym zakresie w żaden przekonywujący sposób nie uzasadnił. Przytaczana przez niego przed sądem argumentacja, że wizyty te wiązały się z odwiedzinami dzieci nie zostały uznana za wiarygodną. Oskarżony na takie okoliczności nie wskazywał w postępowaniu przygotowawczym nie kwestionując swego sprawstwa co do dokonania naruszenia zakazu, nadto za każdym razem interweniujący policjanci byli zmuszani do przeprowadzenia interwencji z powodu agresywnego zachowania oskarżonego. Żona oskarżonego świadek M. K. (1) zeznała, że naruszeń zakazu było zdecydowanie więcej, przy czym naruszenia te zaistniały z tego powodu, że wyrażała wolę nawiązania kantaku z oskarżonym; gdy oskarżony zachowywał się właściwe, był spokojny nigdy nie wzywała Policji. Relacje te świadek podtrzymała co do zasady na rozprawie, przy czym jej zeznania nacechowane są chęcią pomocy oskarżonemu w uniknięciu odpowiedzialności karnej. Są bowiem zmienne i niekonsekwentne, wzajemnie się wykluczają. Świadek M. K. (1) będąc niekonsekwentna w zeznaniach, zaprzeczając ich prawdziwości i dobrowolności w ocenie sądu w sposób nielegalny zmierzała do tego, by oskarżony uniknął kary. Pokrzywdzona wybaczyła bowiem oskarżonemu i wyrażała wielokrotnie wolę odnowienia pożycia małżeńskiego. Brak jest powodów by kwestionować wiarygodność treści jej zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym, skoro zeznania zostały każdorazowo spisane do protokołu przez osoby bezstronne, nie mające żadnego interesu w tym, by przekłamywać fakty wpisywane do protokołu zwłaszcza, że protokół za każdym razem podlega odczytaniu, a następnie jest własnoręcznie podpisywany przez osobę przesłuchiwaną; ponadto zeznania świadka korespondują z treścią czynności wykonywanych na miejscu interwencji, często związanych z zatrzymaniem oskarżonego, utrwalonych protokolarnie lub poprzez sporządzenie notatki służbowej; często też znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków – policjantów biorących udział w interwencjach. Odnosząc się natomiast do zdarzenia z dnia 29 marca 2024r., to o naruszeniu zakazu kontaktu dobitnie świadczą zeznania świadka M. K. (1) /k. 149-150/ złożone bezpośrednio po przeprowadzonej interwencji. Świadek zeznała, że oskarżony groził jej wówczas pozbawieniem życia, wybiciem zębów, podpaleniem. Przez okres około tygodnia mimo braku zgody żony oskarżony przebywał w jednym z pokoi należących do zajmowanego przez nią mieszkania, nie chciał go opuścić, kopał w drzwi mieszkania. Funkcjonariusze Policji na miejscu zastali żonę oskarżonego i córkę D. K. (1), która w rozpytaniu utrwalonym notatką urzędową potwierdziła relację matki. Oskarżony został wówczas na miejscu zatrzymany /k. 138/, a następnie zbadano stan trzeźwości oskarżonego, z wynikiem 0,59 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu /k.137/. W świetle przytoczonych powyżej dowodów - częściowo wyjaśnień oskarżonego, notatek policyjnych z interwencji przeprowadzonych w miejscu zamieszkania świadka M. K. (1), zeznań M. K. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym i po części w postępowaniu sądowym, zeznań świadków Ł. D. i A. C., protokołów zatrzymań i badań stanu trzeźwości, nie budzi żadnych wątpliwości, że oskarżony celowo naruszył sądowy zakaz kontaktowania się z żoną M. K. (1). Okoliczności wskazywane przez oskarżonego, jakoby przychodził do miejsca zamieszkania żony, by kontaktować się z dziećmi, nie zostały potwierdzone analizą zawartości telefonów komórkowych będących w posiadaniu oskarżonego, przeprowadzoną na wniosek oskarżonego opinią informatyczną.

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze, którym orzeczono środki karne zakazu kontaktowania się i zbliżania się do M. K. (1) zapadł w dniu 21 kwietnia 2022r. /sygn. akt II K 2141/21/. Na poczet tych środków karnych sąd zaliczył okres ich obowiązywania sprzed daty wyrokowania: - na poczet zakazu kontaktowania się z M. K. (1) zaliczono tożsamy w swej treści zakaz obwiązujący od 13 października 2021r., a na poczet zakazu zbliżania się do niej okres od 17 czerwca 2020 r. Uwzględniając to, że oba zakazy zostały orzeczone na okres 3 lat i czyniąc ustalenia w zakresie odbywania kary pozbawiania wolności, gdyż w tym czasie zakazy nie biegną, oskarżony w datach zarzucanych aktem oskarżenia swym zachowaniem naruszył jedynie zakaz kontaktowania się z M. K. (1); okres obowiązywania drugiego z orzeczonych zakazów tj. zbliżania się do niej już upłynął.

Dokonując oceny dokumentów sąd nie miał żadnych wątpliwości co do wiarygodności przedstawionych w nich danych; nie były one kwestionowane w trakcie procesu.

1

Notatki urzędowe

Protokoły oględzin

Protokoły przeszukania

Opinie biegłego sądowego z zakresu pożarnictwa

Protokół odtworzenia utrwalonego zapisu

Dokumentacja zdjęciowa

Częściowo wyjaśniania oskarżonego z eksperymentem procesowym

Dokumentacja medyczna

Opinia UM we W. ZMS

Zeznania świadka Ł. F.

Zeznania świadka M. W.

Zeznania świadka M. K. (1)

Zeznania świadka A. R.

Zeznania świadka D. K. (1)

Zeznania świadka D. K. (2)

Oskarżony P. K. składając wyjaśnienia nie zaprzeczał, że około godziny 4 rano przyszedł do mieszkania, w którym przebywała jego rodzina. Nie przeczył także, że podłożył ogień pod drzwi mieszkania i gdy zaczęło się palić i opuścił budynek. Te fakty wynikają z całego zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego, żaden dowód powyższym okolicznościom nie przeczy. Oskarżony tłumaczył swoje zachowanie nadmiarem spożytego alkoholu i działaniem pod wpływem impulsu, złości powodowanej tym, że nie mógł odzyskać swoich rzeczy, dokumentów, żona M. K. (1) i córka D. K. (1) nie chciały mu ich wydać. Bezpośrednim powodem najścia rodziny, jak wyjaśnił, była konieczność uzyskania dokumentów z uwagi na wyjazd do pracy do Niemiec w godzinach rannych. Zaprzeczył, by jego zamiarem było pozbawienie kogokolwiek życia. W ocenie sądu wyjaśnienia oskarżonego, jakoby powodem przyjścia oskarżonego do mieszkania była konieczność uzyskania dokumentów, nie mogły być uznane za wiarygodne. Przede wszystkim należy wskazać, że oskarżony niemalże za każdym razem, gdy były przeprowadzone interwencje Policji w miejscu zamieszkania żony oskarżonego powodowane jego zachowaniem /czyny z pkt 2-7 części wstępnej wyroku/ często tłumaczył się tym, że przyczyną wizyty jest konieczność odebrania z mieszkania swoich rzeczy. Oskarżony przebywając wielokrotnie w tym mieszkaniu miał nieograniczoną możliwość odebrania dokumentów, przedmiotów należących do niego. W tym celu miał nawet prosić dzielnicowego, który pomagał mu w rozwiązaniu tego problemu. Nie sposób uznać nadto, by konieczność uzyskania dokumentów powstała o godzinie 4 rano, kiedy domownicy śpią. Oskarżony miał wyjeżdżać do pracy do Niemiec rano, natomiast ani nie sprecyzował przed sądem, jakich dokumentów potrzebował przed wyjazdem, a które pozostały w mieszkaniu nr (...), ani nie potrafił wytłumaczyć logicznie, dlaczego w tak ważnej sprawie nie przyszedł do mieszkania żony o odpowiedniej porze, nie zaś o 4 rano; należy również zauważyć, że stan nietrzeźwości, na co wskazał w wyjaśnieniach, był tak istotny, że nie pozwalałby mu na wyjazd do pracy do Niemiec w godzinach rannych. Tym samym już te okoliczności wykluczają wiarygodność twierdzeń oskarżonego o przyczynach udania się do mieszkania żony. Oskarżony o godzinie ok. 4 rano dobijał się do drzwi, był słownie agresywny, groził, używając wulgarnych słów, że jeśli nie otworzą drzwi, to ich spali. Wcześniej także kierował groźby pozbawienia życia i spalenia w SMSach wysyłanych do córki D. K. (1). Ani w nagranych na pocztę głosową ani w wysyłanych wiadomościach tekstowych w miesiącu kwietniu w dniach poprzedzających zdarzenie oskarżony nie zwracał się do swych bliskich, by oddali mu jego rzeczy oraz dokumenty. Przytoczona przez oskarżonego okoliczność jest jedynie uznaną za niewiarygodną próbą wytłumaczenia powodów, dla których udał się do mieszkania żony około godziny 4 rano. Należy także wykluczyć prawdziwość twierdzeń oskarżonego, że nie miał wiedzy, że dokonując podpalenia, w mieszkaniu znajduje się ktoś jeszcze oprócz jego żony M. K. (1) i córki D. K. (1). Oskarżony nachodził żonę w jej miejscu zamieszkania co najmniej od stycznia 2024 r., zatem miał pełną wiedzę o tym, że w mieszkaniu tym stale przebywają/ mieszkają oprócz żony oskarżonego jego najstarsza córka D. ze swoim partnerem i ich wspólnym kilkumiesięcznym dzieckiem oraz dwoje najmłodszych dzieci. Rodzina zamieszkiwała tam stale, a od urodzenia się G. K. (1) stale mieszkał z nimi D. K. (2). Oskarżony rozniecił ogień nocą, zatem logicznym jest, że wiedział, że wszyscy domownicy przebywają wtedy w mieszkaniu, śpią. Tłumaczenia oskarżonego, jakoby dzieci miały przebywać wtedy u babci nie znalazły żadnego potwierdzania w materiale dowodowym. Kategorycznie takim twierdzeniom zaprzeczyła świadek M. K. (1), zeznając wręcz, że są to brednie /k.198/. Świadek M. K. (1) zeznała, że jej rodzice nie żyją, a matka oskarżonego mieszka 300 km od nich. Rodzina nie utrzymywała z matką oskarżonego bliskich relacji, jak wynika z zeznań świadka D. K. (1), ostatni raz była u babci około 3 lata temu. Również ona zaprzeczyła, by ktokolwiek planował do niej wyjazd. Był to środek tygodnia, dzieci uczęszczały do szkoły. Odnosząc się do twierdzeń oskarżonego tyczących się podpalenia przedmiotów znajdujących się na korytarzu budynku, to twierdzenia oskarżonego należy skonfrontować z dowodem z opinii biegłego sądowego z zakresu pożarnictwa /k. 66-68, k. 264-278/. Biegły w swych opiniach wskazał na miejsce, gdzie został podłożony ogień, który następnie rozprzestrzenił się na inne przedmioty. Proces aktywnego spalania powstał i rozwijał się w bezpośrednim sąsiedztwie drzwi do mieszkania nr (...), czyli w miejscu, gdzie ujawniono spaloną w znacznym stopniu odzież i osmoloną suszarkę na pranie, spalone obuwie i ubytek w tynku w ścianie korytarza. Biegły ustalił to miejsce kierując się ujawnionymi na miejscu zdarzenia śladami oddziaływania środowiska pożarowego uznając, że śladami stożka pożarowego są zniszczenia tynkowe na prawej ścianie bocznej korytarza w bezpośrednim sąsiedztwie drzwi mieszkania o nr (...). Ogień w momencie podjęcia akcji gaśniczej przez zastępy straży pożarnej znajdował się we wstępnej fazie rozwoju i nie osiągnął jeszcze pełnej kinetyki spalania. Biegły sądowy nie miał żadnych wątpliwości co do celowego podłożenia ognia. Biegły sądowy wykluczył także, by strumień ciepła generowany przez podpalenie obiektywnie niedużej ilości śmieci miałby taką moc, aby w wyniku jego oddziaływania zapaleniu uległy materiały palne znajdujące się w odległości 3-4 metrów od źródła ciepła. Tym samym wykluczył prawdziwość wersji prezentowanej przez oskarżonego, że podpalił jedynie śmieci, które znajdowały się w kilkumetrowej odległości od innych przedmiotów. Relacja świadków zdarzenia D. K. (1), D. K., M. K. (1), A. R. oraz udzielających pomocy świadków Ł. F. i M. W., spójność i konsekwencja zeznań w/w świadków pozwoliła na jednoznaczne ustalenie, że cały korytarz pietra, na którym znajdowało się mieszkanie pokrzywdzonych było zadymione, ogień znajdował się bezpośrednio pod drzwiami mieszkania nr (...), co naocznie stwierdził świadek D. K. (2), zadymienie było tak duże, że uniemożliwiało jakąkolwiek widoczność i dotarcie do pokrzywdzonych nawet przez bardzo dobrze wyszkolonych strażaków. Po ewakuowaniu mieszańców, pokrzywdzeni zostali poddani diagnostyce medycznej, zaś z dokumentacji medycznej (tomy I-VII) i opinii Uniwersytetu Medycznego we W. Katedry Medycyny Sądowej Zakładu Medycyny Sądowej wynika, że nikt istotnie nie ucierpiał na zdrowiu. Z wydanej w sprawie opinii Uniwersytetu Medycznego we W. Katedry Medycyny Sądowej Zakładu Medycyny Sądowej wynika także, że pokrzywdzeni byli narażeni na mieszaninę trujących gazów, a do realnego pogorszenia się stanu zdrowia mieszkańców mieszkania nr (...) doszłoby w czasie dalszej ekspozycji na dym, gdyby nie otwarcie okna i przebywanie jak najdalej od źródła dymu, a następnie ewakuacji. Gdyby pokrzywdzeni nie zareagowali na czas doszłoby do realnego zagrożenia ich życia i w konsekwencji śmierci. W przypadku braku akcji gaśniczej i dalszej ekspozycji na dym , u pokrzywdzonej a. R. mogłoby dojść do zatrucia gazami i w konsekwencji do jej zgonu. Opinie z zakresu pożarnictwa z medyczna wskazana powyżej zostały sporządzone przez wyspecjalizowane podmioty o dużej wiedzy i doświadczeniu. Żadna z opinii nie była kwestionowana przez strony w trakcie procesu. Opinie są pełne, kompletne, kompleksowe, przekonywujące, jasne, zrozumiałe, oparte na materiale dowodnym, stąd zasługują na uznanie ich za rzetelne.

Dokonując oceny dokumentów sąd nie miał żadnych wątpliwości co do wiarygodności przedstawionych w nich danych; nie były one kwestionowane w trakcie procesu.

Opinia sądowo -psychiatryczna

Opinia została sporządzona przez biegłych lekarzy posiadających wiedzę specjalistyczną i doświadczenie zawodowe, po analizie materiałów dowodowych. Wnioski opinii są logiczne i przekonywujące, stąd zostały uznane za rzetelne.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1 -7

Wyjaśnienia oskarżonego

Ocena wyjaśnień oskarżonego została dokonana powyżej w powiazaniu z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie.

7.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I i III

P. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Oskarżony P. K. dopuścił się popełnienia zbrodni z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 3 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Oskarżony najpierw kilkukrotnie w kontakcie telefonicznym i poprzez wiadomości tekstowe groził żonie i najstarszej córce D. K. (1) pozbawieniem życia, groził także spaleniem, podpaleniem, następnie groźby spalenia wyartykułował tuż przed podłożeniem ognia pod drzwi mieszkania, jeśli go nie wpuszczą. Wobec tego, że nie został wpuszczony do mieszkania podłożył ogień pod drzwi wejściowe podpalając znajdujące się na korytarzu rzeczy należące do rodziny. Po podpaleniu wyszedł z budynku nie wykazując żadnego zainteresowania losem mieszkańców. Oskarżony doskonale wiedział, że owe drzwi, pod którymi podłożył ogień, stanowią jedyną drogę ucieczki dla mieszkających tam ludzi. Wiedział także, ile osób stale zamieszkiwało w tym mieszkaniu, a zważywszy na to, że działo się to o około 4 rano, spodziewał się, że wszyscy domownicy są w domu. Lokal ten zamieszkiwana jego żona i córka D. K. (1), a oskarżony miał pewność, że obie znajdują się w mieszkaniu skoro rozmawiał z córką D. przez zamknięte drzwi i słyszał glos żony. Skoro w mieszkaniu przebywały w/w osoby miał też pewność, że jest tam także partner córki D. i ich wspólne kilkumiesięczne dziecko. W mieszkaniu była żona oskarżonego, zatem miał pewność, że są tam również ich wspólne małe dzieci. Tym samym podkładając ogień pod drzwi wiedział, ile osób znajduje się w mieszkaniu. Jeżeli sprawca swoją świadomością obejmuje znamiona kwalifikujące i chce zabić człowieka albo na to się godzi, to nie realizuje znamion typu zasadniczego, tylko odpowiedni typ kwalifikowany. Pokrzywdzona M. K. (1) w trakcie dobijania się oskarżonego do drzwi dzwoniła na nr 112 prosząc po pomoc. Widziała także dostający się do mieszkania czarny dym, co nastąpiło tuż po odejściu oskarżonego spod drzwi. Oznacza to, że oskarżony odchodząc spod drzwi miał pełną świadomość tego, że podpalone przez niego przedmioty palą się dość intensywnie; dość szybko bowiem doszło do zadymienia korytarza i mieszkania nr (...). Mając na uwadze wcześniejsze zachowanie oskarżonego manifestowane wobec najstarszej córki i żony, jego agresję słowną względem nich, kierowanie gróźb pozbawienia życia, spalenia, nachodzenie rodziny już od stycznia 2024 r. i awanturowanie się w miejscu ich zamieszkania oraz jego wypowiedzi w trakcie dobijania się do drzwi mieszkania, to wszystko ocenione łącznie daje podstawy do kategorycznego ustalenia, że oskarżony podkładając ogień pod drzwi mieszkania działał z zamieram pozbawienia życia osób mieszkujących w lokalu nr (...). Z pewnością bowiem przewidywał i godził się na ich śmierć widząc palące się przedmioty pod drzwiami mieszkania i powstające dość szybko znaczne zadymienie korytarza budynku. Każdy przeciętnie rozwinięty człowiek wie, że w takich okolicznościach skutek śmiertelny w razie zaniechania ewakuacji jest wysoce prawdopodobny, gdyż dochodzi do zatrucia trującymi gazami powstałymi w efekcie spalania. Jest to wiedza powszechna, znana każdej dorosłej osobie. Oskarżony oddalając się z budynku był całkowicie obojętny na to, co stanie się z tą rodziną, która poprzez ogień i niebezpieczne trujące gazy na korytarzu miała odciętą drogę ucieczki. Oskarżony działał w zamiarze ewentualnym przewidując możliwość nastąpienia śmiertelnego skutku mieszkańców lokalu nr (...) i godząc się z nim. Materiał dowodowy nie dostarczył natomiast podstaw do uznania, że oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia tych osób. Mimo słownego wyartykułowania groźby spalenia rodziny, okoliczności przedmiotowe, sposób działania oskarżonego, nie wskazują na jego determinację w działaniu by osiągnąć śmiertelny skutek. Jego zachowanie po podłożeniu ognia, treść wiadomości tekstowej również prowadzą do takich wniosków. Zamiar ewentualny pozbawienia życia dotyczył wyłącznie mieszkańców lokalu nr (...). To pod ich drzwiami został wzniecony ogień, to względem nich oskarżony kierował wcześniej i tuż przez zdarzeniem agresję słowną. Takich zachowań nie prezentował wobec sąsiadki, pokrzywdzonej A. R.. Zaważywszy na usytuowanie jej lokalu względem lokalu nr (...), duże zadymienie tej części korytarza budynku i przedostawanie się trującego dymu także do mieszkania A. R. mieszkającej w bezpośrednim sąsiedztwie rodziny oskarżonego, umyślnie, z zamiarem bezpośrednim naraził pokrzywdzoną A. R. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia poprzez realną możliwość śmiertelnego zatrucia się trującymi gazami powstałymi w efekcie spalania. Bez ewakuacji z lokalu, przy dłuższym przebywaniu w zadymieniu, co byłoby wysoce prawdopodobne z uwagi to, że zdarzenie miało miejsce we wczesnych godzinach rannych, gdy zasadniczo wszyscy śpią, życie pokrzywdzonej A. R. byłoby poważnie i realnie zagrożone.

Oskarżony znał treść wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 2124/21 oraz wiedział, że orzeczono wobec niego zakaz kontaktowania się z M. K. (1) na okres 3 lat. Wobec zawartego w wyroku zaliczania na poczet zakazu, ustalenie czasu jego obowiązywania nie mogło nastręczać oskarżonemu trudności. Oskarżony notorycznie naruszał ów zakaz czyniąc to w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem takiej samej sposobności. Naruszenie zakazu wiązało się przy tym każdorazowo z agresją nakierowaną na M. K. (1). Oskarżony swym zachowaniem sześciokrotnie wypełnił znamiona czynu zabronionego z art. 244 k.k.

☐

1.4.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.5.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

1.6.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

7.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. K.

I

I

Przy orzeczeniu względem oskarżonego kary 17 lat pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze, że czyn ten był nacechowany bardzo wysokim stopniem społecznej szkodliwości oraz charakteryzował się wysokim stopniem winy oskarżonego. Oskarżony swe zachowanie skierował przeciwko kilku osobom, a przy tym najbliższym: żonie, dwójce małych dzieci, wnuczkowi i partnerowi najstarszej córki. Oskarżony poprzedził je agresją słowną nakierowaną przeciwko żonie i najstarszej córce, grożąc im pozbawieniem życia, wyzywał wulgarnymi słowami. Mimo kierowanych wcześniej gróźb pozbawienia życia, podpalenia oskarżony działał pod wpływem impulsu, nie był przygotowany by dokonać podpalenia, nie przyniósł ze sobą materiałów łatwopalnych ani substancji łatwopalnych, które pozwoliłyby na szybsze rozprzestrzenianie się ognia, zamiar powstał nagle, czyn nie był zaplanowany, przemyślany. Oskarżony znajdował się pod działaniem alkoholu. Nawet po dokonaniu podpalenia nie zaprzestał agresji wysysając do córki wiadomość tekstową z wulgaryzmami i groźbami. Swym zachowaniem naraził na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia sąsiadkę A. R.. Oskarżony był wcześniej karany. Jako okoliczność łagodzącą sąd uznał okazaną skruchę, szczery żal. Na wymiar kary wpływ miało także pojednanie się oskarżonego z pokrzywdzoną – żoną M. K. (1) oraz wybaczenie krzywdy ze strony córki D. K. (1). Sąd uwzględnił także posiadaną w jednostce penitencjarnej pozytywną opnie, jego prawidłowe zachowanie podczas trwającej izolacji. Kara orzeczona wobec oskarżonego pozwoli wdrożyć wobec oskarżonego długo trwający proces resocjalizacji z odpowiednimi programami nakierowanymi na pozyskanie umiejętności kontrolowania swych zachowań, rozładownia stresu, napięcia nie poprzez agresję, jak to czynił oskarżony do tej pory. Wymierzona kara jest także sygnałem dla społeczeństwa, że godzący w życie człowieka, podstawowe dobro, nie może liczyć na pobłażliwe traktowanie. W świetle dyrektyw wymiaru kary oraz wskazanych powyżej okoliczności jako adekwatną do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu i takiego samego stopnia winy Sąd uznał karę 17 lat pozbawienia wolności. Mając na względzie przywołane wyżej okoliczności, w ocenie Sądu, surowsza kara pozbawienia wolności, byłyby karą niewspółmiernie surową w stosunku do ujawnionych okoliczności łagodzących. Kara orzeczona wobec oskarżonego osiągnie cel wychowawczy i prewencyjny.

P. K.

II

I

Sąd orzekł obligatoryjny w zaistniałych okolicznościach środek karny w postaci zakazu zajmowania wszelkich stanowisk, wykonywania wszelkich zawodów i działalności związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich i opieką nad nimi. Orzeczenie zakazów na okres 10 lat jest uzasadnione wysokim natężeniem winy i społecznej szkodliwości czynu, a przy tym uwzględnia to, że działanie oskarżonego zostało nakierowane przeciwko małym dzieciom.

Działanie z zamiarem bezpośrednim, nagłym zniszczenia mienia o istotnej wartości – mieszkania, poprzez podłożenie ognia, uprzednia wielokrotna karalność obu oskarżonych i odpowiadanie w warunkach recydywy zwykłej, popełnienie czynu krótko po opuszaniu zakładu karnego, negatywne opinie środowiskowe i z pobytu w jednostek penitencjarnej, okoliczności przedmiotowe czynu, cechy osobowości oskarżonych, o czym mowa wyżej, działanie pod wpływem alkoholu, to wszystko ocenione łącznie wskazuje, że wymierzone obu oskarżony kary roku pozbawiania wolności odpowiadają celom stawianym karze i dyrektywom wymiaru kary.

P. K.

III

2-7

Działanie z zamiarem bezpośrednim podjęte wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu i mimo przeprowadzanych każdorazowo interwencji Policji, kończących się często zatrzymaniem, a przy tym agresywne, wulgarne zachowanie się oskarżonego wobec osoby, którą chronił zakaz tj. M. K. (1), przy tym dwukrotnie pod wpływem alkoholu (w dniach 2 marca 2024r. i 29 marca 2024r.), uprzednia karalność oraz okoliczność łagodzące w postaci pozytywnej zmiany w zachowaniu oskarżonego w czasie pobytu w zakładzie karnym, okazana skrucha i wybaczanie nagannego zachowania przez żonę i jedną z córek, to wszystko ocenione łącznie wskazuje, że wymierzona oskarżonemu kara 8 miesięcy pozbawiania wolności w warunkach art. 91 § 1 k.k. odpowiada celom stawianym karze i dyrektywom wymiaru kary, wysokiej społecznej szkodliwości czynów i takiemu samemu stopniowi winy.

P. K.

IV

2-7

Sąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjne w zaistniałych warunkach świadczenie pieniężne ustalając wysokość świadczenia na kwotę 5 000 zł., która jest adekwatna do ilości i rodzaju dokonanych naruszeń.

P. K.

V

I, 2-7

Wymarzając karę łączną Sąd miał na uwadze bliski odstęp czasu dzielący przypisane oskarżonemu zachowania, działanie skierowane przeciwko różnym dobrom chronionym prawem. Sąd miał na uwadze także cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

P. K.

VI

Oskarżony był w sprawie kilkukrotnie zatrzymany, był także tymczasowo aresztowany. Okres ten został zaliczony na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności.

7.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

7.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Zeznania świadków R. Z. i D. K. (3), choć uznane za wiarygodne, nie przyczyniły się do czynienia ustaleń w sprawie.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VII, VIII

Oskarżony jest pozbawiony wolności, nie uzyskuje żadnych dochodów, nie ma majątku. Mając na uwadze to, jak i wymierzoną karę izolacyjną, Sąd zwolnił oskarżonego w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Oskarżony, jak i oskarżyciele posiłkowi występowali w postępowaniu z obrońcą/pełnomocnikami wyznaczonym im z urzędu, którzy złożyli wnioski o zapłatę poniesionych kosztów reprezentacji według norm przepisanych, a które nie zostały opłacone. Uwzględniając koszty postępowania przygotowawczego i sądowego, udział w terminach rozprawy głównej, Sąd zasądził na rzecz obrońcy oskarżonego i pełnomocników oskarżycieli posiłkowych należne im koszty z VAT na podstawie § 17 ust. 1 pkt 2, § 17 ust. 2 pkt 5 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu oraz § 4 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia oraz na podstawie § 17 ust. 2 pkt 5 i § 20 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.

7.1Podpis

Beata Chojnacka Kucharska Karin Kot