Postanowienie SN z 17 października 2012, sygn. IV KZ 62/12
Data orzeczenia
17 października 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Roman Sądej
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 17 października 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Roman Sądej
na posiedzeniu w trybie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 października 2012r.
w sprawie J. W.,
zażalenia wniesionego przez J. W.,
na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu
Apelacyjnego z dnia 28 sierpnia 2012r., o odmowie przyjęcia osobistego wniosku
skazanego o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem
Sądu Okręgowego z dnia 27 października 2005r., ,postanowił :
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
W pierwszym rzędzie, wobec treści zażalenia J. W., stwierdzić trzeba, że w
niniejszej sprawie kognicją Sądu Najwyższego objęte są wyłącznie przesłanki
dotyczące podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonego zarządzenia. W tym
zakresie nie ulega wątpliwości, że zarządzenie to spełnia wszystkie wymagania
obowiązującej procedury karnej.
Ustawodawca w przepisie art. 545 § 2 k.p.k. przesądził o tym, że
merytorycznemu rozpoznaniu w sprawie o wznowienie postępowania podlegają
wyłącznie wnioski sporządzone przez podmiot profesjonalny, a więc przez
adwokata bądź radcę prawnego. W konsekwencji wnioski sporządzone osobiście
przez skazanych takiemu rozpoznaniu nie podlegają.
J. W. został wyznaczony obrońca z urzędu, który jednak, działając w ramach
przepisu art. 84 § 3 k.p.k., nie stwierdził podstaw do złożenia wniosku o wznowienie
postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 27 października
2
2005r. (k.52-54). W tej sytuacji procesowej skazany prawidłowo został wezwany do
usunięcia braku formalnego osobistego wniosku, przez sporządzenie go i
podpisanie przez adwokata (k.56). Nieusunięcie tego braku implikowało wydanie
zaskarżonego zarządzenia. W tym stanie sprawy zarządzenie to znalazło pełne
podstawy faktyczne i prawne, wobec czego zostało utrzymane w mocy.
W złożonym zażaleniu J. W. nie kwestionował przedstawionego powyżej
toku procedowania, a wyrażał głęboki sprzeciw wobec zapadłego wyroku
skazującego, twierdząc, że zapadł on w wyniku przestępczych działań
przedstawicieli wielu instytucji. Wywody te, zawierające skrajnie subiektywne
opinie, całkowicie pozostają poza istotą niniejszego postępowania i nie mogą mieć
żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w części dyspozytywnej
postanowienia.