Wyrok z 11 września 2025, sygn. I C 680/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 września 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Piotr Królikowski

po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. w Warszawie

na podstawie art. 326 ¹ k.p.c. na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa P. T.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą wW.

o zapłatę zadośćuczynienia

1.  oddala powództwo;

2.  odstępuje od obciążenia powoda kosztami procesu na rzecz pozwanego;

3.  nieuiszczone koszty postępowania przejmuje na Skarb Państwa – Sąd Okręgowy w Warszawie.

sędzia Piotr Królikowski

Sygn. Akt I C 680/20

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 11 września 2025 r.

W dniu 13 marca 2020 r. P. T. złożył do tut. Sądu pozew o zapłatę zadośćuczynienia w wysokości 80 000, 00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26 sierpnia 2017 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia przeciwko (...) S.A. (dalej: (...)). W uzasadnieniu swojego żądania Powód wskazał, iż w trakcie uzyskiwania świadczeń zdrowotnych w związku z traumą złamania obojczyka lewego w ubezpieczonym przez stronę pozwaną SPZOZ (...) Szpitalu (...) w R.doszło do naruszenia prawa pacjenta do otrzymania świadczeń medycznych na poziomie zgodnym z aktualną wiedzą medyczną. Spośród zaniechań składających się na zarzucany placówce błąd medyczny Powód wymienił:

⚫

brak wykonania zdjęcia RTG odpowiednio w projekcji AP oraz bocznej w celach porównawczych rodzaju załamania;

⚫

opóźnienie w skierowaniu Powoda na operację;

⚫

dobranie prawdopodobnie niewłaściwego sposobu leczenia polegającego na zastosowaniu jedynie leczenia zachowawczego;

⚫

przebicie skóry u Powoda przez założone zespolenie i wydłużony czas zabiegu usunięcia zespolenia.

Wysokość wskazanego roszczenia strona powodowa uzasadniała wysokim rozmiarem cierpień o charakterze tak psychicznym, jak i fizycznym związanych z trwałym uszkodzeniem zdrowia Powoda oraz trudnościami w codziennym funkcjonowaniu z uwagi na permanentnie doznawany ból barku.

W odpowiedzi na pozew z dnia 26 sierpnia 2020 r. (k. 123) strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości, kwestionując żądanie Powoda zarówno co do zasady, jak i co do wysokości wskazanego roszczenia. W uzasadnieniu przytoczonego pisma strona pozwana potwierdziła fakt obejmowania ochroną ubezpieczeniową w zakresie odpowiedzialności cywilnej podmiotu leczniczego (...) w F. w okresie od dnia 1 kwietnia 2015 r. do 31 marca 2016 r..

Zgodnie ze stanowiskiem Pozwanego, brak jest ziszczenia się przesłanek odpowiedzialności deliktowej, wynikającej z art. 415 k.c.. Po dokonaniu analizy dokumentacji medycznej Powoda z przebiegu leczenia strona pozwana ustaliła, iż w postępowaniu personelu Szpitala „nie można dopatrzeć się nieprawidłowości”. Co do wysokości żądanej kwoty zadośćuczynienia Pozwany sygnalizował, iż jest wygórowana oraz nieadekwatna do skutków zachowania personelu ubezpieczonej placówki.

Do zamknięcia rozprawy strony nie zmieniły swoich stanowisk.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 11 października 2015 r. Powód w wyniku upadku z roweru odniósł obrażenia barku i ramienia. W konsekwencji wypadku Powód trafił na SOR SPZOZ (...) Szpitala nr (...) w R., gdzie wykonano diagnostykę kliniczną i obrazową. Ponadto wdrożono profilaktykę tężca, unieruchomiono kończynę w chuście trójkątnej, po czym Pacjenta przekazano- zgodnie z zaleceniami do dalszego leczenia w Oddziale Urazowo-Ortopedycznym. W rozpoznaniu ujętym w treści karty informacyjnej z dnia wypadku zostało wskazane: złamanie obojczyka, otarcia skóry głowy i szyi, wynaczyniona krew w rowkach mózgowych i w tkance mózgowia podkorowo w prawej okolicy czołowej i skroniowej oraz wokół prawej półkuli móżdżku oraz inne urazy śródczaszkowe.

W toku leczenia na Oddziale Urazowo-Ortopedycznym rozpoznane zostały: krwiaki przymózgowe okolicy czołowej i ciemieniowej prawostronnie, krwotoczne stłuczenie mózgu, złamanie kości skroniowej, ciemieniowej prawostronnie, złamanie obojczyka lewego, niedosłuch typu mieszanego ucha prawego, wstrząśnienie błędnika, otwarcia skóry, zatrucie etanolen- 2, 74 promila przy przyjęciu. Kończynę powoda unieruchomiono w chuście trójkątnej, kontynuując diagnostykę związaną z urazem głowy którego doznał Powód kontrolując jego stan w tym zakresie i wykonując liczne badania obrazowe, stan obojczyka kontrolowano. Po zidentyfikowaniu powikłań w drodze przeprowadzenia badań kontrolnych RTG obojczyka w lutym 2016 r. Powód ponownie podjął leczenie na Oddziale Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej ww. placówki. W toku leczenia Pacjent został skierowany na zabieg operacyjny oczyszczenia stawu rzekomego obojczyka lewego oraz zespolenia tytanowym pinem Z. w dniu 14.kwietnia 2016 r.

W okresie od 30 czerwca 2016 r. do 2 lipca 2016 r. Powód znowu został przyjęty na Oddział (...)-Ortopedyczny celem operacyjnego usunięcia zespolenia po leczeniu stawu rzekomego obojczyka lewego. Zabieg został wykonany w dniu 1. lipca 2016 r.

Podczas odbycia leczenia na Oddziale I Dziennym Terapii od Alkoholu od listopada 2016 r. do stycznia 2017 r. u Powoda stwierdzono zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania spowodowane użyciem alkoholu oraz patologiczny hazard. Dotychczas Powód nie był leczony ani odwykowo, ani psychiatryczni. Zgodnie z twierdzeniami Powoda, od 14 lutego 2016 r. utrzymuje całkowitą abstynencję od alkoholu. Wcześniej występowały wielodniowe ciągi opilcze, picie poranne, klinowanie, silne objawy (...), zmiana tolerancji na alkohol. W przeszłości używanie w kilkudniowym ciągu Amfetaminy i Metaamfitaminy. Powód zrealizował wszystkie proponowane zadania w ramach terapii, ukończył pełen cykl leczenia odwykowego. Powód został wypisany do domu w stanie ogólnym i psychicznym dobrym.

W międzyczasie Powód kontynuował leczenie w Poradni (...) w R., gdzie przestrzegał terminów wizyt kontrolnych. W wyniku kolejnych kontrolnych badań RTG obojczyka ujawnione zostały cechy zrostu kostnego, który nie uległ konsolidacji kostnej i przeszedł w pseudoartrozę. Wskutek tego Powód ponownie został zakwalifikowany na zabieg operacyjny, który odbył się w przedmiotowym Szpitalu w dniu 19 listopada 2017 r. W trakcie zabiegu oprócz zespolenia płytką kostną H.wykonano autospongiosoplastykę pobranym przeszczepem kostnym z lewego talerza biodrowego. W badaniu TK z dnia 16. grudnia 2021 r. stwierdzono zrost kostny złamanego obojczyka, a w dniu 24 lutego usunięto zespolenie metalowe na Oddziale Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej w (...) Szpitalu nr (...) w J..

Powód przeszedł kolejną operację 24 lutego 2023 r. wskutek której usunięto mu płytę oraz 8 śrób z obojczyka lewego

Ponadto Powód był trzykrotnie leczony rehabilitacyjnie w tym jeden raz po usunięciu płytki przykostnej ze stwierdzonym pełnym zrostem kostnym.

Obecnie tor pracy łopatki powoda nie jest prawidłowy, ma blizny pooperacyjne i punktową po wystającym pręcie, niewielkie ograniczenie ruchu odwodzącego ramienia.

W toku leczenia powoda wszystkie działania lekarzy były celowe i konieczne oraz przeprowadzone zgodnie z wiedzą i sztuką medyczną. Powoda skierowano do leczenia zachowawczego gdyż to ułatwia uzyskanie zrostu kostnego.

Dowód: karta informacyjna k. 22, opinia biegłego- k. 316-348.

Powód ciężko zniósł przedłużający się proces leczenia, odczuwał ból, po wypisie ze szpitala aż do zakończenia procesu leczenia zażywał leki przeciwbólowe, przestał wychodzić z domu. Powód cierpiał na stany depresyjne.

Dowód: zeznania świadka J. T. k. 302-303, zeznania Powoda k. 303-304.

Sąd oparł się na wskazanych wyżej dowodach oraz dokumentacji medycznej Powoda której treść nie była kwestionowana przez strony. Co do zasady Sąd dał także wiarę dowodom osobowym przeprowadzonym w sprawie, mając jednakże na względzie iż nie są to dowody przydatne dla oceny sposobu postępowania personelu medycznego w toku leczenia Powoda, mają charakter subiektywny i nieoparty na wiedzy medycznej.

Kluczowym dowodem w sprawie była opinia biegłego z zakresu ortopedii, a więc sporządzona przez lekarza o specjalności odpowiedniej dla możności oceny przebiegu leczenia powoda i postepowania personelu medycznego w Szpitalu w R.. W zarzutach do opinii i końcowym stanowisku Powód wdał się w gołosłowną polemikę z biegłym w zakresie jego oceny, iż wdrożenie leczenia zachowawczego obojczyka było błędne co wydłużyć miało proces leczenia z pominięciem argumentacji biegłego jak i okoliczności, że już na (...) rozpoznano u Powoda złamanie obojczyka lewego. Czynienie lekarzom zarzutu iż skupili się na urazie głowy powoda, a nie na mniej groźnym urazie obojczyka nie znalazło potwierdzenia w opinii biegłego. O gołosłownym i polemicznym charakterze stanowiska końcowego świadczy choćby sformułowanie: „nie trzeba wiedzy medycznej by wiedzieć” i skupienie się na polemice z biegłym w zakresie przyczyn braku zrostów u Powoda, a nie na wskazaniu błędów popełnionych w toku jego leczenia, które to nawet w pozwie są wskazane warunkowo („dobranie prawdopodobnie nieprawidłowego sposobu leczenia”). Sąd podziela stanowisko Powoda, iż biegły ustalając przyczyny przedłużającego się leczenia powoda i upatrując ich w nadużywaniu alkoholu i substancji psychoaktywnych wykroczył poza swoje kompetencje, ale nie zmienia to faktu, iż biegły nie dopatrzył się ani błędów w diagnostyce Powoda, w dobraniu sposobu leczenia ani sposobie wykonania operacji uzasadniając stanowisko w tym zakresie w sposób dostateczny niezależnie od podnoszenia problemów powoda z alkoholem..

Są zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na oddalenie wobec nie wykazania jego podstaw faktycznych.

Zgodnie z art. 415 k.c. odpowiedzialność deliktowa powstaje po łącznym spełnieniu się trzech przesłanek, mianowicie: 1) zawinione działanie lub zaniechanie, 2) wystąpienie szkody oraz 3) adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zaistniałą szkodą a zawinionym działaniem/ zaniechaniem. Wina to naganny stosunek podmiotu wyrządzającego szkodę do zachowania powodującego powstanie uszczerbku w dobrach prawnie chronionych.

Ocena działania i zachowania podmiotu odpowiedzialnego wymaga odniesienia do modelu starannego działania, który kształtowany jest przez przepisy prawa, zasady współżycia społecznego, zwyczaje, zasady wykonywania zawodu etc., przy czym konieczna jest indywidualizacja tego modelu, kiedy sprawca winien posiadać szczególne kwalifikacje zawodowe.

W uzasadnieniu wyroku SN z 30. Czerwca 2021 r. II CSKP 95/21 podkreślono, iż staranność zawodowa personelu medycznego powinna być należyta, właściwie dobrana do kwalifikacji danego lekarza, ich doświadczenia i sytuacji, w której udzielana jest pomoc osobie tego potrzebującej; do obowiązków lekarzy oraz personelu medycznego należały podjęcie takiego sposobu postępowania, które gwarantować powinno- przy zachowaniu aktualnego stanu wiedzy medycznej i staranności- przewidywany efekt w postaci wyleczenia, a przede wszystkim nie narażania pacjentów na pogorszenie stanu zdrowia; zabiegi operacyjne muszą być przeprowadzane zgodnie ze sztuką lekarską najwyższą starannością wymaganą od profesjonalistów w zakresie medycyny, ale także właściwie przygotowane od strony organizacyjnej.

Podmiot leczący odpowiada na zasadzie winy, którą można mu przypisać tylko w wypadku wystąpienia elementu subiektywnej i obiektywnej niewłaściwości postępowania, gdzie element obiektywny występuje w wypadku nieprzestrzegania zasad wiedzy medycznej i doświadczenia, zaś element subiektywny wiąże się z zachowaniem przez lekarza staranności , ocenianej przy przyjęciu kryterium wysokiego poziomu przeciętnej staranności zawodowej (glosa do wyroku SA w Krakowie z 9. marca 2001 r., I ACa 124/01).

W razie wykazania powyższych przesłanek powód winien wykazać istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy danym zawinionym działaniem/ zaniechaniem a poniesioną szkodą. Według przepisów Kodeksu cywilnego związek przyczynowy istnieje jedynie wówczas, gdy w łańcuchu kolejnych przyczyn i skutków mamy do czynienia z takimi przyczynami, które normalnie wywołują dane skutki. Obecnie w judykaturze dominuje pogląd, zgodnie z którym, o normalności następstw decyduje prognoza, jaką w chwili orzekania można uczynić na podstawie wszystkich danych, którymi dysponuję sędzia dokonujący oceny.

Pojęcie błędu medycznego stanowi zawinione działanie lub zaniechanie osoby wykonującej zawód medyczny, niezgodne z aktualną wiedzą medyczną , powodujące szkodę na zdrowiu pacjenta. W literaturze przedmiotu oraz orzecznictwie podkreśla się jednak, iż nie każde niepożądane następstwo leczenia jest kwalifikowane jako błąd medyczny. Nie zagłębiając się w szczególną analizę, spośród wyjątków w tej materii należy wymienić, inter alia: powikłania, niepowodzenie lecznicze, niepowodzenie diagnostyczne czy też zgodę pacjenta na ryzyko.

W orzeczeniu z dnia 12. Kwietnia 2017 r. I ACa 6/17 Sąd Apelacyjny w Szczecinie wskazał: „Ocena istnienia elementu subiektywnego winy lekarza, wymaga wyraźnego rozróżnienia błędu medycznego, jako odstępstwa od wzorca i zasad należytego postępowania z uwzględnieniem profesjonalnego charakteru działalności sprawcy, powikłania , które stanowi określoną, niekiedy, atypową reakcję pacjenta na prawidłowo podjęty i przeprowadzony zespół czynności leczniczych […].”

W obliczu powyższych rozważań, tut. Sąd przyjął, iż w niniejszym stanie faktycznym brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniami personelu medycznego a pogorszeniem się kondycji zdrowotnej Powoda.

W niniejszym postępowaniu tut. Sąd dał wiarę opinii medycznej biegłego dr n. med. V. N. (kk. 316- 347) w przedmiocie ustalenia, czy w omawianym stanie faktycznym doszło do popełnienia błędu w sztuce medycznej i lekarskiej oraz w jakim zakresie aktualny stan zdrowia Powoda pozostaje następstwem danego ewentualnego błędu. Zgodnie z oceną biegłego, wszystkie działania podjęte przez personel medyczny w przebiegu terapii były celowe i konieczne oraz zostały przeprowadzone zgodnie z wiedzą i sztuką medyczną. W zakresie przyjętej przez lekarzy metody leczenia biegły wyjaśnia: „Złamanie obojczyka zostało zakwalifikowane do leczenia zachowawczego, co zawsze staramy się roić, gdyż łatwiej uzyskać zrost kostny leczeniem zachowawczym niż operacyjnym, co tu wyraźnie miało miejsce.” Powtórzyć należy, iż w piśmie z dnia 23. kwietnia 2025 r. (k. 370) zawierającego ustosunkowanie się do ww. opinii, strona powodowa koncentruje swoje rozważania wokół kwestii wtórnych, nie mających znaczenia dla udowodnienia wysuwanych twierdzeń, w związku z czym Sąd doszedł do przekonania iż dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej skutkowałoby tylko przedłużeniem postępowania i podwyższeniem jego kosztów.

Korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 102 § 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, tut. Sąd w pkt. II argumentowanego wyroku odstąpił od obciążenia Powoda kosztami procesu na rzecz Pozwanego. Biorąc pod uwagę długotrwałość i uciążliwość procesu leczenia Powód mógł być subiektywnie przekonany o zasadności zgłaszanego roszczenia, zaś jego sytuacja majątkowa jest na tyle trudna, iż obciążenie go kosztami należałoby uznać za niesprawiedliwe i uniemożliwiające mu utrzymanie się bez uszczerbku koniecznego.

Z mocy art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych opłaty sądowe należne, lecz nieuiszczone sąd zasądzi na rzecz Skarbu Państwa. Stąd tut. Sąd orzekł jak w pkt. III niniejszego wyroku tych samych przyczyn dla których zastosowano art. 102 k.p.c..

sędzia Piotr Królikowski