Wyrok z 5 grudnia 2024, sygn. II K 200/23

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 200/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

C. J. (1)

Uznano C. J. (1) za winnego tego, że:

- w dniu 2 sierpnia 2020 roku w lokalu przy ul. (...) w P., wbrew przepisom ustawy – art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, brał udział w prowadzeniu gier hazardowych na automatach zawierających element losowości, w ten sposób, że wykonując polecenia innej ustalonej osoby w zakresie prowadzenia tego lokalu, kontrolował monitoring wizyjny zamontowany przed lokalem, wpuszczał na tej podstawie klientów i wypuszczał ich z lokalu oraz przekazywał informacje dotyczące obsługi znajdujących się tam urządzeń, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 2 sierpnia 2020 roku. C. J. (1) przebywał w lokalu znajdującym się przy ul. (...) w P., w którym prowadzone były gry hazardowe na znajdujących się tam automatach. Zastępował w tym dniu W. Ś., który był tam zatrudniony na stałe. Jego praca polegała na obsłudze tego lokalu, kontrolowaniu monitoringu, wpuszczaniu i wypuszczaniu klientów, którzy nie mogli tam swobodnie wejść oraz na instruowaniu klientów w zakresie obsługi automatów do gry i wypłacaniu ewentualnych wygranych.

Na zewnątrz były zamontowane kamery oraz neonowe światła. Okna były zaklejone czarną folią.

Drzwi do tego lokalu były zamknięte, nie można było tam swobodnie wejść. Klienci dzwonili albo pukali w okno lub drzwi. Po sprawdzeniu na monitoringu osoby, która chciała tam wejść, pracownik poprzez zwolnienie automatycznej blokady otwierał drzwi.

Wewnątrz znajdowało się pomieszczenie, w którym zainstalowane były cztery urządzenia przygotowane do gry, które nie posiadały poświadczenia rejestracji i były eksploatowane bez wymaganej koncesji, czyli wydanego w trybie przez prawo przewidzianym zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych.

W lokalu znajdowało się jeszcze jedno pomieszczenie, w którym przebywał pracownik zajmujący się obsługą klientów. Obserwował co dziele się na zewnątrz i wewnątrz lokalu na monitoringu z kamer, które były tam zamontowane.

C. J. (1) w dniu 2 sierpnia 2020 roku, zastępował W. Ś., który poinformował go co należy do jego obowiązków i poinstruował co pod jego nieobecność ma robić.

W tym dniu około godziny 19.30 przed lokalem pojawiło się dwóch klientów: B. Ł. i P. K., których C. J. (1) wpuścił do środka i poinstruował o sposobie prowadzenia gry na znajdujących się tam automatach, po czym zajął się swoimi sprawami.

Po wejściu wyżej wymienionych do lokalu, pojawili się tam funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego w Ł., w tym J. M. i M. T.. Weszli do środka ponieważ drzwi nie zostały zamknięte, Po wejściu przeprowadzili kontrolę.

Przebywało tam wówczas dwóch klientów - B. Ł. i P. K., których wylegitymowano i zwolniono do domu. W późniejszym czasie zostali oni przesłuchani w charakterze świadków.

W czasie kontroli wewnątrz lokalu przebywał również C. J. (1), który zajmował się jego obsługą. Nie zauważył wejścia funkcjonariuszy służby celnej, ponieważ był zajęty przeliczaniem pieniędzy.

Był przekonany, że są to osoby decyzyjne, które pojawiły się tam, żeby podpisać z nim umowę o pracę, ponieważ zamierzał się tam zatrudnić.

Okazało się, że byli to funkcjonariusze z Urzędu Celno-Skarbowego w Ł., którzy przyjechali tam na kontrolę.

W trakcie wykonywanych czynności, wylegitymowali obecnego tam C. J. (1), przeprowadzili oględziny lokalu. Po ujawnieniu czterech automatów do gry, przeprowadzili na tych urządzeniach eksperyment procesowy, który potwierdził element losowości w prowadzonej na nich grze. W czasie tego eksperymentu padały wygrane w postaci punktów, które pozwalały grającemu na kontynuowanie gry bez konieczności uiszczania kolejnej opłaty ewentualnie na wypłatę wygranej w gotówce. To pozwalało na przyjęcie, że prowadzone na tych automatach gry są grami hazardowymi na automatach w rozumieniu art.2 ust.3 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 roku.

Kontrola przeprowadzona w dniu 2 sierpnia 2020 r. nie była jedyną, jaką przeprowadzono w tym lokalu. Wcześniej miały tam miejsce podobne kontrole, przeprowadzane z udziałem tych samych funkcjonariuszy z Urzędu Celno-Skarbowego w Ł.. W czasie tych kontroli każdorazowo osobą zajmującą się obsługą tego lokalu był W. Ś., którego C. J. (2) w tym dniu zastępował. Tak więc kontrola przeprowadzona w dniu 2 sierpnia 2020 r. była jedyną z udziałem C. J. (1), który stanowczo twierdził, że nie był tam zatrudniony na stałe. Nie kwestionował, że zamierzał się tam zatrudnić. X

Po przeprowadzonej kontroli jednak odstąpił od tego zamiaru.

materiały postępowania RKS 635/2020 (...) UC-S w Ł.

8-74 tom osobowy C. J. (1)

zeznania B. Ł.

79-81, 139 tom III

zeznania P. K.

82-84, 129-130 tom III

zeznania J. M.

94-97, 130 tom III

wyjaśnienia C. J. (1)

138 tom III

zeznania M. T.

140-141 tom III

wyjaśnienia C. J. (1)

138 tom III

protokół eksperymentu procesowego

10-23

1.2  . Fakty uznane za udowodnione

1.1.2.

A. Ł.

A. Ł. została uznana za winną tego, że w dniu 28 czerwca 2020 roku w C. , brała udział w kierowanej przez inną ustaloną osobę zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodziły także inne ustalone oraz nieustalone osoby, mające na celu popełnianie przestępstwa skarbowego polegającego na urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych wbrew przepisom ustawy – artykułu 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, a także ukrywaniem, przyjmowaniem, przenoszeniem w ramach porozumienia z innymi osobami pochodzących z tego procederu środków płatniczych celem udaremnienia ich wykrycia i zajęcia, czym wyczerpała ustawowe znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.

Sprawstwo i kwalifikacja prawna przypisanego jej czynu, nie były kwestionowane przez żadną ze stron.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Na terenie województwa (...) i częściowo województw sąsiadujących działały dwie zorganizowane grupy przestępcze, zajmujące się organizowaniem gier hazardowych - losowych gier na automatach - wbrew przepisom ustawy. Elementem łączącym obie grupy byli funkcjonariusze służby celnej, (...) Urzędu Celno-Skarbowego, przekazujący informacje uzyskane w związku z wykonywaniem czynności służbowych członkom obu wspomnianych grup przestępczych.

Przekazywane informacje dotyczyły planowanych i realizowanych działań służb w lokalach, gdzie istniało uzasadnione podejrzenie, że organizowany jest tam proceder urządzania gier na automatach z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, co z kolei umożliwiało członkom grup uniknięcie wykrycia przestępczego procederu lub zminimalizowanie strat.

W śledztwie wyodrębniono dwie zorganizowane grupy przestępcze: tzw. grupę "(...)", która działała na terenie D. oraz miast ościennych, a kierował nią D. S. oraz tzw. grupę " (...)" działającą w C. i innych miast ościennych, którą kierował J. S..

Grupa (...) działała głównie na terenie C.. W jej skład, poza kierownikiem J. S., wchodziło szereg osób, które były odpowiedzialne między innymi za utrzymywanie kontaktów z funkcjonariuszami służb tzw. "operatorach punktów", obsługę poszczególnych punktów, w tym poprzez werbowanie pracowników, przyuczanie ich do pracy i wypłacanie wynagrodzeń. Należeli do niej również pracownicy poszczególnych punktów z grami hazardowymi oraz inne osoby wykonujące czynności w ramach tej grupy. Z grupą współpracowali również funkcjonariusze (...) Urzędu Celno-Skarbowego pracownicy (...) w C., których rola polegała na przekazywaniu informacji o zamierzonych kontrolach w lokalach prowadzonych przez zorganizowaną grupę przestępczą.

Punkty w których organizowane były nielegalne gry hazardowe stanowiły zazwyczaj niewielkie budynki wolnostojące lub obiekty usługowe usytuowane na parterach kamienic lub bloków mieszkalnych. Urządzano je w sposób uniemożliwiający wgląd wewnątrz lokalu (zaklejone okna) oraz swobodne wejście. Montowane solidne zamki elektromagnetyczne, a nad drzwiami znajdowały się kamery, na które podgląd miał pracownik punktu przebywający wewnątrz. Pracownik obsługujący punkt miał stałą kontrolę kogo wpuszcza do lokalu. Wpuszczane były najczęściej osoby zaufane, czyli stali gracze. W punktach znajdowało się od 4 do 11 automatów do gier hazardowych. W przypadku wygranej pracownik punktu dysponował gotówką rzędu kilku tysięcy złotych, z której dokonywano wypłaty wygranej. W przypadku gdy zabrakło pieniędzy na wypłaty, pracownik punktu telefonicznie informował "operatora" o braku środków pieniężnych, następnie operator bądź wysłana przez niego osoba przyjeżdżał na miejsce z gotówką.

W punktach gier hazardowych znajdowały się "służbowe" telefony komórkowe za pomocą których pracownicy porozumiewali się z "operatorami" informując o brakach gotówki na wypłaty, a także o ewentualnych awariach automatów bądź systemów monitoringu. Telefony "służbowe" znajdujące się w punktach służyły także do odbierania informacji o planowanych kontrolach służb. Informacje te były kolejno przekazywane pomiędzy pracownikami poszczególnych punktów.

"Operatorzy" instruowali pracowników poszczególnych punktów, jak mają zachowywać się w razie kontroli funkcjonariuszy służb celno-skarbowych zajmujących się zwalczaniem nielegalnego hazardu.

W pierwszej kolejności pracownicy punktów mieli wyłączać maszyny za pomocą pilota, który każdy pracownik miał obowiązkowo mieć przy sobie.

Podczas przesłuchania pracownik miał oświadczyć, że pracuje tam pierwszy dzień, a jego praca polega na sprzątaniu. Na pytania dotyczące osoby zatrudniającej mieli odpowiadać, że nie znają żadnych osób, które je zatrudniają i nie wiedzą co to za automaty, które znajdują się wewnątrz.

Do prowadzonego śledztwa sukcesywnie łączono materiały spraw z kontroli w punktach z grami hazardowymi prowadzonych przez (...) Urząd Celno-Skarbowy w K. oraz (...) Urząd Celno-Skarbowy w Ł..

W efekcie prowadzonego śledztwa do Sądów skierowano szereg aktów oskarżenia przeciwko funkcjonariuszom celno-skarbowym, kierującym grupami przestępczymi i innym osobo wchodzącym w ich w skład, w tym pracownikom poszczególnych punktów z grami hazardowymi.

W sprawie PK IX WZ Ds 21.2021, którą objęto działalność grupy kierowanej przez J. S. skierowano akt oskarżenia - przeciwko łącznie 62 osobom wchodzącym w skład zorganizowanej grupy przestępczej. Do sprawy tej połączono następnie sprawę prowadzoną pod sygn. 1001-109.Ds 95.2023, dotyczącą 2 dalszych oskarżonych o udział w opisanej grupie przestępczej.

Sprawa jest prowadzona w Sądzie Okręgowym w Częstochowie pod sygn. II K 141/23. Ze sprawy tej wyłączono materiały przeciwko 21 osobom, wobec których w dniu 19 lutego 2024 r. zapadł wyrok skazujący w Sądzie Okręgowym w Częstochowie pod sygn. II K 143/23. Wyrok ten jest prawomocny.

Jednocześnie ze sprawy PK IX WZ Ds 21.2021 wyłączono do odrębnego rozpoznania materiały przeciwko podejrzanym o udział w zorganizowanej grupie przestępczej, których miejsce pobytu nie było znane, a którzy byli pracownikami punktów z grami hazardowymi. Materiały te zarejestrowano pod sygn. 1001-109.Ds 66.2023.

Do wspomnianych powyżej pracowników należała m.in. A. Ł., która pracowała w punkcie w C. przy al. (...), wchodząc tym samym w skład grupy kierowanej przez J. S..

W punkcie tym dnia 28 czerwca 2020 r. przeprowadzona została kontrola celno-skarbowa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy stał się podstawą do przedstawienia A. Ł. stosowanych zarzutów dotyczących jej zachowania w tym właśnie dniu.

A. Ł. nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej przestępstw.

Wyjaśniła, że w punkcie z grami hazardowymi była jeden jedyny raz, tj. w dniu kontroli i jedynie tam sprzątała. Wyjaśnieniom tym Sąd odmówił jednak wiary.

W toku przedmiotowego postępowania przesłuchano inną pracownicę punktu w C. przy al. (...), która w okresie od 8 marca 2020 roku do 15 czerwca 2021 roku świadczyła pracę razem z A. Ł., tj. A. U.. Wymieniona rozpoznała A. Ł., jako osobę, z którą w tamtym czasie pracowała. A. U. została za tą działalność prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie, sygn. II K 150/22.

materiały ŚUC-S w K. RKS 613/2020

akta Sądu Okręgowego w Częstochowie sygn. II K 141/23 oraz sygn. II K 143/23

4-60 tom osobowy A. Ł.

ujawnione na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 roku k 205 verte

1.3.  Fakty uznane za udowodnione

1.1.3.

A. Ł.

A. Ł. została uznana za winną tego, że w dniu 28 czerwca 2020r. w punkcie mieszczącym się w C., Al. (...), wbrew przepisom ustawy – art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brała udział w prowadzeniu gier hazardowych na automatach, w ten sposób, że wykonywała polecenia innego członka zorganizowanej grupy przestępczej prowadzenia punktu, a polegające na kontrolowaniu monitoringu wizyjnego umieszczonego przed lokalem i na jego podstawie wpuszczaniu i wypuszczaniu klientów punktu, przekazywaniu bieżących informacji o liczbie klientów punktu, kwotach pieniężnych wygranych przez klientów i kwotach pieniężnych pozostających aktualnie w depozycie punktu, a także reagowaniu na przekazywane telefonicznie ostrzeżenia o możliwych kontrolach służb celno-skarbowych, czym wyczerpała ustawowe znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s.

Sprawstwo i kwalifikacja prawna przypisanego jej czynu, nie były kwestionowane przez żadną ze stron.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

A. Ł. pracowała na zmianę z A. U. w punkcie mieszczącym się przy al. (...) w C., w którym prowadzone były gry hazardowe na znajdujących się tam automatach zawierające element losowości.

A. U. poznała A. Ł., kiedy po raz pierwszy przyszła do pracy. Pracowała w tym punkcie w okresie od 8 marca 2020 roku do 15 czerwca 2021 roku.

Kobiety nie utrzymywały ze sobą bliższych kontaktów, łączyły je wyłącznie relacje służbowe.

Przed podjęciem pracy, A. Ł. wytłumaczyła A. U. na czym będzie polegała jej praca w punkcie gier hazardowych oraz pośredniczyła w podpisaniu z nią umowy o pracę.

W pewnym momencie A. Ł. zrezygnowała z tej pracy.

W okresie, kiedy tam pracowała na zmianę z A. U., poza nimi, nie pracowała tam żadna inna osoba.

Do zakresu ich obowiązków należało utrzymywanie czystości w lokalu, kontrolowanie monitoringu, wpuszczanie i wypuszczanie klientów, instruowanie ich w zakresie obsługi automatów do gry oraz wypłacanie ewentualnych wygranych.

Pracownik miał do dyspozycji służbowy telefon komórkowy. Okresowo w punkcie pojawiał się również mężczyzna, który zajmował się techniczną obsługą automatów na wypadek awarii.

W trakcie 24-godzinnej zmiany w lokalu przebywał tylko jeden pracownik. Klienci nie mogli tam swobodnie wejść. Byli wpuszczani do środka przez pracownika punktu po uruchomieniu znajdującego się na zewnątrz dzwonka i zwolnieniu blokady drzwi. Na zewnątrz były zamontowane kamery, które pozwalały monitorować osoby, które zamierzały tam wejść.

Klienci po wejściu do lokalu, korzystali z automatów do gier hazardowych, które zawierały element losowości. W razie potrzeby byli w tym zakresie instruowani przez znajdującego się tam pracownika, który w przypadku wygranej, wypłacał im ją w gotowce.

Pieniądze na wypłatę wygranych były przechowywane w sejfie w kasetce, stanowiącej wyposażenie lokalu.

W przypadku, gdy zabrakło pieniędzy na wypłatę wygranych, pracownik dzwonił za pomocą służbowego telefonu do osoby zajmującej się obsługą lokalu, która przyjeżdżała i przywoziła pieniądze. Były one przechowywane w znajdującym się tam sejfie – zamykanej kasetce.

Wygrane i ich wypłaty były zapisywane a następnie rozliczane.

Lokal był otwarty całą dobę, wobec czego nie było konieczne posiadanie przez pracownika kluczy do niego. Lokal składał się z dwóch pomieszczeń. W jednym znajdowały się automaty do gry, w drugim przebywał pracownik zajmujący się jego obsługą.

W trakcie pracy zdarzały się kontrole celno-skarbowe. Pracownicy byli o nich uprzedzani telefonicznie, jak również szkoleni, jak mają się zachowywać w czasie kontroli. Charakter świadczonej pracy wskazywał na nielegalność prowadzonej tam działalności. Pracownicy mieli tego pełną świadomość, nie dzielili się jednak ze sobą tymi spostrzeżeniami.

A. Ł. była obecna w pracy w punkcie przy al. (...) w C., w czasie kontroli celno-skarbowej w dniu 28 czerwca 2020 r.

zeznania A. U.

130, 132-133 tom osobowy A. Ł., 127-128 tom III

materiały ŚUC-S w K. RKS 613/2020

4-60 tom osobowy A. Ł.

zeznania A. U.

130, 132-133 tom osobowy A. Ł., 127-128 tom III

zeznania R. C.

130-131 tom III

1.4. Fakty uznane za udowodnione

1.1.4.

Z. B. (1)

Z. B. (1) została uznana za winną tego, że w okresie od co najmniej 8 sierpnia 2017 roku do dnia 25 października 2017 roku w Z., brała udział w kierowanej przez inną ustaloną osobę zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodziły także inne ustalone oraz nieustalone osoby, mające na celu popełnianie przestępstwa skarbowego polegającego na urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych wbrew przepisom ustawy – artykułu 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, a także ukrywaniem, przyjmowaniem, przenoszeniem w ramach porozumienia z innymi osobami pochodzących z tego procederu środków płatniczych celem udaremnienia ich wykrycia i zajęcia, czym wyczerpała ustawowe znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Na terenie województwa (...) i częściowo województw sąsiadujących działały dwie zorganizowane grupy przestępcze, zajmujące się organizowaniem gier hazardowych - losowych gier na automatach - wbrew przepisom ustawy. Elementem łączącym obie grupy byli funkcjonariusze służby celnej, (...) Urzędu Celno-Skarbowego, przekazujący informacje uzyskane w związku z wykonywaniem czynności służbowych członkom obu wspomnianych grup przestępczych.

Przekazywane informacje dotyczyły planowanych i realizowanych działań służb w lokalach, gdzie istniało uzasadnione podejrzenie, że organizowany jest tam proceder urządzania gier na automatach z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, co z kolei umożliwiało członkom grup uniknięcie wykrycia przestępczego procederu lub zminimalizowanie strat.

W śledztwie wyodrębniono dwie zorganizowane grupy przestępcze: tzw. grupę " (...)", która działała na terenie D. oraz miast ościennych, a kierował nią D. S. oraz tzw. grupę " (...)" działającą w C. i innych miast ościennych, którą kierował J. S..

Grupa (...) działała głównie na terenie C.. W jej skład, poza kierownikiem J. S., wchodziło szereg osób, które sprawowały określone funkcje. Były to osoby odpowiedzialne za utrzymywanie kontaktów z funkcjonariuszami służb tzw. "operatorach punktów", za obsługę poszczególnych punktów, w tym poprzez werbowanie pracowników, przyuczanie ich do pracy i wypłacanie im wynagrodzeń; pracownicy poszczególnych punktów z grami hazardowymi oraz inne osoby wykonujące czynności w ramach tej grupy. Z grupą współpracowali ponadto funkcjonariusze (...) Urzędu Celno-Skarbowego pracownicy (...) w C., których rola polegała na przekazywaniu informacji o zamierzonych kontrolach.

Punkty w których organizowane były nielegalne gry hazardowe stanowiły zazwyczaj niewielkie budynki wolnostojące lub obiekty usługowe usytuowane na parterach kamienic lub bloków mieszkalnych. Urządzano je w sposób uniemożliwiający wgląd wewnątrz lokalu (zaklejone okna) oraz swobodne wejście. Montowane solidne zamki elektromagnetyczne, a nad drzwiami znajdowały się kamery, na które podgląd miał pracownik punktu przebywający wewnątrz. Pracownik obsługujący punkt miał stałą kontrolę kogo wpuszcza do lokalu. Wpuszczane były najczęściej osoby zaufane, czyli stali gracze. W punktach znajdowało się od 4 do 11 automatów do gier hazardowych. W przypadku wygranej pracownik punktu dysponował gotówką rzędu kilku tysięcy złotych, z której dokonywano wypłaty wygranej. W przypadku gdy zabrakło pieniędzy na wypłaty, pracownik punktu telefonicznie informował "operatora" o braku środków pieniężnych, następnie operator bądź wysłana przez niego osoba przyjeżdżał na miejsce z gotówką.

W punktach gier hazardowych znajdowały się "służbowe" telefony komórkowe za pomocą których pracownicy porozumiewali się z "operatorami" informując o brakach gotówki na wypłaty, a także o ewentualnych awariach automatów bądź systemów monitoringu. Telefony "służbowe" znajdujące się w punktach służyły także do odbierania informacji o planowanych kontrolach. Informacje te były kolejno przekazywane pracownikom poszczególnych punktów.

"Operatorzy" instruowali pracowników poszczególnych punktów, jak mają zachowywać się w razie kontroli funkcjonariuszy służb celno-skarbowych zajmujących się zwalczaniem nielegalnego hazardu.

W pierwszej kolejności pracownicy punktów mieli wyłączać maszyny za pomocą pilota, który każdy pracownik miał obowiązkowo mieć przy sobie.

Podczas przesłuchania pracownik miał oświadczyć, że pracuje tam pierwszy dzień, a jego praca polega na sprzątaniu. Na pytania dotyczące osoby zatrudniającej mieli odpowiadać, że nie znają żadnych osób, które je zatrudniają i nie wiedzą co to za automaty, które znajdują się wewnątrz.

Do prowadzonego śledztwa sukcesywnie łączono materiały spraw z kontroli w punktach z grami hazardowymi prowadzonych przez (...) Urząd Celno-Skarbowy w K. oraz (...) Urząd Celno-Skarbowy w Ł..

W efekcie prowadzonego śledztwa do Sądów skierowano szereg aktów oskarżenia przeciwko funkcjonariuszom celno-skarbowym, kierującym grupami przestępczymi i innym osobo wchodzącym w ich w skład, w tym pracownikom poszczególnych punktów z grami hazardowymi.

W sprawie PK IX WZ Ds 21.2021, którą objęto działalność grupy kierowanej przez J. S. skierowano akt oskarżenia - przeciwko łącznie 62 osobom wchodzącym w skład zorganizowanej grupy przestępczej. Do sprawy tej połączono następnie sprawę prowadzoną pod sygn. 1001-109.Ds 95.2023, dotyczącą 2 dalszych oskarżonych o udział w opisanej grupie przestępczej.

Sprawa jest prowadzona w Sądzie Okręgowym w Częstochowie pod sygn. II K 141/23. Ze sprawy tej wyłączono materiały przeciwko 21 osobom, wobec których w dniu 19 lutego 2024 r. zapadł wyrok skazujący w Sądzie Okręgowym w Częstochowie pod sygn. II K 143/23. Wyrok ten jest prawomocny.

Jednocześnie ze sprawy PK IX WZ Ds 21.2021 wyłączono do odrębnego rozpoznania materiały przeciwko podejrzanym o udział w zorganizowanej grupie przestępczej, których miejsce pobytu nie było znane, a którzy byli pracownikami punktów z grami hazardowymi. Materiały te zarejestrowano pod sygn. 1001-109.Ds 66.2023.

Do wspomnianych wyżej pracowników należała m.in. Z. B. (1), która co najmniej od 08 sierpnia 2017 r. do 25 października 2017 r. pracowała w lokalu przy ul. (...) w Z., wchodząc tym samym w skład grupy kierowanej przez J. S..

W dniu 25 października 2017 r. w lokalu przy ul. (...) w Z. przeprowadzona została kontrola celno-skarbowa. W tym czasie na zmianie pracowała W. K., która była jedną z dwóch kobiet z którymi Z. B. (1) pracowała w tym punkcie na zmianę.

W lokalu przy ul. (...) w Z., poza Z. B. (1) i W. K. pracowała również U. R..

Zarówno U. R., jak i W. K. rozpoznały Z. B. (1), jako osobę, z którą współpracowały na zmianę w trakcie wykonywanej pracy we wskazanym wyżej punkcie z grami hazardowymi.

U. R. za udział w zorganizowanej grupie przestępczej i udział w prowadzeniu gier hazardowych na automatach w tym punkcie, wbrew przepisom ustawy - art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie, sygn. II K 143/23. W. K. natomiast została oskarżona o te czyny, a postępowanie w tej sprawie toczy się przed Sądem Okręgowym w Częstochowie pod sygn. II K 141/23.

materiały (...) w K. RKS (...)

akta Sądu Okręgowego w Częstochowie sygn. II K 141/23 oraz sygn. II K 143/23

zeznania U. R.

Zeznania W. K.

2-116 tom osobowy Z. B. (1)

ujawnione na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 roku k 205 verte

64-65,191 tom II akt Z. B.

13-15,17,

35-36 (163-168, 203-205 tom II C. J.

17-18, 194 tom II akt Z. B.

126-127 tom III C. J.

1.5.  Fakty uznane za udowodnione

1.1.5.

Z. B. (1)

Z. B. (1) została uznana za winną tego, że w okresie od co najmniej 8 sierpnia 2017 roku do dnia 25 października 2017 roku w punkcie mieszczącym się w Z. przy ul. (...), wbrew przepisom ustawy – art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brała udział w prowadzeniu gier hazardowych na automatach, w ten sposób, że wykonywała polecenia innego członka zorganizowanej grupy przestępczej prowadzenia punktu, a polegające na kontrolowaniu monitoringu wizyjnego umieszczonego przed lokalem i na jego podstawie wpuszczaniu i wypuszczaniu klientów punktu, przekazywaniu bieżących informacji o liczbie klientów punktu, kwotach pieniężnych wygranych przez klientów i kwotach pieniężnych pozostających aktualnie w depozycie punktu, a także reagowaniu na przekazywane telefonicznie ostrzeżenia o możliwych kontrolach służb celno-skarbowych, czym wyczerpała ustawowe znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Z. B. (1) była zatrudniona w lokalu mieszczącym się przy ul. (...) w Z., w którym prowadzone były gry hazardowe na automatach, bez wymaganej koncesji, czyli wbrew przepisom ustawy – art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych.

Nie była tam jednak zatrudniona legalnie.

Do zakresu jej obowiązków należało utrzymywanie czystości w lokalu, kontrolowanie monitoringu, wpuszczanie i wypuszczanie klientów, instruowanie ich w zakresie obsługi automatów do gry zawierających element losowości oraz wypłacanie ewentualnych wygranych. Zarobki nie były wysokie (5 - 7 zł na godzinę).

Z. B. (1) pracowała tam z W. K. i U. R., która prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie wydanym w sprawie sygn. akt II K 143/23 została za tą działalność skazana.

Wyżej wymienione, w tym Z. B. (1), pracowały tam na zmiany, zgodnie z ustalonym harmonogramem.

W lokalu na zmianie przebywał tylko jeden pracownik. Zmiana trwała 24 godziny. Tak więc w okresie objętym zarzutem, Z. B. (1) co do zasady po każdej takiej zmianie miała dwa dni wolnego. W tym czasie pracę świadczyły pozostałe zatrudnione tak kobiety, to jest W. K. i U. R..

Po zakończeniu zmiany wyżej wymienione przekazywały sobie klucze do

lokalu i rozliczały się z pieniędzy, którymi dysponowały.

W lokalu pojawiały się czasem inni pracownicy zajmujący się obsługą lokalu, w tym dostarczaniem gotówki na wygrane, czy naprawą maszyn.

Drzwi do lokalu zamykały się automatycznie i były otwierane od środka poprzez zwolnienie blokady. Zainstalowany na zewnątrz monitoring pozwalał pracownikowi punktu weryfikować klientów, którzy chcieli do tego lokalu wejść. Kobiety przekazywały sobie określone sumy pieniędzy, przeznaczone na wypłatę wygranych, a następnie rozliczały się z tych środków. Pieniądze były przechowywane w zamykanej na klucz kasetce. Pracownik punktu miał wyodrębnione pomieszczenie, oddzielone od sali z automatami, w którym znajdował się monitoring.

Okna lokalu były zaklejone ciemną folią, co uniemożliwiało obserwację tego, co dzieje się wewnątrz. Lokal nie był opatrzony żadnym szyldem. W nocy na zewnątrz świecił się jedynie neonowy napis "otwarte" lub "zamknięte". Pracownice otrzymywały telefonicznie informacje o planowanych kontrolach celno-skarbowych oraz osobach, których miały do lokalu nie wpuszczać. Część kontroli dochodziła jednak do skutku.

Z. B. (1), podobnie jak pozostałe zatrudnione tam osoby, miały świadomość, że praca jaką świadczą nie jest legalna. Wskazywał na to jej charakter i wprowadzone zasady ostrożności w zakresie weryfikacji osób, które mogły tam wejść.

W. K. pracowała w tym punkcie w tym samym okresie co Z. B. (1) i U. R., jednak po kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy (...) Urzędu Celno – Skarbowego w październiku 2017 roku, zrezygnowała z tej pracy i już tam nie wróciła. Pozostałe kobiety, w tym Z. B. (1) kontynuowały pracę w tym puncie oraz innych podobnych, jakie funkcjonowały na terenie Z.

Kontrola, o jakiej wyżej mowa miała miejsce w dniu 30 października 2017 rok. Została przeprowadzona z udziałem funkcjonariuszy (...) Skarbowego w K. - Delegatura w C., to jest: A. S. (1), W. M. i R. C..

W czasie tej kontroli na zmianie pracowała W. K., którą wylegitymowano, po czym przesłuchano ją w charakterze świadka. W lokalu ujawniono cztery automaty, na których przeprowadzono eksperyment procesowy, który potwierdził element losowości w prowadzonej na nich grze. W czasie tego eksperymentu padały wygrane w postaci punktów, które pozwalały grającemu na kontynuowanie gry bez konieczności uiszczania kolejnej opłaty ewentualnie na wypłatę wygranej w gotówce. To pozwalało na przyjęcie, że prowadzone na tych automatach gry są grami hazardowymi na automatach w rozumieniu art.2 ust.3 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 roku.

W lokalu przy ul. (...) w Z., poza Z. B. (1) i W. K. pracowała również U. R..

Zarówno U. R., jak i W. K. rozpoznały Z. B. (1), jako osobę, z którą współpracowały na zmianę w trakcie wykonywanej pracy we wskazanym wyżej punkcie z grami hazardowymi.

U. R. za udział w prowadzeniu gier hazardowych na automatach, wbrew przepisom ustawy - art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie, sygn. II K 143/23. W. K. natomiast została oskarżona o ten sam czyn popełniony w tym samym czasie w sprawie sygn. II K 141/23, która wraz z aktem oskarżenia została skierowana do Sądu Okręgowego w Częstochowie i jest w toku.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził udział Z. B. (1) w prowadzeniu gier hazardowych na automatach w lokalu przy ul. (...) w Z. - wbrew przepisom ustawy – art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych - w okresie od 8 sierpnia 2017 r. do co najmniej 25 października 2017 r.

Informacja z ZUS

127 tom II Z B.

zeznania W. K.

17-18, 191 tom osobowy Z. B. (1); 123b, 126-127 tom III

C. J.

zeznania U. R.

64-65, 194 tom osobowy Z. B. (1); k.163-166, 203-205 tom III

C. J.

Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie w sprawie sygn.. akt II K 143/23

168-190 tom III akt C. J.

Informacja z ZUS

127 tom II Z B.

zeznania W. K.

17-18, 191 tom osobowy Z. B. (1); 123b, 126-127 tom III

C. J.

materiały (...) w K. RKS (...)

2-116 tom osobowy Z. B. (1)

zeznania A. S. (2)

14-15

tom II akta osobowe Z. B. (1)

152 tom II C. J.

zeznania U. R.

64-65, 194 tom osobowy Z. B. (1); k.163-166, 203-205 tom III

C. J.

protokół eksperymentu procesowego

20-36 tom II

akta osobowe Z. B. (1)

zeznania W. K.

17-18, 191 tom osobowy Z. B. (1); 123b, 126-127 tom III

C. J.

zeznania U. R.

64-65, 194 tom osobowy Z. B. (1); k.163-166, 203-205 tom III

C. J.

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

C. J. (1)

- że w dniu 2 sierpnia 2020 roku w P., brał udział w kierowanej przez inną ustaloną osobę zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodziły także inne ustalone oraz nieustalone osoby, mającej na celu popełnianie przestępstwa skarbowego polegającego na urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych wbrew przepisom ustawy - artykułu 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, a także ukrywaniem, przyjmowaniem, przenoszeniem w ramach porozumienia z innymi osobami pochodzących z tego procederu środków płatniczych celem udaremnienia ich wykrycia i zajęcia tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

- że C. J. (1) brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej

materiały postępowania RKS (...) UC-S w Ł.

8-74 tom osobowy C. J. (1)

zeznania J. M.

94-97, 130 tom III

zeznania M. T.

140-141 tom III

1.3.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.2.

C. J. (1)

- że w dniu 2 sierpnia 2020 roku w punkcie mieszczącym się w P. przy ul. (...) wbrew przepisom ustawy – art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w prowadzeniu gier hazardowych na automatach, w ten sposób, że wykonywał polecenia innego członka zorganizowanej grupy przestępczej prowadzenia punktu, a polegające na kontrolowaniu monitoringu wizyjnego umieszczonego przed lokalem i na jego podstawie wpuszczaniu i wypuszczaniu klientów punktu, przekazywaniu bieżących informacji o liczbie klientów punktu, kwotach pieniężnych wygranych przez klientów i kwotach pieniężnych pozostających aktualnie w depozycie punktu, a także reagowaniu na przekazywane telefoniczne ostrzeżenia o możliwych kontrolach służb celno- skarbowych tj. o czyn z art. 107 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 5 k.k.s

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

- że C. J. (1) w dniu 2 sierpnia 2020 roku „działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej” i „wykonywał polecenia innego członka zorganizowanej grupy przestępczej”, polegające na „przekazywaniu bieżących informacji o liczbie klientów punktu, kwotach pieniężnych wygranych przez klientów i kwotach pieniężnych pozostających aktualnie w depozycie punktu, a także reagowaniu na przekazywane telefoniczne ostrzeżenia o możliwych kontrolach służb celno- skarbowych"

materiały postępowania RKS (...) UC-S w Ł.

8-74 tom osobowy C. J. (1)

zeznania J. M.

94-97, 130 tom III

wyjaśnienia C. J. (1)

81-83 tom I i 138 tom III akt C. J.

zeznania M. T.

140-141 tom III

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

materiały postępowania RKS (...) UC-S w Ł.

Dokumenty sporządzone przez uprawnione osoby, w trybie przewidzianym przez prawo, dlatego brak podstaw by je kwestionować.

zeznania B. Ł.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, albowiem jego depozycje w zakresie pobytu w tym lokalu oraz przeprowadzonej tam kontroli znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym w zeznaniach drugiego z klientów lokalu - świadka P. K., wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają tworząc jednolitą całość, dlatego brak podstaw aby je kwestionować. Świadek jako osoba postronna nie miał żadnego interesu w zeznawaniu nieprawdy.

zeznania P. K.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, albowiem jako klient lokalu był obecny przy przeprowadzanej tam kontroli celno-podatkowej i jako osoba postronna nie miał interesu w zeznawaniu nieprawdy. Jego depozycje w zakresie pobytu w tym lokalu oraz przeprowadzonej tam kontroli znajdują poparcie w pozostałym materiale dowodowym w szczególności w zeznaniach drugiego z klientów lokalu - świadka B. Ł., wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają tworząc jednolitą całość.

zeznania J. M.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, albowiem jako funkcjonariusz służby celno-skarbowej, czyli osoba postronna niezwiązana z żadną ze stron nie miał żadnego interesu w zeznawaniu nieprawdy. Świadek przeprowadzał kontrolę w punkcie z grami hazardowymi, w trakcie której wylegitymowano pracującego tam C. J. (1).

Jego depozycje w tym zakresie znajdują poparcie w zeznaniach innego funkcjonariusza służby celno-skarbowej, świadka M. T. oraz w dokumentacji sporządzonej w wyniku przeprowadzonej kontroli, dlatego brak podstaw by je kwestionować.

zeznania M. T.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, albowiem jako funkcjonariusz służby celno-skarbowej, czyli osoba postronna niezwiązana z żadną ze stron nie miała żadnego interesu w zeznawaniu nieprawdy. Świadek przeprowadzała kontrolę w punkcie z grami hazardowymi, w trakcie której wylegitymowano pracującego tam C. J. (1). Jej depozycje znajdują poparcie w zeznaniach innego funkcjonariusza służby celno-skarbowej, świadka J. M. oraz w dokumentacji sporządzonej w wyniku przeprowadzonej kontroli, dlatego brak podstaw by je kwestionować. Podnieść należy, że świadek składając zeznania przed sądem, nie wykazywała wrogiego nastawienia do oskarżonego, obiektywnie opisując okoliczności związane z przeprowadzoną kontrolą.

1.1.2

materiały (...) w K. RKS (...)

Dokumenty sporządzone przez uprawnione osoby, w trybie przewidzianym przez prawo, dlatego brak podstaw by je kwestionować.

1.1.3

zeznania A. U.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, albowiem jako pracownik punktu z grami hazardowymi, pracowała tam w tym samym okresie co A. Ł.. Świadek rozpoznała oskarżoną A. Ł. jako pracownika punktu z grami hazardowymi. Ponadto wskazała na zakres swoich i jej obowiązków w ramach świadczonej pracy oraz charakter świadczonej pracy, który z uwagi na sposób jej prowadzenia wzbudzał podejrzenia co do jej legalności. Nie wykazywała przy tym negatywnego stosunku do oskarżonej A. Ł., obiektywnie opisując jej rolę w tym przestępczym procederze nie umniejszając własnej. W sposób przekonujący i szczery opisała okoliczności świadczonej pracy oraz okoliczności, które ją do tego zmusiły. Podała, że kiedy podjęła pracę w tym lokalu na początku marca 2020 roku, czyli przed datą kolejnej kontroli w dniu 28 czerwca 2020 roku, to właśnie A. Ł. przekazała jej na czym ta praca będzie polegała i na zmianę w tym lokalu pracowały do czasu pierwszej kontroli z jej udziałem w dniu 8 marca 2020 roku. Potem jeszcze raz się tam zatrudniła późną wiosną 2021 roku i pracowała tam do 26 czerwca 2021 roku, z tym, że w tym okresie A. Ł. już z nią nie pracowała.

zeznania R. C.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, który jako były funkcjonariusz służby celno-skarbowej, przeprowadzał kontrolę w punkcie z grami hazardowymi, w trakcie której wylegitymował oskarżoną A. Ł., albowiem nie miał interesu w zeznawaniu nieprawdy. Jego depozycje znajdują poparcie w pozostałym materiale dowodowym w tym w dokumentacji z przeprowadzonej kontroli, dlatego brak podstaw by je kwestionować.

materiały (...) w K. RKS (...)

Dokumenty sporządzone przez uprawnione osoby, w trybie przewidzianym przez prawo, dlatego brak podstaw by je kwestionować.

1.1.4

materiały (...) w K. RKS (...)

Dokumenty sporządzone przez uprawnione osoby, w trybie przewidzianym przez prawo, dlatego brak podstaw by je kwestionować.

1.1.5

zeznania W. K.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, która w tym samym okresie co oskarżona Z. B. (1) (zarzut k.202 tom III akt C. J. (1)) pracowała w punkcie gier hazardowych przy ul. (...) w Z.. Świadek rozpoznała oskarżoną Z. B. (1) jako pracownika punktu z grami hazardowymi. Ponadto wskazała na zakres jej obowiązków w ramach świadczonej pracy oraz na charakter świadczonej pracy, który wzbudzał podejrzenia co do jej legalności. Nie wykazywała przy tym negatywnego stosunku do oskarżonej Z. B. (1), obiektywnie opisując jej rolę w tym procederze, nie umniejszając własnej. W sposób przekonujący i szczery opisała okoliczności świadczonej pracy oraz okoliczności, które ją do tego zmusiły. Jej zeznania znajdują poparcie w dokumentacji z kontroli, jaka miała miejsce w dniu 30 października 2017 roku oraz w zeznaniach U. R., wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają tworząc jednolitą i logiczną całość, dlatego zasługują na wiarę.

zeznania U. R.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, która jako pracownik punktu z grami hazardowymi przy ul. (...) w Z., była tam zatrudniona w tym samym okresie co Z. B. (1) w zakresie, w jakim potwierdziła jej udział i rolę w prowadzonej tam działalności. Świadek rozpoznała oskarżoną Z. B. (1) jako pracownika punktu z grami hazardowymi. Ponadto wskazała na swój i jej zakres obowiązków wykonywanych w ramach świadczonej pracy. Jej zeznania znajdują poparcie w zeznaniach W. K., wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają tworząc jednolitą i logiczną całość, dlatego zasługują na wiarę.

materiały (...) w K. RKS (...)

Dokumenty sporządzone przez uprawnione osoby, w trybie przewidzianym przez prawo, dlatego brak podstaw by je kwestionować.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia Z. B. (1)

Są nie dał wiary wyjaśnieniom Z. B. (1) w zakresie, w jakim nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, twierdząc, iż nie działała w zorganizowanej grupie przestępczej i nie wiedziała, że działalność prowadzona w lokalu, w którym była zatrudniona, miała nielegalny charakter albowiem mając na uwadze jej wiek i związane z tym doświadczenie życiowe, wykluczonym jest aby tej świadomości nie miała. Wskazywały na to nie tylko okoliczności jej zatrudnienia, ale i sposób prowadzonej tam działalności, który odbiegał w istotny sposób od tej prowadzonej legalnie. Sąd nie dał wiary oskarżonej w zakresie, w jakim utrzymywała, że nie kontrolowała monitoringu z kamer umieszczonych przed lokalem, albowiem pozostaje to w sprzeczności z zeznaniami W. K. (k.17-18 tom II akt Z. B. (1), 126-127 tom II akt C. J.), która to potwierdziła, przyznając jednocześnie, że sposób, w jaki ta działalność była prowadzona budził jej wątpliwości, co do jej legalności. Zeznała, że pracując w tym punkcie, w tym samym okresie to jest od 8 sierpnia do 25 października 2017 roku na zmianę z Z. B. (1) i U. R., miała świadomość, że ta praca nie jest legalna. Opisała co należało do jej obowiązków i na czym ta praca polegała. Lokal był czynny 24 godziny na dobę, przed lokalem był zamontowany monitoring, okna były zaklejone folią, a drzwi były zamknięte i nie można było tam wpuszczać obcych osób. Zeznania W. K. w tym zakresie znajdują częściowo poparcie w zeznaniach U. R., wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają tworząc jednolitą całość.

Żadna z nich natomiast nie miała interesu w zeznawaniu nieprawdy albowiem U. R. została już za te czyny prawomocnie skazana, W. K. natomiast stoi pod tymi samymi co Z. B. (1) zarzutami, a postępowanie co do jej osoby jest w toku. Z zeznań U. R. złożonych na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 roku wynikało ponadto, że czasokres zatrudnienia Z. B. (1) w punktach z grami hazardowymi był dłuższy niż W. K. (k.204) i wykraczał poza ramy wynikające z aktu oskarżenia, niemniej jednak Sąd ograniczył swoje rozważania tylko do okresu objętego zarzutem.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonej Z. B. (1) w zakresie, w jakim nie przyznawała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, negując świadomość przestępczej dzielności, jaką jej przypisano, stanowiły przyjętą przez nią linię obrony, która zmierzała jedynie do wyłączenia jej odpowiedzialności przed prawem, dlatego nie zasługują na wiarę.

zeznania U. R.

Sąd odmówił wiary zeznaniom świadka w zakresie, w jakim na rozprawie próbowała wykazać, iż pracując w punkcie gier przy ul. (...) w Z. nie miała pełnej świadomości co do przestępczego charakteru prowadzonej tam działalności, albowiem pozostaje to w sprzeczności z zeznaniami W. K., która dysponując podobnym doświadczeniem życiowym, przyznała, że sposób jej prowadzenia budził jej wątpliwości, co stanowiło przyczynę dla której zamierzała z tej pracy zrezygnować. Świadek zeznała, że rozmawiała na ten temat z pozostałymi osobami, które tam pracowały, tak więc wykluczonym jest, aby w oparciu o te same okoliczności pozostałe osoby, w tym Z. B. (1) i U. R. takich wątpliwości nie miały. W ocenie Sądu zgłaszane przez wyżej wymienioną na rozprawie wątpliwości, miały na celu przedstawienie jej osoby w lepszym świetle i nie polegały na prawdzie.

Świadek składając wcześniej zeznania w tej sprawie przyznała, że „miała być zatrudniona na umowę o pracę” ale nie była. Przyznała, że sposób prowadzenia tego lokalu budził jej zastrzeżenia, ale w to nie wnikała (k. 64-65 tom II Z B., k.204 tom III C. J.). Wszystko to zdaniem Sądu wskazuje na pełną świadomość świadka co do przestępczego charakteru tej działalności, natomiast twierdzenie, że „niekoniecznie musiało tak być”, stanowi wyłącznie jej ocenę i nie jest stwierdzeniem faktu.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

4

A. Ł.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Wyrok niekwestionowany w tym zakresie przez żadną ze stron, wobec czego nie wymaga uzasadnienia w tej części.

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

5

A. Ł.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Wyrok niekwestionowany w tym zakresie przez żadną ze stron, wobec czego nie wymaga uzasadnienia w tej części.

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

8,9

Z. B. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych wina oskarżonej Z. B. (1) w zakresie obu zarzucanych jej czynów, nie budzi żadnych wątpliwości.

Oskarżona Z. B. (1) niewątpliwie swoim zachowaniem w okresie od co najmniej 8 sierpnia 2017 roku do dnia 25 października 2017 roku w Z., wyczerpała ustawowe znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. albowiem brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodziły inne ustalone oraz nieustalone osoby, mającej na celu popełnianie przestępstwa skarbowego polegającego na urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych wbrew przepisom ustawy – artykułu 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, a także ukrywaniem, przyjmowaniem, przenoszeniem w ramach porozumienia z innymi osobami pochodzących z tego procederu środków płatniczych celem udaremnienia ich wykrycia i zajęcia.

Oskarżona swoim zachowanie w okresie od co najmniej 8 sierpnia 2017 roku do dnia 25 października 2017 roku w Z., wyczerpała również ustawowe znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s., albowiem wbrew przepisom ustawy – art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brała udział w prowadzeniu gier hazardowych na automatach, w ten sposób, że wykonywała polecenia innego członka zorganizowanej grupy przestępczej prowadzenia punktu, a polegające na kontrolowaniu monitoringu wizyjnego umieszczonego przed lokalem i na jego podstawie wpuszczaniu i wypuszczaniu klientów punktu, przekazywaniu bieżących informacji o liczbie klientów punktu, kwotach pieniężnych wygranych przez klientów i kwotach pieniężnych pozostających aktualnie w depozycie punktu, a także reagowaniu na przekazywane telefonicznie ostrzeżenia o możliwych kontrolach służb celno-skarbowych.

Wina oskarżonej w zakresie przypisanych jej czynów, nie może budzić wątpliwości. Oskarżona w dacie ich popełnienia miała zachowaną zdolność rozpoznawania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Nie działała pod wpływem atypowych warunków lub szczególnej sytuacji motywacyjnej, która uzasadniałaby postępowanie niezgodne z prawem. Brak było zatem przeszkód do przypisania jej odpowiedzialności karnej w tym zakresie zgodnie art. 1§3 kk.

Zgodnie z art. 107 § 1 k.k.s. odpowiedzialności karnej z tego przepisu podlega ten, kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi gry hazardowe.

Sposobami realizacji znamion określających czynność sprawczą z art. 107 § 1 k.k.s. są: urządzanie i prowadzenie gry hazardowej bez koncesji czy zezwolenia organu (w tym w sytuacji istnienia koncesji lub zezwolenia nieobejmującego określonego punktu, salonu czy kasyna) oraz prowadzenie gry wbrew warunkom regulaminu (jest on elementem koncesji i zezwolenia).

Urządzanie oraz prowadzenie gier hazardowych odbywa się wbrew przepisom ustawy w szczególności wówczas, gdy jest ono prowadzone bez wymaganej koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Przestępstwo to należy do kategorii przestępstw umyślnych, które mogą być popełnione w obu postaciach zamiaru – bezpośrednim i ewentualnym.

Pod pojęciem „ustawa” należy rozumieć przede wszystkim ustawę z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych . Zgodnie z art. 3 tej ustawy urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone tylko na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia.

Działalność hazardowa jest działalnością reglamentowaną. Reglamentacja ta służy z jednej strony ochronie interesów finansowych Skarbu Państwa, z drugiej zaś utrzymaniu porządku publicznego. Zjawisko hazardu ma pewne negatywne konsekwencje, związane przede wszystkim z jego patologiczną formą, w ramach której rozwija się uzależnienie. Wywiera ono zarówno negatywne skutki indywidualne dla nałogowych graczy, jak i przekłada się na niekorzystne konsekwencje społeczne. Nie bez znaczenia jest także wykorzystywanie hazardu w działalności zorganizowanych grup przestępczych.

W świetle powyższego, każda osoba prowadząca działalność w zakresie urządzania czy prowadzenia gier na automatach musi zdawać sobie sprawę, że - niezależnie od wątpliwości co technicznego charakteru określonych przepisów ustawy o grach hazardowych - podjęcie takiej reglamentowanej działalności bez koncesji i poza kasynem może stanowić przestępstwo skarbowe" (wyrok SA w Lublinie z 10.03.2022 r., II AKa 121/20, LEX nr 3538216.).

Wcześniej problem sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy wobec braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych w 2009 r., jeszcze przed ich wejściem w życie w dniu 1 stycznia 2010 r., istnieje możliwość ich stosowania. W ujęciu czasowym zagadnienie to stało się nieaktualne z dniem 3 września 2015 r., kiedy to dokonano zmiany art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, wcześniej zaś przepis ten (podobnie jak wszystkie przepisy noweli) został notyfikowany w Komisji Europejskiej ( ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, Dz.U. poz. 1201). Ostatecznie zatem problem braku notyfikacji i jego konsekwencji dla odpowiedzialności karnoskarbowej z art. 107 § 1 k.k.s. obejmuje czyny polegające na urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych popełnione w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 2 września 2015 r., tak więc nie dotyczy tej sprawy. Jednocześnie, bez względu na różnice interpretacyjne, przyjąć należy, że „urządzać” to więcej niż tylko „prowadzić” „Urządzanie” jest pojęciem obszerniejszym treściowo, obejmuje całość podjętych działań, jak np. układanie systemu i zasad gry, określanie wygranych, zatrudnienie i przeszkolenie pracowników, innymi słowy, zorganizowanie gry, a nie tylko jej prowadzenie. Pogląd ten znajduje także uzasadnienie w treści ustawy o grach hazardowych, która czyni dystynkcję pomiędzy „prowadzeniem działalności w zakresie gier i zakładów” i „bezpośrednim prowadzeniem gry hazardowej”. W judykaturze administracyjnej funkcjonuje zaś ugruntowane stanowisko, że urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.

W świetle powyższego oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie ulega zatem wątpliwości, że oskarżona Z. B. (1) wspólnie i w porozumieniu z U. R. oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami wbrew przepisom ustawy – art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brała udział w prowadzeniu gier hazardowych na automatach do gry, w których wygrane zawierały w sobie element losowości. Wskazują na to zeznania przesłuchanych w sprawie świadków W. K. i U. R., które potwierdziły, iż razem z wyżej wymienioną pracowały w lokalu przy ul. (...) w Z., wykonując zlecone im czynności, które polegały między innymi na sprzątaniu, kontrolowaniu monitoringu, wpuszczaniu klientów do lokalu oraz rozliczaniu środków przeznaczonych na wygrane. Oskarżona Z. B. (1), podobnie jak pracujące razem z nią W. K. i U. R., nie były legalnie zatrudnione, nie posiadały umowy o pracę, pracowały na zmiany po 24 godzin, a wysokość stawki godzinowej jaką otrzymywała mogła budzić wątpliwości, albowiem była zaniżona i miała charakter uznaniowy. Na nielegalność prowadzonej tam działalności wskazywał również jej charakter. Fakt, że przed drzwiami zamontowany był monitoring, że nie każdy mógł tam wejść, tylko osoby, które były im znane, okna były zaklejone folią, przed lokalem natomiast nie było informacji dotyczącej rodzaju prowadzonej tam działalności, ani żadnego szyldu, który by na to wskazywał. Oskarżona miała świadomość, że znajdujące się w tym lokalu urządzenia są automatami do gier, w których wygrana zawiera w sobie element losowości, albowiem wypłacała wygrane osobom, które z tych urządzeń korzystały.

Nie ulega wątpliwości, że gdyby ta działalność była legalna to jej prowadzenie nie wymagałoby zachowania takiej ostrożności, a zatrudnienie wiązałby się z podpisaniem umowy o pracę i odprowadzaniem stosownych składek, w tym na ZUS czy US. Wszystkie te okoliczności w ocenie Sądu wskazują na pełną świadomość oskarżonej w zakresie znamion przypisanych jej czynów.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone tylko na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia.

Brak tej koncesji stanowił przyczynę, dla której osoby organizujące tą działalność starały się ukryć przed organami ścigania rodzaj prowadzonej tam działalności, w szczególności przed funkcjonariuszami urzędu celno - skarbowego, którzy okresowo przeprowadzali w tym zakresie kontrolę.

Przesłuchane w charakterze świadków W. K. i U. R., składając zeznania w tej sprawie, opisały na czym ta działalność polegała, wskazując na występujące po ich stronie w tym zakresie wątpliwości, co do jej legalności. U. R., mimo, że została za to skazana, nie wypowiadała się kategorycznie w tej kwestii. Niemniej jednak już w czasie pierwszego przesłuchania, po kontroli, jaka miała miejsce w październiku 2017 roku, opisała na czym ta działalność polegała. Zeznała co należało do ich obowiązków, twierdziła, że pierwszego dnia w pracy, kiedy przyjechała do tego lokalu, automaty do gry już tam były, została poinstruowana na czym będzie polegała ich obsługa, w jaki sposób ma wypłacać wygrane i w jaki sposób ma to dokumentować. Opisała strukturę działalności prowadzonej w tym lokalu. Twierdziła, że do obsługi tych urządzeń przyjeżdżały różne osoby, za każdym razem „wyciągali pieniądze z automatów, zabierali je i jechali” , „zostawiali też pieniądze na wypłaty wygranych” (k.64verte-65 II tom akt Z. B.). Twierdziła, że podczas pierwszej rozmowy, mężczyźni, z którymi rozmawiały „zapewniali je, że praca jest legalna, że będą podpisane umowy i w ogóle”, tak się jednak nie stało. W ocenie Sądu te zapewnienia również powinny budzić niepokój. Legalność zatrudnienia jest bowiem zasadą, tak więc nie powinna budzić wątpliwości. Skoro miały miejsce zapewnienia ze strony osób, które je zatrudniały, co do legalności tej pracy, to musiały istnieć w tym zakresie również wątpliwości, w przeciwnym razie, nie byłoby takiej potrzeby. Z kolei, sposób w jaki ta działalność była prowadzona, brak swobodnego dostępu do urządzeń, które się tam znajdowały, kontrola osób, które z nich korzystały, zaklejone folią szyby w oknach, brak informacji co do rodzaju prowadzonej tam działalności, mogły oskarżoną tylko w tych wątpliwościach upewniać. Wskazują na to wprost zeznania W. K., zatrudnionej w tym punkcie dokładnie w tym samym czasie co Z. B. (1), która będąc oskarżoną o ten sam czyn, popełniony w tym samym czasie, nie miała żadnego interesu w zeznawaniu nieprawdy. Skoro sposób prowadzenia tej działalności wzbudzał w niej uzasadnioną wątpliwość co do jej legalności, brak podstaw do przyjęcia, aby zatrudniona w tym samym okresie Z. B. (1), nie miała takiej świadomości, zważywszy na jej wiek i związane z tym doświadczenie życiowe. Podnieść jednocześnie należy, że U. R. wskazała na dłuższy niż przyjęty w akcie oskarżenia okres przestępczej działalności Z. B. (1), twierdząc, że pracowała tam dłużej niż W. K., to jednak nie miało znaczenia w tej sprawie, z uwagi na wskazane w akcie oskarżenia granice.

W świetle powyższego, zachowanie oskarżanej Z. B. (1) w okresie od 8 sierpnia 2017 roku do dnia 25 października 2017 roku w ocenie Sądu niewątpliwie wyczerpało znamiona przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s.

Również udział w zorganizowanej grupie przestępczej Z. B. (1) nie może budzić wątpliwości. Prowadzenie tego typu działalności, wymaga pewnej trwałej struktury, która to umożliwia. Wiąże się z zaangażowaniem wielu osób, które muszą ze sobą współpracować, Działalność ta wymagała wielu przygotowań, od wynajęcia lokalu, jego przygotowania do prowadzenia tam gier hazardowych, wdrożenia pewnych zabezpieczeń, zatrudnienia pracowników, przeszkolenia w zakresie obsługi maszyn i lokalu, zaangażowania osób zajmujących się naprawą znajdujących się tam urządzeń, dostarczaniem gotówki na wygrane i opróżnianiem maszyn z pieniędzy, które uruchamiały grę.

Z. B. (1), nawet jeśli nie znała osób organizujących tą działalności oraz biorących udział w tej strukturze, to niewątpliwie miała świadomość jej istnienia. Wiedziała, że bez jej istnienia prowadzenie takiej działalności w ogóle nie byłoby możliwe. Wykonując zlecone czynności w ramach świadczonej pracy, wiedziała, że jest częścią tej struktury, a prowadzona tam działalność nie jest legalna. Działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, którą regularnie w ramach wynagrodzenia otrzymywała.

Zajmując się obsługą lokalu, w którym znajdowały się automaty do gier, miała zatem pełną świadomość swojej przestępczej działalności prowadzonej w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw skarbowych, polegających na urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych wbrew przepisom ustawy – artykułu 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych,

Istnienie zorganizowanej grupy przestępczej jest faktem obiektywnym, nie jest zatem uzależnione od deklarowanych przez jej członków, odczuć i przekonań, o ile zebrany materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że członkowie grupy mieli świadomość funkcjonowania w strukturze wypełniającej znamiona czynu zabronionego z art. 258 k.k. (por. wyrok S.A w K. z dnia 16.06. 2016.r. sygn II AKa 167/16 LEX nr 2087868). Jednocześnie , mimo, że odpowiedzialność z tego tytułu dotyczy udziału w grupie przestępczej, której struktura cechuje się wymaganym przez kodeks karny zorganizowaniem, to dla przyjęcia takiego zorganizowania wystarczającym będzie „istnienie między jej członkami chociażby niewysokiego, ale widocznego stopnia powiązań organizacyjnych i hierarchicznych”, świadomość tych powiązań w odniesieniu do określonych członków grupy w zakresie dotyczącym jej członków (por wyrok S.A we W. z dnia 20.01.2016r. sygn. II AKa 328/15 LEX nr 2008333).

Dla przypisania udziału w zorganizowanej grupie nie jest również istotne, czy oskarżony wiedział o wszystkich członkach grupy przestępczej i całym zakresie jej działania. Wystarczy, iż miał świadomość, że grupa istnieje oraz, że realizacja jej celów przestępczych przekracza możliwość jednego człowieka, że cechuje ją wewnętrzna struktura, która na to pozwala (wyrok S.A we W. z dnia 11.03.2016r. sygn. II AKa 46/16 LEX nr 2023588, wyrok S.A we W. z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. II AKa265/15 LEX nr 2023580).

Dla przyjęcia udziału w zorganizowanej grupie przestępczej „nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów jej funkcjonowania itp. Wystarczy gotowość sprawcy do spełniania zadań służących tej grupie, której świadomość istnienia ma sprawca" (wyrok SA we Wrocławiu z 23.05.2023 r., II AKa 55/23, LEX nr 3590077.).

Sąd orzekający w tej sprawie w pełni to stanowisko podziela. Podziela również stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 20.01.2016r. w sprawie sygn. akt II AKa 328/15, zgodnie z którym „znamiona przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej wypełnia samo przystąpienie do niej i pozostawanie w jej strukturze, choćby bez pełnienia w niej funkcji czy wykonywania zadań”. Zdaniem Sądu, nie jest konieczna wiedza sprawcy o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów jej funkcjonowania.

Podkreślenia wymaga fakt, że udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstwa, jest przestępstwem formalnym. Do wypełnienia jego znamion „wystarcza sama bierna przynależność bez popełnienia innych czynów zabronionych” (postanowienie SN z dnia 24.11.2015r. sygn. IV KK 364/15 LEX nr 1955514). Strona podmiotowa tego przestępstwa obejmuje obie odmiany umyślności. Dla przypisania odpowiedzialności karnej z tego przepisu zatem wystarczy, „że sprawca ma świadomość istnienia grupy, akceptuje jej cele przestępcze i godzi się, by je realizowano”.

Wszystkie te kryteria w przypadku oskarżonej Z. B. (1) w tej sprawie, zdaniem Sądu, zostały spełnione.

W świetle powyższego zatem, nawet jeśli oskarżona Z. B. (1) nie znała wszystkich członków grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstwa skarbowego polegającego na urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, w ramach której działała, jej struktury i mechanizmów funkcjonowania, to miała świadomość jej istnienia i była gotowa do wykonywania zleconych jej zadań.

Wszystko to pozwoliło na przypisanie oskarżonej sprawstwa w zakresie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od 8 sierpnia 2017 roku do dnia 25 października 2017 roku z art. 258§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., kiedy to było ono zagrożone karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.

Zgodnie z art.4 § 1 k.k., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

Dokonując tej oceny, Sąd każdorazowo winien ustalić, która z ustaw jest dla oskarżonego względniejsza pod kątem rodzaju i wysokości sankcji przewidzianej przez ustawodawcę, warunków zaostrzenia i złagodzenia kary oraz innych obowiązków i środków karnych, a także skutków skazania, np. warunków przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności i wreszcie przedawnienia karalności inkryminowanych czynów (wyrok SN z dn.2.02.2006 r., V KK 199/05).

Zgodnie z aktualnie obowiązującym stanem prawnym, przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. zagrożone jest karą od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. Przy czym zmiana tego przepisu w zakresie podwyższenia dolnej i górnej granicy ustawowego zagrożenia weszła w życie dopiero z dniem 1 października 2023 roku. Zatem przed wejściem w życie tej zmiany, w dacie popełnienia zarzucanego oskarżonej czynu, przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. zagrożone było karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności pozbawienia wolności, dlatego nie ulega wątpliwości, że ustawa w tym brzmieniu jest dla oskarżonej względniejsza.

☒

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

2

C. J. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych wina oskarżonego C. J. (1) w zakresie przypisanego mu czynu z art. 107 § 1 k.k.s. nie budzi żadnych wątpliwości.

Oskarżony niewątpliwie swoim zachowaniem w dniu 2 sierpnia 2020 roku w lokalu przy ul. (...) w P., działając wbrew przepisom ustawy – art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, biorąc udział w prowadzeniu gier hazardowych na automatach zawierających element losowości, w ten sposób, że wykonując polecenia innej ustalonej osoby w zakresie prowadzenia tego lokalu, kontrolował monitoring wizyjny zamontowany przed lokalem, wpuszczał na tej podstawie klientów i wypuszczał ich z lokalu oraz przekazywał informacje dotyczące obsługi znajdujących się tam urządzeń, wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s.

Oskarżony w dacie czynu miał zachowaną zdolność rozpoznawania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Nie działał pod wpływem atypowych warunków lub szczególnej sytuacji motywacyjnej, która uzasadniałaby postępowanie niezgodne z prawem. Brak było zatem przeszkód do przypisania mu odpowiedzialności karnej z tego tytułu w rozumieniu art. 1§3 kk.

Zgodnie z art.107 § 1 k.k.s. odpowiedzialności karnej z tego przepisu podlega ten, kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi gry hazardowe.

Sposobami realizacji znamion określających czynność sprawczą z art. 107 § 1 k.k.s. są: urządzanie i prowadzenie gry hazardowej bez koncesji czy zezwolenia organu (w tym w sytuacji istnienia koncesji lub zezwolenia nieobejmującego określonego punktu, salonu czy kasyna) oraz prowadzenie gry wbrew warunkom regulaminu (jest on elementem koncesji i zezwolenia).

Urządzanie oraz prowadzenie gier hazardowych odbywa się wbrew przepisom ustawy w szczególności wówczas, gdy jest ono prowadzone bez wymaganej koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Przestępstwo to należy do kategorii przestępstw umyślnych, które mogą być popełnione w obu postaciach zamiaru – bezpośrednim i ewentualnym.

Pod pojęciem „ustawa” należy rozumieć przede wszystkim ustawę z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych . Zgodnie z art. 3 tej ustawy urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone tylko na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia.

Działalność hazardowa jest działalnością reglamentowaną. Reglamentacja ta służy z jednej strony ochronie interesów finansowych Skarbu Państwa, z drugiej zaś utrzymaniu porządku publicznego. Zjawisko hazardu ma pewne negatywne konsekwencje, związane przede wszystkim z jego patologiczną formą, w ramach której rozwija się uzależnienie. Wywiera ono zarówno negatywne skutki indywidualne dla nałogowych graczy, jak i przekłada się na niekorzystne konsekwencje społeczne. Nie bez znaczenia jest także wykorzystywanie hazardu w działalności zorganizowanych grup przestępczych.

W świetle art.107 § 1 k.k.s., każda osoba prowadząca działalność w zakresie urządzania czy prowadzenia gier na automatach musi zdawać sobie sprawę, że - niezależnie od wątpliwości co technicznego charakteru określonych przepisów ustawy o grach hazardowych - podjęcie takiej reglamentowanej działalności bez koncesji i poza kasynem może stanowić przestępstwo skarbowe" (wyrok SA w Lublinie z 10.03.2022 r., II AKa 121/20, LEX nr 3538216.). Zastosowanie tego przepisu zatem nie może budzić wątpliwości.

Wcześniej problem sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy wobec braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych w 2009 r., jeszcze przed ich wejściem w życie w dniu 1 stycznia 2010 r., istnieje możliwość ich stosowania. W ujęciu czasowym zagadnienie to stało się nieaktualne z dniem 3 września 2015 r., kiedy to dokonano zmiany art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, wcześniej zaś przepis ten (podobnie jak wszystkie przepisy noweli) został notyfikowany w Komisji Europejskiej (ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, Dz.U. poz. 1201). Ostatecznie zatem problem braku notyfikacji i jego konsekwencji dla odpowiedzialności karnoskarbowej z art. 107 § 1 k.k.s. obejmuje czyny polegające na urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych popełnione w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 2 września 2015 r., tak więc nie dotyczy tej sprawy. Jednocześnie, bez względu na różnice interpretacyjne, przyjąć należy, że „urządzać” to więcej niż tylko „prowadzić” „Urządzanie” jest pojęciem obszerniejszym treściowo, obejmuje całość podjętych działań, jak np. układanie systemu i zasad gry, określanie wygranych, zatrudnienie i przeszkolenie pracowników, innymi słowy, zorganizowanie gry, a nie tylko jej prowadzenie. Pogląd ten znajduje także uzasadnienie w treści ustawy o grach hazardowych, która czyni dystynkcję pomiędzy „prowadzeniem działalności w zakresie gier i zakładów” i „bezpośrednim prowadzeniem gry hazardowej”. W judykaturze administracyjnej funkcjonuje zaś ugruntowane stanowisko, że urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.

W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem w dniu 2 sierpnia 2020 roku w P. wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s.

Jednocześnie, Sąd wyeliminował z kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s.

Jak ustalono, oskarżony został wylegitymowany w tym dniu przez funkcjonariuszy w trakcie przeprowadzanej kontroli celno-skarbowej w lokalu z grami hazardowymi, w którym tego dnia pracował. Zastępował innego pracownika, który był tam zatrudniony na stałe. Wskazują na to wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, w tym funkcjonariuszy służby celno-skarbowej, którzy ją przeprowadzali. Jego praca polegała m.in. na kontrolowaniu monitoringu, wpuszczaniu do środka klientów oraz instruowaniu ich w zakresie gry na automatach. Z zeznań funkcjonariuszy służby celno-skarbowej wynikało, że nie była to pierwsza kontrola, jaką przeprowadzili w tym lokalu. Twierdzili, że wcześniej przeprowadzili kilka podobnych, jednak nigdy wcześniej nie spotkali tam oskarżonego. Jego osoba nie była im znana. Za każdym razem, do czasu kontroli, jaka miała miejsce w dniu 2 sierpnia 2020 roku osobą, która obsługiwała ten lokal był W. Ś.. Nigdy wcześniej nie widzieli tam C. J. (1), który to potwierdził. W toku całego postepowania stanowczo twierdził, że zastępował tam inną osobę i nie był tam zatrudniony. Przyznał jednocześnie, że miał zamiar się tam zatrudnić, ale nie zdążył z uwagi na przeprowadzoną kontrolę. Jednocześnie brak dowodu przeciwnego, który pozwalałby tę wersję wykluczyć.

Okoliczność ta pozwala przypisać oskarżonemu winę w zakresie odpowiedzialności z art. 107 § 1 k.k.s., wyklucza jednak możliwość przypisania mu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i działania w ramach tej grupy, co stanowiło podstawę jego uniewinnienia od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. oraz wyeliminowania art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. z zarzutu przypisanego mu w pkt.2.

Podnieść należy, że choć "przynależność do zorganizowanej grupy przestępczej (art. 258 k.k.) jest przestępstwem formalnym, a zatem do wypełnienia jego znamion wystarczy sama bierna przynależność, bez popełnienia jakichkolwiek innych czynów zabronionych”, jednocześnie „nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów jej funkcjonowania itp. Wystarczy gotowość sprawcy do spełniania zadań służących tej grupie, której świadomość istnienia ma sprawca" (wyrok SA we Wrocławiu z 23.05.2023 r., II AKa 55/23, LEX nr 3590077.) - to jednak dla przypisania odpowiedzialności karnej z tego przepisu, koniecznym jest przystąpienie do zorganizowanej grupy przestępczej, wykazanie świadomości jej istnienia i wyrażenia gotowości „do spełniania zadań na jej rzecz" (wyrok SA we Wrocławiu z 23.12.2021 r., II AKa 327/20, LEX nr 3454382.). Oskarżony natomiast nawet jeśli miał taki zamiar, to nie zdążył do niej przystąpić. Jak twierdzi, pracował w tym dniu w zastępstwie innego pracownika, wykonywał jego obowiązku, miał co prawda zamiar podjąć tam stałą pracę, ale do dnia 2 sierpnia 2017 roku tego nie zrobił. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, nie można mu przypisać udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, jak również działania w ramach tej grupy. Uprzedzając ewentualny zarzut w tym zakresie, podnieść należy, że sytuacja oskarżonego C. J. (1) różni się od sytuacji oskarżonej A. Ł., której Sąd przypisał odpowiedzialność w zakresie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, mimo, że podobnie jak on stanęła pod zarzutem udziału w zorganizowanej grupie przestępczej w dniu, w którym miała miejsce kontrola. W jej przypadku bowiem ustalono, że działalność wyczerpująca ustawowe znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. i art. 258 § 1 k.k. trwała przynajmniej od dnia 8 marca 2020 roku, czyli obejmowała okres znacznie dłuższy niż ten, o jakim mowa w zarzutach, co wprost wynika z zeznań A. U., skazanej z tego samego tytułu. Tak więc przypisując jej odpowiedzialność w tym zakresie, Sąd miał na uwadze wynikającą z tych ustaleń świadomość oskarżonej działania w zorganizowanej grupie przestępczej oraz przestępczej działalności z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s., prowadzonej w ramach tej grupy.

Oskarżony C. J. (1) natomiast, pracując w dniu kontroli celno-skarbowej w punkcie z grami hazardowymi, wyczerpał jedynie ustawowe znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s., albowiem wykonując polecenia innej ustalonej osoby w zakresie prowadzenia tego lokalu, kontrolował monitoring wizyjny zamontowany przed lokalem, wpuszczał na tej podstawie klientów i wypuszczał ich z lokalu oraz przekazywał informacje dotyczące obsługi znajdujących się tam urządzeń. Powyższy stan faktyczno-prawny potwierdzają zeznania świadków w osobach zarówno klientów lokalu, jak również przeprowadzających kontrolę funkcjonariuszy. Klienci lokalu przebywający tam w czasie kontroli zgodnie zeznali, że oskarżony C. J. (1) wpuścił ich do lokalu oraz poinstruował w zakresie gry na automatach. Z zeznań przeprowadzających kontrolę lokalu funkcjonariuszy celno-skarbowych z kolei wynika, że w dniu kontroli C. J. (1) był jedyną osobą zapewniającą się jego obsługę, co pozwoliło na przypisanie mu odpowiedzialności z tego tytułu.

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

3.5. Uniewinnienie

1

C. J. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych brak podstaw do przypisania oskarżonemu C. J. (1) odpowiedzialności karnej z art. 258 § 1 k.k. w zakresie zarzutu, polegającego na tym, że dniu 2 sierpnia 2020 roku w P., brał udział w kierowanej przez inną ustaloną osobę zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodziły także inne ustalone oraz nieustalone osoby, mającej na celu popełnianie przestępstwa skarbowego polegającego na urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych wbrew przepisom ustawy - artykułu 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, a także ukrywaniem, przyjmowaniem, przenoszeniem w ramach porozumienia z innymi osobami pochodzących z tego procederu środków płatniczych celem udaremnienia ich wykrycia i zajęcia.

Dokonując ustaleń faktycznych w tej sprawie, Sąd uznał, że oskarżony nie brał udziału w kierowanej przez inną ustaloną osobę zorganizowanej grupie przestępczej. Oskarżony w dniu 2 sierpnia 2020 roku w P. został wylegitymowany przez funkcjonariuszy, w trakcie przeprowadzanej kontroli celno-skarbowej w lokalu z grami hazardowymi, w którym tego dnia pracował. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że oskarżony C. J. (1) w dniu kontroli świadczył w tym lokalu pracę, polegającą na m.in. kontroli monitoringu, wpuszczaniu do środka klientów oraz instruowaniu ich w zakresie gry na automatach. Jego odpowiedzialność karna z tego tytułu ogranicza się zatem do tego jednego dnia.

Jak ustalono, choć miał zamiar zatrudnić się tam na stałe, to do czasu kontroli tego nie zrobił, a po jej przeprowadzeniu od tego zamiaru odstąpił. Skoro zatem jego rola w tym dniu sprowadzała się do zastępowania innego pracownika, który go o to poprosił i nie miał kontaktu z innymi członkami zorganizowanej grupy przestępczej, z którymi uzgadniałby warunki swojego ewentualnego zatrudnienia, to brak podstaw do przyjęcia, że podejmując pracę w tym dniu przystąpił do tej grupy i stał się jej członkiem. Przyjęcie takiego założenia, w ocenie Sądu byłoby zbyt daleko idące.

Sąd miał na uwadze, że "przynależność do zorganizowanej grupy przestępczej (art. 258 k.k.) jest przestępstwem formalnym, a zatem do wypełnienia jego znamion wystarczy sama bierna przynależność, bez popełnienia jakichkolwiek innych czynów zabronionych. Nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów jej funkcjonowania itp. Wystarczy gotowość sprawcy do spełniania zadań służących tej grupie, której świadomość istnienia ma sprawca" (wyrok SA we Wrocławiu z 23.05.2023 r., II AKa 55/23, LEX nr 3590077.). Miał również na uwadze, że " udział w zorganizowanej grupie przestępczej z art. 258 § 1 k.k. wymaga chociażby luźnej struktury organizacyjnej, której uczestnicy wprawdzie nie muszą znać się osobiście i umawiać się na wspólnie prowadzenie akcji przestępczej”, ale „muszą mieć świadomość istnienia zorganizowanej grupy przestępczej (gdyż jest to przestępstwo umyślne, a nie tylko domyślać się jej istnienia, albowiem powinność domyślania się jest znamieniem nieumyślności) i wyrażać gotowość do spełniania zadań na jej rzecz" (wyrok SA we Wrocławiu z 23.12.2021 r., II AKa 327/20, LEX nr 3454382.). Podnieść należy, że nawet jeśli dla odpowiedzialności karnej z art. 258 k.k. wystarcza sama bierna przynależność bez popełnienia innych czynów zabronionych” (postanowienie SN z dnia 24.11.2015r. sygn. IV KK 364/15 LEX nr 1955514) i gotowość sprawcy do spełniania zadań służących tej grupie, której świadomość istnienia ma sprawca" (wyrok SA we Wrocławiu z 23.05.2023 r., II AKa 55/23, LEX nr 3590077.), to niewątpliwie koniecznym jest ustalenie, że nastąpiło „przystąpienie do niej i pozostawanie w jej strukturze, choćby bez pełnienia w niej funkcji czy wykonywania zadań” za zgodą i wiedzą innego członka tej grupy. W niniejszej spawie taka sytuacja nie zaistniała.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, brak podstaw do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności z tego tytułu. Przypisanie mu odpowiedzialności z art. 107 § 1 k.k.s. za czyn jakiego dopuścił się w dniu 2 sierpnia 2020 roku, nie może tego przesądzać. W sprawie brak bowiem dowodów, które wskazywałyby na to, że miał świadomość istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, jak również dowodów, które wskazywałyby na to, że do niej przystąpił, nawet jeśli miał taki zamiar, zważywszy, że - jak twierdzi - po przeprowadzonej kontroli od zamiaru podjęcia zatrudnienia w tym lokalu odstąpił. Z poczynionych ustaleń wynika jedynie, że w tym dniu miał się spotkać z osobami decyzyjnymi w tej sprawie, ale z uwagi na przeprowadzoną kontrolę do tego nie doszło. W ocenie Sądu, prokurator nie wykazał winy oskarżonego w tym zakresie, natomiast on sam stanowczo temu zaprzeczył. Twierdził, że dzień kontroli był jego pierwszym dniem w pracy, co znajduje poparcie w zeznaniach pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków, w tym funkcjonariuszy służby celno-skarbowej, którzy przyznali, że w trakcie przeprowadzonych wcześniej kontroli, nigdy w tym lokalu oskarżonego nie widzieli.

W takiej sytuacji, Sąd uznał, że oskarżony C. J. (1) pracując w dniu kontroli celno-skarbowej w punkcie z grami hazardowymi, wyczerpał jedynie ustawowe znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego brak podstaw do przyjęcia, że brał udział w zorganizowanej grupy przestępczej lub działał w ramach tej grupy. Oskarżony stanowczo temu zaprzeczył, a prokurator tego nie wykazał, dlatego Sąd go od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 258 k.k. uniewinnił, a kosztami postępowania w tym zakresie obciążył Skarb Państwa.

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

C. J. (1)

II

2

Sąd uznał oskarżonego C. J. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przyjmując iż swoim zachowaniem w dniu 2 sierpnia 2020 roku, wyczerpał jedynie ustawowe znamiona przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s. i za to na mocy art. 107 § 1 k.k.s. wymierzył mu karę 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.

Przy wymiarze kary, Sąd miał na uwadze stopień społecznej szkodliwości czynu, który z uwagi na jego charakter i sposób działania sprawcy, ocenił jako znaczny.

Wymierzając karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, miał na uwadze, że objęte zarzutem zachowanie oskarżonego dotyczyło prowadzenia gier hazardowych w ciągu zaledwie kilku godzin jednego dnia, co niewątpliwie wpływa na stopień jego zawinienia.

Sąd uwzględnił przy tym okoliczności łagodzących, do których zaliczył właściwości i warunki osobiste sprawcy, w szczególności fakt, że nie był dotychczas karany, a czyn, jakiego się dopuścił miał w jego życiu incydentalny charakter, co zważywszy na jego wiek, fakt, że ma obecnie 82 lata, nie pozostaje bez znaczenia i musi przełożyć się na wymiar orzeczonej wobec niego kary.

Na korzyść oskarżonego przemawia także jego uniewinnienie od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, a co za tym idzie wyeliminowanie z opisu przypisanego mu czynu, działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a z kwalifikacji prawnej art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s., który wpływa na zaostrzenie kary.

W świetle powyższego Sąd uznał za zasadne, wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia w wymiarze 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokośc jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych, mając na uwadze, że działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Określając wysokość orzeczonej grzywny, Sąd kierował się tymi samymi przesłankami, które uwzględnił przy wymiarze kary pozbawienia wolności.

Określając wysokość stawki dziennej z kolei miał na uwadze sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego, uznając, iż wysokość osiąganych dochodów pozwoli mu na jej uiszczenie.

C. J. (1)

II

3

Mając na uwadze warunki i właściwości osobiste sprawcy oraz dotychczasowy sposób jego życia, Sąd na mocy 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. oraz art. 72 § 1 pkt.1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i art. 41 § 1 i 4 k.k.s. zastosował wobec oskarżonego warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 1 rok i zobowiązał go do informowania sądu na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy, licząc od daty uprawomocnienia się wyroku. Uznał, że zachodzi wobec niego pozytywna prognoza, która pozwala na przyjęcie założenia, że pomimo niewykonania tej kary będzie on przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa.

W ocenie Sądu okres próby 1 roku, pozwoli na weryfikację tej pozytywnej prognozy jest jednocześnie wystarczający zważywszy na jego wiek i nałożony na niego dodatkowo obowiązek pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby, który ma ma na celu wzmocnienie kontroli nad jego zachowaniem w okresie próby.

Zdaniem Sądu orzeczona w ten sposób kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i odniesie pozytywny skutek, zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i wobec oskarżonego odwodząc go od popełnienia podobnych przestępstw w przyszłości.

A. Ł.

III

4

Sąd uznał oskarżona A. Ł. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 258 § 1 k.k. według stanu prawnego obowiązującego do dnia 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy tego przepisu wymierzył jej karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Przy wymiarze kary, Sąd miał na uwadze stopień społecznej szkodliwości czynu, który z uwagi na jego charakter i sposób działania sprawcy, ocenił jako znaczny.

Miał przy tym na uwadze fakt, że zarzut pod jakim stanęła sprowadzał się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej w dniu przeprowadzonej kontroli, co nie może pozostać bez wpływu na ocenę stopnia jej zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu

Wymierzając karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, Sąd miał na uwadze okoliczności łagodzące do których zaliczył właściwości i warunki osobiste oskarżonej, dotychczasowy sposób jej życia, fakt, że nie była wcześniej karana, a czyn, jakiego się dopuściła miał w jej życiu incydentalny charakter, co niewątpliwie przemawia na jej korzyść.

W ocenie Sądu orzeczona wobec oskarżonej kara 3 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia jej zawinienia i społecznej szkodliwości czynu i odniesie pozytywny skutek zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i wobec oskarżonej odwodząc ją od popełnienia podobnego przestępstwa w przyszłości.

A. Ł.

IV

5

Sąd uznał oskarżoną A. Ł. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. według stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 września 2023 r. w związku z art. 2 § 2 k.k.s. i za to na mocy art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s. według stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 września 2023 r. w związku z art. 2 § 2 k.k.s. wymierzył jej karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.

Przy wymiarze kary, Sąd miał na uwadze stopień społecznej szkodliwości czynu, który z uwagi na jego charakter i sposób działania oskarżonej, ocenił jako znaczny.

Określając stopień zawinienia oskarżonej miał jednocześnie na uwadze fakt, że udział oskarżonej w przestępczym procederze, polegającym na prowadzeniu gier hazardowych na automatach ograniczał się do jednego dnia, w którym miała miejsce kontrola.

Wymierzając karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, Sąd miał na uwadze okoliczności łagodzące, do których zaliczył właściwości i warunki osobiste oskarżonej, dotychczasowy sposób jej życia, w szczególności fakt, że nie była wcześniej karana, co niewątpliwie przemawiało na jej korzyść.

Określając wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności oraz grzywny, Sąd zgodnie z art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s. zastosował wobec oskarżonej nadzwyczajne obostrzenie kary, mając na uwadze, że dopuściła się tego czyny w zorganizowanej grupie przestępczej

Określając wysokość stawki dziennej Sąd miał na uwadze sytuację rodzinną i majątkową oskarżonej, jej wiek i związane z tym możliwości zarobkowe, uznając, iż jest w stanie ją uiścić bez większego uszczerbku dla swojego utrzymania.

W ocenie Sądu orzeczona w ten sposób kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej czynu i odniosie pozytywny skutek zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i wobec oskarżonej odwodząc ją od popełnienia podobnego przestępstwa w przyszłości.

A. Ł.

III

IV

6

Na mocy art. 39 § 1 i 2 k.k.s. i art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. według stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 2 § 2 k.k.s., Sąd połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonej A. Ł. i wymierzył jej karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Miał przy tym na uwadze związek przedmiotowo-podmiotowy zachodzący pomiędzy tymi czynami, fakt, że zostały popełnione w tym samym dniu i wynikały z tego samego motywu działania.

A. Ł.

III

IV

7

Mając na uwadze warunki i właściwości osobiste oskarżonej oraz dotychczasowy sposób jej życia, Sąd na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. oraz art. 72 § 1 pkt.1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i art. 41 a § 1 i 2 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 2 § 2 k.k.s. zastosował wobec niej warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata, oddając ją w tym czasie pod dozór kuratora sądowego i zobowiązując do informowania kuratora na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy, licząc od daty uprawomocnienia się wyroku.

Miał przy tym na uwadze treść art. 41 a § 1 i 2 k.k.s. i wynikające z tego przepisu obostrzenia dotyczące okresu próby i obligatoryjnego w tym przypadku dozoru, co pozostaje w związku ze skazaniem za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s.

Jednocześnie Sąd znał, że zachodzi wobec oskarżonej „wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami”, który pozwala na zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności i przyjęcie, że zachodzi wobec jej osoby pozytywna prognoza, która pozwala na przyjęcie założenia, że pomimo niewykonania tej kary będzie przestrzegała porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa.

W ocenie Sądu okres próby, pozwoli na weryfikację tej pozytywnej prognozy, jest jednocześnie wystarczający zważywszy na ustanowiony dozór kuratora sądowego oraz nałożony obowiązek pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby, który ma na celu wzmocnienie kontroli nad jej zachowaniem w tym czasie.

Zdaniem Sądu orzeczona w ten sposób kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i odniesie pozytywny skutek, zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i wobec oskarżonej odwodząc ją od popełnienia podobnych przestępstw w przyszłości.

Z. B. (1)

V

8

Sąd uznał oskarżona Z. B. (1) za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 258 § 1 k.k. według stanu prawnego obowiązującego do dnia 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 258 § 1 k.k. według stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył jej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Przy wymiarze kary, Sąd miał na uwadze stopień społecznej szkodliwości czynu, który z uwagi na jego charakter i sposób działania sprawcy, ocenił jako znaczny.

Wymierzając karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia,

Sąd uwzględnił właściwości i warunki osobiste oskarżonej, dotychczasowy sposób jej życia, w szczególności fakt, że nie była uprzednio karana. Miał przy tym na uwadze stosunkowo krótki czasokres przestępczej działalności, niemniej jednak relatywnie dłuższy od czasookresu tożsamej działalności przestępnej przypisanej oskarżonej A. Ł. oraz podrzędną rolę oskarżonej w strukturze przestępczej.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, wymierzona wobec oskarżonej kara jest adekwatna do stopnia jej zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, jednocześnie wystarczająco surowa aby spełniać swoje cele, zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i wobec oskarżonej, odwodząc ją od popełniania podobnych przestępstw w przyszłości

Z. B. (1)

VI

9

Sąd uznał oskarżoną Z. B. (1) za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. według stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 września 2023 r. w związku z art. 2 § 2 k.k.s. i za to na mocy art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s. według stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 września 2023 r. w związku z art. 2 § 2 k.k.s. wymierzył jej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.

Przy wymiarze kary, Sąd uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu, który z uwagi na jego charakter i sposób działania sprawcy.

Wymierzając karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, Sąd miał na uwadze stosunkowo krótki okres przestępczej działalności, niemniej jednak relatywnie dłuższy od czasookresu tożsamej działalności przestępnej oskarżonej A. Ł. oraz podrzędną rolę oskarżonej w strukturze przestępczej. Uwzględnił przy tym właściwości i warunki osobiste oskarżonej, dotychczasowy sposób jej życia, w szczególności fakt, że nie była uprzednio karana.

Określając wymiar orzeczonej kary, Sąd miał na uwadze, że dopuściła się go działając w zorganizowanej grupie przestępczej, dlatego zastosował wobec niej nadzwyczajne obostrzenie kary, zgodnie z art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s.

Określając wysokość stawki dziennej

Sąd miał na uwadze sytuację rodzinną i majątkową oskarżonej oraz wysokość osiąganych przez nią dochodów, uznając, iż jest w stanie ją uiścić bez większego uszczerbku dla swojego utrzymania.

W ocenie Sądu orzeczona w ten sposób kara pozbawienia wolności oraz kara grzywny są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu i odniosą pozytywny skutek zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i wobec oskarżonej odwodząc ją od popełnienia podobnego przestępstwa w przyszłości.

Z. B. (1)

V

VI

10

Sąd na mocy art. 39 § 1 i 2 k.k.s. i art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. według stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 2 § 2 k.k.s., połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonej Z. B. (1) i wymierzył jej karę łączną 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Miał przy tym na uwadze związek przedmiotowo-podmiotowy zachodzący pomiędzy tymi czynami, fakt, że zostały popełnione w tym samym czasie i wynikały z tego samego motywu działania.

Z. B. (1)

V

VI

11

Mając na uwadze warunki i właściwości osobiste oskarżonej oraz dotychczasowy sposób jej życia, Sąd na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. oraz art. 72 § 1 pkt.1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i art. 41 a § 1 i 2 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 2 § 2 k.k.s. zastosował wobec niej warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata, oddając ją w tym czasie pod dozór kuratora sądowego i zobowiązując ją do informowania kuratora na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy, licząc od daty uprawomocnienia się wyroku.

Miał przy tym na uwadze treść art. 41 a § 1 i 2 k.k.s. i wynikające z tego przepisu obostrzenia dotyczące okresu próby i obligatoryjnego w tym przypadku dozoru, co pozostaje w związku ze skazaniem za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s.

Uznał jednocześnie, że zachodzi wobec oskarżonej „wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami”, który pozwala na zawieszenie wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności oraz przyjęcie założenia, że pomimo nie wykonania tej kary, oskarżona będzie przestrzegała porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa.

W ocenie Sądu okres próby, pozwoli na weryfikację tej pozytywnej prognozy, jest jednocześnie wystarczający zważywszy na ustanowiony dozór kuratora oraz nałożony obowiązek pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby, który ma na celu wzmocnienie kontroli nad jej zachowaniem w tym czasie.

Zdaniem Sądu orzeczona w ten sposób kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i odniesie pozytywny skutek, zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i wobec oskarżonej odwodząc ją od popełnienia podobnych przestępstw w przyszłości.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6.  inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

12

Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., art.627 k.p.k. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 1 i 2 i art. 3 ust. 1 w związku z art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził na rzecz Skarbu Państwa:

- od oskarżonego C. J. (1) kwotę 140 złotych,

- od oskarżonej A. Ł. kwotę 240 złotych,

- od oskarżonej Z. B. (1) kwotę 280, tytułem opłaty, w pozostałym zakresie natomiast zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, którymi obciąża Skarb Państwa. W zakresie w jakim zwolnił ich od ponoszenia tych kosztów, kierował się sytuacją rodzinną i majątkową oskarżonych oraz wysokością osiąganych prze nich dochodów.

7.  Podpis

Sędzia Sądu Okręgowego Dorota Ociepa – Biel