Postanowienie SN z 20 listopada 2012, sygn. II KK 263/12
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tematy
naprawienie szkody
Role w sprawie
oskarżony
pokrzywdzony
biegły
prokurator
skazany
Data orzeczenia
20 listopada 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Józef Szewczyk
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 20 listopada 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 listopada 2012 r.,
sprawy M. M.
skazanego z art. 197 § 1 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 29 maja 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 5 grudnia 2011 r.,
p o s t a n o w i :ł
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego
M. M.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r., po rozpoznaniu apelacji
wniesionej przez obrońcę oskarżonego M. M. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia
5 grudnia 2011 r.,– utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację za
oczywiście bezzasadną.
Od wyroku Sądu Okręgowego kasację wywiódł obrońca skazanego,
zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu rażące naruszenie prawa procesowego, tj.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nienależytym i
pobieżnym rozpoznaniu przez Sąd II Instancji wskazanych w apelacji zarzutów.
2
Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie
skazanego, ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Wbrew twierdzeniom obrońcy Sąd odwoławczy w sposób rzetelny odniósł się
do zarzutu błędnego oddalenia przez Sąd I instancji wniosku dowodowego o
dokonanie okazania oskarżonego pokrzywdzonej. Dowodem tego jest treść
pisemnych motywów wyroku Sądu Okręgowego. Na stronie 6 i następnej zawarta
jest trafna argumentacja Sądu wskazująca na jakiej podstawie i z jakich powodów
należało nie uwzględnić wniosku.
Także drugi zarzut kasacji jest chybiony.
Sąd Okręgowy omówił i dostrzegł błąd postępowania przygotowawczego
dotyczący zbyt pochopnej decyzji prokuratora prowadzącego śledztwo o
skierowaniu aktu oskarżenia do właściwego sądu. Uchybieniem było zamknięcie
śledztwa i skierowanie do sądu aktu oskarżenia już 26 listopada 2010 r., co
skutkowało nierozpoznaniem wniosku między innymi o przeprowadzenie okazania
oskarżonego pokrzywdzonej. Jednakże uchybienie to w żaden sposób nie
przeniknęło do postępowania odwoławczego, a w konsekwencji nie miało wpływu
na treść wydanego w sprawie prawomocnego wyroku.
Nietrafny jest trzeci zarzut kasacji.
Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego (s. 7) wynika, że Sąd ten odniósł
się do tożsamego zarzutu apelacji w sposób rzetelny i właściwy. Sąd Okręgowy
słusznie podzielił zapatrywania Sądu Rejonowego zawarte na k. 649v, t. IV oparte o
opinie biegłego specjalisty. Jak podał opiniujący w sprawie biegły, nie spotkał się on
w trakcie 30- letniej pracy z sytuacją aby pobierano materiał z jamy ustnej po
umyciu zębów i wypłukaniu jamy ustnej, choć z literatury wiadomo, że po stosunku
oralnym nawet po umyciu zębów w przeciągu 12 godzin mogą utrzymywać się
śladowe ilości plemników. Tym niemniej, fakt że od pokrzywdzonej nie pobrano
takiego materiału, w świetle zgromadzonych dowodów, nie ma znaczenia.
W bezbłędnej ocenie Sądu Okręgowego nie pobranie materiału w takiej
postaci i nie wykonanie tej czynności, nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Przesłuchanie funkcjonariusza policji na powyższe okoliczności nie było zatem
konieczne i spowodowałoby niepotrzebne przedłużenie postępowania.
3
Sugerowanie przez obrońcę celowości takich zaniechań przez funkcjonariuszy
policji jest nieracjonalne.
Także sugerowana przez obrońcę kwestia naniesienia śladów spermy na
odzież pokrzywdzonej w innych okolicznościach niż będące przedmiotem sprawy
jest zupełnie nieuzasadniona.
W końcu Sąd odwoławczy trafnie ocenił zarzut obrazy art. 448 k.c. w zw. z
art. 415 § 4 k.p.k.
Faktycznie wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej został złożony w
trybie art. 46 §1 k.k. (k. 403, t. III), jednakże przepis ten w brzmieniu
obowiązującym w dacie czynu (listopad 2009 r.) nie pozwalał na orzeczenie
obowiązku naprawienia szkody za czyn z art. 197 § 1 k.k.
Sąd Odwoławczy wbrew twierdzeniom skarżącego rozważył, wskazał i
wyjaśnił dlaczego zgłoszenie wniosku w trybie art. 46 § 1 k.k. nie stało na
przeszkodzie zastosowania przepisu art. 415 § 4 k.p.k.
Podsumowując, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną,
a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył skazanego M. M..
Podsumowując, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną,
a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył skazanego M. M.