Wyrok z 23 września 2025, sygn. I C 1831/21
Sygn. akt I C 1831/21
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 września 2025 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie:
|
Przewodniczący: Protokolant: |
sędzia Piotr Królikowski Aleksandra Sieńczewska |
po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S.
przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Funduszy i Polityki Regionalnej
o zapłatę
1. oddala powództwo w całości;
2. zasądza od powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S.na rzecz pozwanego Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej kwotę 25.000,00 zł (dwadzieścia pięć tysięcy 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.
sędzia Piotr Królikowski
Sygn. akt I C 1831/21
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 23 września 2025 r.
Pozwem z dnia 12 marca 2020 r. (data stempla pocztowego) skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Rozwoju, (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S.wniosła o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 5 857 000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 18 października 2016 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Wniosła także o zwolnienie jej w całości od kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu pozwu powodowa Spółka wskazała, że jest właścicielem technologii produkcji urządzenia do transportu pary nart o nazwie (...), którą postanowiła sprzedać za cenę 5 857 000,00 zł. Ofertę taką zaakceptował W. K. pod warunkiem – zawartym w umowie przedwstępnej sprzedaży – że uzyska kredyt technologiczny w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, Oś priorytetowa: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3 „Kredyt technologiczny”. Podała, że proces starania się o dofinansowanie został zakończony odnową przyznania premii technologicznej z uwagi na niewłaściwe określenie kosztów projektu oraz niezgodność projektu z celem i zakresem działania Programu. Zauważyła, że złożony przez W. K. protest został rozpoznany negatywnie, natomiast ostatecznie sprawa została skierowana do ponownego rozpoznania wobec rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi W. K. i oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnej Ministra Gospodarki. Podkreśliła, że protest W. K. został uznany za zasadny, a wniosek zatwierdzony do dofinansowania. Zauważyła jednak, że z uwagi na niewystarczający czas na zawarcie umowy kredytu technologicznego W. K. nie pozyskał środków pozwalających na zakup ww. technologii. Podstawy prawnej odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego powódka upatrywała w przepisie art. 417 § 1 k.c. wskazując, że działanie Ministra Gospodarki w zakresie ponownego prowadzenia postępowania odwoławczego było niezgodne z prawem. Dodała, że Minister Gospodarki powinien rozpoznać ponownie protest najpóźniej do dnia 7 stycznia 2014 r., podczas gdy stosowna decyzja została wydana dopiero w dniu 19 maja 2014 r. Zauważyła też, że Minister Gospodarki przy ponownym rozpoznawaniu sprawy powinien uwzględnić końcowy termin na zawarcie umowy o udzielenie kredytu technologicznego, tj. 31 maja 2014 r., a co za tym idzie wydać rozstrzygnięcie, bez oczekiwania na doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie pozwalającym na realne zawarcie umowy kredytu technologicznego. Ostatecznie stwierdziła, że zachowanie Ministra Gospodarki powinno być oceniane jako działanie niezgodne z zasadami współżycia społecznego oraz normami prawnymi o charakterze generalnym takim jak zasada załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki, czy też zasada zaufania obywatela do państwa (pozew o zapłatę – k. 3-19v).
Postanowieniem z dniem 29 maja 2020 r. powodowa Spółka została zwolniona od opłaty sądowej od pozwu (postanowienie z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt XXV C 885/20 – k. 150).
W odpowiedzi na pozew z dnia 24 marca 2021 r. (data stempla pocztowego) pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, a zwrotu pozostałych kosztów na rzecz Skarbu Państwa – Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej. Pozwany podniósł również zarzut braku legitymacji procesowej po stronie powódki do dochodzenia wywiedzionego roszczenia.
W uzasadnieniu pozwany zakwestionował powództwo w całości stwierdzając, że brak jest adekwatnego związku przyczynowego między zdarzeniem wskazanym jako źródło szkody, a szkodą. Podkreślił, że powódka szkody nie poniosła, bowiem wciąż jest właścicielką „kompleksowej technologii produkcji urządzenia do transportu pary nart o nazwie (...)”, której wartość ustaliła na kwotę 5 857 000,00 zł netto. Zaprzeczył temu, aby przyczyną braku zawarcia umowy kredytu między (...) Bankiem i W. K.był jedynie brak możliwości merytorycznej oceny wniosku kredytowego w terminie umożliwiającym zawarcie umowy do dnia 31 maja 2014 r. Zaprzeczył również temu, aby doszło do przekroczenia terminu ponownego rozpatrzenia protestu W. K. od oceny merytorycznej wniosku dokonanej przez Bank (...). Podał, że zgodnie z art. 30b pkt 7 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, z zastrzeżeniem art. 30i pkt 1, właściwa instytucja zarządzająca rozpatruje protest w terminie nie dłuższym niż 70 dni od dnia jego otrzymania, a w uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja zarządzająca informuje na piśmie wnioskodawcę. Dodał, że termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 90 dni. Dodatkowo zauważył, że termin na ponowne rozpatrzenie protestu zaczął biec w dniu doręczenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2013 r. z uzasadnieniem, tj. 10 marca 2014 r. Protest został uznany za zasadny 19 maja 2014 r., a zatem w terminie regulaminowym (ustawowym). Podkreślił, że o sposobie dalszego procedowania przesądza w znacznej części uzasadnienie wyroku, które porządkuje działania organu, poprzez odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej. Pozwany stwierdził także, że powódka nie wykazała, aby przesłanki odpowiedzialności deliktowej ziściły się w przedmiotowej sprawie, co odnosi się do bezprawności działania pozwanego, szkody i związku przyczynowego między twierdzoną szkodą a wskazywanymi działaniami pozwanego. Zaznaczył w tym zakresie, że jego działanie nie było bezprawne. Wskazał, że powódka nie posiada prejudykatu stwierdzającego bezprawność jego działania upatrując podstaw odpowiedzialności odszkodowawczej w rozpoznaniu protestu osoby trzeciej w postępowaniu, którego stroną powódka nie była, z przekroczeniem terminu regulaminowego tudzież powołując się na bezczynność, podczas gdy oczywiste jest, że termin należy liczyć od dnia doręczenia organowi wyroku NSA z uzasadnieniem, a termin nie został przekroczony (pismo procesowe Skarbu Państwa – k. 158-158v; odpowiedź na pozew pozwanego Skarbu Państwa – k. 168-177).
Tak sformułowane stanowiska procesowe stron nie uległy zmianie do czasu zamknięcia rozprawy w dniu 27 sierpnia 2025 r., przy czym z uwagi na dokonaną przez pozwanego – pismem z dnia 19 marca 2025 r. (data stempla pocztowego) – aktualizację statio fisci Skarbu Państwa Sąd postanowieniami wydanymi na rozprawach wpierw w dniu 9 kwietnia 2025 r., a następnie w dniu 27 maja 2025 r. oznaczył statio fisci jako Skarb Państwa – Minister Funduszy i Polityki Regionalnej (pismo procesowe Skarbu Państwa – k. 541-541v; protokół z rozprawy z dnia 9 kwietnia 2025 r. – k. 543-543v; protokół z rozprawy z dnia 27 maja 2025 r. – k. 546-546v; protokół z rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 r. – k. 552-553v).
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
(...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Spółka (...) lub Spółka) stworzyła technologię wytwarzania przyrządu do transportu pary nart - (...), która – na wniosek powodowej Spółki – w dniu 16 grudnia 2010 r. zarejestrowana została przez Urząd Harmonizacji Rynku Wspólnotowego jako wzór przemysłowy i otrzymała Świadectwo Zarejestrowanego Wzoru Wspólnotowego nr (...). Spółka poszukiwała inwestora, dzięki któremu wdrożona zostanie przemysłowa produkcja ww. urządzenia.
Podjęła negocjacje w zakresie sprzedaży technologii z ówcześnie jedynym zainteresowanym ofertą – W. K., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...), a także pod firmą (...).
(dowód: świadectwo rejestracji – k. 27-29; biznesplan – k. 339-356v; zeznania świadka W. K. złożone na rozprawie w dniu 3 października 2023 r. – k. 222-223; wydruki z CEIDG – k. 321 oraz 452; zeznania przedstawiciela powodowej Spółki – B. F. złożone na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2025 r. – k. 552v-553v)
Po zakończeniu wstępnych rozmów powódka przedstawiła mu w dniu 26 września 2012 r. ofertę sprzedaży kompleksowej technologii produkcji urządzenia (...). Oferta obejmowała nie tylko sprzedaż prawa własności przemysłowej do Wspólnotowego Wzoru Przemysłowego o nr (...), lecz również nieopatentowaną wiedzę techniczną w formie dokumentacji technicznej oraz specjalistyczne maszyny niezbędne do produkcji urządzenia (...). Cenę sprzedaży zaproponowano w wysokości 7 204 110,00 zł brutto – 5 857 000,00 zł netto. Oferta ta obowiązywała przez 12 miesięcy, tj. do dnia 30 września 2013 r.
W. K., po prezentacji produktu i przeanalizowaniu warunków oferty, zaakceptował ją z zastrzeżeniem, że na zakup technologii uzyska dodatkowe środki.
(dowód: oferta sprzedaży kompleksowej technologii produkcji urządzenia do transportu pary nart pod nazwą (...) – k. 31-32, 357v-358; zeznania świadka W. K. złożone na rozprawie w dniu 3 października 2023 r. – k. 222-223; zeznania przedstawiciela powodowej Spółki – I. R. złożone na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2025 r. – k. 552v-553v)
Wobec akceptacji powyższego zastrzeżenia przez powodową Spółkę w dniu 28 września 2012 r. podpisała ona z W. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) Zakład (...) umowę przedwstępną sprzedaży (dalej: Umowa), której przedmiotem było zobowiązanie stron do zawarcia umowy sprzedaży kompleksowej produkcji urządzenia do transportu pary nart pod nazwą (...) (dalej: Umowa przyrzeczona) zgodnie z zaakceptowaną przez kupującego ofertą sprzedaży z dnia 26 września 2012 r. oraz określenie warunków przyszłej umowy sprzedaży (§ 1 Umowy).
W § 2 Umowy strony zobowiązały się do zawarcia Umowy przyrzeczonej w terminie 30 dni od dnia zawarcia przez kupującego umowy kredytu technologicznego w myśl przepisów ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej z 30 maja 2008 r., nie później niż do dnia 30 września 2013 r.
Zgodnie z § 3 Umowy warunkiem koniecznym zawarcia Umowy przyrzeczonej było przyznanie kupującemu promesy kredytu technologicznego i zawarcie przez kupującego umowy kredytu technologicznego w myśl przepisów ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej z 30 maja 2008 r., w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, Oś priorytetowa: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3 „Kredyt technologiczny”.
Stosownie do § 4 Umowy kupujący był zobowiązany do podjęcia wszelkich czynności zmierzających do uzyskania promesy premii technologicznej oraz zawarcia umowy kredytu w myśl przepisów ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej z 30 maja 2008 r., w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, Oś priorytetowa: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3 „Kredyt technologiczny”, w tym do niezwłocznego złożenia wniosku o dofinansowanie (ust. 1). Sprzedawca był natomiast zobowiązany do współdziałania z kupującym w zakresie prowadzonego konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, Oś priorytetowa: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3 „Kredyt technologiczny” (ust. 2).
W § 5 Umowy określono, że w Umowie przyrzeczonej Sprzedawca zobowiąże się do odpłatnego przeniesienia na kupującego własności do: Wspólnotowego Wzoru Przemysłowego nr (...)-(...) obejmującego technologię łączenia płaskiej powierzchni przyrządu (wyrobu) z powierzchnią płaską i/lub krzywoliniową (łukową) przy wykorzystaniu dwukierunkowego zapięcia typu „clik”; nieopatentowanej wiedzy technicznej w formie dokumentacji technicznej dotyczącej technologii wysokociśnieniowego wtrysku wyprasek grubościennych z elastomeru termoplastycznego wraz z ich bardzo szybkim schładzaniem zewnętrznym (poza formą); nieopatentowanej wiedzy technicznej w formie dokumentacji konstrukcyjno-technologicznej dotyczącej technologii kompletnego procesu produkcyjnego; elementów linii technologicznej, na którą składały się forma korpusu, forma kółek, forma tulejek ośki, forma obtrysku koszyczka, forma koszyczka, forma zapraski (element mocujący w korpusie), forma śmigiełka, wykrojnik do dwustronnej taśmy – stanowiących jako całość kompleksową technologię produkcji urządzenia do transportu pary nart pod nazwą (...).
Zgodnie z § 6 Umowy kupujący miał zapłacić sprzedawcy w zamian za przeniesienie własności praw i rzeczy szczegółowo określonych w § 5 Umowy, składających się na kompleksową technologię produkcji urządzenia do transportu pary nart pod nazwą (...) cenę w wysokości 5 857 000,00 zł netto (ust. 1). Płatność ceny miała nastąpić na podstawie wystawionej przez sprzedawcę faktury VAT (ust. 2). Termin płatności ceny ustalonej w ust. 1 miał zostać określony na fakturze VAT, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia przekazania kupującemu przez bank kredytujący środków pieniężnych w ramach udzielonego kredytu technologicznego w myśl przepisów ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej z 30 maja 2008 r. (ust. 3). Kupujący w chwili zapłaty całości ceny miał stać się wyłącznym właścicielem kompleksowej technologii produkcji urządzenia do transportu pary nart pod nazwą (...) (ust. 4).
Stosownie do § 7 Umowy sprzedawca był zobowiązany do wydania kupującemu w terminie 14 dni od dnia zapłaty przez kupującego ceny określonej w § 6. ust 1 Umowy, dokumentacji potwierdzającej nadanie Wspólnotowego Wzoru Przemysłowego nr (...), a także dotyczącej technologii wysokociśnieniowego wtrysku wyprasek grubościennych z elastomeru termoplastycznego i kompletnego procesu produkcyjnego oraz elementów linii technologicznej szczegółowo wskazanych w § 5 Umowy.
(dowód: Umowa przedwstępna sprzedaży z dnia 28 września 2012 r. – k. 33-37)
Przystępując do realizacji warunków ww. Umowy W. K. w dniu 5 października 2012 r. wystąpił do (...) S.A. z siedzibą w Ł. (dalej: (...) Bank) – współpracującego z Bankiem (...), z wnioskiem o udzielenie kredytu technologicznego. Po jego pozytywnej weryfikacji (...) Bank w dniu 18 października 2012 r. udzielił mu promesy kredytowej na udzielenie kredytu technologicznego w wysokości 4 827 000,00 zł. Całkowity koszt realizacji inwestycji technologicznej został określony na kwotę 6 437 000,00 zł, przy czym kwota premii technologicznej miała wynosić 4 000 000,00 zł. Wartość kredytu inwestycyjnego-technologicznego stanowiła 75% wartości kosztów kwalifikowanych inwestycji technologicznej.
Promesa ta była ważna do dnia 17 kwietnia 2013 r. i określała szereg warunków koniecznych do spełnienia do podpisania umowy kredytowej oraz do wykorzystania środków.
Za wydanie promesy (...) Bank pobrał opłatę w wysokości 2 413,50 zł oraz dodatkowe 30 000,00 zł tytułem jej ubezpieczenia.
(dowód: promesa kredytowa na udzielenie kredytu technologicznego nr (...) – k. 38-41, 369-372, 453-454v; zeznania świadka W. K. złożone na rozprawie w dniu 3 października 2023 r. – k. 222-223)
Kolejno, w dniu 22 października 2012 r. (...) Bank przekazał do Banku (...) – Departamentu Programów Europejskich złożony przez W. K., Zakład (...) z siedzibą w U. wniosek o dofinansowanie dla projektu pt. Wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji urządzenia (...) dla branży sportowo-rekreacyjnej. Przekazane dokumenty obejmowały m.in. wniosek o dofinansowanie, udzieloną przez (...) Bank promesę, opinię o nowej technologii oraz biznesplan.
Wniosek ten został przyjęty i zarejestrowany tego samego dnia.
(dowód: potwierdzenie przyjęcia i rejestracji wniosku o dofinansowanie – k. 440; przekazanie do (...) oryginału wniosku o dofinansowanie – 443; wniosek o dofinansowanie wraz z załącznikami – k. 444-500)
Ocena formalna przedmiotowego wniosku, w toku której W. K. wezwany był do uzupełnienia jego braków, zakończyła się wydaniem w dniu 14 grudnia 2012 r. pozytywnej oceny pod kątem spełnienia kryteriów formalnych.
(dowód: zawiadomienie o akceptacji wniosku o dofinansowanie na etapie oceny formalnej z dnia 14 grudnia 2012 r. – k. 365; karta oceny formalnej – k. 367; odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie na etapie oceny formalnej – k. 368-433; wezwanie nr 1 do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie na etapie oceny formalnej – k. 434; karta oceny formalnej – k. 438-438v)
Etap oceny merytorycznej ww. wniosku obejmujący wezwanie W. K. – pismem z dnia 16 stycznia 2013 r. – do uzupełnienia jego braków, w tym wyceny nabywanych technologii i odpowiedź na wezwanie poprzez nadesłanie dokumentacji pismem z dnia 7 lutego 2013 r., w tym pismo rzeczoznawcy stwierdzające, że nie jest możliwe sporządzenie wyceny metodą rynkową, zakończony został zawiadomieniem W. K. w dniu 28 marca 2013 r. o odmowie przyznania premii technologicznej. Decyzja ta została podjęta wobec stwierdzenia, że koszty projektu, w szczególności wydatki związane z nabyciem praw do technologii nie zostały określone w sposób zgodny z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, a co za tym idzie brak było informacji potwierdzających, że planowane do wdrożenia technologie zostaną nabyte na warunkach rynkowych. Uznano także, że projekt jest niezgodny z art. 2 ust. 1 pkt 4 a) ww. ustawy jako że w wyniku jego realizacji nie powstanie nowy lub ulepszony produkt.
(dowód: zawiadomienie o odmowie przyznania premii technologicznej – k. 58-59, 336-336v; odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia wniosku na etapie oceny merytorycznej – k. 338-363; wezwanie nr 1 do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie na etapie oceny merytorycznej – k. 364-364v)
W dniu 12 kwietnia 2013 r. W. K. złożył do Ministra Gospodarki, jako Instytucji Pośredniczącej poprzez Bank (...) protest od decyzji o odmowie przyznania premii technologicznej.
Protest ten został przekazany do Ministerstwa Gospodarki w dniu 24 maja 2013 r.
(dowód: przekazanie protestu wraz z dokumentacją – k. 318-325; protest od decyzji o odmowie przyznania promesy technologicznej – k. 326-331)
Zgodnie z § 8 ust 1 Procedury odwoławczej w ramach PO IG (dalej: Procedury odwoławczej) protest rozpatrzony miał zostać w ciągu 70 dni od dnia wpływu protestu do instytucji informującej o wyniku projektu. W uzasadnionych przypadkach, termin ten mógł zostać przedłużony przez właściwą Instytucję. W tej sytuacji, termin rozpatrzenia nie mógł przekroczyć łącznie 90 dni. O przedłużeniu terminu rozpatrywania protestu właściwa Instytucja miała informować wnioskodawcę na piśmie.
(dowód: procedura odwoławcza w ramach PO IG – k. 106-111)
W międzyczasie promesa kredytowa na przyznanie kredytu technologicznego w wysokości 4 827 000,00 zł udzielona w dniu 18 października 2012 r. utraciła ważność. W. K. pozostając w przekonaniu, że uzyskanie kolejnej promesy nastąpi w krótkim czasie, nie wystąpił do (...) Banku z ponownym wnioskiem o udzielenie kredytu technologicznego nie chcąc również niepotrzebnie ponosić związanych z tym kosztów.
(dowód: promesa kredytowa na udzielenie kredytu technologicznego nr (...) – k. 38-41, 369-372, 453-454v; zeznania świadka W. K. złożone na rozprawie w dniu 3 października 2023 r. – k. 222-223)
Minister Gospodarki uznał odwołanie za niezasadne. W uzasadnieniu decyzji podano, że w trakcie autokontroli oceny wniosku w ramach rozpatrzenia protestu Instytucja Wdrażająca ustaliła, że osoba o takim samym imieniu i nazwisku jak wnioskodawca, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą (...) (...) i pod tym samym adresem co wnioskodawca jest regionalnym dystrybutorem wyrobu (...) oraz prowadzi sklep internetowy poświęcony temu produktowi. Wskazano, że ze względu na potencjalne powiązania biznesowe wnioskodawcy ze zbywcą technologii należało przyjąć, iż oferta cenowa Spółki (...) nie może zostać uznana za udokumentowanie przeprowadzenia transakcji na warunkach rynkowych, to znaczy na warunkach, które są wyznaczane przez niczym nie zniekształcone procesy wynikające z podaży i popytu na dane dobro. Podkreślono, że brak wyceny planowanej do nabycia technologii uniemożliwił dokonanie zgodności kosztu zakupu technologii w kwocie 5 500 000,00 zł z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Decyzję tę zaskarżył W. K. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
(dowód: decyzja z dnia 25 lipca 2013 r., znak (...) (...) – k. 68-73, 315-317v; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1890/13 wraz z uzasadnieniem – k. 74-81; zeznania świadka T. S. złożone na rozprawie w dniu 19 lipca 2024 r. – k. 502)
Aneksem nr (...) do Umowy zawartym w dniu 9 sierpnia 2013 r. powodowa Spółka i W. K. ustalili nowy termin zawarcia Umowy przyrzeczonej określając go na nie późniejszy niż 30 czerwca 2014 r.
(dowód: aneks nr (...) do umowy przedwstępnej sprzedaży – k. 91)
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1890/13 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa i przekazał sprawę Ministrowi Gospodarki do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu orzeczenia podkreślił, że w ustawie z 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej nie przewidziano wymogu udokumentowania wartości nabycia nowej technologii na podstawie opinii uprawnionego rzeczoznawcy (art. 10 ust.5 pkt 5). Powołany przepis wymaga aby nowa technologia była nabyta od osób trzecich na warunkach rynkowych, przy czym kupujący nie sprawuje kontroli nad sprzedającym w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz. Urz. WE L 24 z 29.01.2004) ani odwrotnie. Dodał, że oznacza to, iż na podmiocie ubiegającym się o kredyt technologiczny ciąży wykazanie, że technologia jest nabywana w warunkach rynkowych, jednak Instytucja Wdrażająca nie ma podstaw do zwężania sposobu tego wykazania. Sąd podkreślił, że brak jest jakichkolwiek przesłanek w tym zakresie zarówno w ustawie jak i w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 Działanie 4.3 kredyt technologiczny oraz w Przewodniku po kryteriach 4.3 PO IG. W związku z tym organ nie mógł żądać od wnioskodawcy wykazania, że technologia jest nabywana w warunkach rynkowych poprzez przedstawienie opinii uprawnionego rzeczoznawcy. Wskazał, że skarżący powinien być wezwany co najwyżej do wykazania, że nabywana technologia jest nabywana na warunkach rynkowych i że nie zachodzi pomiędzy sprzedającym a nabywcą powiązanie, o którym mowa w art. 10 ust. 5 pkt 5 lit. c ustawy. Sąd przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki w uzasadnieniu wyroku zawarł wskazania dla Instytucji Wdrażającej, co do dalszego postępowania. Według tych wskazań rzeczą Instytucji Wdrażającej miała być ocena czy przedłożone dokumenty w stopniu dostatecznym wykazują spełnienie wymogu określonego w art. 10 ust. 5 pkt 5 lit. c) ustawy. W przypadku uznania, że wymóg nie został spełniony pismo informujące o wyniku oceny wniosku o dofinansowanie miało zawierać dokładne wyjaśnienie stanowiska Instytucji Wdrażającej.
(dowód: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1890/13 wraz z uzasadnieniem – k. 74-81)
Minister Gospodarki zaskarżył powyższy wyrok w całości, domagając się w skardze kasacyjnej jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę W. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II GSK 2165/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną oraz obciążył Ministra Gospodarki kosztami postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że Instytucja Wdrażająca na etapie oceny merytorycznej wniosku nie była uprawniona do żądania od skarżącego wyceny planowej do nabycia technologii przez uprawnionego rzeczoznawcę. Wskazał, że w pojęciu dodatkowych informacji lub wyjaśnień do treści wniosku nie mieści się wycena planowanej do nabycia technologii sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę. Wspomniana wycena nie może być traktowana także jako załącznik do wniosku, gdyż chodzi tu o dokumenty stanowiące załączniki do wniosku (art. 5 ust. 3 ustawy). Dodał, że nie istnieje podstawa do żądania od wnioskodawcy przedstawienia wyceny wartości dóbr niematerialnych i prawnych nabywanych w ramach projektu sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę. Podkreślił, że Instytucja Wdrażająca nie miała podstaw do zawężenia sposobu wykazania, że nowa technologia zostanie nabyta na warunkach rynkowych, a co za tym idzie stwierdził, że ocena wniosku została przeprowadzona z naruszeniem prawa, gdyż zasadniczym powodem negatywnej oceny było niewykonanie przez wnioskodawcę wezwania Instytucji Wdrażającej o przedłożenie wyceny planowanej do nabycia technologii dokonanej przez uprawnionego rzeczoznawcę. Sąd wskazał jednocześnie, że wystąpiła pewna niespójność między sentencją a uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, bowiem w części uzasadnienia zawierającej wskazania co do dalszego postępowania Sąd uczynił adresatem zaleceń Instytucję Wdrażającą nie zaś Ministra Gospodarki. Stwierdził jednak, że powyższe uchybienie nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyż nie miało ono istotny wpływu na wynik sprawy.
Odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Ministra Gospodarki w dniu 10 marca 2014 r. Został on kolejno przekazany przez Ministra Gospodarki do Departamentu Wdrażania Programów Operacyjnych w dniu 17 marca 2014 r.
(dowód: wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 2165/13 – k. 82-90, 310-314v; pismo z dnia 14 marca 2014 r. – k. 309)
Minister Gospodarki po ponownym rozpoznaniu złożonego przez W. K. protestu uznał go za zasadny w dniu 9 maja 2014 r.
Decyzją Instytucji Zarządzającej z dnia 15 maja 2014 r. wniosek W. K. o dofinansowanie został zatwierdzony do dofinansowania. Szczegółowe informacje na temat warunków i terminu zawarcia umowy o dofinansowanie projektu miały być przekazane przez Bank (...).
(dowód: pismo z dnia 19 maja 2014 r. – k. 92-96, 291-295; pismo z dnia 12 sierpnia 2014 r. – k. 115; rozstrzygnięcie w przedmiocie protestu – k. 303-307)
W promesie premii technologicznej z dnia 16 maja 2014 r. Bank (...) poinformował, że na podstawie wyników weryfikacji merytorycznej wniosku o dofinansowanie dla projektu pt.: Wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji urządzenia (...) dla branży sportowo-rekreacyjnej, podjęta została decyzja o przyznaniu promesy premii technologicznej w kwocie 4 000 000,00 zł. Jednym z warunków wypłaty premii technologicznej było podpisanie przez kredytobiorcę umowy o udzielenie kredytu technologicznego na przedstawioną we wniosku inwestycję, polegającą na wdrożeniu nowej technologii z bankiem kredytującym w terminie do dnia 31 maja 2014 r. w przypadku, gdy kredytobiorca otrzymał promesę kredytu technologicznego. W piśmie tym też określono warunki konieczne do spełnienia celem podpisania umowy o dofinansowanie.
(dowód: promesa premii technologicznej z dnia 16 maja 2014 r. – k. 97-98)
W rezultacie otrzymanej w dniu 22 maja 2014 r. z (...) Banku informacji o konieczności priorytetowego złożenia nowego wniosku o udzielenie kredytu celem ponownego uzyskania promesy kredytowej W. K., z pomocą współpracownika powodowej Spółki – M. C., w dniu 23 maja 2014 r. rozpoczął działanie zmierzające do skompletowania wymaganej dokumentacji, którą złożył w dniu 27 maja 2014 r.
(dowód: korespondencja mailowa – k. 99-105; zeznania świadka W. K. złożone na rozprawie w dniu 3 października 2023 r. – k. 222-223; zeznania świadka M. C. złożone na rozprawie w dniu 3 października 2023 r. – k. 223v-224; pismo z dnia 31 maja 2014 r. – k. 287-288)
(...) Bank nie miał jednak technicznej możliwości rozpoznania ww. wniosku wobec zbyt małej ilości czasu.
(dowód: zeznania świadka W. K. złożone na rozprawie w dniu 3 października 2023 r. – k. 222-223; zeznania świadka K. P.złożone na rozprawie w dniu 3 października 2023 r. – k. 223-223v)
Pismem z dnia 31 maja 2014 r. skierowanym do Banku (...) W. K. wniósł o wydłużenie czasu na podpisanie umowy o udzielenie kredytu technologicznego do dnia 30 czerwca 2014 r., a więc do dnia który został wyznaczony jako dzień na podstawie umowy o dofinansowanie z (...). Zwrócił się jednocześnie z ewentualnym wnioskiem o wskazanie rozwiązania sytuacji w związku z wciąż istniejącym zamiarem realizowania inwestycji w tamach przyznanego dofinansowania oraz podpisania umowy o udzielenie kredytu technologicznego. Podkreślił przy tym, że rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego było znane już w dniu 27 listopada 2013 r.
W odpowiedzi z dnia 10 czerwca 2014 r. Bank (...) poinformował W. K., że termin na podpisanie umowy o kredyt technologiczny, wskazany w promesie premii technologicznej, upłynął z dniem 31 maja 2014 r. i jest to termin wskazany w art. 3 ust. 8 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.), którego Bank nie ma możliwości przedłużenia. Wskazał również, że informacja o zatwierdzeniu przez właściwe instytucje wniosku o dofinansowanie wpłynęła do Banku w dniu 16 maja 2014 r. i tego samego dnia została przygotowana promesa premii technologicznej dla projektu pt.: „Wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji urządzenia (...) dla branży sportowo-rekreacyjnej”. Dodał, że wysłanie skanu podpisanego dokumentu na adres mailowy banku kredytującego oraz adres mailowy wnioskodawcy, wskazany we wniosku o dofinansowanie (expres@expres.pl) również nastąpiło w dniu 16 maja 2014 r., a co za tym idzie Bank bez zbędnej zwłoki wykonał czynności proceduralne, przewidziane w ustawie.
(dowód: pismo z dnia 10 czerwca 2014 r. – k. 286; pismo z dnia 31 maja 2014 r. – k. 287-288; zeznania przedstawiciela powodowej Spółki – I. R. złożone na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2025 r. – k. 552v-553v)
Ze względu na niewystarczający czas na zawarcie umowy kredytu technologicznego W. K. nie pozyskał odpowiednich środków na realizację celu zawartej z powodową Spółką Umowy polegającego na zawarciu Umowy przyrzeczonej. Finalnie więc nie doszło do sprzedaży posiadanej przez Spółkę technologii za ustaloną cenę. Spółka (...) wciąż jest w posiadaniu ww. technologii. Nie prowadziła rozmów negocjacyjnych zmierzających do jej sprzedaży z innymi podmiotami. W 2016 r. technologia utraciła ochronę patentową.
(dowód: zeznania świadka W. K. złożone na rozprawie w dniu 3 października 2023 r. – k. 222-223; zeznania przedstawiciela powodowej Spółki – B. F. złożone na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2025 r. – k. 552v-553v)
Wnioskiem z dnia 14 lipca 2016 r. skierowanym do Ministra Rozwoju Spółka (...) wniosła o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego w celu pozasądowego zakończenia sporu w sprawie o zapłatę odszkodowania w wysokości 7 204 110,00 zł z tytułu szkody wyrządzonej niezgodnym z prawem działaniem Ministra Gospodarki (obecnie Ministra Rozwoju). W piśmie tym Spółka podała, że ze względu na to, iż bezskutecznie upłynął termin na zawarcie umowy przyrzeczonej wobec niespełnienia warunku uzyskania przez kontrahenta Spółki kredytu technologicznego Spółka ta utraciła dochód w wysokości 7 204 110,00 zł., który stanowił cenę ustaloną przez strony umowy przedwstępnej sprzedaży z dnia 28 września 2012 r. Dodała, że po upływie terminu na zawarcie umowy przyrzeczonej rozpoczęli poszukiwania nowego kontrahenta, które jednak okazały się bezskuteczne.
W odpowiedzi z dnia 18 października 2016 r. Minister Rozwoju i Finansów zadeklarował gotowość ze strony Skarbu Państwa do uczestnictwa w procedurze mediacyjnej.
Posiedzenia wstępne oraz wspólne posiedzenie mediacyjne przeprowadzone w dniu 23 marca 2017 r. nie doprowadziły jednak do zawarcia ugody.
(dowód: wniosek o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego przed wniesieniem powództwa do sądu powszechnego o zapłatę – k. 116-123; odpowiedź z dnia 18 października 2016 r. – k. 124; protokół z przebiegu mediacji – k. 125)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych do akt sprawy, a wymienionych w uzasadnieniu dokumentów, którym w całości dał wiarę. Żadna ze stron nie podważała ich autentyczności, a Sąd nie miał podstaw do kwestionowania ich wiarygodności, bądź zawartej w nich treści z urzędu.
Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oparł się również na dowodzie z przesłuchania świadków W. K., K. P., M. C., T. S.oraz przedstawiciela powodowej Spółki – I. R.w zakresie wskazanym w ustalonym stanie faktycznym. W ocenie Sądu zeznania te były szczere i wyczerpujące. Przy ocenie tychże zeznań nie można było jednak pominąć, że częściowo miały one charakter przypuszczeń lub subiektywnych ocen niepopartych konkretnymi faktami ani dowodami. Dlatego też Sąd bazował tylko na tych zeznaniach, które znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Tak zweryfikowany materiał dowody w połączeniu z zawartą w aktach sprawy dokumentacją stworzył pełny i spójny obraz przebiegu procesu ubiegania się o dofinansowanie, a co za tym idzie bezskutecznej realizacji warunków i celu zawartej pomiędzy powódką a W. K. Umowy. To zaś pozwoliło Sądowi na dokonanie rzetelnej oceny skutków braku sprzedaży W. K. technologii posiadanej przez powodową Spółkę, jak również realnych możliwości na jej dalszą sprzedaż innym podmiotom obrotu gospodarczego. To bowiem miało kluczowe znaczenie dla oceny zasadności wywiedzionego powództwa – o czym w dalszej części uzasadnienia wyroku.
Sąd ustalając stan faktyczny nie oparł się na zeznaniach świadka J. K., który nie był w stanie udzielić żadnych informacji co do procesu ubiegania się przez W. K. o udzielenie kredytu technologicznego. Zeznania te więc nie miały znaczenia dla ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia istniejącego pomiędzy stronami sporu.
Sąd natomiast postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 27 maja 2025 r. pominął dowód z zeznań świadków P. Z. oraz A. M. wobec nieposiadania adresów niezbędnych do przesłania im wezwań na rozprawę. Kierowana do nich korespondencją została zwrócona (k. 256-257), zaś zobowiązanie strony pozwanej do podania ostatnich aktualnych danych adresowych ww. osób okazało się bezskuteczne. Tym samym dowód ten był niemożliwy do przeprowadzenia i z tego też względu podlegał pominięciu w oparciu o art. 235 ( 2 ) § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd pominął pozostałe dowody z dokumentów lub kopii dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a nie wskazanych powyżej, jako niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Roszczenie podlegało oddaleniu w całości jako niewykazane co do zasady.
W sprawie niniejszej bezspornym było, że Spółka (...) zawarła w dniu 28 września 2012 r. z W. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) Umowę przedwstępną sprzedaży, której przedmiotem było zobowiązanie stron do zawarcia Umowy sprzedaży kompleksowej produkcji urządzenia do transportu pary nart pod nazwą (...). Warunkiem koniecznym zawarcia Umowy przyrzeczonej było uzyskanie przez kupującego promesy kredytu technologicznego oraz zawarcie umowy kredytu technologicznego w trybie ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007–2013, Oś priorytetowa: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3 „Kredyt technologiczny”.
Bezsporne było również, że procedura merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie premii technologicznej została przeprowadzona wadliwie, albowiem etap ten oparto na błędnym założeniu, iż wnioskodawca zobowiązany był wykazać rynkowy charakter nabywanej technologii poprzez przedłożenie opinii uprawnionego rzeczoznawcy. Okoliczność ta została przesądzona wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1890/13, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II GSK 2165/13, który oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Ministra Gospodarki.
Bezsporne było także, że po ponownym rozpoznaniu protestu W. K., zatwierdzeniu jego wniosku o dofinansowanie i udzieleniu mu w maju 2014 r. przez Bank (...) promesy technologicznej, nie doszło do uzyskania przez niego dodatkowego finansowania, co było spowodowane niewystarczającą ilością czasu na dopełnienie formalności związanych z ponownym uzyskaniem promesy w (...) Banku.
Z powyższych okoliczności, a mianowicie – w ocenie powodowej Spółki – opieszałości Ministra Gospodarki w ponownym rozpoznaniu wywiedzionego przez W. K. protestu, a w konsekwencji przewlekłego rozpoznania jego wniosku o przyznanie premii technologicznej powodowa Spółka upatrywała przyczyn niemożności sfinalizowania transakcji sprzedaży przedmiotowej technologii, a tym samym powstania po jej stronie szkody. Podstawę prawną dochodzonego roszczenia powódka wywodziła więc z art. 417 § 1 k.c., zgodnie z którym za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przesłankami odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa opartej na powołanym przepisie są: bezprawność działania przy wykonywaniu władzy publicznej, szkoda oraz związek przyczynowy pomiędzy tym działaniem a szkodą. Podkreślić przy tym jednakże wypadnie, iż jeżeli szkoda została przez niewydanie decyzji (a do tego sprowadza się twierdzenie powódki iż nie została wydana w przewidzianym w prawie terminie) to zgodnie z art. 417 ( 1) § 3 k.c. żądanie odszkodowania winno być poprzedzone wydaniem prejudykatu w odrębnym postępowaniu w którym zostałoby przesądzone od kiedy należy liczyć termin na rozpoznanie protestu i następnie wydanie decyzji – wydania wyroku NSA, czy doręczenia go z uzasadnieniem. W ocenie Sądu orzekającego termin ten należy liczyć od dnia ogłoszenia wyroku co wynika z literalnej treści § 8 ust 1 Procedury odwoławczej, jak i z faktu, iż wyrok NSA utrzymujący orzeczenie WSA nie zawiera żadnych wytycznych dla organu, skoro utrzymał on wyrok przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania to organ mógł podjąć działania celem rozpoznania protestu na podstawie treści wyroku sądu I instancji, w konsekwencji protest został rozpatrzony po terminie co wpłynęło na późniejsze wydanie decyzji.
Dla przyjęcia odpowiedzialności strony pozwanej powódka winna była więc wykazać kumulatywne spełnienie wszystkich ww. przesłanek. Postępowanie cywilne ma bowiem kontradyktoryjny charakter, czego wyrazem jest przede wszystkim dyspozycja art. 232 k.p.c., określająca obowiązek stron do wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co z kolei jest potwierdzeniem reguły art. 6 k.c., wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu. Zasady art. 6 k.c. i 232 k.p.c. nie określają jedynie zakresu obowiązku zgłaszania dowodów przez strony, ale rozumiane muszą być przede wszystkim i w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z ogólną regułą z art. 6 k.c. i w myśl art. 232 k.p.c., który odpowiada temu przepisowi na gruncie prawa procesowego, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazana zasada oznacza, że strona powodowa składając pozew powinna udowodnić fakty, które świadczą o zasadności powództwa, przy pomocy wszelkich środków dowodowych przewidzianych przez kodeks postępowania cywilnego. Przepis ten jest zatem normą decyzyjną w tym znaczeniu, że przesądza w określonych sytuacjach o sposobie wyrokowania sądu w postaci oddalenia powództwa.
Do takiej też sytuacji doszło w sprawie niniejszej skoro powodowa Spółka zaoferowanym materiałem dowodowym nie zdołała wykazać powstania szkody w jej majątku. Powódka nie przedstawiła żadnych miarodajnych dowodów potwierdzających poniesienie szkody w postaci realnego uszczerbku w jej aktywach bądź utraconych korzyści w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. Szkodę w rozumieniu tego przepisu stanowi różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek, a stanem, jaki by w jego majątku istniał, gdyby to zdarzenie nie nastąpiło (por. wyr. SN z 3.2.1971 r., III CRN 450/70, OSNCP 1971, Nr 11, poz. 205). Szkoda może polegać na zmniejszeniu aktywów lub powiększeniu pasywów poszkodowanego. Wskutek nie przyznania preferencyjnego kredytu kontrahentowi powódki nie doszło do uszczuplenia jej majątku – nadal pozostawała właścicielką patentu i technologii których wartość nie zmieniła się wskutek działań pozwanego. Powódka nie wykazała, ażeby brak sprzedaży technologii na rzecz W. K. doprowadził do definitywnego unicestwienia bądź istotnego ograniczenia możliwości jej zbycia w przyszłości. Nadto, nie udowodniła, aby rynek potencjalnych nabywców tej technologii uległ wyczerpaniu bądź aby technologia utraciła walory użytkowe lub gospodarcze, które czyniłyby ją nieatrakcyjną dla innych podmiotów. Pozostała w ww. zakresie bierna nie przedkładając celem wykazania tychże okoliczności żadnych dowodów. Ograniczyła się natomiast do gołosłownych twierdzeń o bezskuteczności dotychczasowych prób zbycia technologii. To zaś nie może zostać uznane za wystarczające dla wykazania realnego i definitywnego uszczerbku majątkowego. Raz jeszcze wypadnie podkreślić, że powódka po wydani decyzji nadal pozostawała w posiadaniu owej technologii i zachowywała możliwość jej zbycia na rzecz innego podmiotu, a tym samym uzyskania z tego tytułu wynagrodzenia. Brak powodzenia w działaniach handlowych nie obciąża pozwanego i nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowo skutkowym z jego działaniami.
Powyższe prowadzi do wniosku, że powódka nie sprostała obowiązkowi dowodowemu w zakresie wykazania istnienia szkody, a bierność dowodowa w tym zakresie uniemożliwia przyjęcie, że doszło do rzeczywistego, wymiernego i nieodwracalnego uszczerbku w jej majątku.
Podkreślić wypadnie, iż strony zawarły umowę w końcowym okresie Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 – 13 i zdawały sobie sprawę z ograniczeń czasowych zeń wynikających, wskazują na to postanowienia umowy zobowiązujące do niezwłocznego działania (§4 umowy) czy zawarte w niej terminy. Zdawały też sobie sprawę z okoliczności, iż uzyskanie kredytu technologicznego stanowiącego zawierającego w sobie premie technologiczna nie jest zdarzeniem pewnym. Mimo tego powódka nie podejmowała żadnych działań ani by zabezpieczyć patent na kolejne okresy, ani by znaleźć innego inwestora, zaś W. K. nie podjął działań by otrzymać promesę od Banku przed wydaniem pozytywnej decyzji co umożliwiłoby otrzymanie kredytu technologicznego. Wobec powyższego w ocenie Sądu powódka nie wykazała także związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy działaniami pozwanego, a nieotrzymaniem kredytu technologicznego przez W. K., jak i niezbyciem technologii przez nią za wskazana w pozwie cenę.
W konsekwencji, wobec niewykazania jednej z koniecznych przesłanek odpowiedzialności deliktowej, tj. szkody, roszczenie powodowej Spółki podlegało oddaleniu w całości jako nieudowodnione co do zasady, bez potrzeby szczegółowego badania pozostałych przesłanek odpowiedzialności pozwanego Skarbu Państwa. O tym też Sąd orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku.
Biorąc zaś pod uwagę wynik niniejszego postępowania, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu określoną w art. 98 § 1 k.p.c., kosztami postępowania należało w całości obciążyć powodową Spółkę, jako stronę przegrywającą. Na rzecz pozwanego Skarbu Państwa należało więc zasądzić zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 25 000,00 zł obliczonych w oparciu o § 2 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Od kwoty tej zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie na podstawie art. 98 §1 1 k.p.c.
Co istotne, stosownie do art. 32 ust. 3 ustawy z 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1192) ww. koszty zasądzono na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej.
Tym samym, Sąd – w punkcie 2. sentencji wyroku – zasądził od powodowej Spółki na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego kwotę 25 000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie wynikającymi z art. 98 §1 1 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak na wstępie.
sędzia Piotr Królikowski