Wyrok SN z 28 listopada 2012, sygn. V KK 316/12
Data orzeczenia
28 listopada 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Rafał Malarski
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 listopada 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski (przewodniczący)
SSN Józef Dołhy
SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca)
Protokolant Barbara Kobrzyńska
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga,
w sprawie K. S.
skazanego z art. 60 ust.1 ustawy z dn. 20 marca 2009r., o bezpieczeństwie imprez
masowych oraz z art. 257 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 28 listopada 2012 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego
od wyroku Sądu Rejonowego w D.
z dnia 16 marca 2012 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi
Rejonowemu w D. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
K. S. został oskarżony o to, że;
I) w dniu 20 sierpnia 2011 r. w B. w czasie trwania imprezy sportowej –
meczu piłki nożnej rozgrywanego pomiędzy drużynami /…/ wdarł się na teren,
na którym rozgrywane były zawody sportowe – na murawę boiska to jest o
2
czyn z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez
masowych,
II) w dniu 20 sierpnia 2011 r. w B. publicznie znieważył grupę ludności z
powodu jej przynależności wyznaniowej w ten sposób, że podczas meczu piłki
nożnej rozgrywanego pomiędzy drużynami /…/ wykrzykiwał słowa „Jude
Raus”, to jest o czyn z art. 257 k.k.
Wyrokiem z dnia 16 marca 2012r. Sąd Rejonowy w D.:
I. oskarżonego K. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu
czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z
art. 60 ust. 1 Ustawy z dnia 20 marca 2009 roku o Bezpieczeństwie Imprez
Masowych i za to na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009
roku o Bezpieczeństwie Imprez Masowych wymierza mu karę 6 (sześciu)
miesięcy pozbawienia wolności;
II. na podstawie art.69 § 1 i 2 k.k. i art.70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie
orzeczonej w punkcie I części dyspozytywnej wyroku wobec oskarżonego K.
S. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby
wynoszący 2 (dwa) lata;
III. oskarżonego K. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu
czynu opisanego w punkcie II. części wstępnej wyroku tj. występku z art. 257
k.k. i za to na podstawie art. 257 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy
pozbawienia wolności;
IV. na podstawie art.69 § 1 i 2 k.k. i art.70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie
orzeczonej w punkcie III części dyspozytywnej wyroku wobec oskarżonego K.
S. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby
wynoszący 2 (dwa) lata;
V. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec
oskarżonego K. S. w punkcie I. i III. części dyspozytywnej wyroku kary
pozbawienia wolności łączy i wymierza karę łączną 10 (dziesięciu) miesięcy
pozbawienia wolności;
VI. na podstawie art.69 § 1 i 2 k.k. i art.70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie
orzeczonej wobec oskarżonego K. S. kary łącznej pozbawienia wolności
warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa);
VII. na podstawie art. 39 pkt 2c k.k. w zw. z art. 41b k.k. i art. 66 ustawy z
dnia 20 marca 2009 roku o bezpieczeństwie imprez masowych orzeka wobec
3
oskarżonego K. S. środek karny w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe
na okres 1 (jednego) roku, połączonego z obowiązkiem osobistego
stawiennictwa w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na
miejsce zamieszkania osoby skazanej Komendanta Powiatowego Policji w
czasie trwania meczów piłki nożnej na terenie powiatu dzierżoniowskiego
przez drużynę seniorów klubu piłkarskiego „B." oraz przez I drużynę seniorów
Miejskiego Zakładowego Klubu Sportowego /…/;
VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej
pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres jego zatrzymania w dniu 25
sierpnia 2011 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia
wolności odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;
IX. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego K. S. na rzecz
Skarbu Państwa z tytułu wydatków kwotę 90 złotych, a na podstawie art. 2
ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych
wymierza opłatę w kwocie 180 złotych.
Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w
całości na niekorzyść oskarżonego. Zarzucił on temu wyrokowi rażące i
mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego
procesowego, a mianowicie art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k.,
polegające na uwzględnieniu wadliwie sformułowanego wniosku prokuratora o
wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i orzeczeniu
wobec oskarżonego K. S., za popełnienie przestępstw określonych w art. 60
ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych
(Dz. U. Nr 62, poz. 504, z późn. zm.) i w art. 257 k.k., uzgodnionego z nim
środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe, w następstwie
czego doszło do rażącego naruszenia przepisu praw materialnego – art. 43 §
1 k.k. bowiem uzgodniony zakaz został orzeczony na okres 1 roku, to jest
poniżej dolnej ustawowej granicy na jaki powyższy środek karny może być
orzeczony.
Stawiając powyższe zarzuty Prokurator Generalny wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego
rozpoznania
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
4
Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna i jako taka
zasługuje na uwzględnienie. Orzekając wobec K. S. środek karny w postaci zakazu
wstępu na imprezę masową na okres jednego roku, Sąd Rejonowy postąpił wbrew
uregulowaniu zawartemu w art. 43 § 1 k.k., zgodnie z którym zakaz ten orzeka się
w granicach od lat dwóch do sześciu. Ponieważ wniosek o wymierzenie środka
karnego w wymiarze jednego roku był przedmiotem uzgodnienia, o którym mowa w
art. 335 § 1 k.p.k., zawartego pomiędzy prokuratorem a oskarżonym, Sąd
Rejonowy nie był władny zaakceptować go w takim kształcie. Powinnością Sądu w
takim przypadku było zwrócenie uwagi stron na wadę prawną ich konsensualnej
propozycji rozstrzygnięcia, celem ewentualnego dokonania akceptowalnych przez
obie strony zmian, odpowiadających prawu materialnemu, a w przypadku
niemożności osiągnięcia takiego konsensusu- skierowanie sprawy do rozpoznania
na zasadach ogólnych (art. 343 § 7 k.p.k.). Sąd nie może bowiem zaakceptować
wniosku prokuratora, który przekracza granice określone prawem materialnym (por.
Lech K. Paprzycki- Komentarz aktualizowany do art. 343 Kodeksu postępowania
karnego, LEX/el., 2012; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2007r. sygn. akt
III KK 478/06, OSNwSK 2007r., z. 1 poz. 405).
Na marginesie tylko, Sąd Najwyższy zwraca uwagę na zbędność niektórych
rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym kasacją wyroku Sądu Rejonowego, a
dotyczących warunkowego zawieszenia kar jednostkowych (pkt. II i IV wyroku) przy
jednoczesnym orzeczeniu warunkowo zawieszonej kary łącznej, jak również
związanych z zaliczeniem okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet
tego rodzaju kary (pkt. VIII wyroku).
W wypadku wymierzania kary łącznej, orzekanej za pozostające w zbiegu
realnym i sądzone w tym samym postępowaniu przestępstwa, warunkowe
zawieszenie wykonania kary, określone w art. 69 k.k., sąd powinien stosować
bowiem co do kary łącznej, nie zaś co do poszczególnych kar za zbiegające się
przestępstwa. W tym ostatnim wypadku warunkowe zawieszenie wykonania kary
łącznej oznacza jednak - implicite - iż sąd zastosował instytucję warunkowego
zawieszenia wykonania także do poszczególnych kar jednostkowych,
wymierzonych za zbiegające się przestępstwa (por. uchwała Sądu Najwyższego z
dnia 21 listopada 2011r., sygn. I KZP 14/01, OSNKW z 2002r. z.1-2, poz.1;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2006r. sygn. WK 19/06,
OSNwSK z 2006r. z.1 poz.1578).
5
Z kolei bezprzedmiotowym zabiegiem jest zaliczanie w wyroku okresu
rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet kary orzeczonej z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania. Takie zaliczenie znajduje bowiem sens dopiero
wtedy, gdy kara taka zostaje zarządzona (por. na ten temat Kodeks karny. Część
ogólna. Komentarz pod red. J. Giezka, komentarz do art. 63 Kodeksu karnego, LEX
2012).
Z powyższych względów, podzielając zasadność kasacji wniesionej przez
Prokuratora Generalnego, zaskarżony wyrok należało uchylić.