Wyrok z 1 października 2025, sygn. I C 977/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 października 2025 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSO Rafał Szurka
Protokolant:	protokolant sądowy Marzena Bożyk

po rozpoznaniu w dniu 22 września 2025 r. w Bydgoszczy

na rozprawie

sprawy z powództwa J. L.

przeciwko T. (...) w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 12.035,36 Euro (dwanaście tysięcy trzydzieści pięć 36/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 listopada 2022 roku do dnia zapłaty,

2.  oddala powództwo w pozostałej części,

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.506,95 złotych (trzy tysiące pięćset sześć 95/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu,

4.  nakazuje pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Bydgoszczy kwotę 1.980,66 złotych (jeden tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt 66/100) tytułem zwrotu kosztów sądowych,

5.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Bydgoszczy kwotę 1.620,54 złotych (jeden tysiąc sześćset dwadzieścia 54/100) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 977/23

UZASADNIENIE

Powód, J. L., wniósł o zasądzenie od pozwanego, T. T. z siedzibą w W., kwoty 26.422,40 euro, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 11 listopada 2022 roku, w tym:

a)  kwotę 21.474,85 euro tytułem naprawienia szkody w postaci uszkodzenia pojazdu w kolizji z 27 sierpnia 2022 roku,

b)  kwotę 2.700 euro tytułem utraty wartości handlowej pojazdu,

c)  kwotę 2.247,55 euro tytułem zwrotu kosztów uzyskania prywatnej opinii technicznej.

Powód wniósł również o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 27 sierpnia 2022 roku doszło do zdarzenia drogowego, z udziałem pojazdu powoda, w wyniku którego został uszkodzony jego pojazd, po zgłoszeniu szkody pozwany odmówił wypłaty odszkodowania podnosząc, iż nie doszło do zdarzenia we wskazywanych przez powoda okolicznościach. W tym zakresie powód zlecił sporządzenie prywatnej opinii, która nie przekonała pozwanego. Zdaniem powoda, powinien on uzyskać zwrot kosztów naprawy pojazdu według cen i kosztów z terenu Niemiec, z uwagi na obywatelstwo niemieckie powoda i miejsce rejestracji pojazdu, ponadto wskazano na utratę wartości handlowej pojazdu w ramach rekompensaty z art. 361 § 2 kc, wreszcie zwrot kosztów zlecenia wykonania prywatnej opinii przez rzeczoznawcę niemieckiego, która była konieczna w celu wykazania swoich roszczeń.

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów procesu. Zakwestionował roszczenie powoda co do zasady, albowiem po weryfikacji okoliczności zdarzenia, zdaniem pozwanego, nie mogło dojść do uszkodzenia pojazdu powoda w deklarowanych przez niego okolicznościach.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 27 sierpnia 2022 roku w B. na drodze do O. doszło do zdarzenia drogowego, wskutek którego uszkodzony został pojazd marki K. (...) o nr. rej. (...) należący do powoda, J. L. (dalej: pojazd). Sprawcą zdarzenia i szkody był kierujący autem marki (...) J. G., który nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu z prawego na lewy i doprowadził do zderzenia bocznego z jadącym lewym pasem ruchu pojazdem powoda. Wskutek zdarzenia doszło do uszkodzenia w pojeździe powoda w zakresie zderzaka przedniego, prawego błotnika, prawych drzwi przednich, lusterka zewnętrznego prawego, maski silnika, reflektora prawego oraz prawego koła. Wskazane uszkodzenia mogły powstać w okolicznościach deklarowanych przez uczestników zdarzenia, albowiem uszkodzenia samochodu marki (...), tj. parametry geometryczne oraz postać wskazują na ich zaistnienie podczas zderzenia bocznego z samochodem marki (...). Nie ma podstaw do kwestionowania zgodności uszkodzeń pojazdu powoda ze wskazanymi strefami uszkodzeń występującymi w samochodzie sprawcy szkody.

/dowód: zeznania świadka J. G. - k. 88-88v akt i k. 90 akt od 00:04:11 do 00:17:11, zeznania powoda - k. 88v-89 akt i k. 90 akt od 00:19:48 do 00:44:03, notatka policyjna - k. 80 akt, pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych oraz techniki samochodowej P. A. z dnia 22 kwietnia 2024 roku - k. 105-121 akt, pisemna opinia uzupełniająca biegłego z dnia 12 lipca 2024 roku - k. 142-146 akt, pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego S. S. z dnia 2 lutego 2025 roku i z dnia 22 kwietnia 2025 roku - k. 184 i 198 akt/

W chwili zdarzenia sprawca szkody posiadał ważne ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego. Powód zgłosił szkodę pozwanemu, który wszczął postępowanie likwidacyjne. W dniu 10 listopada 2022 roku pozwany odmówił wypłaty odszkodowania, kwestionując szkodę w związku z tym zdarzeniem, opisanym przez powoda.

/ okoliczności bezsporne/

Koszt naprawy uszkodzonego pojazdu przy zastosowaniu oryginalnych części zamiennych oraz cen i usług obowiązujących w autoryzowanych stacjach obsługi na terenie Niemiec w miejscu zamieszkania powoda i eksploatacji pojazdu wyniósł 9.787,81 euro.

/ dowód: pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych oraz techniki samochodowej P. A. z dnia 22 kwietnia 2024 roku - k. 105-121 akt, pisemna opinia uzupełniająca biegłego z dnia 12 lipca 2024 roku - k. 142-146 akt, pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego S. S. z dnia 2 lutego 2025 roku i z dnia 22 kwietnia 2025 roku - k. 184 i 198 akt/

Powód, celem ustalenia zasadności i wysokości należnego odszkodowania, zlecił sporządzenie prywatnej opinii technicznej rzeczoznawcy niemieckiemu. Koszt jej uzyskania wyniósł 2.247,55 euro.

/ dowód: rachunek (...) - k. 11-12 akt/

Opinia prywatna sporządzona na zlecenie powoda została wykorzystana w toku procesu przez biegłego sądowego w sprawie.

/ dowód: treść pisemnej opini biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych oraz techniki samochodowej P. A. z dnia 22 kwietnia 2024 roku - k. 105-121 akt/

Pismem z dnia 29 września 2022 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 26.422,40 euro, wyznaczając 30-dniowy termin na zapłatę.

/ dowód: wezwanie do zapłaty - k. 42-44 akt/

Powyższy stan faktyczny w sprawie ustalony został w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z przywołanych wyżej dokumentów, zeznania świadka J. G., zeznania powoda oraz opinie biegłych sądowych.

Dowody z dokumentów, które legły u podstaw ustaleń faktycznych, Sąd uznał za autentyczne, a w konsekwencji za wiarygodne, żadna ze stron nie kwestionowała ich treści i formy.

Zeznania świadka oraz powoda obdarzono walorem wiarygodności, bowiem były logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełniały i potwierdzały, pozwany nie zdołał skutecznie procesowo zakwestionować ich treści.

Pisemne opinie biegłych sądowych są jasne, precyzyjne i rzeczowe, zostały sporządzone w oparciu o dostępną i aktualną wiedzę techniczną, w badanej dziedzinie, w tym o dostępne narzędzia, służące biegłemu do ustaleń. Do pisemnej głównej opinii biegłego P. A. strony wniosły zastrzeżenia, do których biegły wyczerpująco odniósł się w opinii uzupełniającej. Jednocześnie, na wniosek powoda, Sąd dopuścił dowód z opinii innego biegłego w badanej dziedzinie, który w pełnym zakresie potwierdził ustalenia poprzedniego biegłego. Podnieść należy, że treść pism biegłego S. S. ma walor opinii sądowych, albowiem w sytuacji powielenia dotychczasowych ustaleń, nie ma potrzeby aby biegły inny, jeszcze raz i od początku, przedstawił cały tok rozumowania i czynności, co zresztą miałoby wpływ na koszty tej opinii, a przede wszystkim na termin sporządzenia takiej opinii. Skoro ten biegły, po przeanalizowaniu stanu faktycznego i danych w sprawie, doszedł do takich samych wniosków, jak poprzedni biegły, jest to wystarczające dla Sądu do uznania wiarygodności takiej opinii. Zarzuty powoda w tym zakresie odnosiły się głównie do formy tej drugiej opinii, i nie były one uzasadnione. Powód w dalszym ciągu kwestionował sporządzoną opinię, wobec czego Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego S. S.. Biegły stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza trafność analiz i wniosków poczynionych przez biegłego P. A., co tylko wzmacnia wartość merytoryczną opinii.

Pomimo sporządzenia dwóch opinii w sprawie, powód wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego biegłego sądowego. Takie stanowisko strony uznać należało jako zmierzające do przedłużenia postępowania, wobec jasnych i stanowczych opinii biegłych sądowych, i zmierzało także do nieuzasadnionej polemiki strony niezadowolonej z treści opinii. Wskazać należy, że z opinii biegłego sądowego P. A. (k. 115v – s. 22v opinii) w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, iż koszt naprawy pojazdu obliczono właśnie przy zastosowaniu części oryginalnych z logo producenta pojazdu i dla warunków naprawy na rynku niemieckim, tj. rynku lokalnego dla poszkodowanego w zdarzeniu powoda, o co wnosił sam powód. Z tych względów Sąd pominął wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii jeszcze innego biegłego, jako nieuzasadniony, zmierzający do przedłużenia postępowania i do wykazania faktów, które zostały już przez Sąd ustalone, jak wyżej.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Pozwany zakwestionował odpowiedzialność sprawcy za zdarzenie drogowe, a w konsekwencji swoją odpowiedzialność z tytułu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, w pełnym zakresie.

Odpowiedzialność ubezpieczyciela uwarunkowana jest odpowiedzialnością sprawcy zdarzenia – strony umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Stosownie do treści § 4 powołanego przepisu, uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

W myśl art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2022 roku, poz. 621 ze zm.; dalej: ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych), z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ust. 1 zdanie 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Stosownie do treści art. 436 § 2 zdanie 1 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. W myśl art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że sprawcą zdarzenia, do którego doszło w dniu 27 sierpnia 2022 roku, był J. G.. Kierujący autem J. G. nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu z prawego na lewy i doprowadził do zderzenia bocznego z jadącym lewym pasem ruchu pojazdem. Jednocześnie, w chwili zdarzenia sprawca szkody posiadał ważne ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że spełnione zostały przesłanki odpowiedzialności sprawcy – strony umowy ubezpieczenia zawartej z pozwanym, określone w art. 436 § 2 zdanie 1 k.c. w związku z art. 415 k.c. W konsekwencji, podstawę prawną odpowiedzialności pozwanego stanowiły art. 822 § 1 i 4 k.c. w związku z art. 34 ust. 1 i art. 19 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych.

W następnej kolejności należało ustalić wysokość odszkodowania za szkodę w oparciu o zakres uszkodzenia pojazdu. Zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Stosownie zaś do treści § 2 powołanego przepisu, w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Mając na uwadze treść opinii biegłych sądowych należało przyjąć, że odszkodowanie z tytułu naprawienia szkody w postaci uszkodzenia pojazdu to kwota 9.787,81 euro. Biegli dokonali wyceny przy zastosowaniu oryginalnych części zamiennych oraz cen i usług obowiązujących w autoryzowanych stacjach obsługi na terenie Niemiec w miejscu zamieszkania powoda i eksploatacji pojazdu. Jednocześnie biegli potwierdzili pełen zakres uszkodzenia pojazdu powoda, w oparciu o który należało wyliczyć wartość szkody. W związku z tym podnieść należy, że faktycznie w zdarzeniu doszło do uszkodzenia pojazdu powoda w zakresie uszkodzeń, opisanych w opinii biegłego, zatem twierdzenia pozwanego odmienne w tym zakresie, nie zostały potwierdzone. Po drugie, brak jest podstaw do przyjęcia innego, dalszego zakresu uszkodzeń, powód tego nie wykazał i nie mógł w ocenie Sądu wykazać, bowiem ustalone są jedynymi uszkodzeniami w wyniku zdarzenia. Po trzecie, sam koszt szkody został wyliczony prawidłowo, m.in. w oparciu o te podstawy, na które powoływał się sam powód.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 822 § 1 i 4 k.c. w związku z art. 34 ust. 1 i art. 19 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych w związku z art. 436 § 2 zdanie 1 k.c. w związku z art. 415 k.c. i art. 361 § 1 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 9.787,81 euro tytułem naprawienia szkody w postaci uszkodzenia pojazdu. Powód nie wykazał procesowo, aby wysokość odszkodowania z tego tytułu powinna wynieść aż 21.474,85 euro. W konsekwencji, roszczenie o naprawienie szkody w postaci uszkodzenia pojazdu powyższej kwoty 9.787,81 euro należało oddalić na podstawie art. 6 k.c. w związku z art. 361 k.c.

Powód jednocześnie dochodził również kwoty 2.700 złotych tytułem zwrotu wartości handlowej pojazdu, tj. różnicy między jego wartością przed uszkodzeniem i po naprawie. Roszczenie takie jest usprawiedliwione co do zasady, bowiem z art. 361 k.c. wynika zasada pełnej kompensacji szkody. Powód nie wykazał natomiast wysokości tego roszczenia. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W myśl art. 232 zdanie 1 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Z powołanych przepisów wynika, że strona, która nie przedłożyła wystarczających dowód na poparcie swych twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia, jeżeli ciężar dowodu co do tych okoliczności spoczywał na niej. Ciężar udowodnienia wysokości roszczenia spoczywał na powodzie, lecz nie przedłożył on wystarczających dowodów na wykazanie tej okoliczności, w szczególności nie wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wartości pojazdu przed i po naprawie w związku z przedmiotowym zdarzeniem. W tym stanie rzeczy, roszczenie o zapłatę kwoty 2.700 złotych tytułem zwrotu wartości handlowej pojazdu należało oddalić na podstawie art. 361 k.c. w związku z art. 6 k.c.

Natomiast roszczenie o zapłatę dodatkowej kwoty 2.247,55 euro zostało wykazane co do zasady i wysokości. Poszkodowanemu przysługuje od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej zwrot kosztów tzw. prywatnej opinii (ekspertyzy) rzeczoznawcy, jeżeli jej sporządzenie było niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania (zob. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2019 roku, III CZP 99/18, OSNC 2020, nr 2, poz. 13). W ocenie Sądu, sporządzenie przez powoda prywatnej opinii technicznej było konieczne dla ustalenia zasadności i wysokości należnego odszkodowania, tym bardziej że pozwany odmówił wypłaty jakiejkolwiek części odszkodowania i zakwestionował swoją odpowiedzialność. Nadto, sporządzona opinia okazała się przydatna dla ustaleń poczynionych przez biegłych sądowych w niniejszej sprawie i stanowiła także przedmiot jego ustaleń w sprawie.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 822 § 1 i 4 k.c. w związku z art. 34 ust. 1 i art. 19 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych w związku z art. 436 § 2 zdanie 1 k.c. w związku z art. 415 k.c. oraz art. 361 § 1 k.c. ostatecznie zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 12.035,36 euro (punkt 1 wyroku).

O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. w związku z art. 817 § 1 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Pozwany powinien spełnić świadczenie w terminie 30 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, które nastąpiło pismem powoda z 29 września 2022 roku. Powód dochodził odsetek ustawowych za opóźnienie od 11 listopada 2022 roku, a więc jego żądanie było uzasadnione.

W pozostałej części Sąd powództwo oddalił, jako nieuzasadnione (punkt 2 wyroku).

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 100 zdanie 1 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 zdanie 1 k.p.c., poprzez dokonanie stosunkowego ich rozdzielenia z uwagi na stopień uwzględnienia powództwa w 45 %. Powód poniósł koszty procesu w wysokości łącznej 14.414 złotych, w tym 5.980 złotych opłaty sądowej od pozwu (art. 13 ust. 2 u.k.s.c.), 5.400 złotych wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w stawce minimalnej, 34 złotych opłat skarbowych od pełnomocnictw, i 3.000 złotych zaliczki na biegłego sądowego. Pozwany poniósł koszty procesu w wysokości 5.417 złotych, w tym 5.400 złotych wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w stawce minimalnej, i 17 złotych opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wynagrodzenie pełnomocników stron obliczono w wysokości stawki minimalnej na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Powód wygrał proces w 45 % (12.035,36 euro / 26.422,40 euro), a więc należał mu się zwrot kosztów procesu w wysokości 6.486,30 złotych (14.414 złotych x 45 %). Pozwany wygrał proces w 55 %, a zatem należał mu się zwrot kosztów procesu w wysokości 2.979,35 złotych (5.417 złotych x 55 %). Sąd dokonał stosunkowego rozliczenia kosztów (6.486,30 złotych – 2.979,35 złotych) i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3 506,95 złotych (punkt 3 wyroku). O odsetkach od kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Koszt opinii biegłych wyniósł łącznie kwotę 6.601,40 złotych i do kwoty 3.000 złotych został pokryty z zaliczek uiszczony przez powoda. Do rozliczenia pozostała zatem kwota 3.601,40 złotych. Zgodnie z art. 113 ust. 1 u.k.s.c. kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Pozwany przegrał proces w 45 %, zaś powód w 55 %, zatem Sąd na podstawie art. 113 ust. 2 u.k.s.c. w zw. z art. 100 zdanie 1 k.p.c. nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Bydgoszczy kwotę 1.620,63 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. W myśl art. 113 ust. 2 pkt 1 u.k.s.c. koszty nieobciążające przeciwnika sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji nakazuje ściągnąć z roszczenia zasądzonego na rzecz strony, której czynność spowodowała ich powstanie. Pozwany był zobowiązany do uiszczenia kwoty 1.620,63 złotych tytułem kosztów sądowych, a więc pozostałą należało obciążyć powoda. Sąd zatem nakazał ich pobranie na podstawie art. 113 ust. 2 u.k.s.c. w zw. z art. 100 zdanie 1 k.p.c. od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Bydgoszczy w kwocie 1.980,66 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych (punkty 4 i 5 wyroku).