Wyrok z 15 października 2025, sygn. VII Ka 639/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 639/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kętrzynie z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 232/24

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego T. B. (1)

☐ oskarżony

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

1/ obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., mające istotny wpływ na wydane orzeczenie, poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w toku postępowania, co w efekcie doprowadziło do skazania T. B. (1) za zarzucany mu czyn, mimo braku dowodów winy, a mianowicie:

a/ wyjaśnienie wszelkich wątpliwości istniejących w sprawie na niekorzyść oskarżonego, mimo że nie zdołano wykazać, że w feralnym dniu oskarżony był rzeczywiście odpowiedzialny za uszkodzenie ciała pokrzywdzonego i że zachował się w opisywany przez niego sposób,

b/nieuwzględnienie stanowiska oskarżonego, który od początku postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, opisując szczegółowo wzajemne relacje z pokrzywdzonym,

c/ oparcie ustalonego stanu faktycznego na zeznaniach pokrzywdzonego A. K. (1) i świadków A. K. (2), T. K., R. K., M. K. i wyciągnięcie z nich niewłaściwych wniosków; w/w pozostają z oskarżonym i jego rodziną w głębokim konflikcie, nadto rodzina pokrzywdzonego nie widziała całego zdarzenia i powiela jedynie przekaz ustny pokrzywdzonego, przez co zeznania w/w świadków należy traktować z dużą dozą ostrożności,

d/pominięcie zeznań świadka M. (...) i wynikających z nich wątpliwości co do okoliczności przebiegu zdarzenia opisywanego przez pokrzywdzonego w podany przez niego sposób,

e/ pominięcie zeznań świadków A. K. (3) i Z. K., których zeznania potwierdzają fakt istnienia między rodzinami pokrzywdzonego i oskarżonego konfliktu, świadkowie nie dostrzegli żadnych obrażeń na ciele pokrzywdzonego po zdarzeniu wskazując jednocześnie na agresywne i nieuzasadnione zachowania ze strony pokrzywdzonego, który ich wyzywał i groził, f/ pominięcie, że funkcjonariusze policji którzy stawili się na interwencji tj. J. S. i G. L. (1) wskazywali, że nie wyczuli od oskarżonego żadnego zapachu alkoholu, jak też że na miejscu zdarzenia było ogólnie dość ciemno, co utrudniało obserwację, a co pozwala twierdzić, że zeznania świadków - rodziny pokrzywdzonego i A. K. (1) w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie,

2/ obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 201 k.pk. w zw. art. 170§3 i 5 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o wezwanie na termin rozprawy biegłego z zakresu medycyny sądowo-lekarskiej w celu złożenia ustnej opinii uzupełniającej, zgodnie z zasadą bezpośredniości, w sytuacji, gdy opinia jest niepełna i niejasna; nie wyjaśnia wszelkich okoliczności sprawy; biegły winien zatem wypowiedzieć się zgodnie z tezą sformułowaną przez obrońcę na rozprawie w dniu 17 czerwca 2025 roku; nadto zgodnie z art. art. 170 §la k.k. nie można oddalić wniosku dowodowego na podstawie §1 pkt 5 lub 6, jeżeli okoliczność, która ma zostać udowodniona, ma istotne znaczenie dla ustalenia, czy został popełniony czyn zabroniony, czy stanowi on przestępstwo i jakie,

co w konsekwencji doprowadziło do

3/ błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 157 §2 k.k., gdy szczegółowa i uważna analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala uznać za zasadne ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego co do zasady nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim podzielić należało stanowisko Sądu Rejonowego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie, przy zachowaniu reguł art. 7 k.p.k., stan faktyczny pozwalały na uznanie sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów. Zaznaczyć zatem należy, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności stanu faktycznego, jak również winy oskarżonego. Tym samym analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego uznaniem winy oskarżonego. Tym samym ustalenia faktyczne w zakresie przyjętego zachowania oskarżonego nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem. Tym samym nie może być uznany za trafny zarzut obrazy art. 7 k.p.k. albowiem jest on tylko wtedy skuteczny gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszył wskazane zasady.

Mając powyższe na uwadze nie sposób dopatrzeć się uchybień procesowych w zakresie oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Rejonowy. W tym stanie rzeczy podnieść należy, że argumentacja zaprezentowana w apelacji stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wywodami Sądu Rejonowego i jest oparta na nieobiektywnej ocenie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, a ponadto nie zawiera w istocie żadnego twierdzenia, które byłoby w stanie skutecznie podważyć trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji i z tej też przyczyny nie mogły doprowadzić do wzruszenia wyroku. Pamiętać w tym miejscu należy, że Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonego, kieruje się własnym, wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochroną art. 7 k.p.k., dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie Rw 618/74, OSNKW 3-4/1975, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie WRN 149/90, OSNKW 7-99/991, poz. 41, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie II KRN 199/95, OSN PiPr 10/1996, poz. 10), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

Podzielić zatem należało stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie nie dania wiary tym wyjaśnieniom oskarżonego, w których negował, że spowodował obrażenia u pokrzywdzonego. Na aprobatę tym samym zasługuje wskazanie przez Sąd I instancji szeregu okoliczności wykluczających wiarygodność oskarżonego w tym zakresie.

Wskazać bowiem należy, że w przeciwieństwie do T. B. pokrzywdzony A. K. (1) w swoich zeznaniach konsekwentnie i logicznie wskazywał, że oskarżony w dniu 29 lipca 2023 r. w P. w godzinach wieczornych podszedł do niego z pretensjami o zbyt głośną pracę maszyn rolniczych i następnie podciął mu nogi powodując wywrócenie się na ziemię, a gdy wstał otrzymał cios z główki w twarz powodujący opisane w zarzucie obrażenia ciała. Prawidłowo przy tym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że w trakcie pierwszego zeznania w dniu 18.08.2023r. A. K. opisał, że po podstawieniu mu nogi przez T. B. (1) upadł, a gdy wstał „na równe nogi” oskarżony podszedł i uderzył go z główki w nos i podobnie zeznał na rozprawie głównej: po podstawieniu nogi przez sprawcę upadł, a gdy wstawał otrzymał cios w twarz głową sąsiada, przy czym nie wskazał, w którym stadium „wstawania” otrzymał uderzenie; w tym zakresie zgodzić się należało z argumentacją Sądu I instancji, że cios padł w końcowym i właściwie ostatnim stadium „wstawania”, mianowicie, gdy już tę czynność akurat zakończył a powyższemu w żaden sposób nie przeczy różnica w wzroście stron.

Co istotnie, bezpośrednim świadkiem takiego zachowania był jego ojciec R. K. – k. 45. Ponadto informacje o zachowaniu oskarżonego w bardzo szybki sposób dotarły do przebywających w pobliżu na terenie gospodarstwa (...) oraz przebywającej w sąsiednim R. M. K.. Zauważyć przy tym należy, ż pokrzywdzony sfotografował się z doznanymi obrażenia i zdjęcie wysłał bratu T. K. oraz siostrze i żonie – k. 54-62.

Nie bez znaczenia jest i to, że obrażenia u pokrzywdzonego widzieli przybyli niedługo potem na miejsce policjanci – porównaj zeznania G. L. k. 82. Ten ostatni oraz funkcjonariusz G. G. zostali wezwani przez oskarżonego na okoliczność zakłócania ciszy nocnej przez odgłosy pracujących maszyn rolniczych w gospodarstwie rodziny K.. Wreszcie w dniu 31 lipca 2023 r. pokrzywdzony wykonał obdukcję lekarską opisującą doznane od oskarżonego obrażenia, a w dniu 2 sierpnia 2023 r. o spowodowaniu u niego obrażeń przez T. B. (1) pokrzywdzony powiadomił prokuraturę – k. 6-9.

W zakresie opinii lekarskiej, to wskazuje ona na doznane przez pokrzywdzonego obrażenia i mechanizm ich powstania – k. 89.

Odnośnie do zeznań A. K. (3) i Z. K., to prawidłowo w uzasadnieniu zauważono, iż nie dotyczą one zarzutu w skazanego w prywatnym akcie oskarżenia. Natomiast co do twierdzeń M. D., to zasadnie Sąd I instancji wskazał, że na podstawie jego zeznań nie można budować stanu faktycznego w sprawie – porównaj k. 153 odw.

Wniosek

o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W związku z uznaniem za niezasadne zarzutów podniesionych w apelacji w zakresie kwestii zawinienia oskarżonego nie można było przychylić się do sformułowanych w apelacji wniosków.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Kętrzynie II Wydziału Karnego z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 232/24

I zmieniono w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięć z pkt I sentencji na podstawie art. 66§1 kk i art.67§1i3 kk postępowanie co do oskarżonego T. B. (1) warunkowo umorzono na okres roku tytułem próby i zasądzono od niego na rzecz pokrzywdzonego A. K. (1) nawiązkę w kwocie 2000zł,

II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach zmiany

Pomimo nieuwzględnienia zasady apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego T. B. uznano, że wobec okoliczności zdarzeń, oceny stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynu oraz warunków i właściwości osobistych oskarżonego w sprawie nie zachodziły przeszkody z art. 66 k.k., które uniemożliwiałyby zastosowanie dobrodziejstwa tegoż środka probacyjnego.

Sam fakt, że oskarżony nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu nie stał temu na przeszkodzie. Bezsporne jest, że pomiędzy stronami istnieje silny konflikt i dążyć należy do przeciwdziałania jego eskalacji; w ślad za Sądem I instancji zauważyć należy, że wprawdzie prywatny akt oskarżenia został wniesiony w ostatnim możliwym terminie, to pierwsze zawiadomienie o przestępstwie zostało złożone bezpośrednio po zdarzeniu na policji.

Sąd Okręgowy uznał, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że pomimo warunkowo umorzonego postępowania T. B. będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego i nie popełni przestępstwa. Podnieść należy, iż oskarżony nie jest już osobą młodą i fakt jego dotychczasowej niekaralności jest wyrazem świadomego i nie przypadkowego poszanowania norm prawnych. Tym samym świadomość ewentualnego podjęcia postępowania karnego winna działać na oskarżonego mobilizująco i dyscyplinująco, co spowoduje, że nie powróci on do przestępstwa, zaś samo prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego i postawienie w stan oskarżenia w niniejszej sprawie było znaczną dolegliwością, która sprawi, że w przyszłości będzie ważyć możliwość podejmowania określonych niezgodnych z prawem zachowań.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Zasądzono od oskarżonego T. B. (1) na rzecz Skarbu Państwa jedną opłatę w kwocie 100 (sto) zł za obie instancje oraz na rzecz oskarżyciela prywatnego A. K. (1) kwotę 840 (osiemset czterdzieści) zł tytułem wydatków poniesionych na ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego T. B. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Kętrzynie z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 232/24

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana