Postanowienie SN z 9 stycznia 2013, sygn. III KO 92/12
Data orzeczenia
9 stycznia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Michał Laskowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
w sprawie H. S. i P. S.
skazanych z art. 201 d.k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 9 stycznia 2013 r.,
zażalenia H. S. i P. S.
na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Karnego Sądu Najwyższego
z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt III KO 92/12,
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
H.S. i P. S. skazani zostali prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K.
z dnia 29 czerwca 1998 r., sygn. /…/. Skazani złożyli wniosek o wznowienie
postępowania, który sporządzony został przez nich osobiście. We wniosku tym
powołali się na załączone orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,
wskazując je jako podstawę do wznowienia. Przewodniczący Wydziału III Karnego
Sądu Najwyższego poinformował skazanych, że wznowienie postępowania na
podstawie rozstrzygnięcia organu międzynarodowego, jakim jest Europejski
Trybunał Praw Człowieka, następuje na wniosek strony i wezwał do uzupełnienia
braku wniosku przez sporządzenie i go podpisanie przez adwokata zakreślając
termin do uzupełnienia braku.
2
Wobec nieuzupełnienia braku wydane zostało zaskarżone zarządzenie.
Skazani wnieśli zażalenie na powyższe zarządzenie wnosząc o jego
uchylenie oraz o wznowienie postępowania z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 542 § 1 k.p.k. wznowienie
postępowania może nastąpić na wniosek strony lub z urzędu. Przepis art. 542 § 3
k.p.k. stanowi, że postępowanie wznawia się z urzędu tylko w razie ujawnienia się
jednego z uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., a więc uchybień w postaci
bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Taka sytuacja nie zachodzi w
przedmiotowej sprawie. We wszystkich pozostałych przypadkach podstawą
wznowienia postępowania może być jedynie wniosek strony. Z kolei art. 545 § 2
k.p.k. przewiduje, że wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od
prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę
prawnego. Jeśli stroną ubiegającą się o wznowienie postępowania są jak w
przedmiotowej sprawie skazani, wniosek musi być sporządzony i podpisany przez
adwokata. Tę instytucję prawa karnego procesowego określa się mianem przymusu
adwokackiego, bowiem jest to wymóg o charakterze bezwzględnym. Skazani zatem
mogą albo ustanowić adwokata – obrońcę do sporządzenia wniosku o wznowienie
albo ubiegać się o wyznaczenie obrońcy z urzędu albo zabiegać o złożenie
wniosku przez prokuratora. Wykluczone natomiast jest rozpoznanie wniosku ich
własnego autorstwa.
Z powyższych względów utrzymano w mocy zaskarżone zarządzenie.