Postanowienie SN z 9 stycznia 2013, sygn. III KK 323/12
Data orzeczenia
9 stycznia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Michał Laskowski
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2013 r.,
sprawy D. G.
skazanego z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 15 marca 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.
z dnia 17 maja 2011 r. postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego,
3. na podstawie § 19, § 2 ust. 3 i § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z
dnia 3 października 2002 roku, Nr 163, poz. 1348 ze zmianami)
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokat M. A. – Z.
prowadzącej Kancelarię Adwokacką kwotę 442,80 zł, w tym 23 %
podatku VAT, jako obrońcy z urzędu wyznaczonej w postępowaniu
kasacyjnym, za sporządzenie i wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
2
Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 17 maja 2011 r. uznał D. G. za winnego
ciągu przestępstw z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i
wymierzył mu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zarzucił w niej
wyrokowi obrazę prawa materialnego, to jest art. 283 k.k. poprzez jego
niezastosowanie w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. oraz w zw. z art.
64 § 2 k.k., to jest zaniechanie przyjęcia wypadku mniejszej wagi, która to
kwalifikacja wynikała z ustalonego stanu faktycznego sprawy. W apelacji
sformułowano także zarzut rażącej surowości w odniesieniu do orzeczonej kary
pozbawienia wolności.
Apelację od wyroku wniósł także D. G., zarzucając w niej wyrokowi błędy
faktyczne i obrazę przepisów prawa procesowego i wnosząc o zmianę
zaskarżonego wyroku i uniewinnienie.
Po rozpoznaniu obu apelacji Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 15 marca
2012 r., utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelacje za oczywiście
bezzasadne.
Kasację od tego wyroku wniosła obrońca skazanego D. G. Zarzuciła w niej
wyrokowi rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść
orzeczenia, w szczególności:
- naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., polegające na rozstrzygnięciu nie
dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, z przekroczeniem
zasady swobodnej oceny dowodów,
- naruszenie art. 170 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie wszystkich wniosków
dowodowych złożonych przez oskarżonego na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r.,
- art. 437 k.p.k. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego apelacjami
wyroku Sądu Rejonowego w S.
W kasacji sformułowano także zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, to jest
art. 283 k.k. poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 280 k.k. i zaniechanie
przyjęcia wypadku mniejszej wagi, która to kwalifikacja wynikała z ustalonego stanu
faktycznego sprawy.
W konkluzji kasacji jej autorka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Mimo braku
stosownego wniosku uznać trzeba, że intencją autorki kasacji było uchylenie
zarówno wyroku Sądu Okręgowego w G., jak i wyroku Sądu Rejonowego w S.
3
Prokurator Okręgowy w G. wniósł o oddalenie kasacji, jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy D. G. jest bezzasadna w stopniu pozwalającym na jej
rozpoznanie na posiedzeniu. Na wstępie przypomnieć trzeba, że kasacja jest
nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniom
wydanym przez sądy odwoławcze i służy eliminacji z obrotu prawnego orzeczeń
dotkniętych rażącymi naruszeniami prawa w postaci bezwzględnych przesłanek
odwoławczych lub innych naruszeń, które nadto miały istotny wpływ na treść
wyroku. Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie zajmuje się ponowną kontrolą
prawidłowości oceny dowodów, ustaleń faktycznych i wymiaru kary, nie jest sądem
odwoławczym kolejnej, trzeciej już instancji.
W tym kontekście zarzut kasacji, dotyczący rażącego naruszenia art. 5 § 2
k.p.k. i art. 7 k.p.k. jawi się jako chybiony. Nie dość, że jest on powtórzeniem
zarzutu apelacji i sąd odwoławczy odniósł się do niego, czego dowodzi lektura
uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego (s. 7 i 13), to nadto nie kwestionuje
prawidłowości postępowania sądu odwoławczego lecz odnosi się do ustaleń
dokonanych przez sąd pierwszej instancji. Naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. jest możliwe
wtedy, gdy sąd stwierdzi, że zachodzą w sprawie nie dające się usunąć wątpliwości
i rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego. Nie chodzi przy tym o wątpliwości
stron lecz wyartykułowane wątpliwości sądu, co w przedmiotowej sprawie nie miało
miejsca. Naruszenie art. 7 k.p.k. przez sąd odwoławczy także nie mogło mieć
miejsca, skoro sąd ten nie poczynił żadnych własnych ustaleń, nie dokonywał
samodzielnie oceny dowodów, nie uzupełniając postępowania dowodowego.
Kolejny zarzut kasacji także nie może być uznany za zasadny w sytuacji, w
której sąd odwoławczy zbadał prawidłowość oddalenia wniosków dowodowych
oskarżonego (s. 8 uzasadnienia), zaś sąd pierwszej instancji wypowiedział się co
do tego, czy opinia biegłego lekarza psychiatry uznana być może za zupełną i
jasną. Wniosek oskarżonego uznany został za zmierzający do przedłużenia
postępowania i takie rozstrzygnięcie mieści się w granicach określonych przepisami
procesowymi, w każdym razie nie można takiego postępowania sądu uznać za
rażące naruszenie prawa. Zauważyć nadto należy, że sąd odwoławczy zbadał
poprawność oceny dowodów w postaci zeznań świadków /…/ i zaakceptował ją. Z
oceną tą należy się zgodzić. Podkreślić także trzeba, że w uzasadnieniu wyroku
4
uchylającego pierwszy wyrok sądu meriti w tej sprawie nie nałożono na sąd
ponownie rozpoznający sprawę obowiązku powtórnego przesłuchania świadków.
Nie można także uznać, aby do rażącego naruszenia prawa doszło w wyniku
niezastosowania art. 283 k.k. Sądy obu instancji poddały całokształt okoliczności
przedmiotowych i podmiotowych sprawy wszechstronnej i wnikliwej ocenie. Z pola
widzenia sądów nie umknął fakt, że oskarżony nie używał wobec pokrzywdzonych
znacznej przemocy oraz to, że jego działanie nie doprowadziło do powstania
istotnych szkód. Sądy podkreśliły jednak także sposób wielokrotnych już
przestępczych działań oskarżonego, jego determinację, współdziałanie z inną
osobą, skierowanie działań przeciwko osobom nieletnim, niedoświadczonym i nie
podejmującym obrony, co także wynikało z kalkulacji oskarżonego. Sądy miały w tej
sytuacji podstawy do uznania, że czyny przypisane oskarżonemu nie stanowią
wypadków mniejszej wagi.
Z powyższych względów kasacja została oddalona. Biorąc pod uwagę fakt
długotrwałego osadzenia skazanego i jego sytuację finansową, Sąd Najwyższy na
podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego. Orzeczenie o wynagrodzeniu obrońcy z urzędu uzasadniają przepisy
powołane w części dyspozytywnej postanowienia.