sygn. III KK 287/12 10 stycznia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 10 stycznia 2013, sygn. III KK 287/12

Data orzeczenia 10 stycznia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 287/12
POSTANOWIENIE
Dnia 10 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 stycznia 2013 r.,
sprawy Ł. C.
skazanego z art.280 § 1 kk w zw. z art.64 § 1 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w B.
z dnia 19 kwietnia 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.
z dnia 6 grudnia 2011 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację obrońcy skazanego Ł. C. jako oczywiście
bezzasadną;
2. obciąża skazanego Ł. C. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., utrzymał w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 6 grudnia 2011 r., , którym Ł. C. został
skazany za przestępstwo zakwalifikowane z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 13 § 1 kk i
art. 64 § 1 kk na karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego
Ł. C. wniósł jego obrońca i, zarzucając „obrazę przepisów prawa materialnego
polegającą na uznaniu, że oskarżony popełnił czyn, którym naruszył przepis art.
280 § 1 kk w związku z art. 14 § 1 kk kiedy materiał dowodowy w postaci zeznań Z.
P. i opinii biegłego lekarza nie wskazuje w sposób jednoznaczny, że oskarżony użył
przemocy wobec pokrzywdzonej, a jedynie chwycił łańcuszek, który miała na szyi i
2
usiłował go zerwać”, wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania”.
Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego Ł. C. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany obciążony
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw.
z art. 518 kpk.
Może już tylko na marginesie należy zauważyć, że w kasacji niepoprawnie
został sformułowany jej wniosek. Jeżeli bowiem intencją obrońcy było, żeby sprawę
ponownie rozpoznał Sąd Rejonowy, to należało wnosić nie tylko o uchylenie wyroku
Sądu odwoławczego, ale także wyroku Sądu pierwszej instancji.
Istotne jest jednak przede wszystkim to, że zarzuty kasacji obrońcy
skazanego są oczywiście bezzasadne, a nawet można byłoby je uznać za wręcz
niedopuszczalne, wobec unormowań art. 523 kpk, gdyż jej autorka, określając
formułowany zarzut jako naruszenie prawa materialnego – art. 280 § 1 kk w zw. z
art. 14 § 1 kk, w istocie, wysławia zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do
zachowania Ł. C. w stosunku do pokrzywdzonej Z. P., w oparciu o błędnie
ocenione dowody z wyjaśnień ówczesnego oskarżonego, zeznań pokrzywdzonej i
opinii biegłego lekarza. Również w tym zakresie obrońca nie ma racji, gdyż, jak to
trafnie oceniły Sądy obu instancji, oskarżonemu w tym zakresie nie należało dać
wiary, natomiast pokrzywdzona konsekwentnie w toku całego postępowania, także
zeznając w toku rozprawy przed Sądem odwoławczym, podawała w jaki sposób Ł.
C. stosował wobec niej przemoc, a ślady tego zachowania zidentyfikował i trafnie
ocenił biegły lekarz. Te dowody, tak ocenione, stanowiły podstawę ustaleń
dokonanych w tej sprawie, co do zachowania Ł. C. w stosunku do pokrzywdzonej, a
to nakazywało zakwalifikowanie przypisanego mu czynu przede wszystkim z art.
280 § 1 kk, ale w związku z art. 13 § 1 kk i art. 64 § 1 kk.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.