sygn. IV KK 417/12 30 stycznia 2013 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 30 stycznia 2013, sygn. IV KK 417/12

Data orzeczenia 30 stycznia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Jarosław Matras
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #wyrok SN
Sygn. akt IV KK 417/12
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący)
SSN Tomasz Grzegorczyk
SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)
Protokolant Dorota Szczerbiak
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk
w sprawie C. M.
w przedmiocie wyroku łącznego
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 stycznia 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w M.
z dnia 15 czerwca 2012 r.,
uchyla pkt III zaskarżonego wyroku i sprawę w tym zakresie
przekazuje Sądowi Rejonowemu w M. do ponownego
rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w M., wyrokiem łącznym z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt
II K 459/129, po rozpoznaniu sprawy C. M. - skazanego prawomocnymi wyrokami
Sądu Rejonowego w M.:
1. z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II K 419/10, za przestępstwo z art.
178a § 2 k.k. w zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., popełnione w dniu 22
2
marca 2010 r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, karę grzywny w wysokości 100
stawek dziennych po 10 złotych każda oraz orzeczeniem zakazu prowadzenia
wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych na 4 lata; postanowieniem z dnia
19 stycznia 2012 r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności;
2. z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II K 1055/10, za przestępstwo z art. 178a
§ 2 k.k. w zw. z art. 244 k.k., popełnione w dniu 26 maja 2010 r., na karę 6 miesięcy
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby
5 lat oraz orzeczeniem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i
rowerowych na 4 lata; postanowieniem z dnia 25 stycznia 2012 r. zarządzono
wykonania kary pozbawienia wolności –
I. na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 569 § 1 k.p.k. połączył
orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierzył skazanemu karę łączną 10
miesięcy pozbawienia wolności;
II. na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył
skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci kary odbytej w
sprawie II K 419/10 od 2 czerwca 2012r. do 15 czerwca 2012 r.;
III. pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w powyższych wyrokach, nie objęte
niniejszym wyrokiem łącznym, pozostawił do odrębnego wykonania,
IV. zwolnił skazanego od kosztów sądowych związanych z wydaniem wyroku
łącznego.
Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w
dniu 15 sierpnia 2012 r.
Kasację od tego wyroku wniósł – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. –
Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia
zawartego w pkt III, na korzyść skazanego. W kasacji zarzucił rażące i mające
istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego i
materialnego, a mianowicie art. 85 k.k. w zw. z art. 90 § 2 k.k., polegające na
połączeniu jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec
skazanego podlegającymi łączeniu wyrokami Sądu Rejonowego w M. o sygn. II K
419/10 oraz II K 1055/10 i jednoczesnym bezzasadnym stwierdzeniu, że wyroki te
podlegają odrębnemu wykonaniu w zakresie nieobjętym wyrokiem łącznym w
sytuacji, gdy – stosownie do wymienionych przepisów – sąd obowiązany był
3
również do połączenia orzeczonych tymi wyrokami środków karnych tego samego
rodzaju, w postaci prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych.
Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i
przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w M. do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie na posiedzeniu w
trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Zaskarżony wyrok został bowiem wydany z rażącym naruszeniem przepisów
prawa materialnego, wskazanych w zarzucie kasacji, co miało istotny wpływ na
jego treść.
Zgodnie z art. 90 § 2 k.k. w razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa
pozbawienia praw publicznych, zakazów lub obowiązku tego samego rodzaju, sąd
stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej. Stosownie zaś do treści art. 85 k.k.,
jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok,
chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono
za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę
łączną.
W tej sprawie Sąd Rejonowy w M. prawidłowo połączył kary pozbawienia
wolności orzeczone wyrokami tego Sądu, opisanymi w części wstępnej wyroku
łącznego. Natomiast bezzasadnie stwierdził w pkt III części dyspozytywnej wyroku,
że te jednostkowe wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu w zakresie nieobjętym
wyrokiem łącznym. Z treści połączonych wyroków wynika bowiem, że w obu z nich
wymierzono skazanemu tego samego rodzaju środki karne w postaci zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych.
Zaniechanie połączenia orzeczonych w jednostkowych wyrokach środków
karnych tego samego rodzaju i wymierzenia skazanemu łącznego środka karnego
zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych prowadziło
do rażącego naruszenia art. 85 k.k. i art. 90 § 2 k.k. Uchybienie to miało oczywisty i
niekorzystny dla skazanego wpływ na treść wydanego wyroku.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy, oceniając zarzut i wniosek skarżącego
za oczywiście zasadne, uwzględnił kasację na posiedzeniu.
4
Ponownie rozpoznając sprawę sąd właściwy będzie procedował z
poszanowaniem przepisów prawa karnego materialnego dotyczących wyroku
łącznego.
Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.