Wyrok z 27 listopada 2025, sygn. VI Ka 678/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 678/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 17 lipca 2025 r. sygn. akt II K 1125/22

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego zarzucił:

1. co do pkt 1,2,3 wyroku obrazę prawa materialnego a to art. 178a §4 kk poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy od popełnienia uprzedniego czynu minęło ponad 10 lat, tym samym doszło do zatarcia skazania co powoduje, że podstawą do wymierzenia oskarżonemu kary stanowi czyn opisany w art. 178a § 1 kk.

2. co do pkt 4,6 i 8 wyroku naruszenie przepisów postępowania a to art. 438 pkt 4 kpk poprzez wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernej kary pozbawienia wolności w sytuacji gdy zachodziły okoliczności oraz przesłanki zgodnie z dyrektywami wymiaru kary do orzeczenia kary wolnościowej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1.

Na wstępie podnieść należy, że skarżący błędnie sformułował zarzut obrazy prawa materialnego. Obraza prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu, a także na niezastosowaniu określonego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obowiązkowe. Może być ona przyczyną odwoławczą jedynie wtedy, gdy ma charakter samoistny, a zarówno orzecznictwo jak i doktryna podkreślają, że naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można zatem mówić o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów procesowych. Jeżeli skarżący kwestionuje kwalifikację prawną czynu co do wypełnienia znamion strony podmiotowej lub przedmiotowej przypisanego przestępstwa, ale w związku z nieprawidłowymi ustaleniami faktycznymi, to podstawą apelacji powinien być zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten natomiast nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, lecz musi prowadzić do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. (por. wyrok SN z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84).

Sąd Rejonowy natomiast prawidłowo ustalił, że oskarżony był karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt VI K 178/08 za czyn z art. 178 a § 1 kk. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 3 marca 2008 r. Pamiętać należy, dokonując ustaleń czy doszło do zatarcia skazania, to niezależnie od czasu jaki upłynął od daty wykonania kary, na uwadze należy mieć treść art. 108 kk. W myśl wskazanego przepisu, jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. A. Z. zaś w dniu 20 maja 2008 r. popełnił kolejne przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, za które został skazany prawomocny wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 21 sierpnia 2008 r. w sprawie VII K 433/08 na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, która to kara została zarządzona do wykonania i wykonana z dniem 8 maja 2012 r. i następnie przed upływem 10 lat oskarżony był karany za kolejne przestępstwa na kary ograniczenia i pozbawienia wolności prawomocnymi wyrokami, co wynika z karty karnej (k. 276 - 280). Jednocześnie należy mieć na uwadze treść art. 107 § 6 kk, który także wstrzymuje zatarcie skazania. W tych warunkach Sąd Rejonowy prawidłowo doszedł do przekonania, że nie doszło do zatarcia skazania i przypisał oskarżonemu popełnienie przestępstwa w warunkach art. 178 a § 4 kk.

Ad. 2

Odnosząc się do apelacji obrońcy w zakresie orzeczenia o karze to na wstępie zauważyć należy, że ustawa traktuje jako podstawę odwoławczą tylko taką niewspółmierność kary, która ma charakter rażący, a która zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. Na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczasową nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco niewspółmierną", to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2018 r. II AKa 68/18 LeX nr 2493657).

W realiach niniejszej sprawy sytuacja taka nie ma miejsca, jeżeli chodzi o wymiar zarówno orzeczonych kar jednostkowych, jak i kary łącznej. Kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, za przypisane oskarżonemu przestępstwo z art. 178 a § 4 kk i kara 3 miesięcy pozbawienia wolności z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 2 kk w żadnej mierze nie rażą swą surowością, szczególnie jeśli się weźmie pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego. Podkreślić należy, że pomimo iż Sąd I instancji dostrzegł szereg okoliczności obciążających oskarżonego to orzeczone kary pozostają w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego, jak i stopień jego winy. Orzeczona kara łączna została orzeczona zaś w najmniejszym możliwym wymiarze. Rację ma Sąd Rejonowy, wbrew zarzutom apelacji, że jedynie kara pozbawienia wolności w świetle uprzedniej karalności oskarżonego spełni cele zarówno prewencji indywidualnej wobec oskarżonego, jak i cele w zakresie kształtowania świadomości społecznej społeczeństwa.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 1,2,3 wyroku i przy przyjęciu art. 178a §1 kk w zw. z art. 37a §1 kk wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 20 zł każda ewentualnie kary ograniczenia wolności w wymiarze 3 miesięcy z obowiązkiem wykonywania kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów na 3 lata, oraz świadczenia pieniężnego w wysokości 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,

2. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 4,6 wyroku i przy zastosowaniu art. 37a § 1 kk wymierzenie oskarżonemu za czyn opisany w pkt II wstępnej części wyroku kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 20 zł każda ewentualnie kary ograniczenia wolności w wymiarze 3 miesięcy z obowiązkiem wykonywania kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz za czyn opisany w pkt III wstępnej części wyroku kary grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 20 zł każda ewentualnie kary ograniczenia wolności w wymiarze 1 miesiąca z obowiązkiem wykonywania kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie,

3. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 8 wyroku i wymierzenie kary łącznej za orzeczone w pkt 1, 4, i 6 wyroku kary grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 20 zł każda ewentualnie kary ograniczenia wolności w wymiarze 5 miesięcy z obowiązkiem wykonywania kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie,

4. zwolnienie oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w tym opłaty za drugą instancję,

5. zasądzenie kosztów niepłaconej obrony z urzędu według norm prawem przepisanych za drugą instancję

ewentualnie z dalece posuniętej ostrożności procesowej o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Zgorzelcu

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z powodów wskazanych wyżej, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskiem skarżącego, a tym bardziej do jego uchylenia.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Przypisanie przestępstwa z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Sąd Rejonowy przypisał oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 62 ust. 3 ustawy przeciwdziałania narkomanii, które miało polegać na posiadaniu przez niego w dniu 21 października 2022 r. w S. środka odurzającego w postaci 0.08 g marihuany.

Bezspornym jest, że wielkości występujące w obrocie (np. będące przedmiotem sprzedaży) porcji - bardzo często o wadze 1 g - w odniesieniu do marihuany - nie sposób utożsamiać z minimalną dawką środka potrzebną (wystarczającą) do jego użycia. Za powszechnie znany można uznać choćby częsty fakt zespołowego zażywania marihuany (przez wspólne wypalenie suszu roślinnego w formie papierosa albo w służącej do tego celu "lufce"), czy też to, iż marihuanę niejednokrotnie zażywają (nabywają, przyjmują) osoby małoletnie. Już krótki przegląd judykatów dotyczących zabronionych zachowań związanych z omawianymi substancjami dostarcza informacji, że przedmiotem karalnego udzielania marihuany stają się także porcje o wielkości 0,5 g, czy nawet 0,25 g (por. np. wyroki: Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2006 r., II AKa 19/06, LEX nr 182702; Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 4 października 2006 r., II AKa 200/06, LEX nr 314687; Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2007 r., WK 28/06, LEX nr 234891) a przedmiotem rozstrzygnięć były też wypadki pomocy do zbycia tego środka w ilości 0,22 g (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2006 r., II AKa 347/06, LEX nr 211729), czy też jego posiadania w ilości 0,264 g (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2007 r., II AKa 28/07, LEX nr 314613). (por. uzasadnienie Wyrok SN z 4.11.2008 r., IV KK 127/08, OSNwSK 2008, nr 1, poz. 2206). Jednakże w realiach niniejszej sprawy posiadanie dotyczy ilości 0.08 g marihuany, a więc niewątpliwie jest to ilość nieznaczna. Oskarżony jest osobą dojrzałą, od lat borykającą się z problemem uzależnienia od środków psychoaktywnych, brak jest tym samym podstaw do kwestionowania, że wskazaną nieznaczną ilość narkotyku „miękkiego” posiadał na własny użytek. Jeżeli się weźmie pod uwagę, że czyn ten został popełniony w październiku 2022 r., leczenie psychiatryczne, któremu poddawany jest oskarżony od tego czasu, to orzeczenie wobec sprawcy kary za posiadanie tak nieznacznej ilości marihuany jest niecelowe ze względu zarówno na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień społecznej szkodliwości. Znalazło to zresztą wyraz w samym wymiarze orzeczonej przez Sąd Rejonowy kary łącznej, którą orzeczona za czyn z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kara w wymiarze 2 miesięcy pozbawienia wolności, została w istocie w całości „pochłonięta” orzeczoną karą łączną. Stąd też Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że w tym zakresie utrzymanie wyroku Sądu Rejonowego w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe i na podstawie art. 62 a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii postępowanie karne wobec A. Z. umorzył.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Co do skazania za przypisane przestępstwa z art. 178 a § 4 kk, 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 2 kk, orzeczonej kary i środków karnych oraz przepadku

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W tym więc stanie rzeczy, mając na względzie całokształt dotychczasowych rozważań, Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. orzekł jak w pkt. II wyroku. Przy rozpoznawaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego A. Z. Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się nadto podstaw do stosowania dyrektywy z art. 439 k.p.k. tudzież art. 440 k.p.k. w innym niż wskazano wyżej zakresie.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☒ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Patrz wyżej pkt. I wyroku – patrz wyżej

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt. II i III

Wobec uchylenia wyroku we wskazanym wyżej zakresie i umorzenia postępowania, orzeczenie o karze łącznej z pkt. 8 straciło moc. Tym samym zachodziła konieczność orzeczenia nowej kary łącznej na podstawie art. 85 § 1 kk i 86 § 1 kk. Sąd Okręgowy ponownie orzekł wobec oskarżonego karę łączną w najniższym możliwym wymiarze, a więc siedmiu miesięcy pozbawienia wolności.

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt. I, V i VI

Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego oraz orzeczenie wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, zaś w części umarzającej postępowanie na podstawie art. 632 pkt. 2 kpk kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.

Na podstawie art. 29 ust. 1 Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego koszty nieopłaconej obrony, udzielonej A. Z. z urzędu.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 17 lipca 2025 r. sygn. akt II K 1125/22 w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego czynu i kary

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana