sygn. IV KO 89/12 28 lutego 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 28 lutego 2013, sygn. IV KO 89/12

Data orzeczenia 28 lutego 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Józef Dołhy
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt IV KO 89/12
POSTANOWIENIE
Dnia 28 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Kazimierz Klugiewicz
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie A. Z.
skazanego z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 276 kk i art. 157 § 2 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron,
w dniu 28 lutego 2013 r.,
wniosku obrońcy z urzędu o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem
Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 8 lipca 2010 r., utrzymującego w mocy wyrok
Sądu Okręgowego w G.
z dnia 31 marca 2010 r.,
postanowił:
1. oddala wniosek o wznowienie postępowania;
2. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania wznowieniowego.
UZASADNIENIE
W złożonym wniosku o wznowienie postępowania obrońca z urzędu
skazanego A. Z., jako przyczynę i podstawę postulowanego wznowienia, powołał
przepis art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. i wskazał, że po uprawomocnieniu się wyroku
ujawniły się nowe fakty i dowody nieznane przedtem sądowi, mianowicie zeznania
B. J. i T. A. wskazujące na to, że w dniu 30 sierpnia 2009 r., kiedy miało miejsce
zdarzenie z pokrzywdzonym W. L., skazany przebywał w mieszkaniu B. J., tym
samym nie mógł popełnić przypisanego mu przestępstwa. Składając wyjaśnienia w
toku postępowania A. Z. zataił ten fakt, gdyż wówczas był związany z inną kobietą i
obawiam się o przyszłość tego związku. Nadto obrońca wskazał na kolejny dowód
2
– zeznania rodziców konkubiny skazanego, który w rozmowie z pokrzywdzonym L.
uzyskali informację, że pokrzywdzony został zmuszony przez funkcjonariuszy policji
do rozpoznania w toku okazania A. Z. jako sprawcy przestępstwa.
Prokurator Prokuratury Generalnej, ustosunkowując się do wniosku o
wznowienie postępowania, pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. wniósł o jego
oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Brak podstaw do uwzględnienia wniosku.
Nowe fakty lub dowody, w ujęciu przepisu art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., mogą
być podstawą wznowienia, jeżeli – ocenione przez pryzmat całego zgromadzonego
w sprawie materiału dowodowego – ze znacznym prawdopodobieństwem
wskazują, że kwestionowane orzeczenie jest błędne czy niesłuszne.
Wyrok skazujący A. Z. w części dotyczącej zarzutu rozboju na osobie W. L.
oparty został na zeznaniach pokrzywdzonego oraz wynikach badań
osmologicznych. Zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i
postępowania sądowego w obu instancjach, A. Z. w części dotyczącej tego zarzutu
odmawiał składania wyjaśnień.
Prezentowana we wniosku wersja, oparta na pismach skazanego z 13
sierpnia 2012 r. oraz z 7 grudnia 2012 r., o rzekomym zatajeniu istotnego alibi, w
zestawieniu z przebiegiem postępowania w sprawie, sposobem realizacji przez
skazanego jego prawa do obrony, jawi się jako oczywiście niewiarygodne. Z punktu
widzenia zasad doświadczenia życiowego twierdzenia skazanego są
niewiarygodne i w żaden sposób nie mogą podważyć stanowczych ustaleń
faktycznych opartych na dowodach przeprowadzonych w toku prawomocnie
zakończonego postępowania karnego. Nie zachodziła zatem potrzeba ustalenia
podniesionych we wniosku okoliczności w drodze czynności sprawdzających.
Drugi z dowodów, prezentowanych we wniosku, wskazuje, w istocie rzeczy,
na ewentualność złożenia fałszywych zeznań przez pokrzywdzonego W. L. W takim
wypadku mają pełne zastosowanie rygory określone w przepisie art. 541 k.p.k.
Wniosek o wznowienie postępowania nie spełnia powyższych ustawowych
wymagań. Uznając, że w sprawie niniejszej nie zaistniały ustawowe przesłanki
określone w art. 540 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a k.p.k., Sąd Najwyższy oddalił wniosek
o wznowienie postępowania.
3