Wyrok z 10 grudnia 2025, sygn. XVII AmE 33/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 grudnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Maciej Kruszyński po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z odwołania S. W.

przeciwko Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

o wymierzenie kary pieniężnej
na skutek odwołania S. W. od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 6 listopada 2024 r. r. Nr (...)

I.  oddala odwołanie;

II.  zasądza od S. W. 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Maciej Kruszyński

Sygn. akt XVII AmE 33/25

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, dalej: Prezes URE decyzją z dnia 6 listopada 2024 r (...)na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12b w związku z art. 56 ust. 2, ust. 2h pkt 4, art. 56 ust. 6 oraz 6a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r., poz. 266, z późn.zm.), dalej: p.e., art. 104 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej: k.p.a. i art. 30 ust. 1 p.e., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy panu S. W., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) - S. W. z siedzibą w Ł., posiadającego numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...), dalej: przedsiębiorca lub odwołujący, w związku z nieprzekazaniem w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e., za miesiąc grudzień 2022 r. do Prezesa URE oraz za miesiące od czerwca do grudnia 2023 r.; od stycznia do maja 2024 r. w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym za pośrednictwem portalu Platforma Paliwowa, orzekł:

1)  że przedsiębiorca nie przekazał w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e. za miesiące od czerwca do grudnia 2023 r. oraz od stycznia do maja 2024 r.,

2)  za działanie opisane w pkt 1 wymierzył przedsiębiorcy kary pieniężne w łącznej wysokości 30.000,00 zł (trzydzieści tysięcy złotych), tj.:



10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za niezłożenie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc marzec 2024 r.,



10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za niezłożenie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc kwiecień 2024 r.,



10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za niezłożenie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc maj 2024 r.,

3)  za działanie opisane w pkt 1 odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej, w zakresie miesięcy: od czerwca 2023 r. do lutego 2024 r.,

4)  umorzył postępowanie administracyjne w zakresie miesiąca grudnia 2022 r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył odwołujący - S. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) - S. W. z siedzibą w Ł., zaskarżając ją w części tj. co do pkt 1 i 2 decyzji, zarzucając naruszenie:

1.  art. 43d ust. 1 w zw. z art. 43d ust. 1b ustawy Prawo energetyczne w zw. z art. 7 i 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 tj. - dalej KPA) w zw. z art. 56 ust. 6a ustawy Prawo energetyczne, przejawiające się w przyjęciu przez Prezesa URE lakonicznego stwierdzenia, że powód nie przekazał w terminie sprawozdań, o których mowa w art. 43d ust. 1 za miesiące od czerwca do grudnia 2023 r. oraz od stycznia do maja 2024 r. bez podania przyczyny braku złożenia tych sprawozdań, tj. faktycznej, technicznej niemożliwości ich złożenia z przyczyn leżących po stronie organu prowadzącego (...) (Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych - dalej: Prezesa RARS), co doprowadziło do błędnego uznania przez Prezesa URE, że powód jest podmiotem odpowiedzialnym za niedopełnienie obowiązku sprawozdawczego, co z kolei umożliwiło Prezesowi URE prowadzenie bezpodstawnych rozważań w zakresie odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, o którym mowa w art. 56 ust. 6a ustawy Prawo energetyczne, a zatem doprowadziło do błędnego zastosowania tego przepisu do omawianego stanu faktycznego;

2.  art. 8 KPA w zw. z art. 81 a § 1 KPA w zw. z art. 56 ust. 6a ustawy Prawo energetyczne poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, poprzez przyjęcie, że w zakresie sprawozdań za miesiące od czerwca 2023 r. do lutego 2024 r. okoliczności sprawy uzasadniają skorzystanie przez Prezesa URE z instytucji odstąpienia od wymierzenia kary i brak jest podstaw do zastosowania podobnego odstąpienia dla sprawozdań za miesiące od marca do maja 2024 r. w sytuacji kiedy okoliczności sprawy za tym przemawiały;

3.  art. 7 KPA w zw. z art. 14 § la i § 2 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 6 KPA poprzez oparcie rozstrzygnięcia o mail pracownika RARS z dn. 4 kwietnia 2024 r., który nie spełniał wymogów określonych w art. 14 § 1a KPA dla pism utrwalonych w postaci elektronicznej, oraz nagranie rozmowy z pracownikiem infolinii, w sytuacji kiedy nie zachodziły określone w art. 14§ 2 KPA przesłanki do ustnego załatwienia sprawy i nie dochowano wymogów sporządzenia protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji;

4.  art. 7 KPA w zw. z art. 64 § 2 KPA w zw. z art. 50 § 1 KPA poprzez przyjęcie (dorozumiane), że w postępowaniu prowadzonym przez Prezesa RARS istniała podstawa do zastosowania art. 64 § 2 KPA, w sytuacji kiedy brak formalny wniosku o rejestrację, jako nie uniemożliwiający nadania wnioskowi biegu, nie powinien zostać potraktowany jako nadający się do usunięcia w tym trybie, a powód powinien zostać poinformowany o wszczęciu postępowania i wezwany do usunięcia braku w jego toku, co mogłoby z jednej strony umożliwić uzyskanie kompletnych informacji o brakach wniosku, z drugiej zaś kontrolę instancyjną decyzji, która zapadła by w sprawie prowadzonej przez RARS.

W związku z powyższymi zarzutami odwołujący wniósł o:

1.  zmianę zaskarżonej decyzji na korzyść powoda, tj. orzeczenie, że powód nie przekazał w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d ustawy Prawo energetyczne za miesiące od czerwca do grudnia 2023 r. oraz od stycznia do maja 2024 r., ale doszło do tego z przyczyn nie leżących po jego stronie, a wynikających z nieprawidłowego prowadzenia przez RARS postępowania w przedmiocie uzyskania rejestracji na Platformie Paliwowej, a w związku z tym umorzenie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej;

2.  z ostrożności, w razie nie uwzględnienia ww. żądania, o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2) poprzez uznanie, że okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary z tytułu niezłożenia sprawozdań za miesiące marzec, kwiecień i maj 2024 r.;

3.  w razie nie uwzględnienia powyższych żądań z pkt 1 lub 2, o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezesa URE;

4.  zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych,

5.  o przeprowadzenie dowodów z dokumentów na okoliczności wskazane w odwołaniu.

W odpowiedzi na odwołanie pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o oddalenie odwołania, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, w przypadku zmiany decyzji nieobciążanie Prezesa URE kosztami postępowania oraz dopuszczenie dowodów z dokumentów na okoliczności wskazane w odpowiedzi na odwołanie.

Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów - ustalił następujący stan faktyczny:

Przedsiębiorca - S. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) - S. W. z siedzibą w Ł. - w okresie od dnia 19 października 2020 r. do dnia 28 czerwca 2024 r. figurował w rejestrze podmiotów przywożących pod numerem (...).

(decyzja z dnia 28 czerwca 2024 r. k. 12- 14 akt adm., decyzja z dnia 13 października 2020 r. k. 55-56 akt adm.)

Przedsiębiorca złożył do Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (dalej: RARS) dwa wnioski z 13 czerwca 2023 r. o założenie kont na Platformie Paliwowej, dla dwóch podmiotów, w których, w jednym jest właścicielem ((...) - S. W.), a w drugim ( (...) sp. z o.o.) jest Prezesem Zarządu i większościowym wspólnikiem.

(pismo z dnia 20 marca 2024 r. k. 41 akt adm., wniosek z dnia 13 czerwca 2023 r. k. 42 v akt adm.)

19 marca 2024 r. przedsiębiorca otrzymał zawiadomienie o wszczęciu przez Prezesa URE postępowania w przedmiocie wykreślenia w rejestru przedsiębiorców, w związku z ustaleniem, iż przedsiębiorca nie realizował obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 43d ust. 1 p.e., przez 6 kolejnych następujących po sobie okresów sprawozdawczych.

(zawiadomienie z dnia 14 marca 2024 r. k. 1 akt adm.)

Organ wystąpił do Prezesa RARS o przekazanie kopii dokumentów złożonych przez przedsiębiorcę, w związku z utworzeniem konta na Platformie Paliwowej, w tym: datę złożenia wniosku o założenie konta, datę jego założenia, termin w jakim przedsiębiorca miał możliwość zalogowania się do portalu Platforma Paliwowa, zakres umocowania dla poszczególnych jego pracowników, informacji czy przedsiębiorca kontaktował się w sprawie braku konta, bądź braku możliwości zalogowania oraz ewentualnej kopii rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem infolinii Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych.

(pismo Prezesa URE do RARS z dnia 28 marca 2024 r. k. 39 akt adm.)

Dokumenty dotyczące uprawnień do założenia kont na Platformie Paliwowej (dla: S. W., S. D., G. S.) zostały dostarczone do RARS w dniu 21 czerwca 2023 r. Weryfikacja danych wprowadzonych w portalu Platforma Paliwowa podczas założenia konta wykazała, że konto zostało utworzone na nieprawidłowy adres e-mail.

(pismo RARS do URE z dnia 12 kwietnia 2024 r.)

W dniu 4 kwietnia 2024 r., na adres (...).pl, Prezes RARS wysłał wiadomość mailową, w której poinformował, iż nie ma możliwości utworzenia konta dla przedsiębiorcy, tj. p. S. W., S. D. oraz G. S., ponieważ w zakresie umocowania zostały podane te same adresy e-mail jak w przypadku (...) Sp. z o.o. Podane w dokumentach adresy e-mail zostały już wykorzystane do utworzenia konta dla podmiotu (...) Sp. z o.o. (o numerze identyfikacji podatkowej, NIP: (...)). System nie pozwala na założenie drugiego konta na ten sam adres e-mail.

(mail z dnia 4 kwietnia 2024 r. k. 9 akt adm., załącznik nr 2 z dnia 13 czerwca 2023 r. – k. 26, 29, 32 akt adm., pismo RARS do URE z dnia 12 kwietnia 2024 r.)

Prezes RARS pismem z 12 kwietnia 2024 r. wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia braku formalnego poprzez przedłożenie uzupełnionego oraz podpisanego zgodnie ze sposobem reprezentacji przedsiębiorcy formularza o nazwie załącznik nr 2 – dokument określający szczegółowy zakres umocowania dla Pełnomocnika w ramach czynności w Platformie Paliwowej - stanowiący integralną część pełnomocnictwa – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przedsiębiorca otrzymał wezwanie 17 kwietnia 2024 r.

(wezwanie z dnia 12 kwietnia 2024 r. k. 24-25 akt adm., odwołanie k. 18v akt Sąd)

Przedsiębiorca pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. zwrócił się z prośbą o doprecyzowanie, w jaki sposób należy sprostować wnioski, gdyż w opinii przedsiębiorcy były one kompletne oraz podpisane zgodnie z reprezentacją.

(pismo z dnia 24 kwietnia 2024 r. k. 8, 66 akt adm.)

Prezes URE wystąpił do Prezesa RARS o udzielenie informacji czy przedsiębiorca uzupełnił braki formalne wniosku o założenie konta na portalu Platforma Paliwowa; czy zgłaszał kolejne problemy z uzyskaniem możliwości wejścia na wskazany portal (w tym daty złożenia poprawionego wniosku o założenie konta, datę jego założenia, termin w jakim przedsiębiorca miał możliwość zalogowania się do systemu, datę przesłania linku aktywacyjnego) oraz o przekazanie wszelkiej korespondencji w tej sprawie, w tym ewentualnych rozmów z infolinią portalu Platforma Paliwowa.

(pismo z dnia 23 maja 2024 r. k. 19 akt adm.)

Przedsiębiorca nie uzupełnił braków formalnych dotyczących rejestracji w portalu Platforma Paliwowa, pomimo wysłanego w dniu 12 kwietnia 2024 r. wezwania, z tego też powodu przedsiębiorca nie uzyskał dostępu do portalu. Ponadto w dniu 24 kwietnia 2024 r. przedsiębiorca kontaktował się z infolinią.

(pismo z dnia 7 czerwca 2024 r., k. 11 akt adm., nagrania rozmów k. 17-18 akt adm.)

13 czerwca 2024 r. Prezes URE wszczął z urzędu postepowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, w związku z nieprzekazaniem przez przedsiębiorcę w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e., za miesiące: grudzień 2022 r. oraz od czerwca 2023 r. do kwietnia 2024 r. Przedsiębiorca został wezwany do złożenia wyjaśnień dotyczących przyczyn nieuzupełnienia braków formalnych, dotyczących rejestracji w portalu Platforma Paliwowa, pomimo kierowanego do niego wezwania Prezesa RARS z dnia 12 kwietnia 2024 r. oraz wskazania przyczyn nieprzekazania w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e. za miesiąc grudzień 2022 r. do Prezesa URE.

(zawiadomienie z dnia 13.06.2024 r. k. 1-4 akt adm.)

W ocenie przedsiębiorcy w wezwaniu z dnia 12 kwietnia 2024 r. nie wskazano o jakie konkretne braki formalne załącznika nr 2 powodowały brak możliwości rozpoznania wniosku. Sposób sformułowania wezwania sugerował, że rzecz może dotyczyć złożonego podpisu pod formularzem, zatem uznał on, iż wniosek i załączone dokumenty zostały wypełnione i podpisane poprawnie.

W celu doprecyzowania, czego dotyczy wezwanie przedsiębiorca kilkukrotnie kontaktował się z infolinią RARS, a w ostatnim dniu wyznaczonego terminu otrzymał informacje, iż sprawa dotyczy kwestii adresów e-mail, na które miały zostać założone konta użytkownika. Przedsiębiorca otrzymał również informację, że nie można założyć kont dla dwóch podmiotów na jeden adres e-mail, a konta na podane adresy zostały już utworzone dla drugiego podmiotu, tj. (...) sp. z o.o.

Ponadto, w ocenie przedsiębiorcy, nie otrzymał odpowiedzi w zakresie przepisów prawa, które wskazywałyby na wymóg posiadania osobnych adresów e-mail dla każdego z kont użytkownika, wskazano jedynie regulamin, dlatego też zdecydował o skierowaniu do Prezesa RARS pisemnej prośby o sprecyzowanie wezwania. Jak wyjaśnił przedsiębiorca do dnia przedłożenia niniejszego pisma nie otrzymał na nie odpowiedzi, jak również informacji odnośnie pozostawienia złożonego wniosku o dokonanie rejestracji bez rozpoznania.

(Pismo z dnia 20 czerwca 2024 r. k. 64-65)

Prezes RARS ponownie poinformował przedsiębiorcę, iż adresy e- mail podane we wniosku o założenie konta dla podmiotu (...) Sp. z o.o. zostały wykorzystane, jako identyfikator użytkownika, co uniemożliwia utworzenie kilku kont na jeden adres e-mail.

Ponadto wskazano przedsiębiorcy, iż na mocy art. 43f ust. 6 p.e. Prezes RARS określa sposób korzystania z portalu Platforma Paliwowa w regulaminie, który dostępny jest na stronie internetowej oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych. W Rozdziale 5. pkt 9 regulaminu Platformy Paliwowej, wymagana jest unikalność adresów e-mail. W celu rejestracji w systemie, należy ponownie przesłać Załącznik Nr 2- zakres umocowania dla Pełnomocnika w ramach czynności w Platformie Paliwowej wskazując unikatowe adresy e-mail niezbędne do utworzenia kont w wyżej wspomnianym systemie.

(pismo z dnia 24 czerwca 2024 r. k. 7 akt adm.)

Zgodnie Rozdziałem 5 pkt 9 Regulaminu korzystania z systemu teleinformatycznego „Platforma Paliwowa” obowiązującego od 1 lipca 2023 r. Rejestracja Użytkowników/Użytkowników Wewnętrznych zakłada unikalność adresów e-mail, które są jednocześnie identyfikatorami Użytkowników /Użytkowników wewnętrznych umożliwiającym zalogowanie do systemu.

(Regulamin korzystania z systemu teleinformatycznego „Platforma Paliwowa” obowiązujący od 1 lipca 2023 r. k. 107 akt Sąd)

W dniu 2 lipca 2024 r. przedsiębiorca wysłał do RARS wniosek o rejestrację, wskazując przy tym innego pełnomocnika, z uwagi na to, iż pracownicy nie posiadają kilku mailowych adresów służbowych. Dostęp do portalu Platforma Paliwowa, przedsiębiorca otrzymał w dniu 9 lipca 2024 r.

Jako przyczynę niezachowania terminu na przekazanie sprawozdania za maj 2024 r. Przedsiębiorca wskazał tę samą przyczynę, jak w przypadku wcześniejszych sprawozdań, tj. techniczny brak możliwości przesłania sprawozdania z uwagi na brak rejestracji na portalu Platforma Paliwowa z przyczyn dotyczących RARS.

(Pismo z dnia 16 lipca 2024 r. k. 113 akt adm.)

8 lipca 2024 r. Prezes URE postanowił rozszerzyć zakres wszczętego z urzędu postępowania prowadzonego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy, o miesiąc maj 2024 r.

Ponadto stosownie do art. 50, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., Organ wezwał przedsiębiorcę do nadesłania, w terminie 14 dni, licząc od dnia otrzymania zawiadomienia:

- wyjaśnień, czy dokonał on uzupełniania wniosku o założenie konta na portalu Platforma Paliwowa poprzez wskazane nowych adresów e-mail dla poszczególnych, upoważnionych pracowników, zgodnie z pismem Prezesa RARS z dnia 24 czerwca 2024 r.,

- wyjaśnień przyczyn niezachowania terminu na złożenie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e. za miesiąc maj 2024 r.

- przekazanie zaległego sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e. na portalu Platforma Paliwowa od miesiąca czerwca 2023 r. do czerwca 2024 r.

(postanowienie z dnia 8 lipca 2024 r. k. 109 – 112 akt adm)

Przedsiębiorca 10 lipca 2024 r. złożył sprawozdania za miesiące od czerwca 2023 do grudnia 2023 oraz od stycznia 2024 do czerwca 2024.

(sprawozdania k. 83-108 akt adm.)

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, 5 sierpnia 2024 r. zakończył postępowanie dowodowe w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Jednocześnie Przedsiębiorca został poinformowany, co składa się na zebrany materiał dowodowy w sprawie oraz o możliwości wniesienia ewentualnych uwag i wyjaśnień terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania zawiadomienia.

(zawiadomienie z 5 sierpnia 2024 r., k. 118 akt adm.)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dowody z dokumentów, które nie były podważane przez żadną ze stron, a Sąd także nie znalazł podstaw by odmówić im wiarygodności, jak też w oparciu o niekwestionowane twierdzenia stron.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Sąd nie znalazł podstaw do zmiany decyzji, jak też do odstąpienia od wymierzenia kary za miesiące od marca do maja 2024 r. jak również do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 56 ust. 1 pkt 12b w związku z art. 56 ust. 2, ust. 2h pkt 4, art. 56 ust. 6 oraz 6a oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r., poz. 266, z późn.zm.).

Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że karze pieniężnej podlega ten, kto nie przekazuje w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e. Z kolei przepis wskazany in fine zakłada, iż przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych lub koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą, a także podmiot przywożący stosownie do swojej działalności, przekazuje Prezesowi URE miesięczne sprawozdanie o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu - w terminie 20 dni od dnia zakończenia miesiąca, którego dotyczy sprawozdanie.

Zgodnie z ustawową definicją podmiot przywożący to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu dokonuje przywozu paliw ciekłych, z wyłączeniem przywozu paliw ciekłych w ramach wykonywania działalności polegającej na obrocie paliwami ciekłymi z zagranicą wymagającej uzyskania koncesji, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 4, lub przeznaczonych do użycia podczas transportu i przywożonych w standardowych zbiornikach, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1542, 1598 i 1723) – art. 3 pkt. 12c lit. a i b p.e.

Natomiast szczegółowy wykaz paliw ciekłych, objętych obowiązkiem koncesyjnym oraz których przywóz wymaga wpisu do rejestru podmiotów przywożących określa rozporządzenie Ministra Aktywów Państwowych z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie szczegółowego wykazu paliw ciekłych, których wytwarzanie, magazynowanie lub przeładunek, przesyłanie lub dystrybucja, obrót, w tym obrót z zagranicą, wymaga koncesji oraz których przywóz wymaga wpisu do rejestru podmiotów przywożących (Dz.U. 2019 r., poz. 2332).

W konsekwencji, podmiot faktycznie przywożący, określone w rozporządzeniu paliwa ciekłe, zobowiązany jest dokonać wpisu do rejestru oraz składać określone wyżej miesięczne sprawozdania. Poza sporem pozostawało, iż odwołujący był podmiotem przywożącym w rozumieniu art. 3 pkt 12c p.e.

Odwołujący zaskarżył decyzję w części, tj. co do pkt 1 i 2 decyzji. W pierwszym z zarzutów odwołujący zarzucił naruszenie art. 43 d oraz jednocześnie art. 56 ust. 6a p.e. Natomiast w zakresie pkt. 1 decyzji odwołujący domagał się zmiany decyzji poprzez zmianę zaskarżonej decyzji na korzyść powoda, tj. orzeczenie, że powód nie przekazał w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e. za miesiące od czerwca do grudnia 2023 r. oraz od stycznia do maja 2024 r., ale doszło do tego z przyczyn nie leżących po jego stronie, a wynikających z nieprawidłowego prowadzenia przez RARS postępowania w przedmiocie uzyskania rejestracji na Platformie Paliwowej, a w związku z tym umorzenie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej.

W ocenie Sądu Prezes URE prawidłowo ocenił, iż odwołujący nie przekazał w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e. za miesiące od czerwca do grudnia 2023 r. oraz od stycznia do maja 2024 r. Przedsiębiorca przekazał sprawozdania za okres od czerwca do grudnia 2023 r. oraz od stycznia do maja 2024 r. po terminie. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, odpowiedzialność na podstawie przepisów ustawy Prawo energetyczne ma charakter obiektywny, wynikający z samego faktu naruszenia określonych norm prawnych. Dlatego też sąd przy ocenie naruszenia art. 43 d p.e. nie wziął pod uwagę przyczynienia się RARS do naruszenia.

Stwierdzając niedopełnienie przez przedsiębiorcę obowiązku sprawozdawczego, Prezes URE, co do zasady jest zatem zobowiązany do nałożenia na dany podmiot kary pieniężnej w stałej wysokości określonej na kwotę 10 000 zł na podstawie art. 56 ust. 2h pkt 4 p.e. Dla wymierzenia kary nie ma więc znaczenia ocena stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, dotychczasowego zachowania przedsiębiorcy, czy jego możliwości finansowych. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 12 b) p.e., karze pieniężnej podlega ten, kto nie przekazuje w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e.. Na podstawie art. 56 ust. 2h pkt 4) p.e., wysokość kary w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 12b wynosi 10 000 zł; Natomiast w myśl art. 43d prawa energetycznego przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych lub koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą, a także podmiot przywożący stosownie do swojej działalności, przekazuje Prezesowi URE miesięczne sprawozdanie o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu - w terminie 20 dni od dnia zakończenia miesiąca, którego dotyczy sprawozdanie.

Jednakże, gdy dochodzi do nałożenia kary pieniężnej, konieczne jest uwzględnienie różnego rodzaju elementów o charakterze subiektywnym, składających się na podmiotową stronę odpowiedzialności zagrożonej dolegliwymi karami pieniężnymi. O ile zatem do zastosowania klasycznych sankcji administracyjnych wystarczające jest stwierdzenie obiektywnego stanu niezgodności zachowania adresata z treścią normy, o tyle w przypadku oceny możliwości odstąpienia od jej wymierzenia, istotną rolę odgrywają czynniki o charakterze subiektywnym, odtwarzane w oparciu o analizę całokształtu zachowania karanego przedsiębiorcy, jego motywacji, kontekstu zarzucanego mu naruszenia, czy chociażby wpływu przedsiębiorstwa na uchybienie obowiązującym normom (tak wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SK 36/14, opubl. Legalis nr 1187402).

Strona odwołująca zakwestionowała także rozstrzygnięcie w zakresie wymierzonych decyzją kar pieniężnych. W konsekwencji, spór w sprawie sprowadzał się do kwestii zasadności wymierzenia przedsiębiorcy kar pieniężnych za stwierdzone delikty. Z tych względów Spółka domagała się odstąpienia od wymierzenia kary za miesiące od marca do maja 2024 r., ostatecznie także o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzut odwołania, odnosił się do naruszenia prawa materialnego tj. art. 56 ust. 6a p.e. poprzez przyjęcie, że w zakresie sprawozdań za miesiące od czerwca 2023 r. do lutego 2024 r. okoliczności sprawy uzasadniają skorzystanie przez Prezesa URE z instytucji odstąpienia od wymierzenia kary i brak jest podstaw do zastosowania podobnego odstąpienia dla sprawozdań za miesiące od marca do maja 2024 r. w sytuacji kiedy okoliczności sprawy za tym przemawiały.

Przed odniesieniem przywołanego zarzutu do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego pokrótce wyjaśnić należy zasady stosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, a także jej cel i zakres kontroli sądowej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że odstąpienie od wymierzenia kary stanowi wyraz tzw. uznania administracyjnego, rozumianego jako uprawnienie organu do wyboru konsekwencji prawnej. Uznanie to stanowi zatem sferę dyskrecjonalności, w ramach której organ władzy publicznej ma swobodę wyboru skutku prawnego, jaki w konkretnej sprawie będzie wiązał się z zaistnieniem danych okoliczności. Co istotne Prezes Urzędu nie ma obowiązku skorzystania z odstąpienia od wymierzenia kary, nawet wówczas gdy spełnione są przesłanki określone w przywołanym przepisie art. 56 ust. 6a p.e. Wynika to z wykładni literalnej normy, która wskazuje, że prezes urzędu jedynie „może” odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej. Nie jest to więc tzw. decyzja związana, do której wydania obligują obowiązujące przepisy prawa ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt I NSK 95/18, opubl. system Legalis, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 09 grudnia 2021 r. sygn. akt VII AGa 1040/20, z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VIIAGa 763/18, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15).

Pozostawienie oceny spełnienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej organowi regulacyjnemu, nie oznacza jednak, że ocena zasadności i legalności skorzystania z tej instytucji wyłączona jest spod kompetencji sądu ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt III SK 47/13, z dnia 06 lutego 2018 r. sygn. akt III SK 7/17). Należy jednak mieć tu na uwadze, że celem ustawodawcy umieszczającego decyzję w sferze uznania administracyjnego jest poszerzenie władzy organu, a konsekwencji kontrola sądowa w tym wypadku nie może sięgać głęboko, gdyż w innym wypadku instytucja uznania administracyjnego stałaby się iluzoryczna. Jak szeroko uzasadnił to Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt I NSK 95/18 ( op.cit), należy tu pamiętać że to Prezes Urzędu kształtuje politykę wymiaru kar wobec przedsiębiorców popełniających delikty administracyjne. Dlatego przepis art. 56 ust. 6a p.e. należy interpretować z uwzględnieniem zasady sprawności i rzetelności działania instytucji publicznych, a także zasad równowagi i podziału władzy. Dlatego też interwencja sądu w treść decyzji organu regulacyjnego powinna następować dopiero wtedy, gdy nosi ona znamiona dowolności tj. opiera się na arbitralnych przesłankach, zawiera zdawkowe i ogólnikowe uzasadnienie, odwołuje się do nieudowodnionych informacji itp. Dla takiej ingerencji konieczne jest zatem nie tylko wykazanie, że zachodzą przesłanki spełnione w omawianym przepisie, ale również że organ przekroczył zasady uznania administracyjnego. Szerzej ujmując oznacza to, że Sąd rozpoznający odwołanie od decyzji organu, co prawda jest władny zmienić tę decyzję, jakkolwiek ku temu konieczne jest wykazanie, że podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek, stopień społecznej szkodliwości czynu jest znikomy, a nadto że pozwany organ przekroczył zasady uznania administracyjnego. Należy przy tym pamiętać, że omawiana instytucja stanowi wyjątek, który powinien być stosowany jedynie wówczas, gdy nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej na jakimkolwiek poziomie z podstawowymi funkcjami kary, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia.

Przechodząc do podstaw odstąpienia od wymierzenia kary, to zgodnie z treścią art. 56 ust 6a p.e., pierwszymi, mogącymi występować alternatywnie przesłankami, jest zaprzestanie naruszania prawa lub realizacja obowiązku przez adresata kary. W stanie faktycznym jak w omawianej sprawie, kiedy to odwołujący nie wykonał w terminie obowiązków sprawozdawczych wyjaśnić należy, że na gruncie drugiej z wymienionych podstaw odstąpienia od wymierzenia kary - realizacji obowiązku - odróżnić należy pojęcie niedopełnienia obowiązku jako przesłanki ogólnej do nałożenia kary pieniężnej, od niewłaściwej realizacji obowiązków ustawowych, co wiążę się min. z nieterminowym lub niepełnym ich wykonaniem. Samo niedopełnienie obowiązków ustawowych uruchamia postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej i obliguje prezesa urzędu do jej nałożenia, natomiast późniejsze zrealizowanie tych obowiązków stanowi uprawnienie do odstąpienia od wymierzenia kary, którą w innym przypadku Prezes urzędu byłby obowiązany nałożyć ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt III SK 47/13, sygn. akt III SK 47/13, z dnia 06 lutego 2018 r. sygn. akt III SK 7/17, Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 842/15, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15).

Jak słusznie wskazuje Prezes URE, zrealizowanie obowiązku nastąpiło z formalnego punktu widzenia, tzn. przedsiębiorca złożył zaległe sprawozdania, jednak z dużym opóźnieniem. Sąd ma zatem wątpliwości, czy pomimo tak dużego opóźnienia, można uznać, że ma miejsce realizacja obowiązku umożliwiająca odstąpienie od wymierzenia kary. Jakkolwiek, m.in. z uwagi na duże opóźnienie przy złożeniu sprawozdań, w niniejszej sprawie nie została spełniona druga z przesłanek umożliwiająca odstąpienie od wymierzenia kary.

Kolejną, konieczną, przesłanką odstąpienia od wymierzenia kary jest bowiem znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu. Przesłanka ta nawiązuje do dyrektywy wymiaru kary w koncepcji prawa karnego, dlatego też powszechnie przyjmuje się, że przy jej interpretacji konieczne jest odwołanie się do sposobu weryfikacji stopnia szkodliwości czynu wypracowanego na gruncie art. 115 k.k. Oznacza to konieczność odniesienia się do rodzaju i charakteru naruszonego dobra, rozmiaru wyrządzonej szkody, sposobu i okoliczności popełnienia czynu, wagi naruszonych obowiązków, postaci zamiaru, motywacji sprawcy oraz rodzaju naruszonych reguł ostrożności i stopnia ich naruszenia. Wszystkie te kryteria powinny zostać uwzględnione, albowiem konieczna jest ocena całościowa, odnosząca się do całokształtu okoliczności sprawy. Niemniej jednak w orzecznictwie wskazuje się, że jednym z podstawowych czynników mających istotne znaczenie dla dokonania właściwej oceny czynu sprawcy jest rodzaj i charakter naruszonego dobra chronionego prawem ( zob. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 09 grudnia 2021 r. sygn. akt VII AGa 1040/20, z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VIIAGa 763/18, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15). Powszechnie także przyjmuje się, że przy ocenie przesłanki znikomej szkodliwości społecznej czynu Prezes Urzędu dysponuje pewnym luzem decyzyjnym, a dalej nawet w przypadku stwierdzenia jej ziszczenia się, uznaniem administracyjnym przy wyborze wariantu rozstrzygnięcia tj. nałożenia kary lub odstąpienia od jej wymierzenia.

Nieterminowe składanie sprawozdań przez Przedsiębiorców prowadzi do utrudnienia oczekiwanego przez Ustawodawcę skutku (który miał zaistnieć przez comiesięczne a nie np. kwartalne składanie przedmiotowych sprawozdań) w postaci zapewnienia wiarygodnej, aktualnej i pełnej informacji na temat ilości produkowanych w Rzeczpospolitej Polskiej i przywożonych na terytorium Polski paliw ciekłych (wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 listopada 2018 r. znak: XVII AmE 281/18, z dnia 17 października 2018 r. znak: XVII AmE 230/18, z dnia 27 września 2018 r. znak: XVII AmE 203/18). W skali globalnej, nawet niewielkie ilości przywiezionego paliwa, mają wpływ na działania kontrolne Prezesa URE. Dane służą wykonywaniu obowiązków m.in. wynikających z art. 43d ust. 4 p.e. oraz 43d ust. 5 p.e . Niewątpliwie więc delikt spółki wpłynął na stopień społecznej szkodliwości czynu – w zakresie chronionego dobra.

Sąd mając na względzie fakt przywożonych paliw ciekłych przez przedsiębiorcę, miał również na względzie cel, dla którego sprowadzał je na polski rynek, mianowicie przywóz miał przynieść przedsiębiorcy zysk, trudno w takim wypadku przyjąć, że działanie to cechowało się znikomą szkodliwością. Tego typu cel wraz z oczywistym naruszeniem prawa, którego dopuścił się odwołujący, jako podmiot przywożący, jednoznacznie musi prowadzić do wniosku, że zarzucany czyn miał większą niż znikomą szkodliwość.

Ponadto, odwołujący złożył zaległe sprawozdania za marzec, kwiecień oraz maj 2024 r. po terminie, dopiero 10 lipca 2024 r. Niewątpliwie opóźnienie przy rejestracji nastąpiło z przyczyn wynikających po stronie RARS, jednakże do momentu, gdy przedsiębiorca miał możliwość podjęcia działań związanych z uzupełnieniem załącznika nr 2, potrzebnego do rejestracji na Platformie Paliwowej. W nawiązaniu do powyższego, należy przypomnieć, iż w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż gdy chodzi o tzw. profesjonalistów, czyli, jak w przypadku odwołującego – przedsiębiorcy prowadzącego na własny rachunek działalność gospodarczą, spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawnych i dołożenia należytej staranności w zakresie jej prowadzenia, wynikający z art. 355 par. 2 kc. Jak słusznie zauważa Prezes URE – pozostawiając dany obszar działalności bez należytego nadzoru, trzeba liczyć się z ryzykiem naruszenia przepisów, tak jak w niniejszej sprawie.

Odwołujący miał bowiem możliwość powzięcia informacji o potrzebie realizacji obowiązku oraz sposobie jego realizacji, już przy zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w przedmiocie wykreślenia w rejestru przedsiębiorców, w związku z ustaleniem, iż przedsiębiorca nie realizował obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 43d ust. 1 p.e., przez 6 kolejnych następujących po sobie okresów sprawozdawczych.

Natomiast w zakresie rejestracji na Platformie Paliwowej oraz wniosku, który złożył w połowie 2023 r. miał możliwość powzięcia informacji o przyczynach uzupełnienia wniosku już 4 kwietnia 2024 r. (odwołujący nie przedłożył przeciwdowodu, iż wiadomość mailowa z 4 kwietnia 2024 r. trafiła do spamu). A jeśli odwołujący podał adres jako oficjalny adres do prowadzenia dwóch działalności gospodarczych, to brak weryfikacji całej wpływającej korespondencji, w tym spamu jest wynikiem zaniedbania ze strony samego przedsiębiorcy. Dodatkowo, wiadomość została przekazana na adres skrzynki odbiorczej podmiotu, który został podany w dokumentach rejestracyjnych do portalu, dla dwóch podmiotów.

Następnie po wiadomości mailowej z 4 kwietnia 2024 r. RARS wystosował wezwanie z 12 kwietnia 2024, w którym wskazał, iż należy uzupełnić oraz podpisać zgodnie ze sposobem reprezentacji przedsiębiorcy formularz o nazwie załącznik nr 2 – dokument określający szczegółowy zakres umocowania dla Pełnomocnika w ramach czynności w Platformie Paliwowej - stanowiący integralną część pełnomocnictwa – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przedsiębiorca otrzymał wezwanie 17 kwietnia 2024 r. Tymczasem odwołujący, w piśmie z dnia 24 kwietnia 2024 r. zwrócił się z prośbą o doprecyzowanie, w jaki sposób należy sprostować wnioski, gdyż w opinii przedsiębiorcy były one kompletne oraz podpisane zgodnie z reprezentacją. Jednocześnie jednak przyznał, iż w rozmowie telefonicznej, w ostatnim dniu wyznaczonego terminu, tegoż 24 kwietnia 2024 r., otrzymał informacje, iż sprawa dotyczy kwestii adresów e-mail, na które miały zostać założone konta użytkownika. Przedsiębiorca otrzymał również informację, że nie można założyć kont dla dwóch podmiotów na jeden adres e-mail, a konta na podane adresy zostały już utworzone dla drugiego podmiotu, tj. (...) sp. z o.o. W konsekwencji, odwołujący z niewiadomych powodów, pomimo inf. otrzymanej na infolinii, 24 kwietnia 2024 r. nie uzupełnił braków, a jedynie zwrócił się z prośbą o doprecyzowanie, w jaki sposób należy sprostować wnioski.

Przedsiębiorca uzupełnił braki dopiero 2 lipca 2024 r. wskazując przy tym innego pełnomocnika, z uwagi na to, iż pracownicy nie posiadają kilku mailowych adresów służbowych. Dostęp do portalu Platforma Paliwowa, przedsiębiorca otrzymał w dniu 9 lipca 2024 r. a 10 lipca 2024 r. złożył zaległe sprawozdanie.

Odwołujący jako profesjonalista oraz podmiot przywożący powinien był podjąć odpowiednie kroki w stosownym czasie, w celu zapewnienia bieżącego monitorowania obowiązków przedsiębiorcy wynikających z bieżących regulacji prawnych. Z tego też względu, podniesione przez odwołującego okoliczności, nie mogą zwalniać przedsiębiorcy z odpowiedzialności, z tytułu zaistnienia przedmiotowych deliktów administracyjnych. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż wszelkie regulacje, w tym regulamin, związane z funkcjonowaniem platformy paliwowej były znane odwołującemu w momencie składania wniosku o rejestrację, tj. co najmniej od 13 czerwca 2023 r., kiedy złożył wniosek o rejestrację. Jednakże, sam przedsiębiorca wskazał taki sam adres w obu wnioskach, dla obydwu podmiotów, pomimo informacji, iż należy podać unikatowy adres e-mail. W tym kontekście należy stwierdzić, iż przedsiębiorca swoim zachowaniem wykazał daleko posunięte lekceważenie prawa, ponieważ nawet nie próbował wypełnić obowiązku sprawozdawczego w terminie.

Przedstawione wywody, w szczególności długi okres naruszenia oraz rodzaj naruszonego dobra, a w szczególności okoliczności naruszenia przemawiały zdaniem Sądu za uznaniem, że Prezes Urzędu słusznie stwierdził, że okoliczności sprawy nie dawały podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, a już na pewno niezasadne byłoby przyjęcie, że doszło do naruszenia granic uznania administracyjnego. Natomiast jeszcze raz przypomnieć należy, że tylko w takim przypadku Sąd byłby uprawniony ingerować w treść wydanej decyzji – poprzez zmianę decyzji i odstąpienie od wymierzenia kary w całości.

W związku z powyższym, w przypadku odstąpienia od nałożenia kary za miesiące za miesiące od czerwca 2023 r. do lutego 2024 r., Prezes URE prawidłowo wziął pod uwagę „opieszałość" RARS oraz fakt, że przedsiębiorca odpowiednio wcześniej wystąpił z wnioskiem o założenia konta i uznając to za okoliczność łagodzącą. W przypadku pozostałych miesięcy Sąd nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie okoliczności związane z niezłożeniem kary w pkt. 2 za sprawozdania złożone za miesiące marzec, kwiecień, maj 2024, nie przemawiały za skorzystaniem z instytucji odstąpienia od wymierzenia kary.

Natomiast podniesione przez odwołującego zarzuty odnośnie naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą odnieść skutku, albowiem do kognicji Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie należy kontrola prawidłowości postępowania prowadzonego przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jest to bowiem postępowanie sądowe pierwszoinstancyjne, w którym strona może przedstawić wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska, tak więc co do zasady ewentualne uchybienia postępowania administracyjnego nie mają znaczenia dla rozpoznania sprawy przed tym Sądem. W postępowaniu sądowym Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów sprawuje kontrolę legalności, a także zasadności i celowości decyzji wydanej przez Prezesa URE. Przedmiotem postępowania sądowego nie są natomiast ewentualne uchybienia popełnione w postępowaniu przed tym organem regulacyjnym. Obowiązkiem sądu jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, przy uwzględnieniu zasad rozkładu ciężaru dowodu i obowiązków stron w postępowaniu gospodarczym. Tak: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r. VI ACa 1033/08.

Wyjątki od zasady, że zarzuty procesowe odnoszące się do etapu postępowania administracyjnego nie mogą doprowadzić do uchylenia decyzji w ramach rozpoznania odwołania, które zostały wykreowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego, wskazują, że taka możliwość odnosi się tylko do takich zarzutów, które po pierwsze nie mogą być niejako konwalidowane na etapie postępowania sądowego (jak ma to miejsce np. w odniesieniu do ustaleń faktycznych, środków dowodowych, oceny dowodów, niektórych wad formalnych samej decyzji), ale także waga tych zarzutów musi być na tyle istotna, że uzasadnia ona uchylenie decyzji. Chodzi o takie uchybienia organu, na skutek których przedsiębiorca, którego dotyczy decyzja, nie ma zapewnionych odpowiednich gwarancji proceduralnych, w szczególności mówi się tutaj o uchybieniach tego rodzaju (wadach kwalifikowanych decyzji), które istotnie wpłynęły na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji lub też takie sytuacje, w których zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Rozpoznając zarzuty odwołującego dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd jednak nie dopatrzył się wśród nich takich, które naruszałyby np. prawo odwołującego się do obrony, czy innych które wskazywałyby na wydanie decyzji w warunkach nieważności. W szczególności także decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji, oddalają odwołanie, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na oddalenie odwołania w całości, odwołującego należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w wysokości 720,00 zł ustalone w oparciu § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

sędzia Maciej Kruszyński