Postanowienie SN z 14 marca 2013, sygn. III KZ 2/13
Data orzeczenia
14 marca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Małgorzata Gierszon
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 14 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie z wniosku R. N. o wznowienie postępowania w sprawie VIII K …/09
Sądu Rejonowego w T. zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego
w T. z dnia 23 kwietnia 2010 r.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 14 marca 2013 r.,
zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału
Karnego Sądu Apelacyjnego
z dnia 6 grudnia 2012 r.,
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Wskazanym powyżej zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2012 r. Zastępca
Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówił przyjęcia
wniosku o wznowienie postępowania we wskazanej na wstępie sprawie,
sporządzonego przez R. N., „albowiem zachodzą okoliczności z art. 120 § 2 k.p.k.-
wnioskodawca pomimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego pisma
poprzez sporządzenie i podpisanie przez adwokata, nie uzupełnił tego braku w
zakreślonym terminie”.
Zażalenie na to zarządzenie wniósł R. N.
Podniósł w nim okoliczności, które – w jego ocenie – dowodziły
„sfałszowania” procesu w którym przypisano mu sprawstwo przedmiotowych
przestępstw.
2
Nadto wyrażał pogląd, że „brak podpisu adwokata pod wnioskiem, który
wyjątkowo czytelnie sporządziłem, nie powinien pozbawiać go prawa do obrony
oraz dochodzenia swoich praw”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym.
Podane w nim okoliczności – z racji swojego charakteru – żadną miarą nie
mogą dowodzić błędności zaskarżonego zarządzenia. Zostało ono bowiem wydane
zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy procesowej karnej (wskazanymi w
jego podstawie prawnej). Ich przestrzeganie jest obowiązkiem organów
procesowych, a nie jedynie prawem. Stąd też zaistnienie w sprawie określonej
sytuacji faktycznej implikowało koniecznością zastosowania tych regulacji.
Nie ulega wszak wątpliwości, że przepis art. 545 § 2 k.p.k. wprowadza tzw.
przymus adwokacki dla czynności sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie
postępowania. Nakaz tan oznacza, iż tylko wniosek respektujący ów wymóg, może
być przyjęty do merytorycznego rozpoznania.
Wnioskodawca był świadomy tych uwarunkowań prawnych.
Był dwukrotnie wzywany do usunięcia tego braku formalnego
sporządzonego przez siebie wniosku o wznowienie (k. 7, 88, 91), ale w
zakreślonym terminie tegoż braku nie usunął. Nadto – na jego wniosek- został mu
wyznaczony obrońca z urzędu (k. 21) dla (ewentualnego) dokonania wspomnianej
czynności procesowej, który jednak nie znalazł ku temu żadnych podstaw. Swoje
stanowisko szeroko uzasadnił w sporządzonej opinii (k. 82-85), której odpis przesłał
wnioskodawcy.
W tej sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw do podważenia zasadności
zaskarżonego zarządzenia. Skoro wnioskodawca nie usunął braku formalnego
wniosku, który uniemożliwiał jego merytoryczne rozpoznanie, to konieczne było
wydanie zaskarżonego zarządzenia.
Z tych to względów postanowiono jak wyżej.