Uzasadnienie z 15 grudnia 2025, sygn. X Ka 1022/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

X Ka 1022/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie

z dnia 30 czerwca 2025 r., sygn. akt XIV K 888/21

0.1.Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.1.Granice zaskarżenia

0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.0.1.Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.1.Ustalenie faktów

0.0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

A. O.,

R. Z. (1)

aktualne dane o karalności oskarżonych

informacje
z KRK

1110-1111

1112-1113

0.0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

A. O.,

R. Z. (1)

nie dotyczy

nie dotyczy

nie dotyczy

0.1.Ocena dowodów

0.0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

informacje z KRK

Dowody pochodzą z obiektywnego źródła jakim jest Krajowy Rejestr Karny. Treść dowodów nie była kwestionowana przez strony postępowania.

0.0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

2.1.2.1

nie dotyczy

nie dotyczy

1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonej A. O. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oraz uchybiającej zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a także nakierowanej na poniesienie przez A. O. odpowiedzialności karnej oceny dowodów, poprzez wyprowadzenie z ustalonych okoliczności nieprawidłowych i bezpodstawnych wniosków w zakresie, w jakim Sąd przyjął ustalenia, iż:

A. O. jako osoba powiązana, z R. Z. (1) miała wiedzę o informacji poufnej zawartej w raporcie bieżącym nr (...) w dniu nabycia przez nią akcji (...) S.A. (s. 3 uzasadnienia),

z uwagi na znajomość oskarżonych, liczne powiązania służbowe oraz posiadaną wiedzę
o specyfice rynku, należy uznać,
że A. O. dowiedziało się od oskarżonego również
o przedmiotowej informacji poufnej i dopiero ta wiedza przyczyniła się do podjęcia przez nią decyzji o zakupie akcji (s. 13 uzasadnienia),

podczas gdy:

przedmiotowe ustalenia
o rzekomym uzyskaniu przez A. O. informacji poufnej są całkowicie dowolne i nie znajdują oparcia w jakichkolwiek ujawnionych w sprawie dowodach i nie wynikają z żadnych ustalonych okoliczności,

okoliczność znajomości R. Z. (1) i A. O. bądź pełnienia przez nich funkcji w spółkach kapitałowych, nie uprawnia do sformułowania wniosku i poczynienia ustalenia faktycznego, jakoby R. Z. (1) miał przekazać A. O. jakiekolwiek informacje, albowiem: (i) pomiędzy tymi okolicznościami nie ma żadnego faktycznego bądź logicznego związku; (ii) fakt osobistej lub służbowej znajomości pomiędzy dwiema osobami nie daje żadnej podstawy do przeprowadzenia takiego wnioskowania, a w konsekwencji do przyjęcia, że pomiędzy tymi osobami doszło do przekazania konkretnej informacji; (iii) na podstawie tak określonych w Wyroku okoliczności nie ma możliwości ustalenia, jakie konkretnie informacje, o jakim zakresie i o jakiej treści miałyby rzekomo być przekazane A. O. przez R. Z. (1), bądź w jakiej dacie miałoby do tego dojść,

żaden z ujawnionych w toku rozprawy głównej dowodów nie daje podstawy do ustalenia, że R. Z. (1) miałby w określonym czasie przekazać A. O. konkretne, zidentyfikowane i sprecyzowane informacje, które to informacje miałyby następnie zostać wykorzystane przez A. O.;

2.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów
i dokonanie dowolnej i uchybiającej zasadom logicznego rozumowania
i doświadczenia życiowego oceny dowodu z wyjaśnień A. O.
i uznanie ich za częściowo niewiarygodne w zakresie w jakim A. O. wyjaśniła, że: (i) nie miała żadnej wiedzy o tym, aby R. Z. (1) i Ł. S. (1) spotykali się i prowadzili jakiekolwiek rozmowy bądź negocjacje, a zwłaszcza aby podejmowali jakiekolwiek wspólne decyzje; że (ii) impulsem do zakupu akcji była dla A. O. informacja o zakupie tych samych akcji przez R. Z. (1), którego ceniła jako osiągającego sukcesy inwestora, podczas, gdy:

wyjaśnienia A. O. są spójne, logiczne i znajdują odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym,
a w szczególności w wyjaśnieniach R. Z. (1), który jednoznacznie zaprzeczył,
aby informował A. O.
o jakichkolwiek swoich rozmowach z Ł. S. (1), a także aby przed podpisaniem listu intencyjnego prowadzone były negocjacje bądź podjęta była decyzja o współpracy, jak również wyjaśnił powód poinformowania A. O. o zakupie akcji (...) S.A., ze względu na jej funkcję pełnioną w tej spółce,

wyjaśnienia A. O. nie stoią w sprzeczności z żadnym
z dowodów przeprowadzonych
w postępowaniu przed Sądem I instancji, które nie ujawniło jakiegokolwiek dowodu przemawiającego za przyjęciem, jakoby w chwili zakupu akcji A. O. miałaby posiadać wiedzę o rzekomych negocjacjach pomiędzy R. Z. (1)
a Ł. S. (1),

brak jest podstaw dla przyjęcia domniemania, jakoby R. Z. (1), informując A. O. o zamiarze zakupu akcji (...) S.A. poinformował ją o przeprowadzeniu jakiejkolwiek rozmowy z Ł. S. (1), bądź
o ewentualnych planach przyszłej współpracy; a w szczególności podstawy takiej nie stanowi fakt znajomości pomiędzy R. Z. (1) i A. O., bądź fakt, iż pełnią oni różne funkcje
w organach spółek kapitałowych,

brak jest podstaw dla przyjęcia,
że nawet w przypadku, gdyby R. Z. (1) informował A. O. o swojej ewentualnej rozmowie z Ł. S. (1), byłoby to równoznaczne z wejściem przez nią w posiadanie informacji poufnej na temat „podjęcia przez zarząd (...) S.A. i R. Z. (1) decyzji o wspólnym rozwoju technologii (...)
w ramach (...) S.A",

Sąd pominął i nie rozważył wyjaśnień A. O. na temat motywacji, która towarzyszyła jej przy nabywaniu przedmiotowych akcji, podczas gdy brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności wyjaśnień A. O., iż gdy R. Z. (1) poinformował A. O. o zamiarze nabycia akcji (...) S.A., podjęła ona decyzję zakupu akcji tej spółki na swój własny rachunek mając na uwadze renomę R. Z. (1) jako inwestora i mając nadzieję na wzrost cen akcji, podczas gdy nie miała jednocześnie jakiejkolwiek wiedzy o kontaktach R. Z. (1) z Ł. S. (1) bądź ich rzekomych uzgodnieniach;

3.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów
i dokonanie dowolnej i uchybiającej zasadom logicznego rozumowania
i doświadczenia życiowego oceny dowodu z wyjaśnień R. Z. (1) i uznanie ich za niewiarygodne
w zakresie, w jakim oskarżony wyjaśnił, że nie tłumaczył A. O. przyczyn zakupu akcji, zaś przed podpisaniem listu intencyjnego nie mówił jej o prowadzeniu negocjacji
z (...) S.A., podczas gdy żaden z dowodów przeprowadzonych przed Sądem I Instancji nie wskazuje na to, aby R. Z. (1) miał poinformować A. O. o jakiejkolwiek rozmowie z Ł. S. (1), o jakiejkolwiek ewentualnej współpracy, bądź o prowadzonych lub planowanych negocjacjach na ten temat, gdy zarazem wszelkie ustalenia Sądu Rejonowego odnoszące się do stanu wiedzy A. O. na dzień zakupu akcji, tj. 19 czerwca 2018 r., opierają się na bezpodstawnym domniemaniu, że w związku
z powiązaniami pomiędzy oskarżonymi, R. Z. (1) poinformował A. O.
o przyczynach podejmowanych przez siebie inwestycji;

4.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów
i dokonanie dowolnej i uchybiającej zasadom logicznego rozumowania
i doświadczenia życiowego oceny dowodów w postaci zawiadomienia
o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dnia 18 lutego 2019 r. (k. 1-7) oraz zawiadomienia
o podejrzeniu popełnienia przestępstwa złożonego w dniu 30 lipca 2019 r. przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego (k. 92-110)
i wyprowadzenie z nich wniosku, jakoby „wyjaśniały one kwestie związane z wykorzystaniem informacji poufnej przez oskarżonych", podczas gdy przywołane dokumenty w ogóle nie dotyczą stanu wiedzy oraz świadomości oskarżonych co do istnienia rzekomej informacji poufnej, jak również nie dowodzą istnienia samej informacji poufnej, i nie mogą stanowić podstaw dla czynienia ustaleń faktycznych w zakresie rzekomego wykorzystania takiej informacji;

przy czym wszystkie błędy określone powyżej w pkt. 1) - 4) doprowadziły do błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, wyrażających się w przyjęciu, że:

R. Z. (1) przekazał A. O. informację
o podjęciu decyzji o współpracy
z (...) S.A. lub
o prowadzeniu negocjacji z (...) S.A. lub o zamiarze opublikowania listu intencyjnego,

A. O. miała wiedzę
o informacji poufnej wskazanej
w raporcie bieżącym (...) S.A. nr (...), lub o rozmowach czy negocjacjach, które miały być rzekomo prowadzone przez R. Z. (1) i Ł. S. (1) przed 19 czerwca 2018 r.,

A. O. miała dokonać zakupu akcji (...) S.A. wykorzystując informację poufną,

co miało wpływ na treść orzeczenia, ponieważ dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych skutkowałoby ustaleniem, że w chwili zakupu akcji (...) S.A. w dniu 19 czerwca 2018 r. A. O. nie miała wiedzy o jakiejkolwiek ewentualnej informacji poufnej, która mogłaby dotyczyć tej spółki (o ile taka informacja istniała), natomiast zakup przez nią akcji (...) S.A. motywowany był wiedzą o zamiarze zakupu akcji przez R. Z. (1), którego A. O. ceniła jako inwestora osiągającego sukcesy
i miała nadzieję na osiągnięcie zysku wynikającego z wzrostu kursu akcji po ich zakupie;

5.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 424 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności, które legły
u podstaw rozstrzygnięcia w zakresie przyjęcia (i) jaką konkretnie informację poufną miała rzekomo wykorzystać A. O., (ii) kiedy miało wystąpić zdarzenie, którego miała dotyczyć rzekoma informacja poufna, o której wiedzę miała uzyskać następnie A. O., albowiem zgodnie z opisem czynu przypisanego w wyroku, informacją poufną miała być informacja dotycząca podjęcia przez zarzqd (...) S.A. i R. Z. (1) - Prezesa Zarządu (...) S.A. - decyzji o wspólnym rozwoju technologii (...) w ramach (...) S.A., gdy zarazem w uzasadnieniu Wyroku Sąd przypisał A. O. rzekome posiadanie informacji „o zamiarze podpisania przedmiotowego listu intencyjnego" (s. 11 uzasadnienia wyroku), „prowadzonych przez R. Z. (1) rozmowach" (s. 11 uzasadnienia wyroku), „w zakresie rozpoczęcia współpracy ww. podmiotów" (s. 13 uzasadnienia Wyroku) lub informację „dotyczącą listu intencyjnego w sprawie współpracy pomiędzy (...) S.A. a (...) S.A." (s. 13 uzasadnienia wyroku), podczas gdy:

przytoczone powyżej informacje zidentyfikowane w uzasadnieniu Wyroku jest to pięć całkowicie różnych informacji, na temat odrębnych i niezależnych zdarzeń, występujących w różnym czasie, które nie mogą być przypisywane dowolnie i w sposób wymienny,

Sąd nie poczynił jakichkolwiek ustaleń faktycznych co do tego, kiedy miała powstać przypisana A. O. informacja poufna, pomimo iż przez brak tego kluczowego ustalenia faktycznego nie jest możliwa weryfikacja prawidłowości rozumowania, które legło u podstaw orzeczenia, ponieważ uniemożliwia to ocenę, czy dana informacja poufna mogła istnieć w chwili dokonywania przez A. O. zakupu akcji,

co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem opis czynu w zakresie okoliczności stanowiących znamię czynu zabronionego nie wynika
z poczynionych przez Sąd ustaleń co do rzekomej informacji poufnej oraz uniemożliwia ocenę, czy rzekoma informacja poufna mogła istnieć w chwili, kiedy miała zostać wykorzystana,

w zakresie zamiaru towarzyszącego A. O. w związku z rzekomym wykorzystaniem informacji poufnej, a w szczególności tego, czy A. O. wiedziała, że informacja, którą miał jej rzekomo przekazać R. Z. (1), mogła stanowić określoną w sposób precyzyjny informację, która nie została podana do publicznej wiadomości, dotycząca bezpośrednio lub pośrednio emitenta, która mogła mieć znaczący wpływ na ceny instrumentów finansowych,

co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem brak poczynienia ustaleń co do istnienia po stronie A. O. świadomości rzekomego wejścia w posiadanie informacji poufnej oraz jej stosunku psychicznego do ewentualnego wykorzystania takiej informacji, uniemożliwia ustalenie towarzyszącego A. O. zamiaru, a w konsekwencji uniemożliwia przypisanie jej odpowiedzialności karnej za zarzucany czyn;

6.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów
i dokonanie dowolnej i uchybiającej zasadom logicznego rozumowania
i doświadczenia życiowego oceny dowodu z wyjaśnień R. Z. (1) i uznanie ich za niewiarygodne
w zakresie w jakim oskarżony wyjaśnił, że konkretne rozmowy z (...) S.A. rozpoczęły się po podpisaniu
5 lipca 2018 r. umowy o poufności, także w zakresie w jakim Sąd przyjął, jakoby R. Z. (1) nie skonfrontował się z okolicznością, że zakupienie przez niego akcji stanowiło wykorzystanie informacji poufnej (str. 10 uzasadnienia wyroku), pomimo że:

R. Z. (1) wyjaśnił,
że przed podpisaniem listu intencyjnego nie prowadził negocjacji z Ł. S. (1) oraz że przed podpisaniem listu intencyjnego strony nie podjęły decyzji o współpracy, a dopiero podpisanie listu intencyjnego, pozwoliło na rozpoczęcie negocjacji w sprawie nawiązania ewentualnej współpracy, wobec czego brak jest podstaw do przyjęcia, aby przed podpisaniem listu intencyjnego istniała jakakolwiek informacja poufna, a w szczególności taka, która dotyczyłaby podjęcia przez strony decyzji o współpracy,

wyjaśnienia R. Z. (1) są spójne, logiczne i znajdują odzwierciedlenie
w pozostałym materiale dowodowym,
a w szczególności
w zeznaniach świadka Ł. S. (1), który zeznał, że po podpisaniu listu intencyjnego trwały ustalenia, co będzie wspólnym projektem, natomiast decyzja o współpracy zapadła dopiero z chwilą podpisania umowy
o współpracy, a nie listu intencyjnego,

świadek Ł. S. (1) zeznał m.in.: [n]a początku nie mieliśmy decyzji o tym, że podejmujemy współpracę, ponieważ jej przedmiot był niedookreślony. Najpierw trzeba było ustalić co będzie wspólnym projektem, a dopiero wtedy można podjąć decyzję, że można coś realizować. Tym momentem było podpisanie umowy, nie listu intencyjnego. List z natury rzeczy wyraża intencje obu stron, aby współpracować, a nie decyzje wiążące o współpracy (k. 848),

czego skutkiem był błąd
w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, wyrażający się
w przyjęciu, że w dniu 19 czerwca 2018 r. istniała informacja poufna o podjęciu przez (...) S.A. i (...) S.A. decyzji
o współpracy w zakresie rozwoju technologii (...), lub informacja poufna o prowadzeniu przez te podmioty negocjacji, bądź informacja poufna o zamiarze opublikowania listu intencyjnego; która rzekomo została wykorzystana przez oskarżonych przy nabywaniu akcji (...) S.A., co miało wpływ na treść orzeczenia, ponieważ dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych doprowadziłoby do ustalenia, że w dniu 19 czerwca 2018 r. brak było decyzji o współpracy pomiędzy (...) S.A. i (...) S.A. oraz że nie istniała żadna informacja poufna, która mogłaby być wykorzystana przez A. O., co
w konsekwencji uniemożliwiałoby przypisanie A. O. odpowiedzialności za zarzucany czyn.

7.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, wyrażający się w ustaleniu, że:

R. Z. (1), jako zarządzający spółką (...) S.A., czyli podmiotem, którego dotyczył raport bieżący nr (...) oraz A. O. jako osoba z nim powiązana, wiedzę o informacji poufnej wskazanej w niniejszym raporcie w dniu nabycia przez nich przedmiotowych akcji (s. 3 uzasadnienia wyroku);

A. O. wykorzystała informację poufną wynikającą
z przebiegu negocjacji pomiędzy zarządem (...) S.A.
a Prezesem Zarządu (...) S.A. R. Z. (1), dotyczącą podjęcia przez zarząd (...) S.A. i R. Z. (1) - Prezesa Zarządu (...) S.A. - decyzji o wspólnym rozwoju technologii (...) w ramach (...) S.A. (s. 3 uzasadnienia wyroku);

w czasie gdy R. Z. (1) nabywał akcje (...) S.A. wiedział, ze zapadła już decyzja o współpracy pomiędzy (...) S.A. a (...) S.A. (s.13 uzasadnienia wyroku);

w chwili nabycia akcji R. Z. (1) wiedział z przebiegu negocjacji
z zarządem (...) S.A.
o informacji poufnej w zakresie rozpoczęcia współpracy tych podmiotów i miał świadomość,
że decyzja zostanie sformalizowana i opublikowana w formie listu intencyjnego (s. 13 uzasadnienia wyroku);

A. O. dowiedziała się od oskarżonego również
o przedmiotowej informacji poufnej (s. 13 uzasadnienia wyroku);

relacji oskarżonego przeczą zeznania świadka Ł. S. (1), z których wynika, że przed [5 lipca 2018 r.] dochodziło do rozmów i spotkań, na których podjęto decyzję
o współpracy (...) S.A.
z (...) S.A. w zakresie rozwoju technologii (...) (s. 11-12 uzasadnienia wyroku),

podczas gdy ustalenia powyższe są sprzeczne z dowodami, które przyjęte zostały za podstawę wyroku i ocenione zostały przez Sąd jako wiarygodne
w całości, a z których wynikają okoliczności przeciwne, niż cytowane powyżej poczynione w wyroku ustalenia faktyczne, wśród których wymienić należy:

złożone na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2024 r. zeznania świadka Ł. S. (1), który
w swoich zeznaniach wprost zaprzeczył, aby przed podpisaniem listy intencyjnego prowadził z R. Z. (1) negocjacje oraz aby przed
5 lipca 2018 r. strony podjęły decyzję
o współpracy, jak również jednoznacznie wskazał, że negocjacje stron rozpoczęły się dopiero po 5 lipca 2018 r., po podpisaniu listu intencyjnego zawierającego zobowiązanie do zachowania poufności, gdy natomiast decyzja
o współpracy podjęta została dopiero w chwili zawarcia przez strony umowy o współpracy, co miało miejsce
w sierpniu 2018 r., a w szczególności zeznał, że:

i.  zastanawialiśmy się, czy moglibyśmy coś zrobić wspólnie w M.
z technologią (...). Pomysł powstał wspólnie przy stole, w ramach wolnej dyskusji co u kogo słychać. Po kilku chyba tygodniach, podpisaliśmy (...). czyli umowę zachowania poufności przez obie strony, tzn. podmiot R. i (...) jako spółka. Wtedy rozpoczęliśmy prace nad konkretną koncepcją (protokół rozprawy - k. 846),

ii.  intensyfikacja prac nad projektem nastąpiła po zawarciu... po podpisaniu pierwszego dokumentu dotyczącego poufności. Nie przypomina sobie, czy list intencyjny był pierwszym dokumentem, ale patrząc teraz na jego treść mam wrażenie, że tak (protokół rozprawy - k. 847),

(...).  To było cos takiego „zróbmy coś ciekawego w oparci o (...)", na tym etapie nie mieliśmy jeszcze konkretnego pomysłu jak miało by to wyglądać i obie strony chciały podpisana (...) przed rozpoczęciem prac
i zaangażowaniem zespołów (protokół rozprawy - k. 847),

iv.  rozmowy przed podpisaniem listu były intencjonalne - czy obie strony wyrażają intencje w celu nawiązania potencjalnej współpracy. Na tamtym etapie, przed podpisaniem listu, co będzie tym projektem było niedookreślone. To było bardziej na zasadzie, że (...) to jest ciekawy kierunek (protokół rozprawy - k. 848),

v.  na początku nie mieliśmy decyzji o tym, że podejmujemy współpracę, ponieważ jej przedmiot był niedookreślony. Najpierw trzeba było ustalić co będzie wspólnym projektem,
a dopiero wtedy można podjąć decyzję, że można coś realizować. Tym momentem było podpisanie umowy, nie listu intencyjnego. List z natury rzeczy wyraża intencje obu stron, aby współpracować,
a nie decyzje wiążące o współpracy (protokół rozprawy - k. 848),

złożone na rozprawie w dniu
30 stycznia 2024 r. zeznania świadka R. J., z których wynika że spotkanie, na którym osoby ze strony (...) S.A. i (...) S.A. dokonały ogólnego omówienia konceptu programu lojalnościowego odbyło się po opublikowaniu artykułu
w (...) (6 lipca 2018 r.), kiedy informacja o rozmowach pomiędzy R. Z. (1) i Ł. S. (1) była już wiedzą powszechną - co świadczy o tym, że do tamtej chwili strony nie podjęły decyzji o współpracy,

złożone na rozprawie w dniu 5 stycznia 2024 r. zeznania świadka J. M., który zeznał,
że spotkania pomiędzy zespołami (...) S.A. i (...) S.A.,
na których omawiane były założenia przyszłej współpracy odbywały się po podpisaniu listu intencyjnego odbywały się w sierpniu 2018 r.,
w wyniku czego doszło do zawarcia pomiędzy stronami umowy
o współpracy - co potwierdza,
iż decyzja o współpracy została podjęta dopiero w sierpniu 2018 r., kiedy strony zawarły umowę
o współpracy, a negocjacje dotyczące kształtu współpracy prowadzone były dopiero po zawarciu listu intencyjnego w lipcu 2018 r.,

dowody z dokumentów: List Intencyjny z 5 lipca 2018 r. (k. 245 i n.), raport bieżący nr (...) z 5 lipca 2018 r. (k. 103), korespondencja e-mail z 22 sierpnia 2018 r. (k. 309), projekt umowy o współpracy z dnia 22 sierpnia 2018 r. (k. 310) oraz raport bieżący z dnia 23 sierpnia 2018 r. (k. 438), z których to dokumentów, wbrew ustaleniom przyjętym w wyroku, wynika że:

i.  z chwilą podpisania Listu Intencyjnego, strony zamierzały rozpocząć negocjacje na temat możliwej przyszłej współpracy, której warunki miały zostać uzgodnione i doprecyzowane w oddzielnej umowie
o współpracy,

ii.  umowa o współpracy miała zostać zawarta w ciągu miesiąca od dnia zawarcia Listu Intencyjnego,

(...).  po przeprowadzeniu dalszych negocjacji do zawarcia umowy o współpracy doszło w dniu 23 sierpnia 2018 r.,

iv.  przed zawarciem listu intencyjnego nie doszło do podięcia decyzji o współpracy pomiędzy stronami, do ustalenia warunków tej współpracy, ani tym bardziej do rozpoczęcia takiej współpracy,

co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych doprowadziłoby do ustalenia, że w dniu 19 czerwca 2018 r. nie istniała informacja poufna o podjęciu przez (...) S.A. i (...) S.A. decyzji o podjęciu współpracy, którą to informację miałaby uzyskać, a następnie wykorzystać A. O..

8.  obrazę prawa materialnego, tj. art. 181 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 52) ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi („Ustawa") w zw. z art. 7 ust. pkt a) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie
w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE („Rozporządzenie"), poprzez błędne zastosowanie, pomimo iż informacja poufna, którą wykorzystać miała A. O. nie była „informacją określoną w sposób precyzyjny"
w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt a) Rozporządzenia, albowiem
w uzasadnieniu Wyroku przypisano A. O. posiadanie informacji poufnej dotyczącej szeregu różnych, odrębnych i niezależnych od siebie zdarzeń, które miały występować w różnych momentach
w czasie, które również nie zostały
w wyroku ustalone.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonej została uwzględniona przez Sąd odwoławczy.

Sąd Rejonowy, ustalając stan faktyczny w odniesieniu do oskarżonej A. O.,
w ocenie Sądu Odwoławczego oparł się na domniemaniach i przekroczył granice logiki oraz doświadczenia życiowego. Analiza materiału dowodowego wskazuje na następujące fakty:

1)  oskarżona A. O. i oskarżony R. Z. (1) byli powiązani zarówno biznesowo (wspólnicy w (...)Sp. z o.o.), jak i prywatnie (znajomi).

2)  R. Z. (1) poinformował A. O., że zamierza nabyć akcje spółki (...) S.A. na rachunek spółki (...).

3)  A. O. w dniu 19 czerwca 2018 r. nabyła akcje tej samej spółki na rachunek prywatny.

Sąd I instancji w oparciu o powyższe fakty wywiódł wniosek, że skoro R. Z. (1) poinformował oskarżoną o fakcie zakupu rzeczonych akcji, to musiał również poinformować oskarżoną o przyczynie zakupu, tj. o prowadzonych negocjacjach
z zarządem (...) S.A. dotyczących technologii (...). Taki wniosek nie znajduje jednak oparcia w żadnym, wiarygodnym dowodzie zgromadzonym w sprawie. Wskazać należy, że w procesie karnym, w którym obowiązuje zasada domniemania niewinności, nie można automatycznie zakładać, że wspólnicy biznesowi dzielą się ze sobą każdą informacją, w tym informacjami poufnymi, zwłaszcza gdy dotyczą one podmiotu trzeciego ( (...) S.A.), z którym oskarżona nie była formalnie związana w zakresie decyzyjnym dotyczącym tego konkretnego projektu. Z treści wyjaśnień – oskarżonej oraz oskarżonego wynika spójna wersja zdarzeń, tj.: oskarżony R. Z. (1) przekazał oskarżonej informację o swoim ruchu inwestycyjnym dotyczącym zakupu akcji (...) S.A., ale nie ujawnił jej kulisów negocjacji ze wskazaną spółką. W świetle zasad doświadczenia życiowego wersja ta jest wiarygodna, a nadto nie została skutecznie podważona w toku postępowania Oskarżony R. Z. (1), będąc postrzeganym jako skuteczny inwestor, stanowił dla oskarżonej autorytet. Sama informacja, że "Z. wchodzi w spółkę", mogła stanowić wystarczający impuls inwestycyjny dla oskarżonej A. O., bez konieczności posiadania wiedzy o fundamentalnych podstawach tej decyzji (w tym informacji poufnej). Sąd I instancji nie dysponował żadnym dowodem (nagraniem, korespondencją e-mail, SMS, zeznaniem świadka), który potwierdzałby, że oskarżona wykorzystała informację poufną wynikającą z przebiegu negocjacji pomiędzy (...) S.A. a (...) S.A. Przyjęcie przez Sąd, że z uwagi na znajomość oskarżonych informacja ta musiała zostać przekazana A. O., pozostaje dowolne i nieuprawnione w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Sąd I instancji dyskredytując wyjaśnienia oskarżonej, uznał je za sprzeczne z logiką, argumentując, że nikt nie inwestuje własnych środków bez wiedzy o przyczynach wzrostu. Jest to założenie błędne w świetle realiów rynków cechujących się wysoką spekulacyjnością. Wyjaśnienia oskarżonej pozostają w ocenie Sąd odwoławczego spójne i logiczne. Skoro jej wspólnik – oskarżony R. Z. (1), będący prezesem spółki zajmującej się nowymi technologiami, zdecydował się na zakup akcji i podzielił się z nią tą informacją, to dla oskarżonej mógł to być silny i wystarczający sygnał, że zakup akcji (...) S.A. ma potencjał, nawet bez znajomości szczegółów, a tym bardziej informacji poufnych.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że dla przypisania przestępstwa z art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (dalej: „u.o.i.f.”) sprawca musi mieć świadomość, że dysponuje informacją poufną, tzn. precyzyjną, nieujawnioną i cenotwórczą. Wiedza o tym, że inny inwestor kupuje akcje, nie jest informacją poufną dotyczącą emitenta ((...)), lecz informacją o popycie. Nawet jeśli oskarżona domyślała się, że oskarżony R. Z. (1) wiedział coś, co kierowało nim w zakresie zakupu akcji , to domysł ten nie spełnia kryterium precyzyjności informacji. Brak dowodu na to, że oskarżona znała przedmiot negocjacji pomiędzy (...) S.A. a (...) S.A., wyklucza możliwość przypisania jej umyślnego wykorzystania informacji poufnej. Skazanie oskarżonej za wykorzystanie "informacji poufnej wynikającej z przebiegu negocjacji" bez ustalenia, czy w ogóle wiedziała o negocjacjach (a nie tylko o fakcie zakupu akcji przez wspólnika), nie mogło ostać się w mocy. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na obalenie domniemania niewinności oskarżonej. Brak jest bezpośrednich dowodów na to, że weszła ona w posiadanie informacji poufnej o planowanej współpracy (...) S.A. i (...) S.A. Jej działanie, polegające na naśladowaniu ruchów inwestycyjnych R. Z. (1), choć zbieżne czasowo, nie wypełnia znamion przestępstwa z art. 181 ust. 1 u.o.i.f. Wobec niedających się usunąć wątpliwości (art. 5 § 2 k.p.k.), które Sąd I instancji błędnie rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonej, jedynym możliwym rozstrzygnięciem stało się uniewinnienie A. O. od popełnienia zarzucanego jej czynu.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku w stosunku do A. O. poprzez uniewinnienie A. O. od zarzucanego jej czynu.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Podniesione zarzuty zostały uwzględnione przez Sąd odwoławczy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, oceniony w granicach wyznaczonych przez art. 7 k.p.k., nie daje podstaw do jednoznacznego i niewątpliwego ustalenia, że oskarżona A. O. popełniła zarzucany jej czyn zabroniony.

3.2.

Obrońca oskarżonego R. Z. (1) zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

I.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.:

1)  naruszenie art. 6 ust. 2 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie
w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”) i naruszenie praw podstawowych tj. zasady domniemania niewinności poprzez:

przypisanie oskarżonemu R. Z. (1) winy
i zastosowanie wobec niego domniemania wykorzystania informacji poufnej, podczas gdy zostało udowodnione, że podjęcie przez R. Z. decyzji o zakupie akcji spółki (...) było spowodowane faktem, że od maja 2018 r. na rynku było zlecenie sprzedaży pakietu 93.136 sztuk akcji ww. spółki
i ten fakt stanowił przyczynę ich zakupu. Innymi słowy gdyby takiego zlecenia nie było decyzja o zakupie akcji nie zostałaby podjęta, bez względu na rozmowę
z Ł. S. (1),

wydanie wyroku skazującego przez Sąd orzekający,
w sytuacji gdy nie dysponował on chociażby jednym dowodem pozwalającym na dokonanie jednoznacznych
i stanowczych ustaleń faktycznych ani co do istnienia informacji poufnej
w przedmiocie podjęcia decyzji o współpracy między spółkami (...) S.A. i (...) S.A., a wręcz przeciwnie zeznania obu członków zarządu spółki (...) oraz samego oskarżonego, a także treść dokumentów w postaci listu intencyjnego, umowy, protokołów spółki (...), potwierdzały,
że decyzja o podjęciu współpracy została podjęta dopiero w momencie podpisania umowy oraz w sytuacji gdy nie dysponował dowodem na wykorzystanie jakiejkolwiek informacji przez oskarżonego, a tym bardziej dowodem na zamiar jej wykorzystania, skoro powody kupna akcji potwierdziły dowody przekazane przez Giełdę (...) S.A. (o czym mowa poniżej).

Innymi słowy wina oskarżonego oraz istnienie informacji poufnej zostały ustalone na podstawie faktu dokonania zakupu akcji
- z pominięciem wszelkich okoliczności faktycznych, których istnienie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy,

2)  obrazę art 174 k.p.k. w zw. z art. 7
i 410 k.p.k. poprzez zastąpienie dowodu z wyjaśnień oskarżonego
i zeznań świadków, treścią zawiadomienia z dnia 7 lutego 2019 r. poprzez uznanie za dowód winy oskarżonego R. Z. (1) treści zawiadomienia
o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa z dnia 7 lutego
2019 r. tj. podczas gdy dokument ten może świadczyć jedynie
o fakcie złożenia zawiadomienia,
a nie o prawdziwości zawartych w nim twierdzeń,

3)  obrazę art 174 k.p.k. w zw. z art. 7
i 410 k.p.k. poprzez zastąpienie dowodu z wyjaśnień oskarżonego
i zeznań świadków, treścią zawiadomienia (...) z dnia 24 lipca 2019 r. poprzez:

uznanie za dowód winy oskarżonego R. Z. (1) treści zawiadomienia o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa
z dnia 24 lipca 2019 r. dokonanego przez (...), podczas gdy ani zawiadomienie ani żaden
z dokumentów do niego dołączonych nie potwierdza, aby (...) lub jakikolwiek pracownik urzędu miał wiedzę o rozmowach R. Z. (1) i Ł. S. (1), datach spotkań czy ustaleniach na nich dokonanych tym samym, treść zawiadomienia nie potwierdza istnienia informacji poufnej w dniu 19 czerwca 2018 r., a jedynie fakt nabycia akcji przez R. Z. (1) w tym dniu,

uznanie za dowód winy oskarżonego faktu zakupu akcji przez R. Z. (1)
o którym mowa
w zawiadomieniu, innymi słowy z faktu kupna akcji Sąd wywiódł istnienie informacji poufnej co stanowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, zwłaszcza
w sytuacji gdy inne dowody wskazują na prawdziwy powód zakupu akcji przez R. Z. (1) (o czym poniżej),

4)  obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść orzeczenia, polegająca na dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodu z Listu Intencyjnego - który Sąd uznał w całości za wiarygodny - podpisanego przez osoby reprezentujące spółki (...) oraz (...) w dniu 5 lipca 2018 r. poprzez:

całkowite pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych - faktu, że list intencyjny był pierwszym dokumentem podpisanym przez (...) i (...), który zobowiązywał strony do zachowania poufności (zawierał (...)), więc w istocie dopiero od momentu podpisania takiego zobowiązania - co jest powszechną praktyką w stosunkach gospodarczych - mogły rozpocząć się negocjacje zmierzające do podjęcia decyzji o podjęciu współpracy,

bezpodstawne przyjęcie, że list intencyjny stanowił sformalizowanie podjęcia decyzji o podjęciu współpracy między spółkami podczas gdy już z samej treści tego listu intencyjnego wynika,
że decyzja ta nie była podjęta w dniu jego podpisania,

5)  obrazę art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegająca na pominięciu dowodu z Protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej spółki (...) S.A. z siedzibą w W. z dnia 8 czerwca 2018 r., który Sąd uznał za wiarygodny, a zatem powinien stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie, podczas gdy treść tego protokołu jednoznacznie potwierdza,
że praktyką obowiązującą w spółce (...) było omawianie na posiedzeniach Rady Nadzorczej kwestii podjęcia rozmów
w przedmiocie współpracy
z innymi podmiotami, a także relacjonowania postępów tych rozmów, a na posiedzeniu z dnia
8 czerwca 2018 r. nie było mowy o żadnej współpracy ze spółką (...) S.A.,

6)  obrazę art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegająca na pominięciu dowodu z Protokołu zwyczajnego walnego zgromadzenia spółki (...) S.A. z dnia 25 czerwca 2018 r. (Akt Notarialny), który Sąd uznał za wiarygodny, a zatem powinien stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie,
w sytuacji gdy treść tego protokołu jednoznacznie potwierdza,
że żadna spośród dwudziestu uchwał podjętych podczas Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia (...), nie dotyczyła kwestii podjęcia współpracy ze spółką (...), a zatem taka decyzja w dniu 25 czerwca 2018 r. nie była jeszcze podjęta,

7)  obrazę art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegająca na pominięciu dowodu z pisma (...) S.A. z dnia (...) maja 2020 r., który Sąd uznał za wiarygodny, a zatem powinien stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie, ponieważ z treści pisma wynika,
że w spółce (...) S.A.
w okresie od dnia 1 maja 2018 r. do dnia 31 lipca 2018 r. jedynymi dokumentami związanymi z działalnością spółki jakie zostały podpisane, były wymienione wyżej protokół Rady Nadzorczej i Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia oraz Uchwała dotycząca pokrycia strat co potwierdza, iż w tym okresie spółka ta nie podjęła decyzji o podjęciu współpracy, ani nawet nie toczyły się negocjacje w tym przedmiocie, w przeciwnym razie temat zostałby poruszony chociażby na zebraniu Rady Nadzorczej,

8)  obrazę art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na pominięciu dowodu z e-maili oraz projektu Umowy pomiędzy (...) S.A. i (...) SA., z dnia 23 sierpnia 2018 r. które Sąd uznał za wiarygodne, podczas gdy sama objętość ww. umowy (kilkanaście stron) wskazuje na stopień skomplikowania i wielości kwestii, w tym przede wszystkim warunków współpracy, które musiały zostać uzgodnione, przed podjęciem współpracy między stronami, a zatem oczywistym jest, że o decyzją podjęciu współpracy zapadła dopiero z dniem podpisania ww. umowy i niezgodne z logiką, doświadczeniem życiowym i stosunkami gospodarczymi jest twierdzenie, że strony podjęły decyzję o współpracy bez uzgodnienia jej warunków,

9)  obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść orzeczenia, polegająca na dowolnej oraz sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodu z raportu (...) z dnia 5 lipca 2018 roku zarządu (...) S.A., poprzez przyjęcie za prawdziwe informacji zawartej w komunikacie, na której treść nic miał absolutnie żadnego wpływu oskarżony R. Z. (1), podczas gdy już z samej treści komunikatu wynika, że był on niezgodny ze stanem rzeczywistym, a jego niezgodność z prawdą potwierdziły również zeznania dwóch członków zarządu - J. J. (1) i Ł. S. (1),

10)  obrazę art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegająca na pominięciu dowodu z artykułu umieszczonego na serwisie (...).pl z dnia 12 lipca 2018 r. (załączonego do zawiadomienia (...)), podczas gdy w treści tego artykułu wskazano, że: „informacja o wizycie R. Z. (1) w biurze (...) została opublikowana na Forum (...) już (...) czerwca” oraz wydruku ze strony internetowej Forum (...) dołączonego do Aktu Oskarżenia (k. 395 akt postępowania przygotowawczego) podczas gdy:

Dokumenty te potwierdziły prawdziwość zeznań R. Z. (1) w zakresie spotkań z Ł. S. (1) oraz fakt, że do dnia
(...) czerwca 2018 r. jedynymi osobami, które rozmawiały
o ewentualnej współpracy pomiędzy spółkami byli R. Z. (1) i Ł. S. (1),

Dokumenty te wskazują również, iż fakt, że R. Z. (1) mógł prowadzić jakieś rozmowy ze spółką (...) był informacją powszechnie dostępną
w Internecie już od dnia
(...) czerwca 2018 r. i każdy użytkownik Internetu miał do niej dostęp, a zatem prowadzenie rozmów nie stanowiło informacji poufnej skoro podana została do publicznej wiadomości przez jakąś osobę,

11)  obrazę art 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść orzeczenia, polegająca na dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodu z płyty CD przekazanej przez Giełdę Papierów Wartościowych w W. zawierającej dane zleceń i transakcji giełdowych na akcjach (...) S.A. oraz wydruku danych zleceń giełdowych akcji (...) S.A. stanowiących wyciąg z danych zawartych na ww. płycie CD (załączonych do pisma obrońcy z dnia 10 kwietnia 2024 r.) polegającą na przyjęciu, że R. Z. (1) dokonał zakupu akcji spółki (...) wykorzystując informację poufną podczas gdy dane przekazane przez (...)
w W. potwierdzają wyjaśnienia oskarżonego
w zakresie przyczyn zakupu akcji (...), tj. faktu że przez ok miesiąc czasu w okresie maj- czerwiec 2018 r. na rynku wystawione było zlecenie sprzedaży akcji (...) o wolumenie (...) sztuk, z limitem ceny (...) groszy. Dowód ten potwierdza, że przyczyną kupna akcji przez R. Z. (1) była okazja rynkowa w postaci zlecenia o niskiej cenie, a nie chęć wykorzystania jakiejkolwiek informacji poufnej,

12)  obrazę art. 193 § 1 k.p.k. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu obrotu papierami wartościowymi na okoliczność ustalenia czy istniało na (...) w okresie maja i czerwca 2018 r. duże zlecenie sprzedaży akcji spółki (...) po niskiej cenie na podstawie danych dotyczących zleceń sprzedaży przekazanych przez (...)
w sytuacji gdy analiza tego dowodu wymagała wiadomości specjalnych, skutkujące pominięciem dowodu z danych zawartych na płycie CD
i niedokonaniem żadnych ustaleń w tym zakresie ,

13)  obrazę art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść orzeczenia, polegająca na dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodu z dokumentów załączonych do pisma z dnia 15 grudnia 2021 r. tj.: historii transakcji kupna akcji spółki (...) S.A. na rachunku maklerskim 2Z (...) Sp. z o.o.; historii transakcji sprzedaży akcji spółki (...) S.A. na rachunku maklerskim (...) Sp. z o.o.

poprzez pominięcie tych dowodów i przyjęcie,
że oskarżony kupując akcje
w czerwcu 2018 r. działał w celu wykorzystania informacji poufnej i osiągnięcia korzyści majątkowej przy sprzedaży akcji po wyższej cenie - po ujawnieniu informacji poufnej przez spółkę, podczas gdy oskarżony nie tylko nie sprzedał akcji po ogłoszeniu komunikatu (...) przez spółkę, ale jeszcze je dokupił. Gdyby przypuszczenia Sądu w tym zakresie były prawdziwe to
R. Z. jako osoba
z wieloletnim doświadczeniem w inwestowaniu w akcje i inne instrumenty finansowe sprzedałby akcje po wzroście kursu, a nie rok później, jak wynika z załączonej historii transakcji,

poprzez pominięcie faktu,
że R. Z. (1) sprzedał wszystkie akcje spółki (...) S.A. dopiero 14 czerwca 2019 r. ponosząc stratę ok. (...) zł (łącznie w 2018 r. akcje zostały kupione za kwotę (...) zł a sprzedane
w czerwcu 2019 r. za kwotę (...) zł) - więc nawet nie usiłował on sprzedać akcji po ogłoszeniu komunikatu (...) przez spółkę (...)
i w jakikolwiek sposób skorzystać ze wzrostu kursu po jego ogłoszeniu,

14)  obrazę art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść orzeczenia, polegającą na dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodu z zeznań oskarżonego R. Z. (1) poprzez uznanie, że przyczyną zakupu akcji spółki (...) było wykorzystanie przez niego informacji poufnej dotyczącej decyzji o podjęciu współpracy między spółkami (...) S.A. i (...) S.A. poprzez:

odmowę wiarygodności wyjaśnieniom R. Z. (1) co do przyczyny zakupu akcji, faktu
iż negocjacje dotyczące współpracy rozpoczęły się dopiero po podpisaniu listu intencyjnego oraz że w momencie zakupu akcji nie wiedział czy w ogóle zostanie nawiązana współpraca, a tym bardziej nie była podjęta żadna decyzja w tym zakresie, podczas gdy pozostały materiał dowodowy w sprawie tj. historia zleceń na akcjach spółki (...) przekazana przez (...) oraz zeznania pozostałych świadków
J. J.,
Ł. S. oraz wyjaśnienia A. O.,
a także dokumenty m.in. list intencyjny, e-maile oraz projekt umowy są w pełni zgodne
z wyjaśnieniami oskarżonego,

odmowę wiarygodności wyjaśnieniom R. Z. (1) co do braku świadomości istnienia jakiejkolwiek informacji poufnej w momencie zakupu akcji spółki (...) w czerwcu 2018 r. uznanie winy oskarżonego w sytuacji gdy nie istnieje żaden dowód na jego winę ani zamiar popełnienia przestępstwa,

15)  obrazę art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka Ł. S. (1) oraz pominięcie znaczącej części zeznań świadka, które Sąd uznał za przekonujące i wiarygodne, a zatem dowód ten powinien stanowić podstawę stanu faktycznego ustalonego przez Sąd meriti poprzez bezpodstawne uznanie, że z jego zeznań wynika, że R. Z. (1) i współoskarżona „mieli wiedzę o informacji poufnej wskazanej w niniejszym raporcie
w dniu nabycia przez nich przedmiotowych akcji” (tj. w dniu 19 czerwca) oraz błędne ustalenia, iż „decyzje mogły zapaść w formie ustnej na spotkaniu”, podczas gdy zeznania tego świadka potwierdziły jednoznacznie,
że negocjacje warunków współpracy rozpoczęły się dopiero po podpisaniu listu intencyjnego, który zawierał zobowiązanie do zachowania poufności, a decyzja
o podjęciu współpracy nie była podjęta w dniu podpisania listu intencyjnego, ani tym bardziej, taka decyzja nie została podjęta przed dniem 19 czerwca 2018 r., przy czym zeznania te były nie tylko zgodne z dokumentami w postaci listu intencyjnego, umowy, protokołów z posiedzenia Rady Nadzorczej oraz Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy, ale także z zeznaniami drugiego Członka Zarządu - J. J. (1) oraz oskarżonego R. Z. (1),

16)  obrazę art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka J. J. (1) oraz pominięcie znaczącej części zeznań świadka, które Sąd uznał za przekonujące i wiarygodne, a zatem dowód ten powinien stanowić podstawę stanu faktycznego ustalonego przez Sąd meriti poprzez:

bezpodstawne uznanie, że z jego zeznań wynika, że R. Z. (1) i współoskarżona „mieli wiedzę o informacji poufnej wskazanej w niniejszym raporcie w dniu nabycia przez nich przedmiotowych akcji” (tj. w dniu 19 czerwca 2018 r.), podczas gdy z treści zeznań tego świadka wynika w sposób jednoznaczny, że świadek nie uczestniczył w rozmowie Ł. S. (1)
z R. Z. (1) na temat potencjalnej współpracy przed podpisaniem listu intencyjnego, nie miał wiedzy
o tej rozmowie, nie ustalono kiedy w ogóle dowiedział się
o pomyśle współpracy,
a przede wszystkim świadek potwierdził, że to on osobiście po podpisaniu listu intencyjnego przeprowadzał analizę projektu współpracy
i że podjęcie decyzji
o rozpoczęciu współpracy między spółkami było uzależnione od przeprowadzenia tej analizy,

bezpodstawne uznanie,
że świadek zeznał, że miał wiedzę o jakiejkolwiek rozmowie przed 19 czerwca 2018 r pomiędzy R. Z. (1) i Ł. S. (1), podczas gdy świadek zeznał, że ,raczej musieli rozmawiać” co nie było oświadczeniem wiedzy,
a jedynie przypuszczeniem świadka przy czym nie wskazał on kiedy według niego miała się odbyć ta rozmowa (mogło bowiem chodzić o rozmowę
z dnia (...) czerwca 2018 r. która odbyła się w biurze (...),

17)  obrazę art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. S. poprzez:

bezpodstawne uznanie,
że z jego zeznań wynika,
że R. Z. (1) i współoskarżona „mieli wiedzę o informacji poufnej wskazanej w niniejszym raporcie w dniu nabycia przez nich przedmiotowych akcji” (tj. w dniu 19 czerwca) oraz
„że miały miejsce spotkania R. Z. (1) i Ł. S. (1) przed podpisaniem listu intencyjnego”, podczas gdy z treści zeznań tego świadka wynika w sposób jednoznaczny, że nie miał on wiedzy w tym zakresie i w ogóle nie wypowiadał się co do jakichkolwiek spotkań R. Z. (1) i Ł. S. (1), które odbyły się przed dniem 19 czerwca 2018 r., ponieważ w nich nie uczestniczył,

bezpodstawne pominięcie tej części zeznań świadka w której twierdził, że podpisanie listu intencyjnego jest jedynie komunikatem, że strony zaczynają rozmawiać nie jest umową ani tym bardziej decyzją o podjęciu współpracy, a jedynie wyrażeniem chęci nawiązania współpracy,

18)  obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka R. J. poprzez:

bezpodstawne uznanie,
że z jego zeznań wynika,
że R. Z. (1)
i współoskarżona „mieli wiedzę o informacji poufnej wskazanej w niniejszym raporcie w dniu nabycia przez nich przedmiotowych akcji" (tj. w dniu 19 czerwca 2018 r.), podczas gdy z treści zeznań tego świadka wynika w sposób jednoznaczny, że:

świadek ani nie brał udziału, ani też nie miał wiedzy na temat żadnej rozmowy prowadzonej pomiędzy R. Z. (1) a Ł. S. (1) przed podpisaniem listu intencyjnego,

świadek nie miał nawet żadnej wiedzy na temat listu intencyjnego,

świadek zeznał również, że o samym projekcie współpracy dowiedział się blisko daty publikacji artykułu w (...),

19)  obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka P. B. poprzez bezpodstawne uznanie, że z jego zeznań wynika, że R. Z. (1)
i współoskarżona „mieli wiedzę o informacji poufnej wskazanej w niniejszym raporcie w dniu nabycia przez nich przedmiotowych akcji” (tj. w dniu 19 czerwca) podczas gdy świadek nie miał żadnej wiedzy ani na temat żadnej rozmowy R. Z. (1) i Ł. S. (1), ani kiedy się takie rozmowy odbyły, ani też kiedy została podjęta decyzja o rozpoczęciu współpracy,

20)  obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka Ł. H. poprzez bezpodstawne uznanie, że z jego zeznań wynika, że R. Z. (1)
i współoskarżona „mieli wiedzę
o informacji poufnej wskazanej
w niniejszym raporcie w dniu nabycia przez nich przedmiotowych akcji” (tj. w dniu 19 czerwca) podczas gdy świadek nie miał żadnej wiedzy na temat rozmowy Ł. S. i R. Z., ani tym bardziej współpracy (...) i (...), o której dowiedział się z komunikatu giełdowego,

21)  obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień A. O. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że dokonała ona zakupu akcji, bo rzekomo dowiedziała się o informacji poufnej od R. Z. (1), podczas gdy wyjaśniła ona, że R. Z. (1) nie tłumaczył jej przyczyny zakupu akcji - co jest zgodne z wyjaśnieniami R. Z. (1), a nie istnieje żaden dowód który podważałby prawdziwość tych faktów,

II.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia:

1)  polegający na przyjęciu przez Sąd, że oskarżony R. Z. (1) kupując akcje spółki (...) w czerwca 2018 r. działał z zamiarem bezpośrednim popełnienia przestępstwa podczas gdy:

z jego zeznań wynika, że w ogóle nie miał zamiaru wykorzystywania jakiejkolwiek informacji poufnej w czerwcu 2018 r., kiedy dokonał zakupu akcji - jedynym powodem kupna był niski kurs akcji, oskarżony nie wiedział nawet czy jakakolwiek współpraca
z (...) zostanie nawiązana;

w ocenie oskarżonego w tamtym czasie nie istniała żadna informacja poufna i nie uważał za taką informację spotkania na kawie z Ł. S. (1);

żaden ze świadków nie potwierdził, aby decyzja o współpracy była podjęta przed podpisaniem umowy między spółkami,

brak jest dowodów z których można by wywodzić zamiar oskarżonego,

Sąd wywiódł istnienie zamiaru wykorzystania informacji poufnej z faktu zakupu akcji i zachowania kursu akcji po zakupie, podczas gdy kurs akcji zachowałby się tak samo bez względu na przyczynę dokonania zakupu i nie świadczy ani o fakcie wykorzystania informacji poufnej ani tym bardziej o istnieniu zamiaru jej wykorzystania,

2)  polegający na przyjęciu, że R. Z. (1), dokonując zakupu akcji spółki (...) w czerwcu 2018 r., działał z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej,
w sytuacji w której gdyby oskarżony faktycznie z takim zamiarem działał, to zamiar ten by zrealizował i sprzedałby akcje spółki (...) po 5 lipca 2018 r. w najwyższych cenach; podczas gdy R. Z. nie tylko ich nie sprzedał, ale jeszcze dokupił za kwotę prawie trzy razy wyższą (ok. (...) tys. zł) niż w czerwcu,
w ostateczności zaś sprzedał je dopiero rok później ponosząc stratę ponad (...) tysięcy złotych,

3)  polegający na przyjęciu, że zakup akcji spółki (...) S.A. za kwotę ok. 15 tys. zł przez Oskarżonego był czynem
o wysokiej społecznej szkodliwości, ponieważ naruszył bezpieczeństwo obrotu podczas gdy kupno akcji za taką kwotę w ogóle nie miało wpływu na bezpieczeństwo obrotu, a co istotne, każda osoba mogła dokonać zakupu tych akcji po niskiej cenie ponieważ zlecenie na sprzedaż (...) sztuk akcji po (...) gr było wystawione w arkuszu zleceń sprzedaży już maja 2018 roku. Twierdzenie, że zakup jakichkolwiek akcji za kwotę (...) tys. złotych odznacza się wysokim stopniem społecznej szkodliwości jest sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym, zwłaszcza biorąc pod uwagę,
że ilość wszystkich akcji tej spółki to (...) sztuk (fakt powszechnie znany - informacja dostępna w Internecie),

4)  polegający na przyjęciu,
że w spółce (...) notowanej na rynku (...) posiadającej dwuosobowy zarząd, jeden członek zarządu w osobie Ł. S. (1) mógł sam podejmować decyzje
z pominięciem drugiego członka zarządu J. J. (1)
i w tajemnicy przed nim prowadzić negocjacje,

5)  polegający na stwierdzeniu, że oskarżony R. Z. (1) dopuścił się spekulacji w formie „insider tradingu” podczas gdy insider tradingu może się dopuścić się jedynie członek organów spółki - emitenta, pracownik lub audytor a nie osoba trzecia w stosunku do emitenta,

III.  rażącą niewspółmierność kary, polegającą na orzeczeniu kary grzywny w wysokości nieadekwatnej do społecznej szkodliwości czynu w kwocie 250 tys. Zł, w sytuacji gdy oskarżony dokonał zakupu akcji na kwotę ok. (...) tys. złotych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Analiza przedmiotowej sprawy prowadzi do przyjęcia, że w przypadku oskarżonego R. Z. (1) ciąg poszlak oraz dowodów bezpośrednich tworzy nierozerwalny łańcuch logiczny prowadzący do pewności co do jego sprawstwa przypisanego mu czynu zabronionego.

Apelująca zmierzała do wykazania, że w dacie nabywania akcji przez oskarżonego (19-21 czerwca 2018 r.) nie istniała jeszcze żadna informacja poufna, a jego decyzje inwestycyjne wynikały z analizy technicznej rynku (tzw. "okazja rynkowa"). Powyższe stanowi przyjętą linię obrony, która nie wytrzymuje konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, pozostaje sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego.

Sąd Okręgowy nie neguje faktu, wynikającego z danych (...), że w arkuszu zleceń mogło znajdować się duże zlecenie sprzedaży. Jednakże sam fakt istnienia "okazji cenowej" nie wykluczał wykorzystania przez oskarżonego informacji poufnej.

W przypadku inkryminowanego zachowania oskarżonego R. Z. (1) kluczowa pozostaje koincydencja zarówno czasowa, jak i podmiotowa. Oskarżony nie był przypadkowym inwestorem, analizującym rynek w poszukiwaniu okazji. Był prezesem spółki (...) S.A., która w tym samym czasie (wiosna/lato 2018 r.) prowadziła rozmowy z zarządem (...) S.A. Twierdzenie, że oskarżony nabył akcje przypadkowo akurat w tygodniu poprzedzającym kluczowe spotkanie w siedzibie (...) ((...) czerwca 2018) i dwa tygodnie przed podpisaniem listu intencyjnego, wyłącznie z powodu analizy arkusza zleceń, pozostaje – w ocenie Sądu Okręgowego – niewiarygodne.

Obrona próbuje sprowadzić pojęcie "informacji poufnej" do sformalizowanych aktów korporacyjnych (podpisanie (...), uchwała zarządu, podpisanie umowy). Takie rozumowanie uznać należy za błędne. Wskazać należy, że w przypadku rozciągniętego w czasie procesu, jakim są niewątpliwie negocjacje handlowe, za informację poufną mogą być uznane nie tylko finalne zdarzenia (tj. podpisanie umowy), ale także etapy pośrednie tego procesu. W niniejszej sprawie oskarżony R. Z. (1) i Ł. S. (1) ( Prezes (...) S.A.) spotykali się i rozmawiali o współpracy przed 19 czerwca 2018 r. Choć świadek Ł. S. (1) w zeznaniach nazywa to "luźną rozmową przy stole" czy "intencją", to fakt, że rozmowy te doprowadziły w krótkim czasie, tj. kilku tygodni, do podpisania Listu Intencyjnego, dowodzi, że rozmowy te nie miały luźnego charakteru – wręcz przeciwnie – prowadziły one do konkretnych zdarzeń. R. Z. (1), będąc uczestnikiem tych spotkań, posiadał wiedzę, że (...) S.A. szuka nowej strategii i że technologia (...) S.A. jest rozwiązaniem. Wiedział, że proces zmierza do sformalizowania (co nastąpiło 5 lipca 2018 r.). Argumentacja apelującej, że "dopóki nie podpisano (...), nie było negocjacji", jest czystym formalizmem. Negocjacje de facto toczyły się od momentu pierwszego spotkania, na którym wyrażono wolę współpracy. Podpisanie (...) i Listu Intencyjnego było jedynie sformalizowaniem stanu faktycznego, o którym wiedział oskarżony w momencie kupna akcji (...) S.A. Zaznacza się przy tym, że brak wzmianki o współpracy z (...) S.A.w protokołach Rady Nadzorczej czy Walnego Zgromadzenia (...) S.A. z czerwca 2018 r. nie dowodzi, że "decyzji nie było", a jedynie potwierdza, że informacja ta miała charakter poufny i była znana w tym czasie jedynie wąskiemu kręgowi osób (Zarządowi Spółki i R. Z. (1)). Gdyby informacja ta była omawiana na Walnym Zgromadzeniu w/w Spółki w dniu 25 czerwca 2018 r., stałaby się informacją publiczną (jawną). Fakt, że nie była tam omawiana, a mimo to R. Z. (1) wiedział o toczących się rozmowach, dowodzi, że dysponował przewagą informacyjną nad resztą rynku, w tym nad akcjonariuszami obecnymi na Walnym Zgromadzeniu.

W tym miejscu konieczne jest nakreślenie ram prawnych, które determinują ocenę materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Istotą zarzutu jest naruszenie zakazu z art. 14 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 (MAR). Kluczowym zagadnieniem jest rozróżnienie pomiędzy posiadaniem informacji poufnej a jej wykorzystaniem, a także zdefiniowanie momentu, w którym informacja o charakterze "przyszłym" (negocjacje) staje się informacją precyzyjną. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m in. wyrok w sprawie (...) i C. V. (...),C-45/08), sam fakt, że osoba posiadająca informację poufną nabywa instrumenty finansowe, pozwala na domniemanie, że informacja ta została wykorzystana. Jednakże, aby zastosować to domniemanie, organ orzekający musi ponad wszelką wątpliwość wykazać pierwotny fakt: wejście oskarżonego w posiadanie informacji, w tym aspekcie R. Z. (1) - jako uczestnik zdarzeń (spotkań i negocjacji z Ł. S. (1)) - czerpał wiedzę u „źródła”. W jego przypadku wiedza ta bezspornie miała charakter "poufny" i "precyzyjny" w rozumieniu MAR.

Kolejno, wskazuje się, że przestępstwo z art. 181 ust. 1 u.o.i.f. jest przestępstwem formalnym. Jego istota polega na samym fakcie naruszenia zakazu wykorzystania informacji poufnej, a nie na efektywnym osiągnięciu zysku. To, że oskarżony nie sprzedał akcji na "górce" cenowej w lipcu 2018 r. (po publikacji raportu bieżącego nr (...)), nie zwalnia go z odpowiedzialności. Motywacja oskarżonego co do wykorzystania informacji poufnej
i dokonania zakupu akcji mogła być różna – irrelewantna w zakresie wyczerpania znamion zarzucanego czynu zabronionego. Strata, finalnie poniesiona na inwestycji (sprzedaż w 2019 r.), pozostaje także okolicznością irrelewantną dla bytu przypisanego przestępstwa.

Reasumując, Sąd Okręgowy podzielił ustalenia Sądu I instancji, że R. Z. (1) w dniach 19-21 czerwca 2018 r. posiadał informację poufną o zaawansowanych rozmowach z zarządem (...) S.A., które w sposób nieuchronny zmierzały do sformalizowania współpracy (List Intencyjny z 5 lipca 2018 r.). Informacja ta była precyzyjna i miała potencjał cenotwórczy, co potwierdziła reakcja rynku po jej ujawnieniu. Wykorzystanie tej wiedzy do zakupu akcji (...) S.A. wypełniło znamiona art. 181 ust. 1 u.o.i.f. Wyjaśnienia oskarżonego o "okazji rynkowej" stanowią niewiarygodną linię obrony. Oskarżony, jako uczestnik negocjacji posiadał pełną wiedzę o planowanej współpracy i wykorzystał ją instrumentalnie, kupując akcje przed publikacją raportu bieżącego. Apelacja obrońcy, oparta na formalistycznym rozumieniu momentu powstania informacji poufnej oraz negowaniu ciągu przyczynowo-skutkowego, okazała się nieskuteczna.

Wymierzona kara grzywny w wysokości 250.000 zł, choć znacznie przekracza wartość zainwestowanego kapitału (ok. 15-16 tys. zł w okresie objętym zarzutem), jest karą sprawiedliwą i adekwatną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Sąd Okręgowy podkreśla, że szkodliwość czynu oskarżonego nie winna być wyłącznie mierzona wartością transakcji, ale przede wszystkim stopniem naruszenia zaufania do rynku kapitałowego. R. Z. (1), jako osoba publiczna – znany inwestor i prezes spółki technologicznej, posiadał szczególną pozycję i wykorzystał prywatne negocjacji do zajęcia określonej pozycji rynkowej. Kara wymierzona oskarżonemu winna spełnić swą funkcję w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Grzywna w wysokości 250.000 zł jest dolegliwa ekonomicznie, ale adekwatna do możliwości zarobkowych oskarżonego oraz wagi naruszonych dóbr. Nie nosi ona cech rażącej surowości w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego R. Z. (1) od zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Apelacja obrońcy oskarżonego nie została uwzględniona przez Sąd odwoławczy. Brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez apelującą. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, oceniony przez Sąd I instancji w granicach wyznaczonych przez przepis art. 7 k.p.k., prowadzi do kategorycznego ustalenia, że oskarżony jest sprawcą przypisanego mu czynu zabronionego.

1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

nie dotyczy

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

nie dotyczy

1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w zakresie innym niż materia opisana w pkt 5.2. niniejszego wywodu
( pkt 2. sentencji)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok, w zakresie innym niż materia opisana w pkt 5.2. niniejszego wywodu, jest orzeczeniem właściwym.

Sąd I instancji prawidłowo przypisał oskarżonemu R. Z. (1) sprawstwo i winę zarzucanego czynu zabronionego.

W tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie
z wymogami procedury karnej i nie dopuścił się uchybień, podlegających uwzględnieniu z urzędu, które skutkowałyby koniecznością uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

Kara grzywny, wymierzona oskarżonemu, nie nosi przymiotu rażącej niewspółmierności – jest adekwatna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu, jak również winna spełnić swe cele prewencji generalnej oraz indywidualnej.

Brak jest podstaw do wzruszenia zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym oskarżonego R. Z. (1).

0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmieniono zaskarżony wyrok w pkt I. i III. w zakresie dotyczącym A. O. w ten sposób, że uniewinniono A. O. od popełnienia zarzucanego jej czynu i ustalono, że koszty postępowania za obie instancje w zakresie oskarżonej ponosi Skarb Państwa. ( pkt 1. sentencji)

Zwięźle o powodach zmiany

Uwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonej prowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z wniesionym wnioskiem, tj. uniewinnieniem oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu. Rzeczona zmiana, zgodnie z art. 632 pkt 2 k.p.k., skutkowała ustaleniem, że koszty postępowania za obie instancje w zakresie oskarżonej ponosi Skarb Państwa.

0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

nie dotyczy

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

nie dotyczy

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

nie dotyczy

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

nie dotyczy

5.3.1.4.1.

nie dotyczy

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

nie dotyczy

0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

nie dotyczy

0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

nie dotyczy

nie dotyczy

1.Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.

Wobec nieuwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego – na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – zasądzono od R. Z. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego – Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego kwotę 840 (osiemset czterdzieści) zł tytułem wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym.

4.

Wobec nieuwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego – na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. – obciążono R. Z. (1) kosztami postępowania odwoławczego,
w tym kwotą 25.000 (dwadzieścia pięć tysięcy) zł tytułem opłaty. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

1.PODPIS

0.1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej A. O.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie z dnia 30 czerwca 2025 r., sygn. akt XIV K 888/21 – w całości

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

0.1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego R. Z. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy
- Mokotowa w Warszawie z dnia 30 czerwca 2025 r., sygn. akt XIV K 888/21 – w całości

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana