Uzasadnienie z 19 grudnia 2025, sygn. IV Ka 725/25

UZASADNIENIE

Na wstępie, przed odniesieniem się do zarzutów apelacyjnych, sąd odwoławczy pragnie zaznaczyć, że w niniejszej sprawie odstąpił od sporządzenia uzasadnienia na formularzu UK 2, chociaż taki obowiązek wynika z treści art. 99a § 1 kpk, albowiem zastosowanie tego formularza, które treść została ustalona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 (...) 2019 r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz.U. z 2019 r. poz. 2349), jako dokumentu, w którym miałoby się wykazać zrealizowanie obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 KPK w zw. z art. 433 § 1 i 2 kpk, naruszałoby prawo stron do rzetelnego procesu w kontekście art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności (art. 91 ust. 2 Konstytucji R.). Decyzję taką podjęto mając na uwadze prawo stron, sądu kasacyjnego i sądu I instancji do dogłębnego poznania toku rozumowania sądu odwoławczego. Jest to wartość nieporównywalnie wyższa od specyficznie pojmowanej chęci ułatwienia pracy sędziemu sporządzającemu uzasadnienie wyroku z zastosowaniem dyrektywy „zwięzłości” wywodu, niestety bez dbałości o kryterium jego jakości (por.: s. 52 uzasadnienia rządowego projektu noweli z 19.07.2019 r. do ustawy, Mierzwińska-Lorencka J. w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz do nowelizacji z 2019 r. teza 1 do art. 99a, WKP 2020 r.). W tym zakresie kierowano się też wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2020 r. w sprawie o sygn. I KA 1/20 (OSNKW z 2020 r., z. 9-10, poz. 41).

N. A. (1) został oskarżony o to, że:

I.w dniu 24 października 2023 roku w X., wspólnie i w porozumieniu z W. R., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w samochodzie N. (...) o nr rej. (...) posiadał znaczną ilość środków odurzających w postaci 49,98g netto suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej innej niż włókniste w schowku pojazdu oraz 0,08g netto suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej innej niż włókniste w szklanej fifce, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20);

II. w dniu 24 października 2023 roku w X. w piwnicy mieszkania przy (...), wspólnie i w porozumieniu z W. R., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał 11,916g netto środków psychotropowych w postaci (...) (...) ((...)) oraz środki odurzające w postaci 0,185g netto suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej innej niż włókniste, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20);

III. w nieustalonym bliżej okresie od połowy września do nie później niż 15 października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z W. R., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił A. H. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o masie nie mniejszej niż 6 gram za kwotę nie mniejszą niż 300 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

IV. w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z W. R., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dwukrotnie udzielił D. E. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie 2 gram za kwotę 100 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

V. w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z W. R., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dwukrotnie udzielił D. A. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

VI. w nieustalonym bliżej czasie w 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci zwolnienia z długu w kwocie 1400 złotych wielokrotnie udzielił D. A. nieustalonych środków psychotropowych o łącznej masie nie mniejszej niż 10 gram, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

VII. w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z W. R., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej trzykrotnie udzielił W. H. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

VIII. w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z W. R., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nie mniej niż trzykrotnie udzielił X. K. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

IX. od połowy marca 2023 roku do sierpnia 2023 roku w X. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nie mniej niż dziesięciokrotnie udzielił R. H. nieustalonego środka psychotropowego o łącznej masie nie mniejszej niż 14 gram za łączną kwotę nie mniejszą niż 700 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

X. w marcu 2023 roku w X., wbrew przepisom ustawy

o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił

A. H. (2) nieustalonego środka psychotropowego o łącznej masie nie mniejszej niż 5 gram oraz środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o masie 1 grama za łączną kwotę nie mniejszą niż 200 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20):

XI. w kwietniu 2023 roku w X. wbrew przepisom ustawy

o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił

S. A. nieustalonego środka psychotropowego o łącznej masie 5 gram za kwotę 200 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20);

XII. w okresie do czerwca 2020 roku do 24 października 2023 roku w X. wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił R. W. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie nie mniejszej niż 40 gram za kwotę nie mniejszą niż 2000 złotych oraz nieustalonego środka psychotropowego o łącznej masie nie mniejszej niż 40 gram za kwotę nie mniejszą niż 2000 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20);

XIII. we wrześniu 2023 roku w X. wspólnie i w porozumieniu z W. R. i X. K. wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił R. W. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o masie 1 gram za nieustaloną kwotę, którą R. W. (2) miał w późniejszym czasie oddać X. K., tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20);

XIV. w październiku 2023 roku w X. wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił I. V. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o masie 3 gram za kwotę 150 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20);

XV. w okresie od września do października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z W. R., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie mniej niż pięciokrotnie udzielił A. W. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o nieustalonej łącznej masie, tj. o czyn z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk

XVI. w nieustalonym bliżej okresie od połowy września do nie później niż 15 października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie mniej niż raz udzielił A. H. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o nieustalonej łącznej masie, tj. o czyn z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XVII. w okresie od października 2020 roku do października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie mniej niż 10 razy udzielił W. H. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o nieustalonej łącznej masie, tj. o czyn z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk

W. R. został oskarżony o to, że:

XVIII. w dniu 24 października 2023 roku w X., wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w samochodzie N. (...) o nr rej. (...) posiadał znaczną ilość środków odurzających w postaci 49,98g netto suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej innej niż włókniste w schowku pojazdu oraz 0,08g netto suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej innej niż włókniste w szklanej fifce, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20);

XIX. w dniu 24 października 2023 roku w X. w piwnicy mieszkania przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał 11,916g netto środków psychotropowych w postaci 3-CMC ((...)) oraz środki odurzające w postaci 0,185g netto suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej innej niż włókniste, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20);

XX. w nieustalonym bliżej okresie od połowy września do nie później niż 17 października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił A. H. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o masie nie mniejszej niż 6 gram za kwotę nie mniejszą niż 300 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XXI. w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dwukrotnie udzielił D. E. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie 2 gram za kwotę 100 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XXII. w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dwukrotnie udzielił D. A. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XXIII. w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej trzykrotnie udzielił W. H. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XXIV. w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nie mniej niż trzykrotnie udzielił X. K. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XXV. w nieustalonym bliżej czasie od 2017 roku do 24 października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wielokrotnie udzielił R. W. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie nie mniejszej niż 40 gram za kwotę 2000 złotych oraz nieustalonych środków psychotropowych o łącznej masie nie mniejszej niż 40 gram za kwotę 2000 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XXVI. we wrześniu 2023 roku w X. wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1) i X. K. wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił R. W. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o masie około 1 gram za nieustaloną kwotę pieniędzy, którą R. W. (2) miał w późniejszym czasie zapłacić X. K., tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20):

XXVII. w nieustalonym bliżej czasie nie wcześniej niż od 21 marca do września 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wielokrotnie udzielił K. T. nieustalonych środków psychotropowych o łącznej masie 8 gram za kwotę 400 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XXVIII. w nieustalonym bliżej czasie od 2021 roku do 24 października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wielokrotnie udzielił R. E. (2) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie 11 gram za kwotę 550 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk

XXIX. w okresie od września do października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie mniej niż pięciokrotnie udzielił A. W. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o nieustalonej łącznej masie, tj. o czyn z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XXX. w nieustalonym bliżej czasie zimą 2022 roku w X., wspólnie i w porozumieniu z X. K., wbrew przepisom ustawy
o przeciwdziałaniu narkomanii wielokrotnie udzielił R. W. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o nieustalonej masie, tj. o czyn z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XXXI. w nieustalonym bliżej czasie zimą 2022 roku w X., wspólnie i w porozumieniu z X. K., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wielokrotnie udzielił A. H. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o nieustalonej masie, tj. o czyn z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk;

XXXII. w dniu 24 października 2023 roku w X. na ul. (...) i ul. (...) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki N. (...) o nr rej. (...) nie stosując się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 3 sierpnia 2023 roku w sprawie o sygn. II W 712/23 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 244 kk.

G. A. została oskarżona o to, że:

XXXIII. w dniu 27 września 2023 roku w X., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadała przy sobie i w swoim samochodzie marki U. (...) środki odurzające w postaci suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej innej niż włókniste o masie 3,9 grama netto oraz mieszaninę suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej innej niż włókniste wraz z tytoniem o łącznej masie 1,37 grama netto, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20);

XXXIV. w dniu 27 września 2023 roku w X., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadała w miejscu swojego zamieszkania pod adresem X., ul. (...) środki odurzające w postaci suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej innej niż włókniste o masie 1,75 grama i środki psychotropowe w postaci 3-(...) ((...)) o masie 1,77 grama, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20);

XXXV. w okresie od końca sierpnia 2023 roku do 24 października 2023 roku w X. i na terenie powiatu (...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzieliła W. R. i N. A. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie nie większej niż 200 gramów netto oraz nie więcej niż 50 gramów netto środka odurzającego w postaci 3- (...) ((...)), za łączną kwotę nie większą niż 8100 złotych, przy czym 30 gramów 3-(...) ((...)) udzieliła nie później niż do 22 października 2023 roku za kwotę 660 złotych, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20) w zw. z art. 12 § 1 kk.

Sąd Rejonowego w Piotrkowie Tryb. wyrokiem z dnia 24 lipca 2025 roku w sprawie II K 725/25:

1.oskarżonego N. A. (1) uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów opisanych w pkt. I i II aktu oskarżenia, z tą zmianą, iż przyjął, że stanowią one jeden czyn zabroniony wyczerpujący dyspozycję art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;

2.oskarżonego N. A. (1) w ramach czynów opisanych w pkt. III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X, XI, XII, XIII, XIV, aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od bliżej nieustalonego dnia czerwca 2020 roku do 24 października 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając samodzielnie lub wspólnie i w porozumieniu z W. R., wbrew przepisom ustawy udzielał innym osobom środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz substancji psychotropowych i tak:

- w nieustalonym bliżej okresie od połowy września do nie później niż 15 października 2023 roku w X. działając wspólnie i w porozumieniu z W. R., udzielił A. H. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o masie nie mniejszej niż 6 gram za kwotę nie mniejszą niż 300 złotych;

- w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając wspólnie i w porozumieniu z W. R. dwukrotnie udzielił D. E. środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o łącznej masie 2 gram za kwotę 100 złotych;

-w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając wspólnie i w porozumieniu z W. R., dwukrotnie udzielił D. A. środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych;

- w nieustalonym bliżej czasie w 2023 roku w X., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci zwolnienia z długu w kwocie 1400 złotych wielokrotnie udzielił D. A. nieustalonych środków psychotropowych o łącznej masie nie mniejszej niż 10 gram;

-w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając wspólnie i w porozumieniu z W. R., udzielił W. H. środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych;

-w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając wspólnie i w porozumieniu z W. R., udzielił X. K. środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych;

-od połowy marca 2023 roku do sierpnia 2023 roku w X. nie mniej niż dziesięciokrotnie udzielił R. H. substancji psychotropowej w postaci (...) o łącznej masie nie mniejszej niż 14 gram za łączną kwotę nie mniejszą niż 700 złotych;

-w marcu 2023 roku w X. udzielił A. H. (2) substancji psychotropowej w postaci (...) o łącznej masie nie mniejszej niż 5 gram oraz środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o masie 1 grama za łączną kwotę nie mniejszą niż 200 złotych;

- w kwietniu 2023 roku w X. udzielił S. A. nieustalonego środka psychotropowego o łącznej masie 5 gram za kwotę 200 złotych;

-w okresie do czerwca 2020 roku do 24 października 2023 roku w X. udzielił R. W. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o łącznej masie nie mniejszej niż 40 gram za kwotę nie mniejszą niż 2000 złotych oraz nieustalonego środka psychotropowego o łącznej masie nie mniejszej niż 40 gram za kwotę nie mniejszą niż 2000 złotych,

- we wrześniu 2023 roku w X. działając wspólnie i w porozumieniu z W. R. i inną ustaloną osobą udzielił R. W. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o masie 1 gram za nieustaloną kwotę, którą R. W. (2) miał w późniejszym czasie oddać innej ustalonej osobie;

- w październiku 2023 roku w X. udzielił I. V. środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o masie 3 gram za kwotę 150 złotych;

czym wyczerpał dyspozycję art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk i za to na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57 b kk wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;

3.oskarżonego N. A. (1) w ramach czynów zarzuconych w pkt. XV, XVI, XVII uznał za winnego tego, że w X., w okresie od bliżej nieustalonego dnia października 2020 roku do nie później niż 15 października 2023 roku, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając samodzielnie lub wspólnie i w porozumieniu z W. R., wbrew przepisom ustawy udzielał innym osobom środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz substancji psychotropowych i tak:

-w okresie od września do października 2023 roku w X., działając wspólnie i w porozumieniu z W. R. nie mniej niż pięciokrotnie udzielił A. W. środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o nieustalonej łącznej masie;

- w nieustalonym bliżej okresie od połowy września do nie później niż 15 października 2023 roku w X. udzielił A. H. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o nieustalonej łącznej masie;

-w okresie od października 2020 roku do października 2023 roku nie mniej niż 10 razy udzielił W. H. środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste oraz nieustalonej substancji psychotropowej o nieustalonej łącznej masie;

czym wyczerpał dyspozycję art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk i za to na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57 b kk wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;

4. na podstawie art. 85 § 1 kk, art. 86 § 1 kk jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec N. A. (1) połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności;

5.na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu N. A. (1) na poczet wymierzonej łącznej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 24 października 2023 roku, godzina 20:00 do dnia 2 października 2024 roku, godz. 11:05, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

6.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 1 wyroku, na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego N. A. (1) świadczenie pieniężne w kwocie 3000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

7.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 2 wyroku, na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego N. A. (1) świadczenie pieniężne w kwocie 4000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

8.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 3 wyroku, na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego N. A. (1) świadczenie pieniężne w kwocie 2000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

9.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 2 wyroku na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego N. A. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty 5825 złotych tytułem równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa;

10.w związku ze skazaniem oskarżonego N. A. (1) za czyn przypisany w pkt. 1 wyroku oraz W. R. za czyn przypisany w pkt. 11 wyroku na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i nakazał zniszczenie dowodów rzeczowych opisanych pod pozycjami 1, 2, 3, 4 wykazu dowodów rzeczowych nr (...) na karcie 855 akt sprawy;

11.oskarżonego W. R. uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów opisanych w pkt. XVIII i XIX aktu oskarżenia, z tą zmianą, iż przyjął, że stanowią one jeden czyn zabroniony wyczerpujący dyspozycję art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku i za to na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności;

12.oskarżonego W. R. w ramach czynów opisanych w pkt. XX, XXI, XXII, XXIII, XXIV, XXV, XXVI, XXVII, XXVIII uznał za winnego tego, że w okresie od bliżej nieustalonego dnia 2017 roku do 24 czerwca 2023 roku w X., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając samodzielnie lub wspólnie i w porozumieniu N. A. (1), wbrew przepisom ustawy udzielał innym osobom środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz substancji psychotropowych i tak:

-w nieustalonym bliżej okresie od połowy września do nie później niż 15 października 2023 roku działając wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1) udzielił A. H. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o masie nie mniejszej niż 6 gram za kwotę nie mniejszą niż 300 złotych;

-w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1) dwukrotnie udzielił D. E. środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o łącznej masie 2 gram za kwotę 100 złotych;

-w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1) dwukrotnie udzielił D. A. środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych;

-w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1), trzykrotnie udzielił W. H. środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych;

- w nieustalonym bliżej czasie na przełomie września i października 2023 roku w X., działając wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1) nie mniej niż trzykrotnie udzielił X. K. środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o łącznej masie 5 gram za kwotę 250 złotych;

-w nieustalonym bliżej czasie od 2017 roku do 24 października 2023 roku w X., wielokrotnie udzielił R. W. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o łącznej masie nie mniejszej niż 40 gram za kwotę 2000 złotych oraz nieustalonych środków psychotropowych o łącznej masie nie mniejszej niż 40 gram za kwotę 2000 złotych;

-we wrześniu 2023 roku w X. wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1) i inną ustalona osobą udzielił R. W. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o masie około 1 gram za nieustaloną kwotę pieniędzy, którą R. W. (2) miał w późniejszym czasie zapłacić ustalonej osobie;

-w nieustalonym bliżej czasie nie wcześniej niż od wiosny 2023 roku do września 2023 roku w X., kilkukrotnie udzielił K. T. nieustalonych środków psychotropowych o łącznej masie 8 gram za kwotę 400 złotych;

-w nieustalonym bliżej czasie od 2021 roku do 24 października 2023 roku w X., kilkanaście razy udzielił R. E. (2) środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o łącznej masie nie mniejszej 11 gram za kwotę nie mniejszą niż 550 złotych;

czym wyczerpał dyspozycję art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk i za to na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57 b kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

13. oskarżonego W. R. w ramach czynów zarzuconych w pkt. XXIX, XXX, XXXI uznał za winnego tego, że w X., w okresie od bliżej nieustalonego dnia 2022 roku do października 2023 roku, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając samodzielnie lub wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1) wbrew przepisom ustawy udzielał innym osobom środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste i tak:

-w okresie od września do października 2023 roku w X., działając wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1) nie mniej niż pięciokrotnie udzielił A. W. środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o nieustalonej łącznej masie,

-w nieustalonym bliżej czasie zimą 2022 roku w X., kilkanaście razy udzielił R. W. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o nieustalonej masie,

-w nieustalonym bliżej czasie zimą 2022 roku w X. kilkanaście razy udzielił A. H. (1) środka odurzającego w postaci ziela konopi innej niż włókniste o nieustalonej masie;

czym wyczerpał dyspozycję art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk i za to na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57 b kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

14.oskarżonego W. R. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. XXXII aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 244 kk wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;

15.na podstawie art. 85 § 1 kk, art. 86 § 1 kk jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego W. R. połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności;

16.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 14 wyroku na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 kk orzekł wobec oskarżonego W. R. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku;

17.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 14 wyroku na podstawie art. 43a § 2 kk orzekł wobec oskarżonego W. R. świadczenie pieniężne w kwocie 5000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

18.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 11 wyroku, na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego W. R. świadczenie pieniężne w kwocie 2000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

19.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 12 wyroku, na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego W. R. świadczenie pieniężne w kwocie 3000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

20.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 13 wyroku, na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego W. R. świadczenie pieniężne w kwocie 1500 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

21.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 12 wyroku na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego W. R. przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty 5525 złotych tytułem równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa;

22.na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu W. R. na poczet wymierzonej łącznej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 24 października 2023 roku, godzina 20:00 do dnia 2 października 2024 roku, godz. 11:05, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

23.oskarżoną G. A. uznał za winną popełnienia zarzuconych jej czynów opisanych w pkt. XXXIII i XXXIV z tą zamianą, iż przyjmuje, że stanowią one jeden czyn zabroniony wyczerpujący dyspozycję art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył jej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;

24.oskarżoną G. A. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt. XXXV aktu oskarżenia, z tą zmianą, iż przyjął że 3- (...) ((...)) stanowi substancje psychotropową wymienioną w wykazie substancji psychotropowych grupy II-P stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 roku w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych, oraz przyjął, iż łączna korzyść uzyskana przez oskarżoną wynosi 6350 złotych i za to na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57 b kk wymierzył jej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

25.na podstawie art. 85 § 1 kk, art. 86 § 1 kk jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec G. A. połączył i wymierzył oskarżonej karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności;

26.w związku ze skazaniem oskarżonej G. A. za czyn przypisany w pkt. 23 wyroku na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i nakazał zniszczenie dowodów rzeczowych opisanych pod pozycjami 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 wykazu dowodów rzeczowych nr (...) na karcie 360 akt sprawy;

27.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 23 wyroku na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonej G. A. świadczenie pieniężne w kwocie 1500 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

28.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 24 wyroku na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonej G. A. świadczenie pieniężne w kwocie 4000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

29.w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. 24 wyroku na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonej G. A. przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty 6350 złotych tytułem równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa;

30.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata I. M. kwotę 2686,32 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu N. A. (3) z urzędu;

31.zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa: oskarżonego N. A. (1) kwotę 5896,42 złotych, od oskarżonego W. R. kwotę 3710,04 złotych, od oskarżonej G. A. kwotę 513,33 złotych tytułem zwrotu wydatków oraz od oskarżonego N. A. (1) kwotę 400 złotych, od oskarżonego W. R. kwotę 400 złotych, od oskarżonej G. A. kwotę 300 złotych tytułem opłat od wymierzonych kar.

Powyższy wyrok zaskarżyli: prokurator w stosunku do oskarżonych N. A. (1) i W. R. oraz obrońcy oskarżonych.

Prokurator zaskarżył wyrok co do oskarżonych N. A. (1) i W. R. w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze oraz o środku karnym na niekorzyść oskarżonych.

Wyrokowi zarzucił:

- obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 45 § 1 kk poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i orzeczenie:

1.w stosunku do oskarżonego N. A. (1) w punkcie 9. wyroku przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego w punkcie 2. wyroku w kwocie 5.825 złotych w sytuacji, gdy wartość korzyści ustalonej przez ąd wynosiła 7800 złotych;

2.w stosunku do oskarżonego W. R. w punkcie 20. wyroku przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego w punkcie 12. wyroku w kwocie 5525 złotych w sytuacji, gdy wartość korzyści ustalonej przez sąd wynosiła 6100 złotych;

-rażącą niewspółmierność jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych oskarżonym N. A. (1) w punkach 1, 2. i 3. oraz oskarżonemu W. R. w punktach 11, 12 i 13, wynikłą z niedostatecznego uwzględnienia okoliczności obciążających oskarżonych, co w konsekwencji spowodowało, iż orzeczone kary nie spełnią swoich ustawowych funkcji w zakresie prewencji indywidualnej i społecznego oddziaływania, podczas gdy powyższe okoliczności przemawiają za orzeczeniem wobec oskarżonych sankcji w surowszym wymiarze, a w rezultacie powyższych rozstrzygnięć rażącą niewspółmierność orzeczonych kar łącznych wymierzonych oskarżonym N. A. (1) w wysokości 3 lat pozbawienia wolności w punkcie 4. wyroku i W. R. w wysokości 2 lat i 10 miesięcy w punkcie 15 wyroku.

W konkluzji wniósł o:

-zmianę zaskarżonego wyroku co do oskarżonego N. A. (1) w punkcie 9 poprzez orzeczenie na podstawie art. 45 § 1 kk przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego w punkcie 2 wyroku w kwocie 7800 złotych;

-zmianę zaskarżonego wyroku co do oskarżonego W. R. w punkcie 20. poprzez orzeczenie na podstawie art. 45 § 1 kk przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego w punkcie 12 wyroku w kwocie 6100 złotych;

-zmianę zaskarżonego wyroku co do oskarżonego N. A. (1) w punktach 1, 2 i 3 poprzez podwyższenie wymierzonych kar jednostkowych do 3 lat pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie 1, 3 lat pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie 2 i 1 roku pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie 3 oraz wymierzenie w punkcie 4 wyroku kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności:

- zmianę zaskarżonego wyroku co do oskarżonego W. R. w punktach 11, 12 i 13, poprzez podwyższenie wymierzonych kar jednostkowych do 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie 11, 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie 12 i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie 13 oraz wymierzenie w punkcie 15 kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Obrońca N. A. (1) zaskarżył wyrok w części dotyczącej kary.

Wyrokowi zarzucił:

-rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego N. A. (1) kary 3 lat pozbawienia wolności, w sytuacji gdy orzeczenie w stosunku do oskarżonego niższej kary spełniłoby wszelkie cele prewencji ogólnej i indywidualnej, podczas gdy sąd I instancji przy wymiarze kary nie nadał właściwego znaczenia dyrektywom jej wymiaru wskazanym w art. 53 kk, w szczególności nie uwzględnił w wystarczającym stopniu okoliczności łagodzących takich jak dotychczasowy sposób życia, przyznanie się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, nieutrudnianie przebiegu postępowania, ujawnienie wszystkich odbiorców narkotyków oraz dostawcy w osobie G. A., co przełożyło się na pozytywną postawę procesową, a także właściwości i warunków osobistych oskarżonego, jego możliwości majątkowych i zarobkowych, ustabilizowanej sytuacji życiowej, a także rozmiaru wyrządzonej szkody i jej ujemnych następstw, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia oskarżonemu kary rażąco surowej.

W konkluzji obrońca N. A. (1) wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego N. A. (1) kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.

Obrońca N. R. zaskarżył wyrok w całości.

Wyrokowi zarzucił:

-błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez uznanie oskarżonego za winnego popełnienia w/w przestępstw i oparcie się w tym przypadku na wyjaśnieniach współoskarżonego N. A. (1), który na etapie postępowania przygotowawczego wielokrotnie zmieniał swoje wyjaśnienia i pominiecie w tej części wyjaśnień oskarżonego W. R..

W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie N. poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zaskarżonych apelacją czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonej G. A. zaskarżyła wyrok w całości.

Wyrokowi zarzuciła:

I. w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 23:

- obrazę prawa materialnego tj art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii przez jego zastosowanie i uznanie, że czyn popełniony przez oskarżona stanowi znamię przestępstwa określonego w art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, gdzie czyn ten w przypadku posiadania wskazanych ilości przez oskarżoną suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej stanowi nieznaczna ilość na własny użytek sprawcy tj. wypełnia znamiona art. 62 a cyt. ustawy bądź stanowi wypadek mniejszej wagi tj. art. 62 ust 3 cyt. Ustawy;

-rażąca niewspółmierność orzeczonej kary 4 miesięcy pozbawienia wolności, gdzie oskarżona przyznała się do posiadania wskazanych substancji, zeznała, że jest to wyłącznie na jej użytek.

II. zakresie czynu XXXV:

1. obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk przez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego w szczególności wyjaśnień oskarżonego A., gdzie w korelacji z pozostałymi dowodami oraz zawartymi nielogicznymi depozycjami oskarżonego A. trudno jest przyznać, iż oskarżona A. mogła dokonać zarzucanego jej czynu;

2. obrazę art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w z w. z art. 5 § 2 kpk polegająca na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i uznaniu, że oskarżona miała dostarczyć wskazane w akcie oskarżenia ilości środków odurzających pozostałym współoskarżonym, których wartość została określona na 6 350 zł, gdzie są to niewyjaśnione do końca okoliczności oparte wyłącznie na pomówieniach oskarżonego A.;

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wyroku, a mający wpływ na wynik orzeczenia, polegający na uznaniu, iż oskarżona A. mogła dokonać zarzucanego jej czynu XXXV, tj. działaniu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzieliła pozostałym oskarżonym środka odurzającego w postaci ziela konopi indyjskiej innej niż włókniste o łącznej masie 200 gramów netto oraz nie więcej niż 50 gramów netto środka odurzającego w postaci 3 U. za łączną kwotę nie większa niż 8100 zł, gdzie brak jest jakichkolwiek dowodów mających potwierdzić wskazaną ilość; u oskarżonej znalezione wyłącznie ilości wskazane w poprzednich zarzutach, nie znaleziono u oskarżonej ani wagi, ani innych dowodów mających wskazywać na popełnienie zarzucanego czynu, wyrok został oparty wyłącznie na wyjaśnieniach oskarżonego A., które są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym;

4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wyroku polegający na uznaniu, iż korzyść majątkową jaka miała osiągnąć oskarżona wynosiła 6350 zł, gdzie okoliczność ta została oparta wyłącznie na wyjaśnieniach oskarżonego A.;

5.rażącą niewspółmierność orzeczonej wyrokiem kary ( za czyn przypisany w punkcie 24 wyroku ) w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Rażącą niewspółmierność kary łącznej w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, gdzie oskarżona nigdy nie była karana, podjęła zatrudnienia, odsunęła się od środowiska, w którym wcześniej przebywała.

W konkluzji wniosła o:

1. zmianę zaskarżanego wyroku i przyjcie, że oskarżona swym postępowaniem wypełniła znamiona czynu z pkt XXXIII i XXXIV z art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomani i umorzenie postępowania, ewentualnie przyjęcie, że oskarżona wypełniła znamiona czynu z art. 62 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie jej kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia;

2. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie czynu XXXV i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu;

3. zmianę wyroku w zakresie kary orzeczonej za czyn XXXIII i XXXIV i wymierzenie jej kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia;

4. zmianę wyroku w zakresie czynu XXXV i wymierzenie oskarżonej kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia

5. zmianę wyroku w zakresie kary łącznej i wymierzenie jej kary na zasadzie zbliżonej do pełnej absorbcji;

6. nieobciążanie oskarżonej kosztami postępowania przed sadem I Instancji.

Sąd okręgowy zważył, co następuje:

Co do apelacji prokuratora:

apelacja prokuratora jest częściowo zasadna ( w zakresie zakwestionowania wysokości przepadku korzyści majątkowej, aczkolwiek jej istotą jest błąd w ustaleniach faktycznych ).

Przepis art. 45 § 1 kk formułuje zasadę, zgodnie z którą, w sytuacji gdy sprawca z popełnionego przestępstwa osiągnął (chociażby pośrednio) korzyść majątkową, sąd zobowiązany jest orzec przepadek korzyści majątkowej lub jej równowartości. Przedmiotem przepadku korzyści majątkowej może być wyłącznie korzyść odniesiona przez oskarżonego, wobec którego następuje orzeczenie; jego konkretna korzyść. Nie ma podstawy do orzekania przepadku równowartości korzyści, jeśli korzyść odnosił inny oskarżony. W sprawach o dużej skali i rozciągniętej przestępczej działalności narkotykowej ustalenia faktyczne co ilości udzielanych innym osobom czy wprowadzanych do obrotu środków odurzających i substancji psychotropowych oraz wielkości uzyskiwanych z tego tytułu korzyści majątkowych muszą opierać się na wyliczeniach szacunkowych. Wielokrotnie bowiem względy dowodowe nie pozwalają precyzyjne ich określenie. W tym przypadku wartości te opierają się na dowodach osobowych, w szczególności wyjaśnieniach N. A. (1).

Uwzględniając korzyści majątkowe przypisane N. A. (1) i W. R. w ramach przypisanych im czynów:

- popełnionych samodzielnie ( w stosunku do określonego oskarżonego przepadkowi ulega cała wielkość korzyści );

- wspólnie i w porozumieniu ( w odniesieniu do każdego oskarżonego należy orzec połowę korzyści uzyskanej od nabywcy substancji odurzającej );

sąd odwoławczy skorygował orzeczenia o przepadku tych korzyści na niekorzyść oskarżonych:

- w odniesieniu do N. A. (1) podwyższył orzeczoną w punkcie 9 tytułem przepadku kwotę do wysokości 7245 złotych;

- w odniesieniu do W. R. podwyższył orzeczoną w punkcie 21 tytułem przepadku kwotę do wysokości 5500 złotych.

Aktualne są rozważania sądu odwoławczego podniesione przy rozpoznawaniu apelacji obrońcy oskarżonych N. A. (1) i W. R. odnośnie zastosowanej wobec nich reakcji karnej.

Ustawa traktuje jako podstawę odwoławczą tylko taką niewspółmierność kary, która ma charakter rażący (art. 438 pkt 4 kpk), a która zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 kk.

Rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary.

Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako „proporcjach” pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. Niemniej jednak stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy za czynnik mający niebagatelne znaczenie przy całościowej ocenie, czy konkretna kara jest niewspółmierna, i to rażąco. W konsekwencji miarą surowości kary polegającej na pozbawieniu wolności, nie może być jedynie ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo, także z uwzględnieniem występujących w danym postępowaniu, zwykle niepowtarzalnych w danym układzie, okoliczności uzasadniających konieczność wymierzenia powyżej dolnego progu ustawowego zagrożenia i zakresu tego „wzrostu”.

Sąd I instancji, po skorygowaniu wyroku przez sąd odwoławczy wymierzył oskarżonym:

- kary łączne - 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności ( N. A. (1) ) oraz 2 lata i 4 miesiąc pozbawienia wolności ( W. R. ).

- obowiązek zwrotu na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstw ;

- świadczenia pieniężne.

- w stosunku do W. R. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.

O surowości wyroku nie decyduje tylko kara pozbawienia wolności, ale i pozostałe rozstrzygnięcia o charakterze finansowym, które są dolegliwe dla sprawcy i będą oddziaływać na niego wychowawczo i zapobiegawczo.

Dyrektywa prewencji indywidualnej oznacza, że sankcja (jej rodzaj i wysokość) powinna być tak dobrana, aby zapobiec popełnianiu w przyszłości przestępstw przez oskarżonego, co może zostać osiągnięte poprzez odstraszanie sprawcy od popełniania przestępstw albo jego wychowanie (resocjalizację).

Efekt „odstraszający” kary ma zmaterializować się w umyśle sprawcy, ma wytworzyć przeświadczenie o nieopłacalności popełniania przestępstw w przyszłości, przekonanie o tym, że każde przestępstwo jest karane odpowiednio surowo, a ponowne popełnianie podobnych czynów nieuchronnie prowadzi do istotnego podwyższenia wymiaru kary ponad próg dolnego zagrożenia.

Oskarżeni mają nie tylko ma do odbycia ponad 2 letnie kary pozbawienia wolności ale zostali pozbawieni korzyści materialnych z popełnionych przestępstw oraz obciążeni innymi rozstrzygnięciami o charakterze finansowym. Prokurator skupia się na eksponowaniu kary pozbawienia wolności, natomiast nie docenia innych rozstrzygnięć uzupełniających surowość tego wyroku.

Kara pozbawiania wolności w wysokości ostatecznie orzeczonej w stopniu wystarczającym uwzględnia również słusznie oceniony przez sąd I instancji jako wysoki, stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonym przestępstw, a także okoliczności ich popełnienia. Apelacja prokuratora pomija jednak okoliczności korzystne dla oskarżonych.

Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Taka sytuacja w tej sprawie – zdaniem sądu odwoławczego – nie występuje, zwłaszcza jeżeli uwzględni się całokształt zastosowanej wobec każdego z oskarżonych reakcji karnej.

Rozróżnienie kary pozbawienia wolności pomiędzy sprawcami jest spowodowane rolą w czynie każdego z nich oraz ich sylwetką, w tym uprzednią karalnością, postawą w procesie.

Sąd nie opowiada się za uproszczoną i wąsko pojętą prewencją ogólną w sensie odstraszenia surowymi karami potencjalnych sprawców przestępstw. Cele kary związane z prewencją ogólną wyrażają odmienną jej strategię, tj. strategię prewencji generalnej pozytywnej, społecznie integrującej, w miejsce odstraszającej. Celem tak rozumianej prewencji ogólnej jest wymierzenie takich kar, które utwierdzają w świadomości społecznej przekonanie o respektowaniu prawa, dają gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości, tworzą atmosferę zaufania ludzi do obowiązującego systemu prawnego i potępienia. Innymi słowy, czynnikami decydującymi o takim działaniu prewencji ogólnej są nieuchronność kary, efektywność ścigania, szybkość jej orzekania i wykonania, pozbawienie sprawcy owoców przestępstwa, przekonanie w świadomości społecznej o egzekwowaniu prawa, akceptacja orzeczonej kary jako sprawiedliwej, a więc nieprzekraczającej stopnia winy sprawcy.

Co do apelacji obrońcy N. A. (1):

Apelacja skutkowała złagodzeniem zastosowanej wobec oskarżonego reakcji karnej.

Sąd I instancji nalżycie ocenił materiał dowodowy w odniesieniu do czynów przypisanych N. A. (1), co pozwoliło mu na wyprowadzenie co do niego prawidłowych ustaleń faktycznych. Dlatego też podzielając ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny w tej części, sąd okręgowy nie widzi zasadniczych powodów, aby powtarzać okoliczności wyprowadzone w motywach zaskarżonego wyroku, co wiązałoby się z cytowaniem ich obszernych fragmentów.

Sprawstwo oskarżonego nie było kwestionowane i w świetle zebranych dowodów nie budzi wątpliwości. Prawidłowa jest też ocena prawna przypisanych oskarżonemu czynu w punktach 1, 2 i 3 zaskarżonego wyroku.

Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą.

Rażąca niewspółmierność przedmiotowego zakazu zachodzić może wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności mających zasadniczy wpływ na jego wymiar można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy tym środkiem, jaki należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej a wymierzonym w I instancji.

Sąd odwoławczy uznał, iż taka sytuacja na korzyść oskarżonego w przedmiotowej sprawie zachodziła.

Ma rację obrońca, że sąd I instancji nie zwartościował należycie okoliczności łagodzących, co skutkowało w instancji odwoławczej:

- obniżeniem kary pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie 1 do 1 roku i 6 miesięcy;

- obniżeniem kary pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie 2 do 1 roku i 8 miesięcy;

- obniżeniem kary pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie 3 do 7 miesięcy;

- obniżeniem orzeczonej wobec N. A. (1) Kary łącznej pozbawienia wolności do 2 lat i 6 miesięcy.

W pozostałym zakresie zarzuty apelacji nie są zasadne.

Zasadniczymi argumentami przemawiającymi za obniżeniem tych kar wobec N. A. (1) jest postawa sprawcy w procesie, a w szczególności przyznanie się do zarzucanych mu czynów, ujawnienie współsprawcy oraz osoby od której nabywał on środki odurzające, a także osób, którym udzielał te środki. Pozwoliło to na ustalenie tych osób i pociągnięcie ich do odpowiedzialności karnej. Oskarżony ten wskazał również dobrowolnie, ze przechowywał środki odurzające w piwnicy w miejscu czasowego zamieszkania, o czym organy ścigania nie miały wiedzy.

Wymierzona kara ma oddziaływać na sprawcę poprzez osiągnięcie celu zapobiegawczego i wychowawczego. Cel zapobiegawczy zostaje osiągnięty, jeśli ukarany sprawca w przyszłości nie popełni już przestępstwa, natomiast cel wychowawczy odnosi się do zmiany osobowości sprawcy, jego postawy, w szczególności do wykształcenia u niego poszanowania dla norm prawnych. Kluczowym kryterium przy orzekaniu kary w perspektywie prewencji indywidualnej jest osobowość sprawcy. Sąd jest zobligowany do postawienia prognozy kryminologicznej, zgodnie z kryteriami wskazanymi w art. 53 § 1 i 2 kk. Taka prognoza kryminologiczna powinna stanowić bazę do dokonywania wyboru optymalnej sankcji, mając na względzie zarówno rodzaj, jak i surowość kary (M. Szczepaniec, Wybór optymalnej..., s. 42). Oskarżony jest sprawcą zdemoralizowanym, co do którego wcześniejsze kary nie były skuteczne. Dlatego w kontekście przypisanego mu czynu wymaga odpowiednio surowej reakcji karnej. Sąd odwoławczy nie widzi jakichkolwiek powodów, aby w II instancji te rozstrzygnięcia skorygować jeszcze na korzyść oskarżonego.

Sąd II instancji miał na uwadze również dyrektywę prewencji ogólnej, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd odwoławczy nie opowiada się za uproszczoną i wąsko pojętą prewencją ogólną w sensie odstraszenia surowymi karami potencjalnych sprawców przestępstw. Cele kary związane z prewencją ogólną wyrażają odmienną jej strategię, tj. strategię prewencji generalnej pozytywnej, społecznie integrującej, w miejsce odstraszającej. Celem tak rozumianej prewencji ogólnej jest wymierzenie takich kar, które utwierdzają w świadomości społecznej przekonanie o respektowaniu prawa, dają gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości, tworzą atmosferę zaufania ludzi do obowiązującego systemu prawnego i potępienia. Innymi słowy, czynnikami decydującymi o takim działaniu prewencji ogólnej są nieuchronność kary, efektywność ścigania, szybkość jej orzekania i wykonania, pozbawienie sprawcy owoców przestępstwa, przekonanie w świadomości społecznej o egzekwowaniu prawa, akceptacja orzeczonej kary jako sprawiedliwej, a więc nieprzekraczającej stopnia winy sprawcy.

Z uzasadnienia wyroku sądu I instancji wynika, że przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu uwzględniono okoliczności wskazane w art. 115 § 2 kk, w tym rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak i jego skutki, jak i motywacje sprawcy. Istota argumentacji obrońcy koncentruje się głównie na akcentowaniu postawy oskarżonego na rozprawie, jednakże te okoliczności przy jednoznacznej przewadze – obciążających, nie mają determinującego znaczenia dla reakcji karnej. Był on trzykrotnie karany za przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, na kary pozbawienia wonności, w tym dwukrotnie z zastosowaniem warunkowego zawieszenia ich wykonania.

N. A. (1) jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, przed zatrzymaniem nie pracował. Nie miał legalnych dochodów, ani stałego centrum życiowego. Dane osobopozwacze oskarżonego nie mają waloru łagodzącego. Za taką okoliczność nie można też uznać postulowanego przez obrońcę „nieutrudniania przebiegu postępowania” przez sprawcę, co jest postawą wymaganą i nakazaną przez Kodeks postępowania karnego, zabezpieczoną przez możliwość stosowania wobec niego przez organy procesowe środków zapobiegawczych . Deklarowana przez oskarżonego chęć zmiany życia nie może też mieć istotnego waloru łagodzącego w perspektywie dotychczasowej karalności oskarżonego, który wykazał, że uprzednio stosowane sankcje karne na kary pozbawienia wolności nie wpłynęły na zmianę jego postaw w kierunku przestrzegania porządku prawnego. Nie ulega wątpliwości, iż w 2023 roku na przestrzeni długiego okresu czasu ( i wcześniej ) oskarżony nabywał i posiadał znaczne ilości środków odurzających, które również udzielał innym osobom, także w celu osiągniecia korzyści majątkowej, działając w przypisanym zakresie wspólnie i w porozumieniu z W. R.. Bagatelizowanie przez obrońcę znaczenia tych czynów z uwagi na to, że w innych sprawach byli sprawcy, którzy dysponowali większa ilością narkotyków, jest nie do pogodzenia z indywidualizacją odpowiedzialności karnej, bowiem ilość środków odurzających, jest tylko jednym z elementów społecznej szkodliwości tych czynów.

Kary jednostkowe i kara łączna pozbawienia wolności ostatecznie wymierzone oskarżonemu mają postać sprawiedliwej odpłaty, ale dostosowanej do wszystkich kryteriów z art. 53 kk, będącej ich wypadkową. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu; sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć też, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Te dwie dyrektywy w tym przypadku wpływają jednak na surowość kary, która musi być dostoswana do wagi czynu i stopnia zawinienia sprawcy. Ostatecznie ukształtowane kary jednostkowe są zbliżone do dolnych granic zagrożenia ustawowego nie mogą podlegać dalszej korekcie. Przy orzekaniu kary łącznej sąd odwoławczy miał na względzie bliski związek przedmiotowy i podmiotowy pomiędzy przypisanymi czynami, a względy prewencji indywidualnej i generalnej ( art. 85a kk ), nie dawały podstaw do jeszcze korzystniejszego przyjęcia zasad łączenia kar jednostkowych.

Nie byłoby z tej perspektywy zrozumiałym sygnałem wymierzenie oskarżonemu za te czyny kary w wysokości bardzo zbliżonej do minimum ustawowego progu zagrożenia. W ocenie sądu odwoławczego wskazane okoliczności łagodzące nie stanowią wystarczającej przeciwwagi dla okoliczności obciążających przemawiających za dalszym obniżeniem kary. Prawidłowa reakcja karna nie może służyć premiowaniu skazanego przez ograniczenie ich odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynów, jakiego się dopuścił. Tak ukształtowana kara jest adekwatna do wagi czynu i sylwetki sprawcy i nie może podlegać dalszej korekcie w kierunku jej większego złagodzenia.

Sąd odwoławczy zwartościował na korzyść oskarżonego przy wymiarze kary w większym stopniu postawę sprawcy w procesie ( przyznanie się do zarzucanych mu czynów, ujawnienie współsprawcy oraz osoby od której nabywał środki odurzające, w także osób, którym udzielał te środki, wskazanie miejsca przechowywania środków odurzających ).

Wymierzona wobec oskarżonego kara został ostatecznie ukształtowana w adekwatnej wysokości; odzwierciedla jednak winę oskarżonego, szkodliwość społeczną jego zachowania i oddaje społeczny sprzeciw dla sprawcy tej kategorii przestępstw; w konsekwencji orzeczona w takiej wysokości kara nie podlegała dalszej korekcie na jego korzyść. Dla uznania zasadności zarzutu apelacji konieczne jest wykazanie przez skarżącego sądowi I instancji konkretnych uchybień odnośnie zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przy ocenie znaczenia ustalonych okoliczności (tak podmiotowych, jak i przedmiotowych), czy też nakazu ich kompletnego uwzględnienia – mających, stosownie do brzmienia art. 53 kk, znaczenie dla wymiaru kary. W tym zakresie apelacja nie mogła skutkować dalszym złagodzeniem kary z uwagi na wagę i charakter przestępczej działalności oskarżonego, sylwetkę sprawcy.

Zmiana postulowana przez skarżącego, cechuje się jednak niezwykłą łagodnością, której nie był on w stanie racjonalnie uzasadnić. Prowadziłaby do bezpodstawnego premiowania sprawcy i nie osiągałaby zakładanych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Taka kumulacja okoliczności obciążających musi mieć wpływ na wybór rodzaju reakcji karnej, która może mieć w tym przypadku zastosowanie.

Oskarżony musi zdawać sobie sprawę, iż za każde kolejne przestępstwo grozi mu adekwatna reakcja karna, a w realiach jego uprzedniej karalności nie może już liczyć na pobłażliwość.

Co do apelacji obrońcy W. R.:

Apelacja obrońcy skutkowała złagodzeniem zastosowanej wobec oskarżonego reakcji karnej.

Analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów należy uznać, że w zakresie czynów przypisanych W. R. w zaskarżonym wyroku, sąd rejonowy zebrał je w sposób wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia i nalżycie ocenił, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego. Sąd ten ustosunkował się do istotnych dowodów w sprawie, mając w polu widzenia określone między nimi rozbieżności i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na pełną aprobatę uzasadnieniu. Dlatego też podzielając ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, sąd okręgowy nie widzi zasadniczych powodów, aby powtarzać okoliczności wyprowadzone w motywach zaskarżonego wyroku, co wiązałoby się z cytowaniem ich obszernych fragmentów. Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne znajdują bowiem odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został poddany analizie oraz ocenie, respektującej wymogi art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk. Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami trzeba stwierdzić, iż dokonana przez sąd rejonowy rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności popełnienia przypisanych W. R. czynów nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym sąd ten dał wiarę i się na nich oparł.

Sąd okręgowy podzielając ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, musi się jednak odnieść do niektórych okoliczności wynikających z argumentacji podniesionej w środku odwoławczym.

Sąd odwoławczy musi zaznaczyć, iż w ramach czynów przypisanych W. R. w punktach 12 ( czyn ciągły ) i 13 ( czyn ciągły ) przyjął, że działał on wspólnie i w porozumieniu z N. A. (1) oraz samodzielnie.

Relacje N. A. (1) opisujące przedmiotowy czyn są zasadniczym dowodem osobowym obciążającym W. R., w szczególności o prowadzenie inkryminowanej działalności przestępczej wspólnie i w porozumieniu. Dowód ten jest relacją osoby mającej uczestniczyć w zdarzeniach zarzucanych W. R., a więc stanowi klasyczne pomówienie. Ocena depozycji N. A. (1) wymagała uwzględnienia także w analizach skarżącego, że jest to pomówienie, czyli obciążanie w złożonych zeznaniach innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwa.

Sąd I instancji przy analizie tego pomówienia prawidłowo uwzględnił, że ocena wiarygodności pomówienia wymaga szczególnej ostrożności, gdyż pomówienie nie stanowi dowodu pełnowartościowego, chyba że jest ono jasne i konsekwentne, a ponadto znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich. Wiarygodność dowodu z relacji pomawiającego, tak jak z każdego osobowego źródła dowodowego winna być oceniona zarówno w kontekście całokształtu relacjonowanych przez niego okoliczności, jak i na tle innych dowodów. Wartość pomówienia z punktu widzenia możliwości dokonania ustaleń faktycznych wskazujących na sprawstwo oskarżonego powiązana jest z wykazaniem, że relacja pomawiającego: jest stabilna, jednoznaczna i stanowcza, uzyskała wsparcie w innych dowodach bezpośrednich lub choćby pośrednich, została potwierdzona przez pomówionego albo jego linia obrony została podważona w inny sposób, nie stanowi przejawu wyrachowania lub realizacji innych celów, zachowuje bezstronność albo wręcz przeciwnie, świadczy o chęci działania na szkodę pomówionego, pozostaje w sprzeczności z okolicznościami obiektywnie podważającymi wersję pomawiającego, jest podyktowana szczególną motywacją. W orzecznictwie przyjmuje się, że w ujęciu prawa karnego procesowego jest to dowód podlegający swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami (zob. wyrok SN z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt II KK 29/05, OSNKW rok 2006, nr 4, poz. 41).

Sąd I instancji zauważył, że wyjaśnienia N. A. (1) ulegały pewnym zmianom w toku prowadzonego postępowania; w/w początkowo obszernie wyjaśniał, szeroko traktując również o swoich motywacjach wskazując na chęć zakończenia, czy wręcz rozliczenia się z działalnością przestępczą. To wyjaśnienia oskarżonego dały asumpt do przeszukania pomieszczeń piwnicznych, w których ujawniono narkotyki. W toku szeroko zakrojonego postępowania przygotowawczego w/w na pewnym etapie wycofywał się ze swoich wcześniejszych wskazań i stanowiska, oświadczając podczas przesłuchania, że nie przyznaje się do zarzucanych mu czynów; nie przedstawiał wówczas innych okoliczności tych zdarzeń. Wskazuje to na impulsywnie przyjmowaną linię obrony oderwaną od zabranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na generalnym zanegowaniu sprawstwa, jednakże bez odniesienia się do okoliczności faktycznych sprawy; również wbrew oczywistym dowodom obciążającym N. A. (1). Na rozprawie głównej N. A. (1) przyznał się do zarzucanych mu czynów, potwierdzając wcześniejsze wyjaśnienia, w których szeroko traktował o przestępczej działalności, a także rolach jakie odegrali w nim pozostali współoskarżeni. W ramach składanych wyjaśnień przez N. A. (1) potwierdzających i opisujących przedmiotową działalność przestępczą, należy stwierdzić, iż są one stanowcze, korespondują ze sobą, wzajemnie się uzupełniają. Oskarżony składał wyjaśnienia, w których szeroko, przy uwzględnieniu faktu rozciągnięcia w czasie przestępczych zachowań, relacjonował zdarzenia stanowiące kanwę zarzutów. W miarę zaś rozwoju postępowania podawał szereg szczegółowych okoliczności dotyczących analizowanych przestępstw, na które skierowana była uwaga organów ścigania. Natomiast, gdy gołosłownie zanegował sprawstwo nie odnosił się do dowodów i okoliczności sprawy, nie wytłumaczył racjonalnie zmiany wersji; reasumując nie relacjonował różnych wersji tego samego zdarzenia. W niniejszej sprawie sąd I instancji słusznie poczytał wyjaśnienia N. A. (1) (w zakresie opisanym powyżej) za wiarygodny materiał dowodowy. Podkreślenia wymaga, iż N. A. (1) opisując swoją przestępczą działalność związaną z narkotykami, a także udział i zaangażowanie w proceder innych osób, w szczególności współoskarżonych, na żadnym etapie nie umniejszał, nie marginalizował swojej roli w przestępczym procederze. Mimo powtarzających się przesłuchań, ilości opisywanych zdarzeń, dotyczących zmiennych konfiguracji osobowych oraz upływu czasu od ich zaistnienia, czego naturalną konsekwencją jest zacieranie się śladów pamięciowych, jego wypowiedzi są w zasadniczych kwestiach rzeczowe, konsekwentne i spójne. Poza tym gdyby uznać, że kłamał, to jego wersja nie miałby pokrycia w dowodach, próby wielokrotnego odtworzenia zmyślonych zdarzeń na przestrzeni długiego czasu, prowadziłyby do chaosu w tych relacjach. N. A. (1) nie tylko wskazuje na role i udział G. A. i W. R. w inkryminowanych zdarzeniach stanowiących kanwę zarzucanych czynów, ale szeroko traktuje o roli jaką sam odegrał w rozciągniętej w czasie przestępczej działalności związanej z odpłatnym i nieodpłatnym udzielaniem narkotyków, opisując przy tym okoliczności i kontekst sytuacyjny, w jakich czyny były realizowane. Oskarżony nie taił swojego udziału i roli jaką odegrał w przestępczym procederze, „nie wybielał” swojej osoby kosztem przerzucenia odpowiedzialności na W. R. czy G. A.. Jego relacje ostatecznie stanowiły materiał obciążający nie tylko z perspektywy współoskarżonych, ale także jego samego.

Należy podkreślić, iż uznane za wiarygodne relacje N. A. (1) znajdują fragmentaryczne potwierdzenie w dowodach osobowych i rzeczowych co do prowadzenia przedmiotowej działalności wspólnie i w porozumieniu z W. R. ( w szczególności zeznania: A. H. (1), D. E., R. H., R. W. (1), A. W. ).

W. R. obciążają również zeznania świadków wskazujących na jego samodzielne działania w zakresie dystrybucji środków odurzających: ( w szczególności zeznania: R. W. (1), K. T., R. E. (1), A. H. (1) ).

W. R. obciążają również okoliczności zatrzymania w dniu 24 października 2023 roku i ujawnienia w pojedzie około 50 g środków odurzających. Późniejsze odkrycie w piwnicy jego mieszkania innych środków odurzających również potwierdza jego sprawstwo ( piwnica w tym mieszkaniu nie była miejscem ogólnodostępnym i N. A. (1) bez akceptacji W. R. nie miałby możliwości, aby te środki tam schować oraz później pozyskiwać je sukcesywnie w miarę potrzeby ).

Wyjaśnienia W. R. nie są spójne.

W pierwszych wyjaśnieniach po zatrzymaniu ( k 194-195 ) zrzucał odpowiedzialność na N. A. (1) za znalezione w samochodzie narkotyki ( nie wiedział skąd ten worek ). Jednocześnie potwierdził, że wiedział, iż N. A. (1) przechowywał środki odurzające w jego mieszkaniu. Przyznał, że w wakacje 2023 roku za pomocą aplikacji telegram nabył 20 gram marihuany i sprzedał ją 14 razy nieznanym osobom oraz sam jej używał. Podczas następnego przesłuchania początkowo przyznał się do posiadania znalezionej w samochodzie marihuany. Należała do niego i N.. To był pierwszy raz, że miał tak dużą ilość. Wcześniej miał nie więcej niż 5 gram marihuany, co sprostował potwierdzając, ze kupił przez aplikację telegram 20 gramów. Następnie przyznał się jedynie „do pomocy A. w porcjowaniu marihuany. Był jego naganiaczem”. Sprostował – nie naganiał klientów, ale zajmował się porcjowaniem marihuany. Te 50 gramów nie było jednak jego. Klientów zainteresowanych narkotykami przekierowywał do N. A. (2). Dalej zaprzeczył, aby posiadał (...) znalezioną w samochodzie. Stwierdził, że były to narkotyki N. A. (1). Wcześniej podał odmiennie, bo chciał być lojalny . „Artysta kombinator” kupił od niego (...) ( k 206-207 ). Wyjaśniając w dniu 21 lutego 2024 roku nie przyznał się do winy. Odniósł się do osób, z którymi była prowadzona korespondencja na jego telefonie ( między innymi z „Artystą kombinatorem” ). Nie kupował narkotyków od żadnej wymienionych osób, ani żadnej z nich narkotyków nie udzielał ( k 572 ). Przesłuchany w dniu 12 kwietnia 2024 toku częściowo przyznał się do winy ( do zarzutu I ). Do pozostałych czynów z ustawy o zwalczaniu narkomanii nie przyznał się. Znał wszystkie osoby wymienione w zarzutach. Nie miał z nimi konfliktu ( k 698 ). Podczas kolejnych przesłuchań w postępowaniu przygotowawczym potwierdził to stanowisko ( k 804, k 842 ). Na rozprawie głównej przyznał się do posiadania marihuany zabezpieczonej w samochodzie. Była ona jego i N. A. (2). Za tą (...) miał zapłacić N.; miał się z nim później rozliczyć. Myśli, że wziąłby z tego około 2-5 gram. Nie działał wspólnie i w porozumieniu z A.. Kilka razy zdarzyło mu się coś przekazać, pośredniczyć. Jak ktoś się zgłosił po „kamień” czy „susz” do A., to parę razy zdarzyło mu się w jego imieniu przekazać narkotyki albo „zrezygnować”. Pomagał A. w przygotowaniu „kamyczków”. Miał odjąć określoną ilość i umieścić w torebkach. Dotyczyło to też suszu roślinnego. Zna G. A.. Nie mieli stałych relacji. Raz na pół roku spotykali się na mieście. Mógł udzielić R. E. (1) ze dwa razy marihuany, raz przekazał A. H. (1) i R. W. (1) susz roślinny.

W. R. podał, iż N. A. (1) czy inni świadkowie go obciążający nie mieli powodów, aby go bezpodstawnie obciążać. Podane przez N. A. (1) okoliczności zamieszkania w mieszkaniu W. R. w 2023 roku generalnie korespondują z jego twierdzeniami. Sprzyjało to prowadzeniu wspólnej działalności w zakresie sprzedaży substancji odurzających innym osobom. Pieniądze uzyskiwane z tego procederu były wykorzystywane do utrzymywania się obojga. Fakt wspólnie prowadzonej działalności przestępczej potwierdzają okoliczności ujawnienia środka odurzającego podczas zatrzymania samochodu prowadzonego przez W. R. w dniu 24 października 2023 roku.

Wyjaśnienia W. R. mają charakter obronny; próbuje interpretować okoliczności w sposób prowadzący do zanegowania sprawstwa, by dalej w świetle okoliczności obciążających potwierdzać tylko te, które są oczywiste, interpretując je na niekorzyść N. A. (1). Dokonuje częstych zmian wersji, sprostowań, zaprzeczeń, by następnie minimalizować swój udział w inkryminowanych zachowaniach, deklarując ogólnikowo jakąś pomoc dla N. A. (1), i okazjonalne udzielenie substancji odurzającej określonym osobom. Jednakże i w świetle tych relacji wyłaniają się zachowania W. R. polegające na współudziale w ich kupnie, w ramach akceptowanej przez niego działalności przestępczej, porcjowanie środków odurzających, obsługiwanie klientów N. A. (1). Wynika z nich także jego świadomość, że N. A. (1) prowadził działalność polegającą na sprzedaży środków odurzających, i pomimo tego w niej współuczestniczył, czy też równolegle - samodzielnie udzielał środki odurzające innym osobom. Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, również we wzajemnym powiązaniu. Dowody osobowe uwzględnione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku weryfikują tezy W. R. o zakresie jego przestępczych działań, która opiera się nie tylko na twierdzeniach N. A. (1), ale i szeregu innych – wyżej wymienionych – świadków ( których apelacja nie zakwestionowała ). Tak zmienne i niespójne wyjaśnienia W. R. w tych realiach nie mogą podważyć ich wiarygodności.

Potwierdzenie innymi dowodami co najmniej części przestępstw opisywanych przez pomawiającego daje podstawy do pozytywnego zweryfikowania pozostałych jego relacji dotyczących innych przestępstw popełnionych przez tego samego sprawcę, a także przestępstw popełnionych przez inne osoby. (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2018 r. II AKa 462/17 LEX nr 2626136). Co więcej – Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 marca 2024 r. w sprawie I KK 483/23 – wskazał, iż „w pełni dopuszczalne jest również wydanie wyroku skazującego w oparciu tylko o jeden dowód wskazujący na osobę sprawcy, a pomówienie współoskarżonego, nawet następnie odwołane, może być dowodem winy, jeżeli jest dowodem wiarygodnym.

W konsekwencji należy stwierdzić, iż pomawiające współoskarżonych wyjaśnienia N. A. (1) są spontaniczne, nie pochodzą od osoby zainteresowanej pomówieniem obciążonego, są stanowcze i spójne ( negowanie sprawstwa miało miejsce w ramach okazjonalnie przyjmowanej strategii obrony, bez kreowania odmiennych okoliczności zdarzeń ), zostały w części przyznane przez W. R., są potwierdzone innymi dowodami, zgodne co do zasady i szczegółów, zgodne z doświadczeniem życiowym i logiką wypadków, składający je przede wszystkim sam siebie obciąża. Brak jest wiarygodnych dowodów, iż wyjaśnienia pomawiające zostały złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi.

W konsekwencji sąd odwoławczy dopatrzył się argumentów, które przemawiały za tym, że w wypadku całego szeregu kryteriów służących do weryfikacji dowodu z pomówienia - ich zastosowanie przyniosło efekt pozytywny z punktu widzenia wiarygodności dowodu z wyjaśnień N. A. (1).

Należy zgodzić się z poglądem SA w Krakowie, że obowiązująca procedura nie przewiduje wartościowania dowodów, ich hierarchii ani dawania prymatu dowodom korzystnym dla oskarżonego nad dowodami przemawiającymi na jego niekorzyść, ani też preferowania dowodów ze śledztwa nad dowodami z rozprawy. Wybór dowodów wiarygodnych jest rzeczą sądu w ramach ich wszechstronnej oceny i analizy kryminalistycznej (zob. wyr. SA w Krakowie z 4.12.2002 r., II AKa 321/02, KZS 2003, Nr 2, poz. 30).

Nie można w niniejszej sprawie zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i ocenił na płaszczyźnie art. 7 kpk jako niewiarygodne. Odrzucenie przez sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi przecież uprawnienie sądu. Kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy, a takich błędów sąd merytoryczny uniknął.

Zarzut rażącego naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania wad w sposobie dokonania oceny konkretnych dowodów, podczas gdy apelacja kwestionuje jedynie wynik oceny domagając się podzielenia oceny dokonanej przez jej autora. Przepisu art. 410 kpk nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie można czynić skutecznego zarzutu obrazy tego przepisu, w sytuacji gdy sąd uczynił podstawą swoich ustaleń wersję zdarzeń przestawioną przez świadków czy współoskarżonych, pomawiających innych oskarżonych, jeśli dowód z wyjaśnień samego oskarżonego, które nie stanowiły podstawy owych ustaleń, został przez sąd należycie rozważony i oceniony w sposób przewidziany w art. 7 kpk.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu. Takich przekonujących argumentów apelacja w odniesieniu do ustaleń dotyczących sprawstwa oskarżonego W. R. nie podniosła.

Apelacja obrońcy podważa stanowisko sądu przede wszystkim z pozycji wyjaśnień tego oskarżonego oraz własnych subiektywnych ocen wymowy przeprowadzonych na rozprawie dowodów, przy wybiórczym i subiektywnym ujęciu ich zakresu, charakteru i treści.

Sąd odwoławczy uznał z urzędu, ze wewnętrzna sprawiedliwość wyroku oraz należyte zwartościowanie dyrektyw wymiaru kary łącznej określony w art. 85a kk w stosunki do W. R. wskazuje, że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy tym jaką karę łączną należałoby zastosować w instancji odwoławczej a orzeczoną w I instancji.

Sąd I instancji nie zwartościował należycie okoliczności mających wpływ na wymiar kary łącznej, co skutkowało w instancji odwoławczej obniżeniem w stosunku do W. R. orzeczonej w punkcie 15 - kary łącznej pozbawienia wolności do 2 lat i 4 miesięcy.

W. R. był skazany przedmiotowym wyrokiem:

-za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności ( punkt 11);

-za czyn ciągły z art. 59 ust. 1 w/w ustawy w zw. z art. 12 § 1 kk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności ( punkt 12 );

-za czyn ciągły z art. 58 ust 1 w/w ustawy w zw. z art. 12 §1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności ( punkt 13 );

- za czyn z art. 244 kk na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd I instancji orzekł w stosunku do oskarżonego karę łączną w wysokości 2 lat i 10 miesięcy pozbawiania wolności.

Przy wymiarze kary łącznej decydujące znaczenie ma związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które zostały wymierzone kary podlegające łączeniu. Chodzi tutaj o bliskość kwalifikacyjną i czasową czynów oraz tożsamość osoby (osób) pokrzywdzonych. Im większa występuje zbieżność pomiędzy w/w czynnikami w rozważanych przestępstwach, tym bardziej kara łączna winna grawitować w kierunku pełnej absorpcji. Nadto, kara łączna stanowić ma syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy, będąc właściwą, celową z punktu widzenia prewencyjnego reakcją na popełnione czyny. Pierwszeństwo przy wymiarze kary łącznej winny mieć dyrektywy prewencyjne w odniesieniu do sprawcy, ujęte w art. 53 § 1 kk. Kara łączna powinna być postrzegana jako swoiste podsumowanie działalności przestępczej sprawcy. Stanowi ona wyraz potępienia w stosunku do postępowania sprawcy, jak również podkreśla nieopłacalność przestępczych działań. Z drugiej strony, orzeczona kara łączna powinna być niezbędna dla osiągnięcia celów indywidualnego oddziaływania. W procesie orzekania kary łącznej sąd powinien opierać się na dyrektywach określonych w art. 85a kk, tak aby możliwa stała się odpowiedź na pytanie, czy w danym przypadku zachodzą okoliczności, które przemawiają za zsumowaniem dolegliwości, czy też przeciwnie - w imię racjonalizacji karania, wskazują na konieczność pochłonięcia części kar.

W tym kontekście należy podkreślić, iż:

-zachodzi bliski związek przedmiotowy pomiędzy czynami ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz terytorialny pomiędzy wszystkimi przypisanymi oskarżonemu czynami;

- W. R. nie był uprzednio karany. Ma centrum życiowe. Przez aresztowaniem pracował. Oskarżony ten w części przyznał się do winy.

Im większa bliskość kwalifikacyjna i czasową czynów, tym bardziej kara łączna winna grawitować w kierunku pełnej absorpcji. Nadto, kara łączna stanowić ma syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy, będąc właściwą, celową z punktu widzenia prewencyjnego reakcją na popełnione czyny. Pierwszeństwo przy wymiarze kary łącznej winny mieć dyrektywy prewencyjne w odniesieniu do sprawcy, ujęte w art. 53 § 1 kk. Wypadkowa tych przesłanek doprowadziła sąd odwoławczy do obniżenia W. R. kary łącznej pozbawienia wolności do 2 lat i 4 miesięcy.

Kara łączna orzeczona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę. Z drugiej strony oczywistym jest, iż wychowanie sprawcy nie jest tożsame z pobłażaniem mu i koniecznością wymierzenia kary łagodnej, gdyż w określonych sytuacjach to właśnie kara izolacyjna odpowiednio wymierzona spełnia nie tylko rolę odwetu za popełnione przestępstwo, ale jest też czynnikiem wychowawczym, pozwalającym na uzmysłowienie sprawcy nie tylko faktu nieopłacalności łamania prawa, ale i związanych z tym konsekwencji. Jest też wyraźnym sygnałem dla społeczeństwa, że sprawcy tego rodzaju czynów, nie mogą liczyć na pobłażliwe traktowanie. Celem tej kary jest także przywrócenie w środowisku poczucia naruszonego bezpieczeństwa oraz to, aby przez właściwy wybór rodzaju kary, zapewnić realność ochrony najważniejszych dóbr chronionych przez prawo karne. Nie byłoby z tej perspektywy zrozumiałym sygnałem wymierzenie oskarżonemu za te czyny kary łącznej na zasadzie bardzo zbliżonej do absorpcji, bowiem wskazane okoliczności łagodzące nie stanowią wystarczającej przeciwwagi dla okoliczności obciążających.

Nie można mówić o istnieniu jakiejkolwiek realnej potrzeby ponownego rozpoznania sprawy, w sytuacji możliwości wykorzystania przez sąd II instancji inicjatywy dowodowej nadanej mu przez treść art. 452 § 2 kpk. Jeśli zatem sąd okręgowy uznałby, że zachodzi potrzeba poszerzenia i weryfikacji materiału dowodowego, to samodzielnie winien ten materiał uzupełnić, a następnie dokonać jego stosownej oceny, zwłaszcza, że w sprawie niniejszej nie występowały ograniczenia z art. 454 kpk do wydania orzeczenia reformatoryjnego. Z uwagi na aktualne brzmienie art. 452 § 2 kpk oraz treść art. 167 kpk, regułą jest obecnie prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przed sądem drugiej instancji i orzekanie reformatoryjne, zaś uchylenie wyroku sądu I instancji w oparciu o przesłankę z art. 437 § 2 kpk powinno mieć miejsce jedynie w sytuacjach wyjątkowych, kiedy bez ponowienia wszystkich dowodów nie jest możliwe wydanie trafnego rozstrzygnięcia.

Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne odnośnie przypisanych W. R. czynów czynu znajdują odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Argumenty wywiedzione w apelacji nie mogły też doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego, bowiem nie pozwala na to ocena istotnych w sprawie dowodów. Weryfikacja materiału dowodowego w instancji odwoławczego doprowadziła jedynie do potwierdzenia i uzupełnienia analiz w zakresie oceny dowodów przez sąd odwoławczy. W wyniku przeprowadzonej analizy sąd odwoławczy nie stwierdził podstaw do ustalenia, iż wyjaśnienia oskarżonego negujące sprawstwo w ramach przedmiotowych czynów zasługują na wiarę.

Zdaniem sądu odwoławczego sankcja (jej rodzaj i wysokość) za czyny jednostkowe została ostatecznie tak dobrana, aby oddać stopień społecznej szkodliwości tych czynów, ich wagę, sylwetkę sprawcy. Waga i okoliczności popełnienia przedmiotowych czynów przeciwstawiają się łagodzeniu kar jednostkowych. Odpowiednia reakcja karna nie może służyć premiowaniu skazanego przez ograniczenie jego odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynów, jakich się dopuścił. W sprawie bowiem przeważają zdecydowanie okoliczności obciążające. W tych warunkach nie tylko rodzaj kary i jej nieuchronność, a także jej wysokość ma decydujące znaczenie z punktu widzenia prewencji indywidualnej, bowiem uświadamia oskarżonemu nieopłacalność godzenia w porządek prawny.

Aktualne są tu rozważania dotyczące kary podniesione w stosunku do oskarżonego N. A. (1).

Wymierzone wobec oskarżonego kary jednostkowe pozbawienia wolności pod względem wysokości były ze wszech miar celowe, oczekiwane i sprawiedliwe i tak ukształtowane muszą przynieść efekt wychowawczy wobec sprawcy i prewencyjny. Odzwierciedlają ona winę oskarżonego, szkodliwość społeczną jego zachowań i oddają właściwie społeczny sprzeciw dla sprawcy tej kategorii przestępstw; w konsekwencji nie podlegają z urzędu korekcie na jego korzyść. Wystarczającym przejawem łagodniejszego potraktowania sprawcy jest obniżenie orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności do 2 lat i 4 miesięcy.

Co do apelacji obrońcy G. A.:

Apelacja skutkowała złagodzeniem zastosowanej wobec oskarżonej reakcji karnej.

Zgodnie z przepisem art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości. Wskazać należy zatem, iż nie jest norma o charakterze stanowczym, a zatem nie sposób mówić tutaj, iż jego niezastosowanie i brak umorzenia postępowania może stanowić podstawę zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu - II Wydział Karnyz dnia 29 maja 2024 r.II AKa 307/23, Legalis ). Brak umorzenia postępowania o ten czyn w oparciu o art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie narusza w jakikolwiek sposób przepisów prawa materialnego. Za takowe nie można było uznać zatem braku umorzenia postępowania w sytuacji posiadania przez sprawcę takich środków w nieznacznej ilości i na swój użytek.

Tym samym w tym kontekście można było zarzucić tak naprawdę jedynie błąd w ustaleniach faktycznych, które ewentualnie mogły doprowadzić do nieuzasadnionego braku umorzenia postępowania w oparciu o treść art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Takich jednak błędów sąd okręgowy się nie dopatrzył, uznając, iż w tym zakresie sąd I instancji w sposób prawidłowy określił okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia ewentualnego umorzenia postępowania na podstawie art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uznając za niezasadne zastosowanie tej instytucji.

Nieznaczną ilością narkotyku jest tylko taka, która odpowiada doraźnym potrzebom uzależnionego, to jest odczuwanemu przezeń głodowi narkotycznemu. Jest to więc jedna lub dwie porcje, lecz nie ilość od tego większa. Przepisy tego tyczące są adresowane do sprawców tzw. jednorazowych, którzy mieli sporadyczny kontakt ze środkiem odurzającym, w zasadzie tylko dla jednokrotnego odurzenia się ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie - II Wydział Karny z dnia 15 sierpnia 2018 r. II AKa 58/18, Legalis ).

Należy przy tym podnieść, że posiadana przez oskarżoną G. A. w dniu 27 września 2023 roku ilość: 3, 9 grama suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej inne niż włókniste, 1,37 grama mieszaniny takiego suszu

( ujawnione w samochodzie ); 1, 77 grama takiego suszu i środki psychotropowe w postaci 3-(...) o masie 1,77 grama ( ujawnione w mieszkaniu ), nie może zostać uznana za ilość nieznaczną w rozumieniu art. 62a w/w ustawy. Rzecz jest ponadto w tym, że kwestia ilości środka odurzającego nie stanowi wyłącznej przesłanki umorzenia postępowania na tej podstawie. Równie ważnym elementem jest właśnie niecelowość karania za tego typu czyn. Obok przedmiotowego czynu, oskarżonej przypisano czyn z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii polegający na udzieleniu innym osobom w okresie od końca sierpnia 2023 roku do 24 września 2023 roku nie więcej niż 200 gram suszu roślinnego zawierającego ziele konopi indyjskiej inne niż włókniste oraz 50 gram środka psychotropowego w postaci 3-(...).

Okoliczność udzielania wcześniejszego środków odurzających innym osobom

wpisuje się w istocie w jedną z dyrektyw wymiaru kary w postaci sposobu życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa ( i zachowania się po jego popełnieniu, ) określoną w art. 53 § 2 kk, co dodatkowo przemawia za ukaraniem oskarżonej za ten czyn.

Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ferowaniu wyroku, w tym kształtowaniu wymiaru kary. Rolą zaś sądu odwoławczego w tym zakresie jest kontrola, czy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego zasadę sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się zaakceptować. W tym zakresie sąd odwoławczy uznał karę 4 miesięcy pozbawienia wolności wymierzaną oskarżonej za czyn przypisany w punkcie 23 wyroku za rażąco wygórowaną i obniżył ją do 2 miesięcy. Uwzględnił przy tym niewielką ilość substancji odurzających dedykowanych przede wszystkim w tym przypadku na własne potrzeby.

Analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów w odniesieniu do czynu przypisanego G. A. w punkcie 24 ( zarzuconego w punkcie XXXV ) należy uznać, że sąd I instancji nalżycie je ocenił w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonej, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych. Weryfikacja materiału dowodowego w tej części w II instancji doprowadziła jedynie sąd odwoławczy do potwierdzenia analiz w zakresie oceny dowodów i prawa, dokonanej przez sąd I instancji. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji sąd odwoławczy nie stwierdził podstaw do ustalenia, iż wyjaśnienia G. A. negujące sprawstwo w ramach przedmiotowego czynu zasługują na wiarę.

Celem procesu karnego jest nie tylko dążenie do wykrycia i pociągnięcia do odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa, ale również troska o to, aby osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności.

Ma rację sąd I instancji, iż kardynalnym dowodem inicjującym sprawstwo G. A. w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 24 są wyjaśnienia N. A. (1). Aktualna jest tu ocena wiarygodności relacji N. A. (1) przeprowadzona przy rozpoznawaniu apelacji obrońcy W. R..

Sąd I instancji ustosunkował się do istotnych dowodów w odniesieniu do omawianego czynu ciągłego, mając w polu widzenia określone między nimi rozbieżności i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na aprobatę uzasadnieniu.

Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 kpk, jeśli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. Wszystkim tym wymaganiom sąd rejonowy sprostał.

Sąd merytoryczny przeprowadził analizę każdego dowodu, tak dowodu uznawanego za niewiarygodny, jak też takiego dowodu, który został przyjęty za podstawę ustaleń faktycznych, oraz dokonał też analizy całokształtu zebranych dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, z dbałością o odzwierciedlenie ich treści i obiektywizm wniosków co do sprawstwa oskarżonego. Nie można w niniejszej sprawie zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i ocenił na płaszczyźnie art. 7 kpk jako niewiarygodne. Odrzucenie przez sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi przecież uprawnienie sądu. Kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy, a takich błędów sąd merytoryczny uniknął. Zarzut rażącego naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania wad w sposobie dokonania oceny konkretnych dowodów, podczas gdy apelacja kwestionuje jedynie wynik oceny domagając się podzielenia oceny dokonanej przez jej autora. Przepisu art. 410 kpk nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie można czynić skutecznego zarzutu obrazy tego przepisu, w sytuacji gdy sąd uczynił podstawą swoich ustaleń co do sprawstwa oskarżonego wersję zdarzeń wynikającą z innych dowodów, jeśli dowód z wyjaśnień samego oskarżonej, które nie stanowiły podstawy owych ustaleń, został przez sąd należycie rozważony i oceniony krytycznie w sposób przewidziany w art. 7 kpk. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu. Takich przekonujących argumentów apelacja - w odniesieniu do ustaleń dotyczących sprawstwa oskarżonego w tej części - nie podniosła.

W związku z zarzutami apelacji obrońcy G. A., sąd odwoławczy musi odnieść się do niektórych kwestii.

Potwierdzenie innymi dowodami co najmniej części przestępstw opisywanych przez pomawiającego daje podstawy do pozytywnego zweryfikowania pozostałych jego relacji dotyczących innych przestępstw popełnionych przez tego samego sprawcę, a także przestępstw popełnionych przez inne osoby. (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2018 r. II AKa 462/17 LEX nr 2626136).

N. A. (1) nie miał żadnych powodów, aby bezpodstawnie obciążać właśnie G. A.. Przedstawił okoliczności dotyczące jej życia, czyli musiał ją znać i spotykać, czego oskarżona nie kwestionuje.

W mieszkaniu oskarżonej i jej samochodzie ujawniono środki odurzające - dwa rodzaje; N. A. (1) podał, ze takie właśnie środki odurzające sprzedawała im oskarżona, czyli musiała mieć do nich dostęp.

J. telefonu W. R. ( k 179- 191 ) wskazują, że w sprawie dostaw środków odurzających korespondował z „Artystą kombinatorem”, używa wobec niego określeń w rodzaju żeńskim, również w tej konwencji wypowiada się ten rozmówca. „Artysta kombinator” posługuje się numerem telefonu (...). Padają w korespondencji określenia: „ziele”; nie chce brać od razu całej paczki „bo zaraz skopci”, mowa jest o zamawianiu i dostawie miedzy innymi „kamieni” . Oskarżona podczas przesłuchania w dniu 6 lutego 2024 roku przyznała, iż posługuje się telefonem o numerze (...) ( k 536 ).

Oskarżona w pierwszych wyjaśnieniach ( 6 lutego 2024 roku ) przerzucała odpowiedzialność na N. A. (1) i W. R. ( kupowała od nich to co ma w zarzucie ). Nie potrafiła jednak podać co kupowała, gdzie, ani za ile. Narkotyki znalezione w domu leżały od dawna. Nie popamiętała, kiedy spotkała się ze współoskarżonymi ( k 536odw.-537 ).

Na rozprawie głównej podała jedynie, że kupowała od A. 3-4 razy (...) i raz całe 2 gramy (...). Nie raz przyjeżdżała do niego na ulicę (...), dzwoniła domofonem i on schodził ( k 1083 ). Jej wyjaśnienia są niespójne, ogólnikowe; raz podała, że kupowała narkotyki od obu oskarżonych, by później adresować te czynności sprawcze tylko do N. A. (1). Nie potrafiła początkowo podać okoliczności tych czynów, by po większym upływie czasu dookreślać miejsca, ilość i rodzaj substancji odurzającej i jedną osobę udzielającego. Jej wyjaśnienia nie znalazły odzwierciedlenia również w relacjach W. R.. Przedstawiane przez N. A. (1) okoliczności odebrania torby z substancją odurzającą w dniu 24 października 2023 roku

( przyznane przez W. R. ) potwierdzają sposób deklarowanego przekazywania środków odurzających udzielonych przez G. A..

Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w apelacji, mającym charakter polemiczny – nie ma podstaw, ani do skutecznego kwestionowania dokonanej przez sąd I instancji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału dowodowego ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa oskarżonej. Podniesione wyżej okoliczności, a także inne wskazane w motywach zaskarżonego wyroku dały jednak podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa G. A. w ramach przypisanych jej czynów. Wyjaśnienia G. A. mają charakter obronny. Z uwagi na swoją ogólnikowość i sprzeczność z podstawowymi dowodami, nie zdołały zachwiać wersją przyjętą w zaskarżonym wyroku. Dlatego słusznie sąd rejonowy w zasadniczych elementach związanych z odpowiedzialnością prawnokarną odmówił wiary tej oskarżonemu, do czego był w pełni uprawniony.

Nie można żadną miarą przyjąć, że w tej sprawie doszło do naruszenia art. 7 kpk jeżeli za takie naruszenie miałby być uznany fakt, że przyjęte przez sąd I instancji założenia dowodowe nie odpowiadają preferencjom strony. W wypadku, gdy pewne ustalenie faktyczne jest zależne od dania wiary tej lub innej grupie dowodów przeprowadzonych w toku procesu, nie można w ogóle mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo ( art. 5 § 2 kpk ). Obowiązkiem sądu jest bowiem wtedy przede wszystkim dokonanie pogłębionej analizy poszczególnych dowodów, zajęcie stanowiska co do ich wiarygodności, skonfrontowanie z innymi dowodami i dokonanie oceny, której wyniki w postaci wniosków doprowadzą do dokonania konkretnych ustaleń faktycznych. Samo zgromadzenie w sprawie różnych dowodów, nawet wspierających przeciwstawne tezy, nie daje wcale podstawy do twierdzenia, że zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, ale rodzi po stronie sądu obowiązek szczególnie starannego rozważenia każdego z tych dowodów i rzetelnego wskazania, które z nich i dlaczego przyjmuje za podstawę swego rozstrzygnięcia. Te obowiązki sąd I instancji wypełnił.

Wyjaśnienia oskarżonego są dowodem, który wymaga oceny prowadzonej na takich samych zasadach, jak każdy inny dowód. Co więcej, zanegowanie twierdzeń N. A. (1), tylko z tego powodu, że nie przystają one do okoliczności zawartych w wyjaśnieniach G. A., nie może prowadzić do wniosków sprzecznych z wymową innych dowodów, zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Waga popełnionego czynu ciągłego nie uzasadnia złagodzenia kary pozbawienia wolności do wysokości wnioskowanej w apelacji; prowadziłoby to do bezpodstawnego i niezrozumiałego w danych realiach łagodnego traktowania sprawcy i nie osiągałoby zakładanych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.

Przestępstwo z art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zagrożone jest karą pozbawiania wolności od roku do 10 lat, co tego skazanie w warunkach art. 12 § 1kk prowadzi do nadzwyczajnego obostrzenia kary. Stopień winy powiązany jest ściśle z przesłankami zawinienia, a zatem o poziomie winy będą decydować m.in. właściwości sprawcy (np. wiek, stan zdrowia), okoliczności rzutujące na proces motywacyjny, jak również rodzaj i liczba naruszonych reguł ostrożności (M. Kalitowski, Z. Sienkiewicz, J. Szumski, L. Tyszkiewicz, A. Wąsek, Kodeks karny. Komentarz, t. II, Gdańsk 2001, s. 94). Stan psychiczny oskarżonej z uwagi na właściwości sprawcy zmniejsza jednak stopień zawinienia.

Należyte uwzględnienie okoliczności łagodzących doprowadziło do złagodzenia wymiaru kary oskarżonej za czyn ciągły. Nalżą do nich: młody wiek oskarżonej

( urodzonej (...) ), stan zdrowia, uprzednia niekaralność.

Dlatego sąd odwoławczy obniżył za analizowany czyn wymierzoną oskarżonej w punkcie 24 do jednego roku i 4 miesięcy. Kara ta jest dostosowana do wagi tego czynu, sylwetki sprawcy. Wymierzona kara ma oddziaływać na sprawcę poprzez osiągnięcie celu zapobiegawczego i wychowawczego. Cel zapobiegawczy zostaje osiągnięty, jeśli ukarany sprawca w przyszłości nie popełni już przestępstwa, natomiast cel wychowawczy odnosi się do zmiany osobowości sprawcy, jego postawy, w szczególności do wykształcenia u niego poszanowania dla norm prawnych. Kluczowym kryterium przy orzekaniu kary w perspektywie prewencji indywidualnej jest osobowość sprawcy. Okoliczności łagodzące związane z właściwościami i warunkami osobistymi sprawcy w kontekście charakteru przedmiotowego czynu, nie mogą być wyolbrzymiane oraz nie mają tej wagi i znaczenia, aby doprowadzić do znacznej korekty orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności.

Sąd II instancji miał na uwadze również dyrektywę prewencji ogólnej, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Wszystkie wymienione dyrektywy sądowego wymiaru kary są równorzędne i muszą znaleźć uwzględnienie podczas doboru rodzaju kary i miarkowania jej wysokości. Jednak równorzędność dyrektyw nie oznacza równomierności w ich stosowaniu. Właśnie dzięki zróżnicowanemu wpływowi poszczególnych dyrektyw na wymiar kary konkretnego sprawcy - proporcjonalnemu do okoliczności wskazujących najbardziej odpowiednie spośród nich dla realizacji celów kary w konkretnym przypadku - możliwa jest indywidualizacja kary, czyli dostosowanie jej rodzaju i wymiaru do oczekiwanej skuteczności.

Zdaniem sądu odwoławczego karą współmierną do stopnia zawinienia oraz do stopnia społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu, a także czyniącą zadość innym ustawowym dyrektywom wymiaru kary za czyn ciągły przypisany w punkcie 24 jest kara 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Brak jest argumentów, aby kara mogły być skorygowana w kierunku dalszego jej złagodzenia.

Uwzględniając bliski związek przedmiotowy, czasowy i terytorialny pomiędzy przypisanymi czynami, względy w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, sąd odwoławczy orzekł za zbiegające się przestępstwa karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 1 roku i 5 miesięcy.

Argumenty wywiedzione w apelacji obrońcy oskarżonej nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia G. A. od popełnienia zarzucanego jej czynu ciągłego, przypisanego jej w punkcie 24 wyroku, bowiem nie pozwala na to ocena kluczowych w sprawie dowodów i ich analiza prawna. Skarżąca polemizując z dokonanymi przez sąd merytoryczny ustaleniami, nie przedstawiła argumentów, które mogłyby doprowadzić do uniewinnienia oskarżonego. Apelacja ta skutkowała jednak złagodzeniem oskarżonej kar jednostkowych pozbawienia wolności i kary łącznej pozbawienia wolności. W tym przypadku nie tylko rodzaj ale i wysokość kary ma decydujące znaczenie, zwłaszcza jeżeli się uwzględni kumulację okoliczności obciążających; przy takim ich nagromadzeniu oskarżona nie może liczyć na większą pobłażliwość.

Z tych względów sąd okręgowy orzekła, jak w sentencji.

Sąd odwoławczy podniósł zasądzoną w punkcie 30 na rzecz adwokata I. M. kwotę kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu N. A. (1) przed sądem I instancji do wysokości 4558, 68 złotych, w tym 23 % podatku VAT, podzielając co do zasady zażalenie obrońcy w tym przedmiocie. Nakład pracy włożony przez obrońcę w postępowaniu przed sądem I instancji, wynikający z zawiłości przedmiotowej sprawy, pracochłonności przy przeprowadzeniu dowodów, wymagał określenia stawki bazowej w podwójnej wysokości, powiększonej o 6 dodatkowych terminów rozprawy głównej i podatek VAT.

Sad odwoławczy za śledztwo wynagrodzenie dla tego obrońcy z urzędu określił na kwotę 738 złotych, czyli w wysokości jednej stawki minimalnej powiększonej o podatek VAT. Ocena aktywności obrońcy na tym etapie sprawy nie dała podstaw do zwielokrotnienia tej stawki.

Sąd okręgowy zasadził do Skarbu Państwa na rzecz adw. I. M. kwotę 1033, 20 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej N. A. (1) z urzędu w postępowaniu odwoławczym ( 840 złotych powiększone o 23 % VAT ). Sprawa skończyła się na jednym terminie, a nakład pracy adwokata nie wymagał zwiększenia stawki minimalnej.

Zgodnie z art 624 § 1 kpk sąd może zwolnić oskarżonego lub w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności. Sytuacja osobista i życiowa oskarżonych, a także ich sytuacja materialna, uzasadniała zwolnienie ich od opłaty za obie instancje i wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym; dodatkowo oskarżonego N. A. (1) od wydatków za postępowanie przed sądem I instancji w części przekraczającej 5896, 42 złotych. W odniesieniu do pozostałych wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu przed sądem I instancji, sąd odwoławczy uznał, że brak jest podstaw zwolnienia od nich oskarżonych, z uwagi na to, że są osobami młodymi, mają możliwości zarobkowe; swoim karygodnym zachowanie wygenerowali te wydatki i względy wychowawcze wymagają, aby je spłacili, zwłaszcza że okres przedawnienia tych należności wynosi 3 lata.