sygn. V KK 1/13 27 marca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 27 marca 2013, sygn. V KK 1/13

Data orzeczenia 27 marca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Włodzimierz Wróbel
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 1/13
POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 marca 2013r.,
sprawy Ł. K.
skazanego za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i inn.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 23 sierpnia 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 10 maja 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2) obciążyć skazanego Ł. K. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r. Sąd Okręgowy uznał Ł. K. winnym zbrodni
z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz występku z
art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i wymierzył mu karę łączną 7 (siedmiu) lat
pozbawienia wolności. Wyrok ten został następnie zmieniony przez Sąd Apelacyjny
wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012 r. w zakresie rozstrzygnięcia o karze.
Od tego prawomocnego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego
zarzucając temu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa procesowego mające
wpływ na treść orzeczenia polegające na obrazie przepisu art. 4 k.p.k. w zw. z art.
7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. przez brak wszechstronnego rozważenia
materiału dowodowego w sprawie i przyjęcie za Sądem Okręgowym , że Ł. K.
dopuścił się zarzucanych mu czynów.
2
W odpowiedzi na tę kasację Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o
oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało
jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Podkreślić wypada, dla porządku, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem
odwoławczym, przesłanki wniesienia którego są dużo bardziej restrykcyjnie
ukształtowane, niż ma to miejsce w przypadku apelacji. Zgodnie bowiem z
przepisem art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło
ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. O rażącym naruszeniu prawa w
znaczeniu tego przepisu można mówić tylko w odniesieniu do jego bardzo
poważnego naruszenia, zbliżonego w swojej randze do bezwzględnej przyczyny
odwoławczej.
Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów o charakterze ogólnym, które w
sposób niejako dyrektywalny kształtują postępowanie karne (co do rozumienia
tychże, z nowszego orzecznictwa por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z
dnia 20 listopada 2012 r. V KK 106/12, LEX nr 1231645) pomimo powiązania ich z
art. 424 § 1 k.p.k., autor kasacji nie wykazał, by zaszło ich naruszenia mającego
charakter kwalifikowany, uzasadniający twierdzenie, że Sąd ad quem rażąco
wykroczył poza zasady prawidłowego rozumowania, opierając swoje orzeczenie na
nieuzasadnionych, bądź sprzecznych z doświadczeniem życiowym ocenach nie
posiadających waloru logicznej spójności. Zdaniem Sądu Najwyższego,
uzasadnienie Sądu odwoławczego rzeczowo i w sposób rzetelny odnosi się
zarówno do apelacji skarżącego, jak i do wywodów Sądu a quo. Jedynie w zakresie
rozważań o karze za typ z art. 280 § 2 k.k., Sąd odwoławczy wyraził odmienną
ocenę przesłanek jej wymiaru, co skutkowało obniżeniem jej do lat sześciu.
Natomiast w perspektywie zarzutu kasacyjnego podnieść należy inną, dla
postępowania przed Sądem Najwyższym kluczową kwestię. Zasadnicza część
uzasadnienia kasacji odnosi się de facto do kwestionowania poczynionych przez
Sąd a quo ustaleń faktycznych w zakresie posłużenia się przez skazanego nożem
oraz kierowania gróźb karalnych do J. C. Prowadzi to do jednoznacznego wniosku,
że zarzut kasacyjny stanowi zawoalowaną próbę uczynienia z postępowania
kasacyjnego trzeciej merytorycznej instancji. Nie jest rolą Sądu Najwyższego
3
czynienie własnych ustaleń faktycznych w przekazywanych mu do rozpoznania
sprawach, do czego dąży skarżący w taki, a nie inny sposób formułując kasację.
Pamiętać należy, a zwłaszcza na uwadze powinien mieć to profesjonalny
pełnomocnik będący adwokatem, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani
powielająca kontrolę apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti, ani kontrola
przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, gdyż postępowanie kasacyjne,
jako kontrola nadzwyczajna, związane jest przede wszystkim z "sądem - prawa", a
nie "sądu - faktu" (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia
2012 r. V K.K. 125/12, LEX nr 1277781).
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.