Wyrok z 23 grudnia 2025, sygn. I C 1296/24
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Sygn. akt: I C 1296/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 grudnia 2025 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny
w składzie: Przewodniczący: sędzia Juliusz Ciejek
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Kosowska
po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. w Olsztynie
na rozprawie
sprawy z powództwa B. S.
przeciwko Skarbowi Państwie - Sąd Okręgowemu w Suwałkach, Sąd Apelacyjnemu w Katowicach, Sąd Najwyższemu, Naczelnemu Sąd Administracyjny
o zapłatę
I. powództwo oddala,
II. zasądza od powódki na rzecz pozwanego - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 15.000 (piętnaście tysięcy) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
Sygn. akt I C 1296/24
UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 04.08.2023 r. wniesionym do Sądu Okręgowego w K. przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Okręgowemu w S., A. S., Skarbowi Państwa – Sądowi Apelacyjnemu w K., A. J., Skarbowi Państwa Sądowi Najwyższemu, Z. K., L. B., K. S., P. Z. (1), Skarbowi Państwa – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu powódka B. S. na podstawie art. 448 oraz art. 24 § 1 k.c. wniosła o:
1. zasądzenie od pozwanych na swoją rzecz kwoty 4.000.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jej dóbr osobistych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie,
2. wezwanie pozwanych do odebrania roszczeń na zasadzie regresu od zatrudnionych za szkody pracodawcy,
3. wezwanie sędzi (...)z Sądu Okręgowego wS. do dostarczenia na adres powódki niedostępnych wyroków (...) (...) oraz (...) (...)) oraz książki „Prawo Upadłościowe. Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz.” P. Z. (1),
4. uchylenie wyroku Sądu Okręgowego wS. w jej sprawie jako wyroku wydanego w wyniku zawisłości i stronniczości.
W uzasadnieniu wskazała, w dniu 26 lipca 2023 r. sędzia Aneta Ineza Sztukowska w sprawie o zadośćuczynienie z art. 448 k.c. oraz 24 § 1 k.c. wydała wyrok oddalający powództwo. Jako przyczynę oddalenie wskazała to, że sprawa została wcześniej osądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Apelacyjny w Katowicach oraz tak napisał swoją opinię P. Z. (1) w swojej książce. W ocenie powódki w wydaniu wyroku nie było żadnej samodzielności i niezawisłości sędziowskiej. Sędzia nie kierowała się przepisami prawa lecz robiła wszystko, aby odebrać prawo do sądu powódce. Sąd dokonał nadinterpretacji art. 144 § 1 ustawy prawo upadłościowe.
Podniosła, że dobra osobiste nie są składnikami masy upadłości. Wskazała, że nie ma takiej ustawy która świadczyłaby, że dobra osobiste i zadośćuczynienie jest składnikiem masy upadłości. Powódka, jak każdy, mimo prowadzonej wobec niej upadłości, ma prawo występować w swojej sprawie, gdy nie dotyczy ona dóbr rzeczowych i należności. Podkreśliła, że pozwane Sądy uznały, że osoby wobec których prowadzone są postępowania upadłościowe nie mają dóbr osobistych i nie mają praw do ich obrony. (pozew k. 3-5v).
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 12.03.2024 r. na podstawie art. 44 2 pkt 2) k.p.c. wyznaczył do rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy w Olsztynie.
(postanowienie – k. 47)
Zarządzeniem przewodniczącego I Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego w O. z dnia 12.02.2025 r., wydanym na podstawie art. 130 § 1 w zw. z art. 126 § 2 pkt 1 k.p.c. zwrócono pozew skierowany przeciwko sędzi (...), sędzi (...), sędziom(...), L. B. i K. S. oraz P. Z. (1) wobec niewskazania ich adresów zamieszkania.
(zarządzenie – k. 126)
W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa reprezentowany przez Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd Apelacyjny w Katowicach i Sąd Okręgowy
w S. zastępowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczpospolitej Polskiej wniósł o:
1. oddalenie powództwa w całości,
2. zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego Skarbu Państwa kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej, wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty (art. 98 § 1 1 k.p.c.) według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazał, że roszczenie powódki jest bezzasadne oraz kwestionuje je co do zasady jak i co do wysokości.
W pierwszej kolejności, wskazał, że aby przypisać odpowiedzialność Skarbowi Państwa odpowiedzialność za wyrządzenie szkody należy wskazać, że spełnione zostały łącznie przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej tj.:
1) bezprawne działanie lub zaniechanie,
2) wystąpienie szkody,
3) istnienie adekwatnego związku przyczynowego między działaniem lub zaniechaniem oraz wystąpieniem szkody.
Ciężar dowodu kumulatywnego wystąpienia powyższych przesłanek obciąża powódkę zgodnie z art. 6 k.c. Podkreślił, że przy badaniu odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa podstawowym działaniem jawi się ocena zgodności z prawem działań pozwanego. Ewentualne ustalenie, że kwestionowane przez stronę powodową działanie było legalne winno skutkować oddaleniem powództwa bez potrzeby dalszego badania pozostałych przesłanek ewentualnej odpowiedzialności pozwanego. W ocenie pozwanego, powódka nie wykazała, aby działania pozwanego miały charakter bezprawny.
Zauważył, że powódka nie wykazała wystąpienia po jej stronie krzywdy ani istnienia związku przyczynowego między działaniem Skarbu Państwa, a rzekomą krzywdą. Powódka nie wskazała jakie dobra osobiste zostały naruszone przez pozwanego.
Z daleko posuniętej ostrożności procesowej pozwany kwestionuje wysokość dochodzonego roszczenia. Kwota ta nie pozostaje w żadnym związku z sugerowaną przez powódkę krzywdą. W treści wskazywanych przez stronę powodową okoliczności, nie sposób doszukać się także jakichkolwiek działań strony pozwanej mogących uzasadnić formułowanie roszczenia w powyższej wysokości.
Pozwany wskazał, że na podstawie całościowej analizie materiału zebranego w sprawie, nie może ulegać żadnej wątpliwości, że pozwany zachowywał się wobec powódki w ramach swoich kompetencji. Jego zachowaniu nie można w żaden sposób przypisać niezgodności z prawem, a nadto zachowania te nie naruszyły żądnego dobra osobistego powódki. (odpowiedź na pozew – k. 133-134)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Postanowieniem z dnia 06.12.2021 r. Sąd Rejonowy w B. VIII Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość powódki jako osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej.
(dowód: postanowienie z dnia 06.12.2021 r. sygn. akt (...) – k. 22)
Powódka wniosła do Sądu Okręgowego w S. pozew przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Okręgowemu w B. o zapłatę kwoty 2.000.0000 zł za naruszenie dóbr osobistych. Wyrokiem z dnia 26.07.2023 r. w sprawie(...) na posiedzeniu niejawnym Sąd Okręgowy w S. oddalił powództwo. W uzasadnieniu wskazał, że zaszła w sprawie sytuacja opisana w art. 191 ( 1) § 1 i 3 k.p.c. wobec tego sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Sąd powołał się na przepis art. 144 ust. 1 prawa upadłościowego. Wskazał, że powódka jako osoba wobec, której ogłoszono upadłość i wobec której toczy się postępowanie upadłościowe, nie ma legitymacji procesowej w tym postępowaniu. Powództwo dotyczyło zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, a kwota takiego ewentualnego zadośćuczynienia weszłaby do masy upadłości, stanowiąc majątek nabyty w toku postępowania upadłościowego, który może służyć zaspokojeniu wierzycieli. Sąd ocenił powództwo jako oczywiści bezzasadne.
Sąd w uzasadnieniu przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.11.2022 r. w sprawie (...) (...), wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01.06.2022 r. w sprawie (...), wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 28.01.2022 r. w sprawie (...) oraz komentarz P. Z. Prawo Upadłościowe. Prawo Restrukturyzacyjne.
(dowód: wyrok SO (...)z dnia 26.07.2023 r. wraz z uzasadnieniem – k. 6-7)
Powódka nie zaskarżyła wyroku Sądu Okręgowego w (...) z dnia 26.07.2023 r. w sprawie o sygn. akt I C 651/23.
(dowód: oświadczenie powódki na rozprawie w dniu 23.12.2025 r. - k. 150)
Powódka nie uczestniczyła w sprawach w Sądzie Apelacyjnym w(...), w Sądzie Najwyższym i w Naczelnym Sądzie Administracyjnym przywołanych w pozwie.
(dowód: oświadczenie powódki na rozprawie w dniu 23.12.2025 r. - k. 150)
Postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego w sprawie powódki zostało wydane. Powódka zaskarżyła postanowienie.
(dowód: oświadczenie powódki na rozprawie w dniu 23.12.2025 r. - k. 150)
Sąd zważył, co następuje:
W świetle ustalonych okoliczności faktycznych powództwo podlegało oddaleniu w całości. Powódka nie udowodniła, że wydany przez Sąd Okręgowy wyrok w dniu 26.07.2023 r. w sprawie (...) był bezprawny, a tym samym że poniosła z tego tytułu szkodę. Niniejsze postępowanie nie wykazało, aby doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki.
Powództwo powódki początkowo było skierowane wobec Skarbu Państwa oraz sędziów i autora komentarza do prawa upadłościowego. Wobec niewskazania przez powódkę adresu zamieszkania wskazanych osób fizycznych pozew został w tym zakresie zwrócony. Ostatecznie postępowanie toczyło się przeciwko Skarbowi Państwa - reprezentowanemu przez Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd Apelacyjny w K. i Sąd Okręgowy w S..
W pierwszej kolejności rozważania wymagało to, czy w niniejszej sprawie istnieje dopuszczalność drogi sądowej.
Powództwo zostało wytoczone przez obywatela, który uważa, że przepisy, poglądy i sposób ich stosowania naruszają jego prawa. W ocenie Sądu bez względu na to czy została ogłoszona upadłość czy nie, w tym konkretnym przypadku występuje droga sądowa z uwagi na domniemanie drogi sądowej. Jeżeli dany Sąd wydał rozstrzygnięcie, który zdaniem powódki narusza jej prawo, to powództwo nie podlega odrzuceniu bez badania. Wobec domniemania drogi cywilnej, Sąd jest uprawniony do analizy czy dana konstrukcja nie narusza oczywistych i podstawowych prawa obywatelskich zastrzeżonych również w przepisach nie tylko prawa krajowego, ale i europejskiego.
Podobnie, w zakresie żądania uchylenia wyroku Sądu Okręgowego w S. w sprawie powódki jako wyroku wydanego w wyniku zawisłości i stronniczości. W ocenie Sądu w tym zakresie pozew nie podlegał odrzuceniu. Sąd doszedł do przekonania, że jest uprawniony merytorycznie je rozpoznać. Przeważyła ocena, że z uwagi na istnienie różnych nadzwyczajnych środków zaskarżenia np. w trybie skargi nadzwyczajnej, które w określonych sytuacjach mogą prowadzić do wyroku uchylającego, możliwe jest merytoryczne rozpoznanie niniejszej sprawy.
W dalszej kolejności należy odnieść się do kwestii odpowiedzialności odszkodowawczej. W sprawach, w których został wydany wyrok, decyzja czy doszło do naruszenia dóbr osobistych i czy należy się odszkodowanie uregulowana w przepisie art. 417 1 k.c. Przepis ten stanowi, że:
§ 1. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie aktu normatywnego, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności tego aktu z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą.
§ 2. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą.
Tym samym aby dochodzić odszkodowania konieczne jest w pierwszej kolejności wyeliminowanie takiego orzeczenia z obiegu prawnego. Tradycyjnym środkiem prawnym wzruszenia prawomocnego orzeczenia jest wznowienie postępowania, zaś nowym środkiem prawnym wprowadzonym przez ustawodawcę jest skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Powódka nie podjęła działań zmierzających do wyeliminowania orzeczenia Sądu Okręgowego wS. z dnia 26.07.2023 r. w sprawie o sygn. akt(...) z obiegu prawnego i ono nadal w nim pozostaje. Na rozprawie w dniu 23.12.2025 r. powódka wskazała „Nie pamiętam czy odwoływałam się od orzeczenia zapadłego w SO w S., ale to nie miało sensu, bo ja wiem jak sądy postępują w tego typu sprawach” (k. 150v).
Działania, które czasem nas dotykają ograniczając naszą wolność, majętność bądź inne sfery życiowe rodzą odpowiedzialność odszkodowawczą jedynie w jednym wypadku – gdy są bezprawne. Jest to kolejna przesłanka dochodzenia odszkodowania. O tym jak należy rozumieć niezgodność z prawem wydanych orzeczeń wypowiadał się wielokrotnie Sąd Najwyższy m.in. w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 13 maja 2009 r. IV CNP 122/08 „ W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśnione zostało, że orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 424 1 § 2 KPC w związku z art. 417 1 § 2 KC jest orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego stosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt V CNP 79/05)” czy uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 7 lipca 2006 r. I CNP 33/06 „Niewątpliwie najpoważniejszym zadaniem, przed którym staje Sąd Najwyższy, jest właściwa interpretacja pojęcia "orzeczenie niezgodne z prawem". W literaturze podniesiono, że zagadnienie to ma kluczowe znaczenie, gdyż stwierdzenie niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia to ustalenie jego bezprawności, które nie może nastąpić bez sięgnięcia do istoty władzy sądowniczej, tj. orzekania w warunkach niezawisłości, w sposób bezstronny, zależny nie tylko od obowiązujących ustaw, ale także od "głosu sumienia" sędziego oraz jego swobody w ocenie prawa i faktów stanowiących podłoże sporu. Swoboda ocen sędziego wynika nie tylko z władzy sędziowskiej, ale także z prawa pozytywnego, często posługującego się pojęciami niedookreślonymi i klauzulami generalnymi albo dekretującego wolność decyzji sędziego. Treść orzeczenia zależy również od rezultatów wykładni, które mogą być różne, w zależności od jej przedmiotu, metod oraz podmiotu, który jej dokonuje. Z istoty wykładni wynika więc wiele możliwych interpretacji, a sam akt wykładni z natury rzeczy nacechowany jest subiektywizmem. Już z tych powodów uzasadnione jest, aby w odniesieniu do działalności jurysdykcyjnej sądu - organu władzy publicznej w rozumieniu art. 77 ust. 1 Konstytucji - sformułować autonomiczne pojęcie bezprawności. Jeśli więc na gruncie odpowiedzialności cywilnej bezprawność ujmowana wąsko oznacza generalnie naruszenie normy właściwego zachowania się, wynikającego z ustawy (umowy międzynarodowej), to w odniesieniu do odpowiedzialności za wydanie orzeczenia sądowego musi być skorygowana specyfiką władzy sądowniczej oraz jej ustrojem. Na plan pierwszy wysuwa się zasada niezawisłości - i płynące z niej konsekwencje - oraz posługiwanie się przez sądy procedurami, których osnowę stanowi system zaskarżenia orzeczeń. Korekta ta nakazuje więc przyjąć, że orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 424 1 § 2 KPC w związku żart. (...) § 2 KC - to orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Należy podzielić pogląd wyrażony w piśmiennictwie, że mimo braku wyraźnych podstaw normatywnych, niezgodność z prawem rodząca odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa musi mieć charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim przypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności. Sędzia, poruszający się na obszarze przyznanej mu swobody i nieprzekraczający jej granic, pozostający w zgodzie z własnym sumieniem, jak też prawidłowo dobierający standardy orzeczenia, działa w ramach porządku prawnego nawet wtedy, gdy wydane przez niego orzeczenie - ocenione a posteriori - jest "obiektywnie" niezgodnie z prawem. Tak rozumiane pojęcie bezprawności, uwzględniające podmiotowy, subiektywny element orzekania, zbliża się do pojęcia winy, jaką można przypisać sędziemu formułującemu kwestionowane orzeczenie, polegającej na rażącym i oczywistym naruszeniu prawa. Należy przy tym podnieść, że takie pojmowanie "niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego" nie pozostaje w kolizji z ogólnym pojęciem bezprawności przyjmowanym na gruncie art. 77 ust. 1 Konstytucji oraz art. 417 1 KC. Rzecz w tym, że nie ma "jednej" bezprawności, gdyż jej postać i zakres są zmienne w odniesieniu do różnych dziedzin prawa (np. bezprawność w prawie karnym i prawie cywilnym) oraz różnych pól i celów działalności człowieka. Nie da się ogólnej reguły odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa za działania organów władzy publicznej obiektywnie niezgodnie z prawem odnieść wprost do orzeczeń wydanych przez niezawisły sąd. Traktowanie jako niezgodnego z prawem każdego orzeczenia sądowego ocenionego jako wadliwe niesie zagrożenie dla porządku prawnego, stabilności obrotu prawnego, nie mówiąc o zagrożeniu swobody sądu w ocenie dowodów i stosowania prawa. Nie można więc podważyć wyrażonego w literaturze stwierdzenia, że odejściu od stratyfikacji zasad odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez jego funkcjonariuszy, znajdującej normatywny wyraz w art. 417 i 417 1 KC, musi towarzyszyć stratyfikacja bezprawności. Zwracał na to uwagę także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4.12.2001 r., SK 18/00 ( (...) Zb.Urz. 2001, nr 8, poz. 256), wskazując, że stan prawny wynikający z wykładni art. 77 ust. 1 Konstytucji nie może być rozumiany jako stworzenie podstawy prawnej do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w odniesieniu do każdego wadliwego orzeczenia sądowego."
Wskazać należy, że ustawodawca ustanowił przepisy, które zapewniają rozpoznanie sprawy na rozprawie, ale również takie, które umożliwiają wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym. Takim przepisem jest art. 191 1 k.p.c., który stanowi, że:
§ 1. Jeżeli z treści pozwu i załączników oraz okoliczności dotyczących sprawy, a także faktów, o których mowa w art. 228, wynika oczywista bezzasadność powództwa, stosuje się przepisy § 2-4.
§ 2. Gdyby czynności, które ustawa nakazuje podjąć w następstwie wniesienia pozwu, miały być oczywiście niecelowe, można je pominąć. W szczególności można nie wzywać powoda do usunięcia braków, uiszczenia opłaty, nie sprawdzać wartości przedmiotu sporu ani nie przekazywać sprawy.
§ 3. Sąd może oddalić powództwo na posiedzeniu niejawnym, nie doręczając pozwu osobie wskazanej jako pozwany ani nie rozpoznając wniosków złożonych wraz z pozwem.
§ 4. Uzasadnienie wyroku sporządza się na piśmie z urzędu. Powinno ono zawierać jedynie wyjaśnienie, dlaczego powództwo zostało uznane za oczywiście bezzasadne. Wyrok z uzasadnieniem sąd z urzędu doręcza tylko powodowi z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia.
Celem wprowadzenia powyższej regulacji było to, aby powództwo, które od początku nie rokuje na zaspokojenie, nie powodowało szkody dla tego, który je wnosi. Konsekwencją wytoczenia powództwa jest to, że druga strona podejmując obronę również wygeneruje koszty postępowania np. zastępstwa prawnego przez ustanowionego pełnomocnika. Strona, która przegrywa postępowanie jest zobowiązana zwrócić wszystkie niezbędne koszty poniesione przez stronę wygrywającą. Zastosowanie przepisu art. 191 1 k.p.c. gdy oczywistym jest, że powództwo jest niezasadne pozwala na ograniczenie kosztów po stronie powodowej, które z pewnością by powstały w przypadku rozpoznania sprawy po doręczeniu odpisu pozwu stronie przeciwnej. Przepis ten chroni inicjatora postępowania przed konsekwencjami jego niewłaściwych decyzji procesowych. Jednakże nawet orzeczenie wydane w trybie art. 191 1 k.p.c. nie zamyka drogi sądowej stronie powodowej, bowiem może je zaskarżyć wnosząc apelację.
Sąd Okręgowy w Suwałkach wydał wyrok stosując przepis art. 191 1 k.p.c. do czego był uprawniony. Powódka nie wywiodła apelacji od wskazanego rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że powódka dochodziła zapłaty kwoty 2.000.000 zł z tytułu naruszenia dóbr osobistych, a więc roszczenia majątkowego. Z uwagi na to, że w stosunku do powódki została ogłoszona upadłość, wszelkie roszczenia majątkowe wchodziły do masy upadłości. Tym samym powódka nie mogła ich dochodzić samodzielnie tj. bez udziału syndyka. Natomiast roszczenia niemajątkowe wynikające z ochrony dóbr osobistych, takie jak nakazanie przeproszenia bądź innego działania czy też zaniechanie określonego działania możliwe były do dochodzenia w postępowaniu przed Sądem Okręgowym, jednakże powódka takich żądań nie zgłosiła.
Do czasu gdy orzeczenie Sądu Okręgowego w S. z dnia 26.07.2023 r. w sprawie(...)jest prawomocne tj. nie zostało skutecznie zaskarżone przez powódkę, Sąd Okręgowy w O.nie może ani uchylić wyroku ani uznać go za bezprawny, w sytuacji gdy odpowiada on prawu.
Wobec powyższego Sąd oddalił powództwo w całości na skutek nieudowodnienia przez powódkę zasadności zgłoszonych roszczeń, o czym Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. poprzez obciążanie powódki obowiązkiem ich zwrotu na rzecz pozwanego w całości. Pozwany wygrał proces w całości.
W skład kosztów procesu niniejszej sprawy wchodziło jedynie wynagrodzenie reprezentującego pozwanego profesjonalnego pełnomocnika, które ustalone zostało na podstawie § 2 pkt 8) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych czyli 15.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Stosownie do art. 32 ust. 3 ustawy z 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej koszty zasądzono na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej RP.
Sąd nie znalazł tu podstaw do odstąpienia od obciążania powódki kosztami procesu na rzecz pozwanego. Decyzja o wytoczeniu kolejnego powództwa wiązała się z ryzykiem poniesienia takich kosztów. Powódka świadomie nie skorzystała z możliwości ich uniknięcia.
O odsetkach od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c.
Z tego względu Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.