sygn. V KK 480/12 27 marca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 27 marca 2013, sygn. V KK 480/12

Data orzeczenia 27 marca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Włodzimierz Wróbel
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 480/12
POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 marca 2013r.,
sprawy Z. S.
skazanego z art. 258 § 3 k.k. i in.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 2 lutego 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 8 lutego 2011 r.,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2) obciążyć skazanego Z. S. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r. Sąd Rejonowy uznał Z. S. winnym
występków z art. 258 § 3 k.k. (pkt 1) i z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w
zw. z art. 12 k.k. (pkt 2) i wymierzył mu karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia
wolności. Orzeczenie to, wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 2 lutego 2012 r. został
zmieniony w ten sposób, że w zakresie czynu przypisanego w pkt 2 wyroku sądu I
instancji przyjęto, że Z. S. zrealizował znamiona występku z art. 18 § 1 k.k. w zw. z
art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W pozostałym zakresie wyrok ten utrzymano w
mocy.
Od tego prawomocnego orzeczenia Sądu odwoławczego kasację na korzyść
skazanego wniósł jego obrońca, zarzucając temu rozstrzygnięciu:
1) obrazę art. 42 § k.p.k. polegającą na pozbawieniu możliwości obrony
oskarżonego przez:
2
a) niedopuszczenie do bezpośredniego przesłuchania przed Sądem
najistotniejszego i jedynego świadka oskarżenia A. S., którego zeznania były
jedynym obciążającym dowodem Z. S. w odniesieniu do czynów z art. 253 §
3 k.k. i art.18 § 3 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,
b) niedopuszczenie do bezpośredniego przesłuchania istotnych świadków
obrony Z. P., S. W., których wyjaśnienia miały służyć do podważenia
obciążających zeznań złożonych przez A. S.,
c) niedopuszczenie istotnego i podstawowego, zdaniem skarżącego,
dowodu w postaci oględzin billingów z połączeń telefonicznych oskarżonych,
2) obrazę prawa karnego procesowego - art. 5 § 2 k.p.k. - mającą zdaniem
skarżącego istotny wpływ na treść wyroku, a polegającą na rozstrzygnięciu
niedających się usunąć wątpliwości w zakresie sprawstwa czynów z art. 258
§ 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. art. 12 k.k. oraz
wątpliwości związanych z wiarygodnością zeznań złożonych w
postępowaniu przygotowawczym przez A. S. na niekorzyść Z. S.,
3) obrazę art. 2 § 1 i § 2 k.p.k. polegającą na wydaniu wyroku w stosunku do Z.
S. pomimo braku prawdziwych ustaleń faktycznych,
4) obrazę przepisów Kodeksu karnego i Kodeksu postępowania karnego, a w
szczególności założeń zawartych przez ustawodawcę w art. 2 § 1 i § 2 k.p.k.
oraz art. 5 § 2 k.p.k., polegającą na, jak to ujął skarżący, „zatajaniu dowodów
przemawiających na korzyść oskarżonego i posługiwaniu się kłamstwem w
uzasadnieniu wyroku”.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uniewinnienie skazanego
od zarzucanych mu czynów lub przekazanie sprawy Sądowi I instancji do
ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o
oddalenie kasacji, jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało
jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Podkreślić wypada, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym,
przesłanki wniesienia którego są dużo bardziej restrykcyjnie ukształtowane, niż ma
to miejsce w przypadku apelacji. Zgodnie, bowiem z przepisem art. 523 § 1 k.p.k.,
kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439
3
k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ
na treść orzeczenia. O rażącym naruszeniu prawa w znaczeniu tego przepisu
można mówić tylko w odniesieniu do jego bardzo poważnego naruszenia,
zbliżonego w swojej randze do bezwzględnej przyczyny odwoławczej.
Natomiast w perspektywie formułowania w niniejszej sprawie zarzutu
kasacyjnego podnieść należy inną, dla postępowania przez Sądem Najwyższym
kluczową kwestię. Otóż w kasacji obrońca w najmniejszym nawet stopniu nie
wykazał, jakie konkretnie przepisy procedury miałyby zostać w sposób rażący
naruszone przez Sąd odwoławczy, ani w jaki sposób owo zakładane przez jej
autora naruszenie prawa procesowego miałoby finalnie wpłynąć na treść
orzeczenia. Wprawdzie w petitum kasacji wskazanych jest kilka przepisów
statuujących generalne zasady procesu karnego, lecz w uzasadnieniu kasacji jej
autor nie poświęca im uwagi i nie rozwija w tej optyce zarzutów. Należy przy tym
mieć na względzie, że Sąd odwoławczy w sposób dostateczny do kwestii
przesłuchania przed Sądem świadka A. S. oraz Z.P. i S.W., a także ewentualnego
dowodu z billingów połączń telefonicznych.
Prowadzi to do jednoznacznego wniosku, że zarzuty kasacyjne stanowią
zawoalowaną próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej merytorycznej
instancji kontroli orzeczenia. Nie jest rolą Sądu Najwyższego czynienie własnych
ustaleń faktycznych w przekazywanych mu do rozpoznania sprawach, do czego
dąży skarżący w taki, a nie inny sposób formułując kasację. Pamiętać należy, a
zwłaszcza na uwadze winien mieć to profesjonalny pełnomocnik będący
adwokatem, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę
apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti, ani kontrola przeprowadzonych w
sprawie ustaleń faktycznych, gdyż postępowanie kasacyjne, jako kontrola
nadzwyczajna, związane jest przede wszystkim z "sądem - prawa", a nie "sądu -
faktu" (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2012 r. V K.K.
125/12, LEX nr 1277781).
Z uwagi na powyższe, należało orzec jak w sentencji.