Wyrok z 30 grudnia 2025, sygn. VI Ka 427/25

1UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 427/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Lwówku Śl. Z dnia 26 lutego 2025r. sygn. akt II K 412/22

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1

W. E.

Kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości i spowodowanie wypadku drogowego w V. w dniu 14 czerwca 2021r.

Zeznania świadka P. A.

Ustna opinia uzupełniająca biegłych

378 – 379

419 - 421

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Zeznania świadka P. A.

Ustna opinia uzupełniająca biegłych K. (...) i D. R.

Brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań tego świadka, jego relacja koreluje z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Sąd odwoławczy ma na względzie fakt, ze świadek ten został po raz pierwszy przesłuchany w sprawie na rozprawie w dniu 16 października 2025r. a wiec w cztery lata od zaistnienia przedmiotowego wypadku.

Zdaniem sądu okręgowego nie ma powodów aby zdyskredytować opinie biegłych wydawane w tej sprawie, w tym również tą ustną złożoną na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025r. Powody, dla których sąd odwoławczy nie uwzględnił opinii biegłych w tym również tej uzupełniającej ustnej złożonej na rozprawie odwoławczej zostaną przedstawione w dalszej części uzasadnienia.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

1.  Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżony W. E. dokonał przestępstw, wyczerpujących dyspozycje art. 177§1 k.k. w zw. z art. 178§1 k.k. oraz art. 178a§1 k.k., podczas gdy możliwa jest również inna wersja wydarzeń.

2.  Obraza przepisów postepowania, tj. art. 4, art. 5§2 oraz art. 7 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, poprzez pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego i przyjęcie niekorzystnej dla oskarżonego wersji stanu faktycznego, będącego przedmiotem postępowania, pomimo istnienia poważnych praz uzasadnionych wątpliwości z uwagi na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy, będący podstawą zaskarżonego wyroku a przede wszystkim budzących wątpliwości opinii biegłych.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacji zasługiwały na uwzględnienie.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek bezpośredniego dowodu na to, że w chwili zaistnienia wypadku w V. w dniu 14 czerwca 2021r. oskarżony W. E. był kierowcą samochodu marki I.. Zebrany w toku niniejszego postepowania materiał dowodowy nie tworzy zamkniętego ciągu poszlak, które wyeliminowałyby możliwość przyjętej przez sąd meriti wersji zdarzenia. Oczywisty jest również, iż brak jest takiego dowodu odnośnie tego, że kierował on samochodem w stanie nie trzeźwości ( pkt II zarzutu aktu oskarżenia ).

W opinii pisemnej ( k. 221 ) biegli wskazują, że działanie sił kolizyjnych wytworzonych tuż po pierwszym momencie zetknięcia pojazdu z podłożem oraz skutkujące uderzeniem przodem I. w skarpę rowu spowodowało gwałtowne przemieszczenia ciał osób jadących I. w kierunku do przodu i skośnie w stronę prawego boku wnętrza I. co wykazano strzałkami na szkicu ( k. 222 ). ) Dalej biegli stwierdzają, że ciało pasażera niezapiętego w pasy bezpieczeństwa przemieszczając się w trakcie wypadku mogło uderzać o elementy wewnętrzne prawego przodu kabiny pasażerskiej a kierujący pojazdem, który trzymał ręce na kierownicy i zapierał nogi na pedałach sterujących nie był narażony na takie przemieszczanie. Stwierdzają ( pkt 5 wniosków opinii k. 226 ), że obrażenia R. Ł. (1) powstały częściowo w mechanizmie biernym, od uderzenia o narzędzia tępe, tępokrawędziste – najprawdopodobniej w skutek uderzenia się szczytem głowy w przedni prawy słupek i/lub przednią szybę pojazdu( tak mogły powstać otarcia naskórka głowy i złamania kręgosłupa szyjnego i piersiowego ). Częściowo zaś powstały w mechanizmie czynnym od narzędzi tępych, tępokrawędzistych – najprawdopodobniej od ucisku fotelem unoszącym się gwałtownie wskutek uderzenia przodem w skarpę rowu ( co spowodowało kompresyjne złamanie kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowego ) oraz od uderzenia ciałem kierującego, przemieszczającego się w prawo ( złamanie żebra XII lewego.

W opinii ustnej uzupełniającej na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024r.( k. 246v. ) biegli wskazują, że po wjechaniu do rowu poza drogą wytworzyły się bardzo duże siły bezwładności działające na osoby jadące w samochodzie, które jednocześnie powodowały przemieszczenia tych osób skośnie w prawo, co w ostateczności skutkowało uderzeniami tych osób o elementy wewnętrzne samochodu, tj. szybę czołową, słupek przedni prawy, elementy tapicerki wnętrza, a uderzenie z tak dużą siłą musiało skutkować powstaniem obrażeń ciała. Pasażer, który siedział po prawej stronie doznał większych obrażeń, bo przemieszczał się skośnie w prawo i uderzył w szybę czołową oraz przedni słupek głową. Kierowca zaś częściowo zamortyzował ten ruch ponieważ przytrzymywał się kierownicy i opierał nogi na pedałach a nadto ciało pasażera zamortyzowało uderzenia. Stwierdzają, iż kompresyjne złamanie kręgów nastąpiło od spodu w ten sposób, że fotel został podrzucony i uderzył w pośladki. Kierujący był w tym czasie bardziej pochylony i to osłabiło efekt kompresyjnego działania. Dalej wskazują, że do złamania kręgów szyjnych kręgosłupa u R. Ł. (1) doszło na skutek uderzenia szczytem głowy w przednią szybę ( gdyż pokrzywdzony miał otarcia naskórka w tym miejscu ). Dalej jednak wywodzą, że gdyby nie te otarcia to można przyjąć, iż uderzenie szczytem głowy, które spowodowało złamanie kręgu C2 nastąpiło np. w podsufitkę. W dalszej części swojej ustnej opinii uzupełniającej stwierdzają, iż nie można wykluczyć, że w czasie kiedy pasażer był wydobywany z samochodu przez szybę przednich lewych drzwi i w trakcie tego osuwał się i spadał to mogło u niego dojść do złamania żebra XII po stronie lewej.

W kolejnej opinii uzupełniającej pisemnej ( k. 265 – 283 ) biegli podtrzymali swoje dotychczasowe twierdzenia.

Na rozprawie w dniu 12 lutego 2025r. ( k. 310 – 312 ) biegli wskazali, iż najbardziej prawdopodobne jest, iż do złamania kręgosłupa piersiowego czwartego i lędźwiowego powstało od siły pochodzącej od unoszącego się siedziska fotela zaś złamanie pierwszego kręgu piersiowego od uderzenia głową w szybę i dalej, że obrażenia wskazują na uderzenie w szybę prostopadle. Wywodzą, że jest skrajnie małoprawdopdobne, że R. Ł. (1) uderzyłby w przednią szybę zajmując fotel kierowcy.

Na rozprawie odwoławczej kolejny raz opiniując uzupełniająco ( k. 419 ) biegły K. E. wskazał, iż nie można z całkowitą pewnością wykluczyć, że otarcia na szczycie głowy pokrzywdzony mógł doznać w trakcie wyciągania z samochodu.

Dokonując oceny opinii wydanych w przedmiotowej sprawie przez biegłych K. E. i D. R. trzeba pamiętać o tym, że brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że oskarżony W. E. w wyniku inkryminowanego zdarzenia doznał widocznych obrażeń ciała. Biegli zresztą ten fakt kilkakrotnie powtarzali, jednakże nie przełożyło się to w jakikolwiek sposób na tezy wydawanych przez nich opinii.

Pokrzywdzony R. Ł. (1) doznał tymczasem obrażeń w postaci: złamania kręgu lędźwiowego L1 i L2, złamania kręgu odcinka szyjnego C2, złamania żebra XII lewego i złamania trzonu kręgu Th4 a nadto otarć na szczycie głowy.

Biegli stoją na stanowisku, że obrażenia na szczycie głowy oraz złamania odcinka szyjnego i pierwszego kręgu piersiowego pokrzywdzony doznał w momencie, kiedy uderzył głową w przednią szybę.

Jeśli jednak przyjąć za biegłymi, że w momencie uderzenia przodem I. w skarpę rowu spowodowało gwałtowne przemieszczenia ciał osób jadących I. w kierunku do przodu i skośnie w stronę prawego boku wnętrza I., co wykazano strzałkami na szkicu ( k. 222 ), to nie wydaje się możliwe aby uszkodzenie szyby czołowej zaznaczone kolorem czerwonym na zdjęciu w pisemnej opinii uzupełniającej ( k. 273 ) zostało spowodowane od uderzenia głową pasażera, który przecież przemieszczał się skośnie do przodu i na prawo. Jeśli już uszkodzenie to spowodowane zostało przez pasażera to musiało do niego dojść od uderzenia prawie prostopadłego. Jeśli uwzględnimy, iż jak wskazuje biegły K. E. w ustnej uzupełniającej opinii przed sądem odwoławczym ( k. 419v. ) obrażenia szczytu głowy pokrzywdzonego mogły powstać w trakcie akcji ratunkowej gdy był on wyciągany przez szybę przednich lewych drzwi samochodu i kilkakrotnie osuwał się z powrotem do wnętrza pojazdu. To wtedy nic nie stoi na przyjęciu, że do złamania kręgosłupa pokrzywdzonego na odcinku szyjnym i pierwszego kręgu piersiowego mogło dojść od uderzenia głową w podsufitkę w momencie, gdy auto zostało podbite w górę po zjechaniu z jezdni i uderzeniu w skarpę rowu. Tym bardziej, że takiej możliwości biegli nie wykluczali w swojej ustnej opinii uzupełniającej na rozprawie przed sądem rejonowym w dniu 17 kwietnia 2025r. ( k. 247 ) o czym wyżej była już mowa, a biegły D. R. opiniując uzupełniająco na rozprawie przed sądem odwoławczym stwierdził, że wtedy działy największe siły zderzenia ( k. 420 v. ).

Złamania kręgosłupa na odcinku lędźwiowym i czwartego kręgu piersiowego mają charakter kompresyjny i powstały w wyniku sił działających w osi pionowej, w momencie podrzucenia samochodu w chwili zjazdu z drogi na pobocze poprzez siłę działającą od spodu. Twierdzili, iż obydwaj jadący przedmiotowym pojazdem byli na ten uraz narażeni w takim samym stopniu, a to że doszło do tych obrażeń tylko u jednego z nich wynika z innych pozycji ich ciała w chwili podrzutu samochodu. Wskazują, że osoba, która doznała obrażeń musiała zajmować sztywniejszą pozycję, przez co była bardziej narażona na wystąpienie stwierdzonego urazu. Nie są przekonywujące twierdzenia biegłych, którzy wskazali, iż osobą tą był R. Ł. (1) a W. E. jako kierowca zajmował pozycję bardziej pochyloną przez co tych obrażeń uniknął. Tymczasem zasady doświadczenia życiowego każą przypuszczać, że to właśnie kierowca, który trzyma ręce na kierownicy, operuje pedałami trzymając na nich nogi ma pozycje sztywniejszą niż pasażer zajmujący miejsce obok, tym bardziej niezapięty w pasy bezpieczeństwa.

Przede wszystkim zaś należy stwierdzić, że wnioski opinii biegłych, które zostały przez nich złożone w niniejszej sprawie zarówno te pisemne, jak i ustne nie są wnioskami kategorycznymi. Określają oni, że stwierdzone obrażenia u pokrzywdzonego najprawdopodobniej powstały w sposób przez nich wskazany i ich zdaniem wysoce prawdopodobne jest, że fotel pasażera zajmował właśnie R. Ł. (1). Przy czym nie potrafią określić stopnia tego prawdopodobieństwa, choć stwierdzają, że jest skrajnie mało prawdopodobne aby R. Ł. (1) doznał obrażeń ciała ( uderzył głową w szybę ) zajmując fotel kierowcy.

Uszkodzenie zaś szyby czołowej, które biegli przypisują R. Ł. (1) mogło powstać w wyniku uderzenia głową przez zajmującego fotel pasażera W. E.. Skoro biegły K. E. na rozprawie Przed sądem odwoławczym ( k. 419 ) stwierdza, że kiedy pokrzywdzony uderzył szczytem głowy o szybę pojazdu oprócz widocznych na zewnątrz obrażeń mogły powstać obrażenia niewidoczne, to niewątpliwie takie same obrażenia niewidoczne mogły powstać u W. E. ( u którego po wypadku nie stwierdzono żadnych obrażeń ).

Ekspertyza z badań genetycznych i biochemicznych zdaniem sądu okręgowego nie wzmacnia w żadnym razie tez wywiedzionych przez biegłych w wyżej wskazanych opiniach. Badaniom poddano bowiem fragment poduszki powietrznej kierowcy z plamami koloru brunatnoczerwonego, którą to poduszkę wycięto podczas oględzin pojazdu w dniu 24 czerwca 2021r. Warto w tym miejscu zauważyć, iż z zeznań wszystkich świadków, którzy przybyli na miejsce zdarzenia i pomagali w wyciąganiu z auta R. Ł. (1), jak i wyjaśnień samego oskarżonego wynika, ze nie odniósł on widocznych obrażeń ( w tym również krwawiących ran ). Jeden z funkcjonariuszy policji R. I. zeznał, iż możliwe jest, że po wypadku oskarżony wchodził do samochodu po dokumenty. Poza tym bezsporne jest, że oskarżony pierwszy opuścił rozbity pojazd i wychodząc z niego musiał przemieścić się obok wystrzelonej już poduszki powietrznej znajdującej się przy kierownicy. W efekcie stwierdzić należy, że brak jest jakichkolwiek pewnych dowodów, wskazujących na to kiedy oskarżony pozostawił ten ślad na poduszce powietrznej kierowcy. Równie dobrze mogło to mieć miejsce już po zaistnieniu wypadku.

Zdaniem sądu okręgowego zeznania świadka R. Ł. (1) należy oceniać z dużą ostrożnością. Wbrew twierdzeniom sądu meriti nie do końca korespondują one z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Z zeznań funkcjonariuszy policji V. V., R. I. wynika, że R. Ł. (1) na miejscu zdarzenia przyznał, że to on prowadził samochód. Zeznania te korespondują z zeznaniami E. E., jak również z kartą realizacji opieki ( k. 68v. ). Zdaniem sądu okręgowego w realiach niniejszej sprawy nie ma zakazu dowodowego wykorzystania relacji przekazanej przez R. Ł. (1) funkcjonariuszom przybyłym na miejsce zdarzenia. Nie sposób jest bowiem uznać, że relacja ta ( zeznania policjantów w tym zakresie ) nosi znamiona nieformalnie przeprowadzonego dowodu. R. Ł. (1) zeznał, iż nie pamięta przebiegu zdarzenia, tylko moment, gdy samochód był jeszcze w ruchu znajdował się w nogach fotela pasażera. Stąd jego przekonanie, iż to nie on kierował wówczas pojazdem. Nie można wykluczyć zdaniem sądu okręgowego, że moment, który świadek zapamiętał kiedy leżał skulony w nogach fotela pasażera a pojazd był w ruchu, był momentem kiedy samochód w sposób niekontrolowany przemieszczał się już po zjechaniu z jezdni a R. Ł. (1) na skutek sił działających na jego ciało przemieścił się w to miejsce w żaden sposób nie wzmacnia to tezy, iż zajmował wcześniej fotel pasażera, gdyż mógł się w to miejsce przemieścić z fotela kierowcy. Biegli bowiem jakkolwiek wskazali mechanizm powstania obrażeń jego ciała, to jednak nie potrafili odtworzyć w jaki sposób przemieszczały się ciała obydwóch jadących samochodem w czasie przedmiotowego wypadku.

Należy zauważyć, iż R. Ł. (1) nie miał jakiegokolwiek interesu aby przed przybyłymi na miejsce zdarzenia policjantami chronić swojego kolegę i brać na siebie odpowiedzialność za wypadek, którego nie spowodował.

Odnosząc się do zeznań świadka D. Ł. stwierdzić należy, że jej relacja odnosząca się do zdarzeń po zaistnieniu wypadku drogowego nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Sąd odwoławczy dostrzega jednak, iż oceniając ten dowód sąd I instancji pominął fakt, iż świadek ta zeznała, że na miejscu zdarzenia podszedł do niej policjant i powiedział, że mąż przyznał się ze prowadził samochód, na co ona odrzekła aby nie wrabiali jej męża.

Również zeznania świadka E. E. zdaniem sądu okręgowego nie zostały ocenione przez sąd meriti w sposób właściwy. W zeznaniach swoich świadek przedstawił sytuację jaka miała miejsce na miejscu zdarzenia już po zaistnieniu wypadku. E. E. zeznał, iż słyszał jak R. Ł. (1) przyznał się do tego, że kierował autem. Po przybyciu zaś na miejsce jego zony zmienił zdanie twierdząc, że samochodem jechał jego ojciec W. E..

Dokonana przez sąd rejonowy ocena zeznań świadków D. X. i E. X. nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Przybiegli oni na miejsce zdarzenia i pomagali w wyciąganiu D. F. z samochodu, mieli z tym kłopot ( ze dwa razy się wyślizgiwał - zeznania D. X. ). Należy w tym miejscu dodać, ze zeznania tych świadków korespondują z zeznaniami P. A. przesłuchanego na rozprawie przed sądem odwoławczym, chociażby co do sposobu w jaki wyciągano pokrzywdzonego z auta. Pewne rozbieżności w zeznaniach tego świadka w stosunku do relacji D. X. i E. X. wynikają z faktu, że P. A. został przesłuchany w sprawie ponad cztery lata od momentu zdarzenia.

Zeznania świadków P. V. i D. J. nie stanowiły podstawy dokonywanych ustaleń przez sąd rejonowy, a dokonana przez ten sąd ocena tych zeznań nie budzi zastrzeżeń sądu okręgowego.

Rzeczywiście wyjaśnienia oskarżonego w części gdzie przedstawia on sposób wyciągania z rozbitego auta D. F. nie korespondują z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Natomiast to, że D. F. przyznał się przybyłym na miejsce zdarzenia policjantom, że to on prowadził pojazd potwierdzają zeznania funkcjonariuszy policji, E. E. a nawet D. Ł.. Kwestia natomiast tego, że podawany przez oskarżonego przebieg wypadków, które poprzedzały inkryminowane zdarzenia jest mało przekonywujący i zachowanie oskarżonego jest nielogiczne, wynikać może z cała pewnością z tego, że również oskarżony W. E. był w tym czasie pod mocnym wpływem alkoholu i w takich wypadkach trudno o logikę i odpowiedzialne działanie.

Zasada in dubio pro reo ograniczana jest dwoma elementami. Pierwszym jest nieusuwalność wątpliwości a drugim zasada swobodnej oceny dowodów.

Materiał dowodowy w niniejszej sprawie jest kompletny. Zgromadzono wszystkie dowody, których potrzeba przeprowadzenia wyłoniła się w trakcie postepowania – protokoły oględzin, opinie biegłych zeznania świadków. Jeśli wziąć pod uwagę, że od przedmiotowego wypadku upłynęły już ponad cztery lata nie jest możliwe poszukiwanie dalszych dowodów, których przeprowadzenie mogłoby wpłynąć w jakkolwiek sposób na poczynione do tej pory ustalenia.

Odnosząc się zaś do oceny zebranych w sprawie dowodów podkreślić należy, iż brak jest w sprawie jakiegokolwiek bezpośredniego dowodu na to, że w chwili inkryminowanego wypadku W. E. był osobą kierującą samochodem marki I. (...), który uległ wypadkowi w miejscowości V. w dniu 14 czerwca 2021r. nie sposób jest uznać za taki dowód zeznania D. F. ( ten fragment gdzie mówi on, iż jak pojazd się przemieszczał znajdował się w nogach fotela pasażera ). Powody, dla których sad okręgowy nie uwzględnił tej relacji w ustaleniach faktycznych wskazano już powyżej. Podstawą poczynienia ustaleń co do tego, że to W. E. kierował samochodem nie mogą też być z powodów już wskazanych wcześniej opinie zespołu biegłych D. R. i K. E. ani ekspertyza z badań genetycznych i biochemicznych. Pozostały materiał dowodowy głównie osobowy, zeznania wszystkich świadków też nie pozwalają na poczynienie takiego pewnego ustalenia, gdyż zauważyć należy, że wszyscy ci świadkowie przybyli na miejsce zdarzenia już po zaistnieniu wypadku drogowego a te osoby, które widziały pojazd przed wypadkiem – P. V. i D. J. nie dostrzegły kto samochodem kierował.

Tak zebrany materiał dowodowy pozwala zdaniem sadu okręgowego jedynie na uprawdopodobnienie tego, że oskarżony W. E. był kierowcą a D. F. pasażerem samochodu marki I. (...). Nie pozwala jednak na całkowite wykluczenie wersji zdarzenia, że kierowcą był pokrzywdzony a W. E. jego pasażerem.

W tej sytuacji reguła in dubio pro reo nakazuje rozstrzygniecie tych wątpliwości na korzyść oskarżonego

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z 9.03.2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.Urz. UE L 65, s. 1) w art. 6 ust. 2 wprowadza zasadę, zgodnie z którą: „Państwa członkowskie zapewnią, aby wszelkie wątpliwości co do winy rozstrzygano na korzyść podejrzanego lub oskarżonego, także w sytuacji gdy sąd dokonuje oceny, czy uniewinnić daną osobę”.

Reasumując stwierdzić należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy przy prawidłowej ocenie zgodnej z kryteriami art. 7 k.p.k. nie pozwalał na ustalenie sprawstwa oskarżonego odnośnie zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów.

Wniosek

Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Lwówku Śl. Do ponownego rozpoznania w innym składzie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Powyżej wskazano, już powody dla których sąd odwoławczy uznał za zasadne zarzuty zawarte w wywiedzionej apelacji. Podzielając je na podstawie art. 437§2 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok i orzekł odmiennie co do istoty uniewinniając oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Zmiana poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.

Zwięźle o powodach zmiany

W poprzednie części uzasadnienia przedstawiono już powody, dla których sąd odwoławczy uznał apelację obrońcy za zasadną. Wobec stwierdzenia istnienia niedających się usunąć wątpliwości co do tego, że oskarżony kierował samochodem w stanie nietrzeźwości i doprowadził do wypadku w miejscowości V., zgodnie z zasadą wyrażona w art. 5§2 k.p.k. oskarżonego należało uniewinnić od popełnienia zarzucanych mu czynów.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. wobec uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów kosztami postępowania w sprawie należało obciążyć Skarb Państwa

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Sprawstwo i wina oskarżonego

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana