Wyrok z 19 lutego 2025, sygn. VI Ka 30/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 30/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 30 października 2024r.

w sprawie sygn. akt II K 1/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☒

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

------------------

----------------------------------------------------

------------

------------

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

------------------

----------------------------------------------------

------------

------------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

--------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Apelacja adw. T. K.– obrońcy skazanego M. M.: niewspółmierność orzeczonych w stosunku do skazanego kar łącznych pozbawienia wolności w wyroku łącznym z pkt. 1 w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy oraz z pkt. 3 w wymiarze 4 lat, w sytuacji gdy całościowa ocena właściwości i warunków osobistych skazanego uzasadnia przekonanie, iż wymierzenie skazanemu poszczególnych kar łącznych pozbawienia wolności w wyroku łącznym oscylujących w granicach pełnej absorpcji spełni swoje cele i funkcje, zgodnie z dyrektywami wymiaru kary, o których mowa w treści art. 85a k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Chociaż obaj apelujący, a to skazany M. M., jak i jego obrońca w osobie adw. T. K., zaskarżyli wyrok łączny wyłącznie w zakresie rozstrzygnięcia o karach łącznych, a to wskazując na ich rażącą niewspółmierność w kontekście surowości, to jednak apelacje te wywarły ten skutek, że wyrok ten podlegał dalej idącym zmianom. Rzecz w tym, że rozpoznanie niniejszej sprawy wyłącznie w zakresie podniesionych zarzutów doprowadziłoby do tego, że w obrocie prawnym pozostałoby orzeczenie rażąco niesprawiedliwe (art. 440 k.p.k.).

Rozważania trzeba rozpocząć od wskazania, że Sąd Rejonowy nieprawidłowo ustalił korelacje temporalne zachodzące pomiędzy poszczególnymi zbiegającymi się wyrokami a czynami nimi osądzonymi. W konsekwencji poczynił wadliwe ustalenia faktyczne przy konstruowaniu zbiegów realnych w sprawie niniejszej występujących.

W tym kontekście podnieść trzeba, że ustawą z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. z 2020r. poz. 1086), która weszła w życie w dniu 24 czerwca 2020r., istotnie przemodelowano - po raz kolejny – obowiązujące zasady orzekania w przedmiocie kary łącznej. W treści art. 81 ust. 1 i 2 tego aktu normatywnego statuowano zasady intertemporalne związane z orzekaniem w tym zakresie, zgodnie z którymi przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 38 (kodeksu karnego – dopisek S.O.), w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 81 ust. 1); przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 38, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 81 ust. 2).

W kontekście brzmienia tych unormowań wskazać zatem trzeba, że z uwagi na to, iż wszystkie wyroki jednostkowe stanowiące osnowę faktograficzną niniejszego procesu uprawomocniły się po dniu 23 czerwca 2020r., to Sąd Rejonowy bezbłędnie orzeczenia o karach łącznych uzależniał od wystąpienia opisanej w art. 85§1 k.k. temporalnej korelacji pomiędzy datami poszczególnych wyroków jednostkowych oraz datami osądzonymi nimi czynów zabronionych. Oparł zatem trafnie zaskarżony wyrok na zasadach łączenia kar obowiązujących od dnia 24 czerwca 2020r. Nieprawidłowo jednak ostatecznie te zbiegi zrekonstruował, co jednak umknęło uwadze apelujących.

Rzecz bowiem w tym, że jakkolwiek korelacja temporalna pomiędzy datą wydania wyroku w sprawie sygn. akt II K 1240/20, a więc dniem 9 lutego 2021r., a datami zrealizowania przez skazanego czynów zabronionych osądzonych wyrokami w sprawach o sygn. akt II K 492/20 (od 22 czerwca 2020r. do 2 grudnia 2020r.), II K 347/21 (22 listopada 2020r.), jak również czasokresem, w jakich skazany zrealizował znamiona przestępstwa zakwalifikowanego według art. 209§1 a k.k., a osądzonego w pkt. II części dyspozytywnej wyroku w sprawie sygn. akt II K 124/21 (od 28 stycznia 2020r. do stycznia 2021r.), została przez Sąd meriti prawidłowo zrekonstruowana, to jednak umknęły mu dalsze uwarunkowania dotyczące analizowanego zbiegu. Sąd meriti nie dostrzegł bowiem tego, że w przedmiocie łączenia kar orzeczonych w/w wyrokami jednostkowymi prawomocnie już uprzednio orzeczono w pkt. I części dyspozytywnej wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 28 kwietnia 2022r. w sprawie sygn. akt II K 631/20. Gdyby zatem nie fakt, że przedmiotem rozstrzygnięcia tego wyroku łącznego czy to pozytywnym o łączeniu kar jednostkowych, czy negatywnym o umorzeniu postępowania dotyczącego ich łączenia węzłem kary łącznej orzekanej wyrokiem łącznym, nie uczyniono później orzeczonych skazań M. M., których osądzenie spowodowało, że w rozumieniu art. 575§1 k.p.k. zaszła potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, a to z uwagi na to, że temporalnie korelowały one z datą ogłoszenia chronologicznie pierwszego wyroku z tego zbiegu realnego, a to w sprawie sygn. akt II K 1240/20, to orzeczenie Sądu Rejonowego naruszałoby w sposób oczywisty powagę rzeczy osądzonej.

Wskazania zatem wymaga, że M. M. wyrokiem z dnia 1 marca 2022r. w sprawie sygn. akt II K 818/21 został skazany za przestępstwa popełnione w dniu 27 listopada 2020r., wyrokiem z dnia 25 maja 2022r. w sprawie sygn. akt II K 235/21 skazano go za przestępstwo popełnione w dniu 11 sierpnia 2020r., zaś wyrokiem z dnia 6 września 2023r. skazano go za przestępstwa zrealizowane w dniach od 9 do 10 sierpnia 2020r. oraz od 9 do 12 sierpnia 2020r. Wszystkie te czyny zrealizował zatem skazany przed datą opublikowania wyroku w sprawie sygn. akt II K 1240/20, a otwierającego ten zbieg realny, tj. przed dniem 9 lutego 2021r. Skoro ponadto tymi wyrokami jednostkowymi orzeczono wobec skazanego kary pozbawienia wolności oraz zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a więc jednorodzajowe zarówno wobec siebie, jak i pozostałych rozstrzygnięć wchodzących w skład analizowanego zbiegu, to Sąd I instancji miał obowiązek połączyć wszystkie te orzeczenia orzekając jedną karę łączną i jeden łączny środek karny.

Tymczasem Sąd Rejonowy ignorując przesłanki art. 85§1 k.k. mające wszakże charakter bezwzględnie obowiązujący – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2020r., III KK 120/20, LEX nr 3127052; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2003r., IV KK 295/02, OSNKW 2004/1/7 - połączył kary i środki karne tymi wyrokami jednostkowymi orzeczone wobec M. M. konstruując w pkt. 3 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku łącznego drugi realny zbieg, w skład którego zaliczył również kary i środki karne orzeczone wobec skazanego w pkt. I części dyspozytywnej wyroku w sprawie sygn. akt II K 124/21, jak i wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 294/21.

Z tych powodów Sąd Odwoławczy respektując zasady łączenia kar i środków karnych zmienił zaskarżony wyrok łączny w jego pkt. 1 i 2 części dyspozytywnej w ten sposób, że w ramach ukształtowanego nim przez Sąd Rejonowego zbiegu połączył również wymierzone M. M. kary pozbawienia wolności wymierzone mu wyrokami w sprawach o sygn. akt II K 818/21, II K 235/21 i II K 644/20, jak i jednorodzajowe środki karne orzeczone wyrokami tworzącymi przedmiotową strukturę tego zbiegu. To sprawiło, że w ramach zbiegu ukształtowanego w pkt. 3 części dyspozytywnej tego wyroku łącznego pozostały kary i środki karne wymierzone skazanemu w pkt. I części dyspozytywnej wyroku w sprawie sygn. akt II K 124/21 za przestępstwa z art. 244 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11§2 k.k., jak i wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 294/21, które połączono węzłem kary łącznej, natomiast środki karne orzeczone za te przestępstwa połączono zmieniając pkt. 4 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku łącznego.

Przechodząc natomiast do analizy argumentacji wysłowionych w apelacjach M. M. i adw. T. K., a opartych na art. 438 pkt. 4 k.p.k., wskazać trzeba, że tylko częściowo zasługiwały one na uwzględnienie. W kontekście bowiem wielokrotnej uprzedniej karalności skazanego, a więc, jak ujął to Sąd meriti, jego niepoprawności, jak i faktu, że przedmiotem niniejszego postępowania były liczne przestępstwa, postulowane przez skarżących orzeczenie kar łącznych z zastosowaniem absorpcji zasadnie zostało przez tenże Sąd odrzucone. Rzecz w tym, że celnie Sąd Rejonowy dostrzegł, iż przedmiotem obu zbiegów były liczne przestępstwa, które zostały przez skazanego popełnione w krótkich odstępach czasu i że godził on nimi w różnorodzajowe dobra chronione, a to w prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości, bezpieczeństwo w komunikacji, państwowy system reglamentowania dostępności do substancji psychoaktywnych, mienie oraz wolność.

Nie stracił Sąd Rejonowy też z pola widzenia okoliczności, które przemawiały na korzyść M. M. w kontekście orzekania o łączeniu kar i środków karnych. Zauważył wszakże, iż skazany w Zakładzie Karnym w Z. ma umiarkowaną opinię oraz że uzyskał w tej jednostce pozytywną ocenę dotyczącą wykonywania zatrudnienia w warunkach izolacji penitencjarnej. Naiwnością w tym kontekście charakteryzują się wywody zawarte w jego apelacji, a wskazujące na to, że okoliczności, które mogłyby zostać stwierdzone kolejną o nim opinią z tej jednostki, jak to, że uzyskał w międzyczasie kolejne wyróżnienia nagrodami kodeksowymi i ma ich już ponad 50, nie zaś 47, jak w tym dokumencie opisano, oraz że zdecydowanie dłużej wykonuje zatrudnienie aniżeli to w tej opinii odnotowano, miałyby istotny wpływ na orzekania w przedmiocie kar łącznych. Jeżeli bowiem dostrzeże się to, że skazany w okresie zaledwie 15 miesięcy pozostawania w warunkach wolnościowych dopuścił się ponad 40 przestępstw, jak i że przed rozpoczęciem wykonywania kar, które są podstawą orzekania w niniejszym procesie, odbywał już kary pozbawienia wolności wymierzone mu za wcześniej popełnione przestępstwa, to jako oczywisty jawi się fakt, że tylko w warunkach izolacyjnych potrafi stosunkowo poprawnie funkcjonować. Gdy bowiem tylko zostaje zwolniony z izolacji, to powraca do nadużywania substancji psychoaktywnych i notorycznie, oraz z niespotykaną wręcz cyklicznością popełnia czyny zabronione. Te okoliczności, które w mniemaniu skazanego, zostały w tej opinii opisane niezbyt precyzyjnie, co już podniesiono, zostały trafnie przez Sąd Rejonowy dostrzeżone w procesie orzekania w przedmiocie wyroku łącznego i nawet jeżeli skazany faktycznie uzyskał dalsze wyróżnienia, a pracę świadczył zdecydowanie dłużej, to nie wpłynęłyby one na trafność zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Okręgowy uznał zatem, że orzeczenie wobec M. M. za pierwszy chronologicznie zbieg przestępstw kary łącznej w wymiarze 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś za drugi ze zbiegów kary łącznej w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności spełni cele związane z tymi sankcjami. W przypadku obu tych zbiegów posłużono się zasadą asperacji, jako że za pierwszy z tych zbiegów można było orzec karę łączną pozbawienia wolności w granicach od 4 lat i 1 miesiąca do niemal 12 lat, a za drugi w granicach od 1 roku i 1 miesiąca do 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu ad quem wymierzone skazanemu kary łączne spełnią swoje zadania tak wobec niego, jak i w zakresie prewencji generalnej. Sankcje ta we właściwy sposób uwzględniają wszystkie przywołane okoliczności, które miały wpływ na ukształtowanie ich wymiarów. Powinny one uzmysłowić skazanemu nieopłacalność łamania prawa i stanowić dla niego przestrogę na przyszłość. Realizując zadania w zakresie prewencji generalnej wymierzone mu kary łączne powinny natomiast doprowadzić każdego do przeświadczenia, że osoba dopuszczająca się przestępstw podlega nieuchronnej odpowiedzialności karnej.

W apelacji adw. T. K.odwołano się do tych samych okoliczności, które zdaniem M. M. powinny mieć znaczenie dla orzekania o karach łącznych. Obrońca zarzucając bowiem zaskarżonemu wyrokowi, że orzeczone nim kary łączne charakteryzują się rażącą niewspółmiernością w kontekście ich surowości, odwołał się to poprawnego funkcjonowania skazanego w jednostce penitencjarnej oraz wykonywania przez niego zatrudnienia w czasie jego izolowania. Jako że do tych kwestii odniesiono się przy omawianiu apelacji skazanego, toteż nie zachodzi potrzeba ponownego przywoływania tej argumentacji.

Na koniec tych rozważań wskazania wymaga, że gdyby zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, to M. M. obie kary łączne nim orzeczone zakończyłby odbywać w dniu 19 października 2029r. Na skutek reformacji tego orzeczenia zgodnie z kierunkiem obu apelacji, kary te odbywać będzie o przeszło 8 miesięcy krócej, jako że ich odbywanie dobiegnie końca dnia 16 lutego 2029r.

Gdy zaś chodzi o przyjęte przez Sąd meriti zasady łączenia środków karnych w postaci zakazów prowadzenia pojazdów, to i w tym zakresie nie ustrzegł się on błędów. W pkt. 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku łącznego połączono tego rodzaju zakazy orzeczone wyrokami w sprawach o sygn. akt II K 1240/20, II K 492/20 oraz II K 347/21. Chociaż były one rodzajowo tożsame, to jednak zakresowo różniły się. Rzecz w tym, że pierwszym i ostatnim z tych wyroków orzeczono wobec skazanego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, zaś drugim z tych orzeczeń zakazy te zakresowo ograniczono do prowadzenia takich pojazdów w ruchu lądowym. Z tego właśnie powodu ten ostatni opisany środek karny nie podlegał łączeniu z pozostałymi, które wszakże orzeczono w zakresach szerszych – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2011r., IV KK 27/11, LEX nr 794513; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 12 maja 2016r., II AKa 58/16 LEX nr 2117700; W. Wróbel (red.), A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V. WK 2016, teza 35 do art. 90.

W pkt. 4 części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia Sąd Rejonowy przywołał zakazy orzeczone wyrokami opisanymi w części wstępnej w „pkt. II ppkt. 5 i 6”, gdy tymczasem w takiej jednostki redakcyjnej w zaskarżonym wyroku nie odnotowano. Egzegeza tego rozstrzygnięcia polegająca na przyjęciu, że Sąd ten orzekał o łączeniu środków karnym z pkt. I ppkt. 5 i 6 części wstępnej także nie daje zadawalających rezultatów, jako że za czyn z art. 244 k.k. i art. 64§1 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. osądzony wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 124/21 orzeczono wobec skazanego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat, zaś wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 294/21 taki zakaz orzeczono na okres 6 lat. Tymczasem, gdyby założyć, że Sąd meriti rozstrzygając w pkt. 4 części dyspozytywnej o łącznym zakazie odnoszącym się do zakazów jednostkowych z pkt. I ppkt. 5 i 6, to należałoby stwierdzić, że orzekł go nie tylko szerzej zakresowo, bowiem zakazał skazanemu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, lecz ponadto orzekł go w wymiarze przekraczającym górną granicę tego łącznego środka karnego. Chociaż bowiem połączenie tych zakazów jednostkowych mogło nastąpić na okres od 7 do 9 lat, to Sąd meriti orzekł łączny zakaz dożywotnio.

Uwzględniając zatem te uwagi, jak i orzekając w przypadku obu zbiegów w zmodyfikowanych pod względem przedmiotowym zakresach, Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w pkt. 2 i 4 jego części dyspozytywnej w ten sposób, że połączył jednorodzajowe i tożsame również pod względem zakresowym zakazy orzeczone za zbiegające się przestępstwa. W odniesieniu do pierwszego chronologicznie zbiegu połączono zatem jednostkowe zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczone: wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 1240/20 na okres 2 lat, wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 347/21 na okres 2 lat, wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 818/21 na okres 2 lat i dożywotnio oraz wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 235/21 na okres 2 lat. Wymierzono za ten zbieg skazanemu łączny dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, bowiem tylko w takim zakresie mógł on być orzeczony. Gdy zaś chodzi o zbieg chronologicznie późniejszy, to zmieniono zaskarżony wyrok w jego pkt. 4 części dyspozytywnej łącząc zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczone wobec skazanego: w związku ze skazaniem z pkt. I części dyspozytywnej wyroku w sprawie sygn. akt II K 124/21 na okres 3 lat, wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 294/21 na okres 6 lat oraz wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 897/21 za czyn z art. 244 k.k. i art. 180a w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. na okres 4 lat. Z przyczyn opisanych już, a związanych z okolicznościami mającymi wpływ na wymiar kar łącznych, wymierzono skazanemu za ten zbieg łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 10 lat.

Kończąc rozważania na temat orzekania o łącznych zakazach prowadzenia pojazdów wskazać należy, że chociaż w wyniku modyfikacji zaskarżonego wyroku w jego pkt. 2 części dyspozytywnej do odrębnego wykonania pozostał łączny dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczony wyrokiem jednostkowym w sprawie sygn. akt II K 492/20, to jednak modyfikacja wyroku w analizowanym zakresie nie doprowadziła do pogorszenia sytuacji skazanego w kontekście kierunku wniesionych w sprawie środków odwoławczych. Rzecz w tym, że ten dożywotni łączny zakaz, jak również dożywotnie łączne zakazy orzeczone prawomocnie w niniejszej sprawie podlegają autonomicznemu wykonaniu i biegną równolegle - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2007r., I KZP 34/07, OSNKW 2008/1/2.

Sąd Rejonowy nie uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, z jakiego powodu nie połączył M. M. w ramach drugiego wyodrębnionego zbiegu realnego kar ograniczenia wolności orzeczonych wobec niego wyrokiem jednostkowym w sprawie sygn. akt II K 897/21. Również apelujący takiego postąpienia nie zakwestionowali. Sąd Okręgowy analizując tę decyzję procesową Sądu meriti wnioskuje, że umorzenie postępowania w zakresie połączenia tych sankcji wolnościowych było konsekwencją przyjęcia, że tę łączną karę ograniczenia wolności orzeczoną wskazanym wyrokiem jednostkowym skazany powinien mieć możliwość wykonania w pierwotnej formie, jako że takiej ewentualności, w związku z pobytem w warunkach izolacji, jeszcze nie miał. Tego rodzaju postąpienie będące konsekwencją akceptacji zapatrywania wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 czerwca 2019r., P 20/17, OTK-A 2019/29 implikowało jednak dwie zasadnicze uwagi. Sąd ten bezsprzecznie orzekał po raz pierwszy merytorycznie co do całego tak skonstruowanego zbiegu, jako że wydał merytoryczną decyzję negatywną o umorzeniu postępowania o wydanie wyroku łącznego co do kar jednostkowych ograniczenia wolności i zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczonych wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 897/21. Postępując w ten sposób naruszył jednak art. 87§1 k.k., bowiem powinien był albo te jednostkowe kary ograniczenia wolności połączyć z karami orzeczonymi za realnie zbiegające się przestępstwa, tj. za czyn z pkt. I części dyspozytywnej wyroku w sprawie sygn. akt II K 124/21 oraz wyrokiem w sprawie o sygn. akt II K 294/21, albo postępowanie o wydanie wyroku łącznego co do całego tego zbiegu umorzyć – wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 czerwca 2019r., ibidem; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2023r., II KK 439/23, LEX nr 3619841. Umorzenie w instancji odwoławczej postępowania o wydanie wyroku łącznego co do tego drugiego zbiegu skutkowałoby jednak odrębnym wykonaniem kar pozbawienia wolności tworzących przedmiotową strukturę tego zbiegu. Powodowałoby to zatem dla skazanego skutki oczywiście niekorzystne, jako że skutkowałoby izolowaniem go przez okres 1 roku i 8 miesięcy. Z tego powodu, stosownie do brzmienia art. 434§1 k.p.k., decyzję Sądu meriti w przedmiocie połączenia wymierzonych w ramach tego zbiegu realnego sankcji izolacyjnych i umorzenia postępowania w zakresie łączenia kar ograniczenia wolności, należało zaaprobować.

Implikacją wynikającą z nieumorzenia postępowania co do całego tego zbiegu stała się konieczność połączenia w jego ramach środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat orzeczonego wobec M. M. sprawie sygn. akt II K 897/21 za przestępstwo z art. 244 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art 64§1 k.k. Zagadnienie to już jednak omówiono.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku łącznego poprzez wymierzenie skazanemu:

a)  w pkt. 1 wyroku kary łącznej pozbawienia wolności w łagodniejszym wymiarze oscylującej do pełnej absorpcji;

b)  w pkt. 3 wyroku kary łącznej pozbawienia wolności w łagodniejszym wymiarze oscylującej do pełnej absorpcji.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Okoliczności, które zdecydowały o wymierzeniu skazanemu kar łącznych i łącznych środków karnych zostały już przywołane, stąd też nie ma potrzeby ponownego ich wysławiania.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wszystkie kwestie związane z okolicznościami, które uwzględniono z urzędu, już omówiono.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

J.w.

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w zakresie orzeczeń z pkt. 5 – 8 części dyspozytywnej.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Po reformacji zaskarżonego wyroku postępowanie o wydanie wyroku łącznego wobec orzeczeń, które nie zostały połączone, należało umorzyć, o czym zasadnie Sąd meriti orzekł w pkt. 5 części dyspozytywnej. Również zasadnie w pkt. 6 tej części zaskarżonego orzeczenia Sąd ten zaliczył na poczet wymierzonych kar łącznych pozbawienia wolności okresy podlegające zaliczeniu na ich poczet. Także rozstrzygnięcia o kosztach procesu z pkt. 7 – 8 części dyspozytywnej nie budzą wątpliwości.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Zmiany zaskarżonego wyroku już omówiono.

Zwięźle o powodach zmiany

Powody reformacji zaskarżonego orzeczenia zostały już omówione.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

---------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

---------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

----------------------------------------------------------------------------------

6. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III - IV

Sąd Odwoławczy działając na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na adw. T. K.kwotę 240zł, oraz dalsze 55,20zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony M. M. z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Opierając się zaś na art. 624§1 k.p.k. Sąd Okręgowy stwierdził, że M. M. z powodu długotrwałej izolacji penitencjarnej, jak i braku majątku podlegającego spieniężeniu, nie jest w stanie bez uszczerbku dla swojego utrzymania ponieść kosztów postępowania odwoławczego. Z tego powodu został z obowiązku ich uiszczenia zwolniony.

7. PODPIS

Tomasz Skowron Daniel Strzelecki Andrzej Tekieli

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

skazany

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rażąca niewspółmierność kar łącznych.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rażąca niewspółmierność kar łącznych.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana