Wyrok z 13 stycznia 2026, sygn. I C 1349/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 stycznia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie: Przewodniczący: sędzia Juliusz Ciejek

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Kosowska

po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. w Olsztynie

na rozprawie

sprawy z powództwa Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko M. S. i A. S.

o zapłatę

I.  powództwo oddala,

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 10.834 (dziesięć tysięcy osiemset trzydzieści cztery) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 1349/21

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 14.12.2021 r. przeciwko A. S. i M. S. powódka Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W., wniósł o:

1.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 199.999,99 zł tytułem zwrotu kapitału oddanego pozwanemu do dyspozycji na mocy umowy kredytu hipotecznego nr (...) (...) z dnia 28.07.2006 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty,

2.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 141.586,94 zł tytułem należnego powódce wynagrodzenia związanego z korzyścią majątkową uzyskaną przez pozwanego w związku z korzystaniem z kapitału udostępnionego przez bank na podstawie umowy kredytu hipotecznego nr (...) (...) z dnia 28.07.2006 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty,

3.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego powiększonego o kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wg norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Ponadto, powódka wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy prowadzonej przed Sądem Okręgowym w W. pod sygn. akt(...), która toczy się w przedmiocie uznania za bezskuteczną umowy kredytu hipotecznego nr (...) (...) z dnia 28.07.2006 r.

W uzasadnieniu powódka wskazała, że strony zawarły umowę kredytu hipotecznego o nr (...) (...). Kredyt został udostępniony pozwanym w kwocie 199.999,99 zł. Kredytobiorcy zakwestionowali mechanizm indeksacji oparty na kursie (...) i wystąpili z powództwem przeciwko bankowi o uznanie za bezskuteczną umowę kredytu hipotecznego. Roszczenie powódki ma charakter roszczenia restytucyjnego, związanego z koniecznością zwrotu przez strony wzajemnych świadczeń. Obowiązek zwrotu przez kredytobiorców kwoty udostępnionego kapitału znajduje uzasadnienie w przepisach art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c.

(pozew k. 4-14v)

Pozwani w odpowiedzi na pozew wnieśli o:

1.  odrzucenie pozwu o zapłatę w części żądania zapłaty kwoty 199.999,99 zł tytułem zwrotu kapitału oddanego pozwanym do dyspozycji na mocy umowy kredytu hipotecznego nr (...) (...) z dnia 28.07.2006 r. z dnia 28.07.2006 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty,

2.  oddalenie powództwa w pozostałej części tj. w zakresie żądania zapłaty kwoty 141.586,94 zł tytułem należnego powódce wynagrodzenia związanego z korzyścią majątkową uzyskaną przez pozwanego w związku z korzystaniem z kapitału udostępnionego przez bank na podstawie umowy kredytu hipotecznego nr (...) (...) z dnia 28.07.2006 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty,

na wypadek niepodzielenia przez Sąd stanowiska pozwanych, że pozew o zapłatę w niniejszej sprawie winien ulec odrzuceniu w zakresie żądania z pkt 1 wnieśli o:

3.  oddalenie powództwa w całości.

Nadto, wnieśli o zasądzenie od powódki na ich rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych wraz z kwotą 34 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Pozwani wnieśli o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania.

W uzasadnieniu wskazali, że powódka nie wykazała iż po stronie pozwanej powstał ewentualny obowiązek zwrotu świadczenia nienależnego z tego tytułu.

Pozwani kwestionują, że osiągnęli przysporzenie będące skutkiem korzystania z kwoty udostępnionego kapitału. Podkreślili, że nie uzyskali w związku z zawarciem umowy kredytu, kosztem banku jakiegokolwiek wzbogacenia z tytułu tzw. wynagrodzenia za korzystanie z kapitału.

Podnieśli zarzut przedawnienia roszczeń dochodzonych przez powódkę.

(odpowiedź na pozew – k. 67-93)

Powódka pismem z dnia 17.08.2023 r. dokonała modyfikacji żądania pozwu w ten sposób, że cofnęła pozew w zakresie pkt 2 bez zrzeczenia się roszczenia tj. o zasadzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 141.586,94 zł tytułem należnego powódce wynagrodzenia związanego z korzyścią majątkową uzyskaną przez pozwanego w związku z korzystaniem z kapitału udostępnionego przez bank na podstawie umowy kredytu hipotecznego nr(...) (...).

W to miejsce na podstawie art. 358 ¹ § 3 k.c. wniosła obok roszczenia określonego w pkt 1 pozwu o zmianę wysokości świadczenia nienależnego, którego zwrot przysługuje powódce od pozwanego w związku z oddaniem do dyspozycji kapitału na mocy umowy kredytu, poprzez dokonanie sądowej waloryzacji należnej powodowi kwoty w ten sposób, że oprócz roszczenia o zwrot kapitału powodowi przysługuje dodatkowe świadczenie w kwocie 160.593,67 zł wynikające z istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza.

Po modyfikacji wniosła o:

1.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 199.999,99 zł tytułem zwrotu kapitału oddanego pozwanemu do dyspozycji na mocy umowy kredytu hipotecznego nr (...) (...) z dnia 28.07.2006 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty,

2.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 160.593,76 zł stanowiącej dodatkową kwotę, o którą należy zwaloryzować roszczenie o zwrot kapitału oddanego pozwanemu do dyspozycji na mocy umowy kredytu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14.12.2021 r. do dnia zapłaty,

3.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego powiększonego o kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wg norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

(pismo powódki – k. 110-116)

Postanowieniem z dnia 12.09.2023 r. Sąd na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. zawiesił postępowanie w sprawie.

(postanowienie – k. 131)

Powódka pismem z dnia 23.02.2024 r. cofnęła pozew w zakresie roszczenia wskazanego w piśmie procesowym z dnia 17.11.2023 r. tj. o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 160.593,76 zł tytułem waloryzacji – w całości, wraz ze zrzeczeniem się roszczenia.

(pismo powódki – k. 159)

Postanowieniem z dnia 04.03.2024 r. na podstawie art. 355 w zw. z art. 203 § 1 k.p.c. Sąd umorzył postępowanie w sprawie w części obejmującej żądanie zapłaty kwoty 141.586,94 zł, zmiany wysokości świadczenia i zapłaty kwoty 160.593,76 zł, wobec skutecznego cofnięcia pozwu w tym zakresie.

(postanowienie – k. 161)

Pozwani, w związku z cofnięciem powództwo w części przez powódkę, wnieśli o zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

(pismo pozwanych – k. 164, k. 206)

Postanowieniem z dnia 17.09.2025 r. Sąd podjął postępowanie w sprawie.

(postanowienie – k. 198)

Pełnomocnik pozwanych cofnął zarzut skutkujący odrzuceniem pozwu.

(protokół rozprawy – k. 215v)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 28.07.2006 r. strony zawarły umowę kredytu hipotecznego nr (...) (...). Kredyt przeznaczony był na zakup domu w budowie od dewelopera (§ 2 ust. 3 umowy). Zgodnie z § 2 ust. 1 umowy Bank udzielił kredytobiorcom kredytu w kwocie 200.000 zł. W § 2 ust. 2 wskazano, że kredyt jest indeksowany kursem (...), po przeliczeniu wypłaconej kwoty zgodnie z kursem kupna (...) według Tabeli Kursów Walut Obcych obowiązujących w Banku w dniu uruchomienia kredytu lub transzy. Po uruchomieniu kredytu lub pierwszej transzy kredytu wypłacanego w transzach Bank miał wysłać do kredytobiorcy pismo, informujące o wysokości pierwszej raty kredytu, kwocie kredytu w (...) oraz jego równowartości w PLN zgodnie z kursem kupna (...) według Tabeli Kursów Walut Obcych obowiązującej w Banku w dniu uruchomienia kredytu/transzy, przy zaznaczeniu, iż zmiany kursów walut w trakcie okresu kredytowania mają wpływ na wysokość kwoty zaciągniętego kredytu oraz raty kapitałowo-odsetkowej.

Spłata kredytu miała być dokonywana w 360 ratach miesięcznych, w tym liczba miesięcy karencji 2 (§ 2 ust. 6 umowy).

Oprocentowanie kredytu było zmienne i wynosiło 2.7700 % w stosunku rocznym, co stanowiło sumę stopy referencyjnej LIBOR 3M ( (...)) obowiązującej w dniu sporządzenia umowy oraz marży w wysokości 1.25 p.p., stałej w całym okresie kredytowania (§ 6 ust. 1 i 3 umowy).

Stosownie do § 7 ust. 1 umowy kredytu kredytobiorcy zobowiązali się do spłaty kwoty kredytu w (...), ustalonej zgodnie z § 2 w złotych polskich z zastosowaniem kursu sprzedaży (...) obowiązującego w dniu płatności raty kredytu, zgodnie z Tabelą Kursów Walut Obcych Banku.

Strony zawarły w dniu 16.01.2024 r. aneks nr (...) do umowy kredytu na podstawie, którego kredytobiorcy rozpoczęli spłatę rat bezpośrednio w walucie kredytu.

(dowód: wniosek o kredyt – k. 22-24, umowa kredytu – k. 25-27, aneks nr (...) – k. 28, aneks nr (...) – k. 29-30)

Kredyt został wypłacony kredytobiorcom w transzach w łącznej kwocie 199.999,99 zł.

(dowód: dyspozycja wypłaty środków z kredytu/pożyczki – k. 31-32, zestawienie transakcji – k. 33-40 zaświadczenie – k. 41)

W okresie od 02.09.2006 r. do dnia 03.02.2014 r. na rzecz powódki pozwani dokonali spłaty z tytułu rat kredytu w łącznej kwocie 82.052,99 zł. Natomiast w walucie obcej dokonali spłat od 02.09.2006 r. do 03.02.2022 r. w kwocie 25.709,46 CHF, zaś od 03.03.2022 r. do 03.02.2025 r. kwotę 8.359,60 CHF.

(dowód: opinia biegłego sądowego w sprawie (...) – k. 95-100, zaświadczenia – k. 101-103, uzasadnienie wyroku SO w W. z dnia 11.05.2022 r. w sprawie (...)– k. 135-155v, protokół rozprawy – k. 215)

Powódka pismem z dnia 29.11.2021 r. wezwała pozwanych do zapłaty kwoty:

- 199.999,99 zł odpowiadającej wysokości udostępnionego przez Bank w PLN kapitału na podstawie umowy,

- 141.586,94 zł stanowiącej równowartość korzyści majątkowej uzyskanej w związku z korzystaniem z kapitału udostępnionego przez Bank na podstawie umowy za okres od rzeczywistego uruchomienia poszczególnych transz do 14.11.2021 r.

Powódka wyznaczyła termin 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania wezwania na spełnienie świadczenia.

(dowód: pisma powódki z dnia 29.11.2021 r. wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 41-45v)

Pozwani wnieśli przeciwko powódce pozew o zapłatę i ustalenie, ewentualnie o ustalenie i zapłatę dotyczący umowy kredytu hipotecznego nr (...) (...).

Wyrokiem z dnia 11.05.2022 r. Sąd Okręgowy w W., XXV Wydział Cywilny w sprawie (sygn. akt(...)) ustalił, że umowa o kredyt hipoteczny nr (...) (...) sporządzona w dniu 27.06.2006 r. jest nieważna (pkt I wyroku) oraz zasądził z tego tytułu na rzecz kredytobiorców kwotę 82.053,08 zł i 25.186,08 CHF (pkt II wyroku).

Powyższy wyrok został zaskarżony przez bank.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 13.02.2025 r. w sprawie o sygn. akt (...) zmienił wyrok częściowo tj. jedynie w zakresie zwrotu kosztów postępowania. W pozostałym zakresie wyrok został utrzymany w mocy.

(dowód: wyrok SO w W. z dnia 11.05.2022 r. w sprawie (...) wraz z uzasadnieniem – k. 135-155v, wyrok SA w W. z dnia 13.02.2025 r. w sprawie (...) wraz z uzasadnieniem – k. 181-197v, okoliczność bezsporna)

Powódka w dniu 07.03.2025 r. wypłaciła na rzecz pozwanych kwoty zasądzone wyrokiem Sądu Okręgowego wW., XXV Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt (...) tj. 82.053,08 zł i 25.186,08 CHF.

(dowód: oświadczenie pełnomocników stron na rozprawie w dniu 13.01.2026 r. – k. 215)

Sąd zważył, co następuje:

Roszczenie powódki o zapłatę z tytułu udostępnionego kapitału nie zostało udowodnione. W świetle ostatniego orzecznictwa (...) przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca nie ma prawa żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, gdy konsument go spłacił nominalnie. Z uwagi na fakt, że umowa kredytu łącząca strony jest nieważna, strony powinny zwrócić sobie jedynie uzyskaną bezprawnie korzyść. Powódka nie wykazała, aby pozwani uzyskali korzyści, która podlegałaby zwrotowi na rzecz powódki.

Sąd dokonał ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o załączone do akt i niekwestionowane przez strony dokumenty nie stwierdzając podstaw do podważenia ich wiarygodności.

Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego zakończenia sprawy z powództwa strony pozwanej. Postępowanie w sprawie z powództwa kredytobiorców zostało prawomocnie zakończone wobec tego wniosek powódki stał się bezprzedmiotowy.

Sąd oddalił wniosek o odroczenie rozprawy z uwagi na to, że prowadziłby wyłącznie do przewlekłości postępowania. Powódka jako inicjator postępowania i podmiot dochodzący roszczenia powinien wykazać wysokość dochodzonego roszczenia w pozwie, a w przypadku zmiany okoliczności w późniejszym terminie. Jednak termin ten nie jest dowolny lecz szczegółowo uregulowany w przepisach postępowania cywilnego. Zgodnie z przepisem art. 458 ^{( 15 )}§ 4 k.p.c. Twierdzenia i dowody powołane z naruszeniem § 1 i 3 podlegają pominięciu, chyba że strona będąca przedsiębiorcą uprawdopodobni, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. W takim przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być powołane w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym ich powołanie stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania. Wobec tego, że w dniu 07.03.2025 r. doszło do realizacji przez powódkę wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie z powództwa kredytobiorców, to od tego dnia zaczął biec termin dwutygodniowy na zgłoszenie nowych dowodów i twierdzeń, ewentualnie od wyroku (...) z dnia 19.06.2025 r. w sprawie (...). Powódka natomiast dopiero na rozprawie w dniu 13.01.2026 r. wniosła o odroczenie rozprawy celem wyliczenia dochodzonego roszczenia. Zaznaczyć należy, że pełnomocnik powódki na rozprawie w dniu 13.01.2026 r. nie miał wiedzy o tym czy wyrok Sądu Okręgowego w W. został zrealizowany (ustalono dopiero po kontakcie telefonicznym z pełnomocnikiem głównym. Wobec tego nie było możliwości wyjaśnienia czy i jeśli tak, to w jakiej wysokości roszczenie przysługuje powódce. Jak wskazano wyżej, to powódka jako przedsiębiorca w sporze z konsumentem jest zobowiązany do powołania w terminie dwóch tygodni nowych twierdzeń i dowodów gdy wynikła potrzeba ich powołania, a tego nie uczyniła. Z tego względem to powódkę obciążają negatywne konsekwencje procesowe wobec czego Sąd nie uwzględnił wniosku o odroczenie rozprawy.

Powódka żądanie pozwu opierał na tym, że w wyniku postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Okręgowym w W., a następnie Sądem Apelacyjnym w W. ustalono, że umowa kredytu łącząca strony jest nieważna. Sąd orzekający w niniejszej sprawie na podstawie art. 365 i 366 k.p.c. jest związany prawomocnym wyrokiem wydanym przez Sąd Okręgowy w W. i Sąd Apelacyjny w W. w zakresie ustalenia, że umowa kredytu jest nieważna.

Bezsporne w niniejszej sprawie okazało się ostatecznie to, że umowa o kredyt z dnia 28.10.2008 r. jest nieważna. Powyższa okoliczność została prawomocnie przesądzona przez sąd powszechny. Wobec czego rozliczenie stron następuje w oparciu o przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu - regulujące zwrot uzyskanej korzyści, co prowadzi do konieczności zbilansowania wzajemnych świadczeń.

Dotychczas w sprawach rozpoznanych w tym składzie Sądu do rozliczeń między stronami miała zastosowanie uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7.05.2021 r. w sprawie (...), w której stwierdzono, że w przypadku następczej nieważności umowy kredytowej po obu jej stronach powstają odrębne roszczenia o zwrot świadczeń nienależnie spełnionych. Ostatecznie zatem świadczenia te podlegają zwrotowi niezależnie od siebie, bez konieczności badania z urzędu, czy ich wzajemna wysokość prowadzi do powstania stanu wzbogacenia, który byłby miarą zwrotu różnicy między tymi świadczeniami. Jednak w dniu 19.06.2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie (...) zgodnie, z którym „Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że: stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty.”

Wyłącznie (...) ma uprawnienie do wykładni przepisów prawa europejskiego w tym dyrektywy konsumenckiej. Jego wykładnia jest wiążąca dla sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Z tej przyczyny, w ocenie Sądu, zasadny będzie zwrot kredytobiorcom jedynie kwoty uzyskanej przez bank ponad wypłacony kapitał, a więc realnie uzyskaną korzyść. Należy mieć na względzie treść przepisu art. 405 k.c. który stanowi, że kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Wprost w tym przepisie wskazano, że ustawodawca usankcjonował zwrot korzyści, a więc to co druga strona uzyskała ponad to co zobowiązana była świadczyć. Podkreślić należy, że w tym przepisie nie zostało użyte sformułowanie „zwrot świadczenia” czy też „zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy” tak jak ma to miejsce w przypadku odstąpienia od umowy w przepisach art. 494 k.c. czy 496 k.c. Jeżeli zamiarem ustawodawcy byłoby również w przypadku zastosowaniu art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. zwrot wszystkich należności wówczas w przepisie wskazano by na zwrot świadczenia, a nie zwrot korzyści. W przypadku bezpodstawnego wzbogacenia należy mieć na uwadze, że strona powołująca się na te przepisy może żądać wyłącznie korzyści, a więc tego co druga strona uzyskała ponad to co jej przysługiwało.

Wobec tego, kredytobiorcy mogą żądać od banku wyłącznie kwot uiszczonych ponad udostępniony kapitał. Zaś bank kwoty udostępnionego kapitału ale wyłącznie w takiej części w jakiej nie została ona dotychczas zaspokojona przez kredytobiorców, w toku realizacji nieważnej umowy.

Należy tu podnieść, że w kodeksie cywilnym nie skodyfikowano tzw. „teorii dwóch kondykcji”. Za to, to teoria salda znajduje właśnie swój bezpośredni wyraz normatywny w treści art. 405 k.c. Efektem bezpośrednim sformułowania teorii dwóch kondykcji był dwukrotny wzrost tzw. spraw „frankowych”. W trosce o źle pojęty interes konsumentów wepchnięto ich w kolejne procesy i sparaliżowano większość przeciążonych i tak sądów, pozbawiając konsumentów możliwości dochodzenia swoich racji w realnym terminie.

Dla osób wychowanych na elementarnych regułach prawa rzymskiego oczywistą jest zasada, zgodnie z którą, jeżeli wzięło się cudzą rzecz bez podstawy to należy ją zwrócić. To nakaz elementarnej uczciwości, którego dotąd nikomu nie trzeba było tłumaczyć, tak samo jak obowiązku przeproszenia jeśli się kogoś obraziło, czy obowiązku zadośćuczynienia jeśli się kogoś skrzywdziło. Podważanie tych zasad przez uczestników obrotu, a co gorsza czasem wręcz przez instytucje, które mają stać na straży porządku prawnego, więcej niestety mówi o kondycji tychże, niż cała rzesza nieżyczliwych im krytyków.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, powódka mogła dochodzić w sprawie wyłącznie kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy sumą kwoty udostępnionego kapitału, a kwotą którą otrzymała od pozwanych w ramach wykonywania nieważnej umowy. Powódka udostępniła pozwanym kapitał w kwocie 199.999,99 zł. Powódka w dniu 07.03.2025 r. wypłaciła na rzecz pozwanych kwoty zasądzone wyrokiem Sądu Okręgowego w W. XXV Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt (...) tj. 82.053,08 zł i 25.186,08 CHF.

Jednak na rozprawie w dniu 13.01.2026 r. pozostawał spór między stronami co do kwoty jaka jest w posiadaniu powódki. Pozwani twierdzili, że powódka posiada ich środki w walucie obcej, jednak nawet na podstawie ich oświadczeń niemożliwe było ocenienie jak kwota faktycznie pozostaje w dyspozycji powódki. Należy jednak podkreślić, że to na powódce spoczywa ciężar dowodu. Powódka powinna po realizacji wyroku Sądu Okręgowego w W., XXV Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt (...) zaktualizować swoje stanowisko w niniejszej sprawie, przede wszystkim przez wskazania jakie środki kredytobiorców pozostają aktualnie w jej posiadaniu. Skoro powódka nie zrealizowała swojego obowiązku, w tym jako przedsiębiorca na podstawie art. 458 ^{( 15 )}§ 4 k.p.c. to ponosi tego konsekwencje. Z tego względu w ocenie Sądu powódka nie wykazała, czy i w jakiej wysokości przysługuje jej jakakolwiek kwota. Sąd pominął również wniosek powódki o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego jako nieprzydatny do rozstrzygnięcia. Powódka nie złożyła dokumentów źródłowych pozwalających na ustalenie wysokości jej roszczenia, wobec tego biegły również nie mógłby dokonać oceny wysokości roszczenia.

Jednocześnie podkreślić należy, że z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19.06.2025 r. w sprawie (...) Bank nie może domagać się od kredytobiorców środków jeżeli znajdują się one w jego posiadaniu.

Podkreślić należy, że roszczenie zwrotne banku nie podległo przedawnieniu, gdyż w świetle art. 405 k.c. roszczenie to nie powstało wobec pozostawania środków w dyspozycji banku. Wyraźnie zaznaczył Trybunał Sprawiedliwości, wypowiadając się przeciwko prawu do dochodzenia zapłaty środków wpłaconych przez konsumenta bankowi dopóki są one w jego dyspozycji.

Nawet gdyby przyjąć przedawnialność takiego roszczenia, to podniesienie takiego zarzutu w przedmiotowej sytuacji trzeba byłoby uznać za nadużycie prawa w świetle zasad współżycia społecznego. Przyznanie konsumentowi nieograniczonego w czasie prawa do żądania zwrotu swoich świadczeń i pozbawienie banku tego prawa byłoby wyrazem rażącej niesymetryczności, a co więcej krótkowzroczności. Nie ponawiając tu już argumentów o elementarnych zasadach uczciwości, wskazać należy, że byłoby to po prostu przeciwskuteczne z punktu widzenia interesów wszystkich konsumentów. Wbrew poglądom osób bezrefleksyjnych, banki w istocie nie mają już „własnych” pieniędzy. Wszystko czego zostaną pozbawione powyżej racjonalnych założeń swojego bilansu i tak „odbiją” sobie na rażącym zaniżaniu oprocentowania lokat, rachunków oszczędnościowych, zawyżonym oprocentowaniu debetów i udzielanych kredytów, czy opłatach za czynności bankowe.

Z uwagi na powyższe, wobec braku spełnienia przesłanek z art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c., Sąd oddalił powództwo o zapłatę kwoty 199.999,99 zł tytułem zwrotu kapitału udostępnionego pozwanym z uwagi na jego nieudowodnienie, o czym orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. poprzez obciążanie powódki obowiązkiem ich zwrotu na rzecz pozwanych w całości. Powódka przegrała proces w całości.

Koszty procesu po stronie pozwanej obejmowały wynagrodzenie pełnomocnika (radca prawny) w stawce wynikającej z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (10.800 zł) oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictwa (34 zł).

O odsetkach od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Z tego względu Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanych kwotę 10.834 zł, o czym orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.