Postanowienie SN z 11 kwietnia 2013, sygn. V KK 71/13
Data orzeczenia
11 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
w sprawie K. H.
skazanego z art.291§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 531§1 k.p.k.
w dniu 11 kwietnia 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej
od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 sierpnia 2012r., zmieniającego wyrok
Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 października 2011r.,
na podstawie art. 531§1 k.p.k. w zw. z art. 530§2 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
1. kasację pozostawić bez rozpoznania,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazaną.
UZASADNIENIE
K. H. stanęła pod zarzutem tego, że:
- w dniu 20 lipca 2008r. w W. poprzez uderzanie M. R. – N. pięścią, w której
trzymała pęk kluczy, po głowie, tułowiu, spowodowała u niej stłuczenie odcinka
szyjnego kręgosłupa oraz barków z utrzymującym się ograniczeniem ruchomości,
podbiegnięcie krwawe i otarcie skóry twarzy oraz obu kończyn górnych, zaburzenia
czucia prawej ręki, czym naruszyła czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni
tj. popełnienia czynu z art. 157§1 k.k.
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 4 października 2011r. uznał oskarżoną
za winną popełnienia zarzuconego jej czynu i skazał za to na karę 5 miesięcy
pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 47§1 k.k. orzekł od oskarżonej na
2
rzecz Fundacji „Na ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową” nawiązkę w
wysokości 500 zł.
Wyrok zaskarżony został zarówno apelacją obrońcy, w której podniesiono
zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i naruszenia prawa procesowego – art. 7
k.p.k. i 5§2 k.p.k., jak i apelacją oskarżonej, w której wskazano zarzuty obrazy
prawa procesowego – art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., oraz art. 5§2 k.p.k., a także art. 410
k.p.k. i art. 424§1 k.p.k.
W obu apelacjach wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie
oskarżonej lub uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania.
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012r. zmienił zaskarżony
wyrok w ten sposób, że orzeczoną wobec K. H. karę pozbawienia wolności zawiesił
warunkowo na okres próby wynoszący 3 lata. W pozostałej części zaskarżony
wyrok utrzymał w mocy.
Kasację od tego wyroku wywiódł obrońca skazanej i podniósł w niej zarzuty:
1) uchybienia z art. 439§1 pkt 5 i 7 k.p.k.
2) rażącego naruszenia przepisów postępowania – art. 4, 6, 433§2 i 457§3 k.p.k.
Podnosząc powyższe obrona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z mocy ustawy,
tak jak wymaga tego art. 429§1 k.p.k.
Podniesienie przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa stanowiących
bezwzględne przesłanki odwoławcze z art. 439 k.p.k. ma w niniejszej sprawie
charakter czysto pozorny i służy jedynie ominięciu przepisów ograniczających
możność wnoszenia nadzwyczajnego środka odwoławczego jakim jest kasacja –
art. 523§2 k.p.k. Pozostałe zaś zarzuty wymienione w pkt drugim są wprost
niedopuszczalne wobec treści art. 523§2 k.p.k. w zw. z art. 523§4 pkt 1 k.p.k. Jak
wynika bowiem z dyspozycji wskazanych przepisów, kasacja, w sytuacji, gdy
oskarżonego skazano na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem
jej wykonania może być wniesiona przez strony tylko z powodu uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k.
Skarżący stawiając zarzut orzeczenia środka karnego nieznanego ustawie
całkowicie ignoruje treść art. 39 k.k., w którym ustawodawca enumeratywnie
3
wymienia środki karne. Jak wskazuje się w tym przepisie (w pkt 6) środkiem
karnym jest między innymi „nawiązka”. Jak zaś wynika z treści pkt II wyroku Sądu
Rejonowego wydanego w niniejszej sprawie, wobec oskarżonej orzeczono właśnie
nawiązkę w kwocie 500 zł. Zupełnie odrębną kwestię stanowi prawidłowość
wskazania podmiotu, na rzecz którego nawiązka ta może być zasądzona.
Nowelizacja kodeksu dokonana ustawą z dnia z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy - Prawo
ochrony środowiska (Dz. U. Nr 40, poz. 227) sprecyzowała, iż nawiązka może
zostać zasądzona tylko na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy
Postpenitencjarnej. Taki stan prawny obowiązywał zatem w chwili orzekania przez
Sąd Okręgowy (wyrok z dnia 23 sierpnia 2012r.). Jednakże błąd w zakresie
wskazania beneficjenta nawiązki, choć niewątpliwie jest uchybieniem procesowym,
nie ma charakteru bezwzględnej przesłanki odwoławczej, gdyż w sposób oczywisty
nie powoduje, że nawiązka staje się środkiem karnym nieznanym ustawie.
Podniesienie tego zarzutu przez skarżącego miało zatem charakter czysto
pozorny zmierzający do wywołania nieuprawnionej kontroli kasacyjnej.
Tak samo ocenić należy również zarzut zaistnienia w wyroku Sądu
Rejonowego „sprzeczności w treści orzeczenia uniemożliwiającego jego
wykonanie”. Nie ulega żadnej wątpliwości, że brak wskazania w treści wyroku
dokładnego adresu fundacji, na rzecz której orzeczono nawiązkę, nie ma
charakteru uchybienia wskazanego w art. 439§1 pkt 7 k.p.k. Przede wszystkim
ustalenie adresu i numeru konta bankowego Fundacji „Na ratunek Dzieciom z
Chorobą Nowotworową” nie nastręcza jakichkolwiek trudności. Co zaś istotniejsze,
uchybienie takie nie ma charakteru „sprzeczności w treści orzeczenia” czego
wymaga przywołany przez obronę przepis. Ten fragment orzeczenia nie stoi
bowiem w sprzeczności z zapisem z żadnej innej części wyroku Sądu Rejonowego
lub Okręgowego. Tak więc i w tym wypadku, w sposób więcej niż oczywisty, nie
może być mowy o naruszeniu art. 439 k.p.k.
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
4