Postanowienie SN z 11 kwietnia 2013, sygn. III KK 441/12
Data orzeczenia
11 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Krzysztof Cesarz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Cesarz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 kwietnia 2013 r.,
sprawy K. M. C.
skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w B.
z dnia 27 lipca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B.
z dnia 19 marca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. G.,
Kancelaria Adwokacka, kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa
zł osiemdziesiąt groszy) zł za sporządzenie i wniesienie kasacji
(w tym 23 % podatku VAT),
3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 19 marca 2012 r., uznał K. M. C. za
winnego tego, że w dniu 9 października 2008 r. w Ł. i W. działając wspólnie i w
porozumieniu z inną ustaloną osobą, wbrew przepisom ustawy w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających
w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) w łącznej ilości 999,28 g o
wartości 29.978,40 zł w ten sposób, że kupił w W. od nieustalonych osób te środki
odurzające i przewiózł je do Ł., celem dalszej odsprzedaży innym nieustalonym
osobom, lecz przed ich przekazaniem został zatrzymany w Ł. przez Policję, przy
2
czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary
pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, to jest czynu
wypełniającego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na podstawie wskazanych
przepisów a także art. art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 lat i 2 miesięcy
pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny po 50 zł za stawkę, zaś
na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł przepadek korzyści majątkowej w kwocie
29.978,40 zł oraz podjął rozstrzygnięcia akcesoryjne.
Wyrokiem z dnia 27 lipca 2012 r., Sąd Okręgowy w B., po rozpoznaniu
apelacji oskarżonego, zmienił zaskarżony wyrok tylko w ten sposób, że uchylił
orzeczenie wydane na podstawie art. 45 § 1 k.k. (bowiem marihuana została
odebrana, a zatem oskarżony nie osiągnął korzyści majątkowej z przestępstwa),
zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od tego wyroku złożył obrońca skazanego, który zarzucił:
„ I. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść
wyroku, a mianowicie:
1. art. 336 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i
7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. wynikające z zaniechania dopuszczenia dowodu z
opinii biegłego z zakresu fonetyki głosowej na potwierdzenie autentyczności głosu
skazanego, co skutkowało wyrokowaniem w oparciu o niepełny materiał dowodowy
i przyjęciem przez Sąd Rejonowy a następnie przez Sąd Okręgowy, założenia, że
wszystkie rozmowy, których treść została ustalona na podstawie protokołów z
transkrypcją z przeprowadzonej w sprawie kontroli operacyjnej, prowadzone z
numeru telefonu skazanego były prowadzone przez niego osobiście, pomimo
zastrzeżeń zgłaszanych przez skazanego w toku postępowania, jakoby do
przeprowadzania części z nich udostępniał swój aparat telefoniczny, a zatem i
numer telefonu R. J.,
2. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., 5 § 2
k.p.k. i 7 k.p.k. wobec braku w uzasadnieniu Sądu Okręgowego szczegółowego
odniesienia się do zarzutów apelacyjnych w zakresie:
- błędnej oceny zeznań M. K., która odbywając staż w Komendzie Miejskiej
Policji w Ł. miałaby posiadać wiedzę na temat narkotykowej działalności K. M.
C., a tymczasem zgromadzony materiał dowodowy potwierdza jedynie, że M.
3
K. przekazywała informacje o tym, że skazany i R. J. pozostają w kręgu
zainteresowania organów ścigania oraz o przeprowadzanej względem nich
kontroli operacyjnej, a co więcej, protokoły z transkrypcją rozmów
potwierdzają tylko fakt kontaktu, przy użyciu wiadomości sms, M. K. z R. J. (k.
188), co w kontekście informacji przekazanej przez skazanego, jakoby jej w
ogóle nie znał i nie wiedział kim ona jest, uzasadnia potrzebę
przeprowadzenia konfrontacji świadka ze skazanym celem wyjaśnienia
ewentualnej łączącej ich relacji, tym bardziej, że M. K. nie została
przesłuchana w charakterze świadka na żadnym etapie postępowania,
- przyznania waloru prawdy pierwotnym zeznaniom świadka P. K., który na
etapie postępowania przygotowawczego wskazał K. M. C. jako osobę
dostarczającą mu narkotyki, później natomiast, przesłuchiwany przed Sądem
wycofał się z ów zeznań, wyjaśniając, że złożone uprzednio depozycje nie
były zgodne z prawdą a miały jedynie na celu uzyskanie korzyści w toczącym
się wobec niego postępowaniu karnym,
- okoliczności, że w czasie, w którym P. K., zgodnie z jego zeznaniami
złożonymi na etapie postępowania przygotowawczego, miałby się spotykać w
K. z K. M. C. w związku z prowadzoną przez obydwu mężczyzn działalnością
związaną z obrotem narkotykami, tj. sierpień 2008 r., skazany przebywał na
wakacjach w ., co uniemożliwia ich osobistą styczność w ww. okresie,
co skutkowało poczynieniem ustaleń faktycznych mających istotny wpływ na treść
wyroku, wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, z naruszeniem
zasady in dubio pro reo, zwłaszcza wobec jednoznacznej wymowy zeznań R. J.
II. rażące naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść wyroku, a
mianowicie:
3. art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem współuczestnictwa
K. M. C. i R. J. w popełnieniu przestępstwa obrotu narkotykami, podczas gdy
zachowanie skazanego wyczerpuje dyspozycję art. 18 § 3 k.k. i powinno być
zakwalifikowane jako zjawiskowa niesprawcza forma popełnienia przestępstwa w
postaci pomocnictwa, z uwagi na działanie w zakresie dostarczania informacji,
udostępniania kontaktów i tworzenia warunków do dokonania przestępstwa, nie zaś
wypełnienia wszystkich jego znamion, co potwierdzają zeznania R. J., składane
4
kilkakrotnie w toku postępowania, depozycje samego skazanego, jak również G.
H”.
W konkluzji skarżący się wniósł o uchylenie obu wyroków i przekazanie
sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wnosił o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna.
Warunkiem uwzględnienie takiego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jest
wykazanie, że sąd odwoławczy dopuścił się rażącego naruszenia prawa oraz
mogło ono mieć istotny wpływ na treść wyroku. Kasacja obrońcy nie sprostała tym
wymogom. Już konfrontacja zarzutów z opisem przypisanego czynu, dokonanym
jednego dnia, prowadzi do wniosku, że nie uwzględniają one realiów tej sprawy, a
Sąd Okręgowy nie dopuścił się zarzucanych uchybień.
Gdy chodzi o zarzut z pkt. 1 kasacji, Sąd ten na s. 7 uzasadnienia wyroku
podał, dlaczego bezcelowym byłoby przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z
zakresu „fonetyki głosowej”. Kasacja nie podjęła nawet próby wykazania, jak wpływ
na treść wyroku miało jednak zaniechanie tego dowodu. W zarzucie z pkt. 2
przyznano, że Sąd odwoławczy odniósł się do zarzutów apelacyjnych, tyle że
niedostatecznie szczegółowo. Jest to subiektywna ocena skarżącego, nie mająca
pokrycia w faktach, o czym świadczy treść motywów wyroku tego Sądu (zob. w
szczególności s. 10 i 11 uzasadnienia). Natomiast w zarzucie z pkt 3 obrona
argumentując w oderwaniu od niekwestionowanych ustaleń faktycznych, bowiem
tylko w takiej sytuacji mogła stawiać zarzut obrazy prawa materialnego, próbuje
wykazać, iż zachowanie oskarżonego przybrało jedynie postać pomocnictwa.
Treść przypisanego czynu i odpowiadające temu opisowi ustalenia zawarte
w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji (s. 12), oraz korespondująca z nimi ocena
Sądu odwoławczego (s. 9), niewątpliwie świadczą o dopuszczeniu się przez
skazanego uczestnictwa w obrocie marihuaną w dniu 9 października 2008 r. w Ł. i
W., a nie tylko – pomocy do tego przestępstwa. Fakty, które przyznał sam skazany,
i które znalazły odzwierciedlenie a przypisanym mu czynie, mają jednoznaczną
konotację karnoprawną. Mówiąc innymi słowy, Sądy dokonały właściwej
subsumpcji prawnej zachowania K.M. C.
Z przytoczonych względów uznano kasację za oczywiście bezzasadną.
5