sygn. III KK 70/13 11 kwietnia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 11 kwietnia 2013, sygn. III KK 70/13

Data orzeczenia 11 kwietnia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Eugeniusz Wildowicz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 70/13
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 kwietnia 2013 r.,
sprawy J. D. G.
skazanego z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 27 listopada 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M.
z dnia 23 sierpnia 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w S. po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego,
wyrokiem z dnia 27 listopada 2012 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w
M. z dnia 23 sierpnia 2012 r., skazujący J. D. G. za przestępstwo z art. 244 k.k. w
zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. Zaskarżył go w całości i
zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie „art. 452 §
1 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd II
instancji przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka K. F. na okoliczność
2
odwożenia przez świadka oskarżonego z miejsca pracy do domu w dacie zdarzenia
objętego zarzutem aktu oskarżenia wobec bezpodstawnego uznania, iż dowód ten
z uwagi na tezę dowodową nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy – co w
konsekwencji doprowadziło do uznania wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne
oraz ograniczyło jego prawo do obrony, podczas gdy zeznania K. F. poprzez
weryfikację wyjaśnień oskarżonego mogłyby przyczynić się do wszechstronnego
wyjaśnienia sprawy i wykrycia prawdy materialnej”.
W konkluzji kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, stąd jej oddalenie na posiedzeniu w
trybie art. 535 § 3 k.p.k.
W kasacji obrońca skazanego podniósł zarzut naruszenia art. 452 § 2 k.p.k. i
art. 167 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z
urzędu na rozprawie odwoławczej dowodu z zeznań świadka K. F. na okoliczność
odwożenia przez niego skazanego z miejsca pracy do domu, w dacie zdarzenia. Z
akt sprawy wynika, że wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadka
K. F. na okoliczność przytoczoną w zarzucie był składany już w toku postępowania
przed sądem pierwszej instancji. Sąd Rejonowy jednak ten wniosek oddalił uznając,
że wnioskowany dowód nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jako że do
zdarzenia doszło ok. godz. 10.20, zaś świadek miał odwozić skazanego do domu
ok. godz. 18.00. Kwestia niewłaściwego, zdaniem obrońcy, oddalenia wniosku
dowodowego o przesłuchanie tej osoby w charakterze świadka była następnie
przedmiotem zarzutu apelacyjnego, do którego wszechstronnie ustosunkował się
sąd odwoławczy na s. 4 – 5 uzasadnienia.
W tej sytuacji nie może być mowy o jakimkolwiek uchybieniu w
procedowaniu sądu odwoławczego, w szczególności uchybieniu skutkującym
naruszeniem wskazanych w zarzucie przepisów postępowania karnego. Jak
bowiem słusznie zauważył prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, można co
najwyżej rozważać, czy kontrola odwoławcza w związku z tym zarzutem była
rzetelna. Skoro jednak w kasacji zrezygnowano z podniesienia zarzutów
naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. lub art. 457 § 3 k.p.k., to kwestia ta pozostaje poza
sferą rozważań Sądu Najwyższego w tej sprawie.
3
Z powyższych względów kasacja podlegała oddaleniu jako oczywiście
bezzasadna.
Dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu. O kosztach sądowych
postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z
art. 518 k.p.k.