Uzasadnienie z 27 stycznia 2026, sygn. IV K 204/21

UZASADNIENIE

W dniu 18 maja 2016 roku w Ł. pomiędzy (...) S.A. z siedzibą we W. (dalej zwanym jako (...)), a M. W. (1) i E. W. (1), prowadzącymi działalność jako (...) S.C. M. W. (2), E. W. (1) z adresem rejestrowym K. 22, województwa (...), została zawarta umowa leasingu operacyjnego nr 46632/Ł/16, której przedmiotem było przekazanie przez leasingodawcę - (...) prawa do używania przez leasingobiorcę opryskiwacza polowego P047/18 Pelikan 2700/21, nr fabryczny 4570/2016 o wartości 113 290,38 złotych w zamian za umówione opłaty leasingowe, które leasingobiorcy zobowiązali się uiszczać terminowo zgodnie z harmonogramem. Szczegółowe warunki umowy uzgadniał M. W. (1). Uprawnionym do reprezentowania wskazanej spółki cywilnej (...) byli zarówno M. W. (1), jak i E. W. (1). Termin płatności oraz wysokość opłat zostały określone w harmonogramie finansowym we wskazanej umowie leasingu. Terminy płatności przypadały w odstępach comiesięcznych licząc od daty zawarcia umowy przez okres 84 miesięcy, rata w wysokości 1802,65 zł. W w/w umowie określono, że przedmiot leasingu jest dobrem niezbędnym do prowadzenia przez nich działalności gospodarczej oraz jeśli będzie konieczne z uwagi na rodzaj sprzętu wystawienie dowodu rejestracyjnego to będzie w nim wpisany jako właściciel (...). Zastrzeżono też, że przez czas trwania umowy sprzęt jest własnością leasingodawcy, który ma prawo do jego oznaczenia, a także kontroli sposobu jego eksploatacji, a w czasie trwania umowy leasingu finansującemu służy prawo weryfikacji uzyskanych przed zawarciem umowy od korzystającego danych, które były podstawą do podjęcia decyzji o zawarciu umowy. Wspólnicy A., czyli w/w oskarżeni własnoręcznie podpisali w/w umowę leasingu, tym samym godząc się na ogólne warunki przedmiotowego leasingu. Wydanie przedmiotu leasingu nastąpiło w dniu 27 maja 2016 roku. W oświadczeniu do umowy przedmiotowego leasingu M. W. (1) i E. W. (1) wskazali, iż ich podstawową działalnością jest sprzedaż hurtowa maszyn i urządzeń przemysłowych.

(z tomu zdarzeniowego 1 -zawiadomienie k 1-2, pełnomocnictwo k 3, umowa k 4-8, faktura k.9, dokumenty złożone przy zawarciu umowy k. 84-92, 95-112, protokół zdawczo-odbiorczy k 114, zeznania M. K. (1) k. 122-124, oświadczenie k.86, wydruk z (...) k.91, 92, z tomu XI zeznania M. K. k 2074-2075).

Przed podpisaniem umowy leasingowej w dniu 18 maja 2016 roku o nr 46632/Ł/16 leasingobiorca przeszedł uproszczoną procedurę sprawdzenia albowiem już wcześniej był klientem (...). Procedura ta polegała na wprowadzeniu danych podanych przez leasingobiorcę do sytemu informatycznego.

(z tomu zdarzeniowego 1-zeznania M. K. k.123).

Zgodnie z pkt 47 umowy leasingu operacyjnego z dnia 18 maja 2016 roku w przypadku opóźnienia w zapłacie którejkolwiek z opłat leasingowych leasingodawca mógł rozwiązać umowę leasingu bez wypowiedzenia po uprzednim wyznaczeniu leasingobiorcy dodatkowego terminu. W tym przypadku zgodnie z pkt 49 tejże umowy leasingodawca miał prawo do natychmiastowego przejęcia sprzętu oraz żądania zapłaty między innymi zaległości w opłatach. Z kolei zgodnie z pkt 51 w/w umowy leasingobiorca upoważnił leasingodawcę na wypadek rozwiązania umowy i niezwrócenia sprzętu w uzgodnionym terminie do wejścia do pomieszczeń leasingobiorcy i przejęcia sprzętu, również za pośrednictwem upełnomocnionych osób trzecich. Z powodu zaległości w płatnościach powstałych po stronie leasingobiorcy, (...) wystosował do leasingobiorcy wezwanie do zapłaty zaległości pismem z dnia 2 lipca 2018 roku, wyznaczające termin 5 dni na zapłatę zaległości, licząc od dnia doręczenia tego wezwania. W piśmie tym zaznaczono, iż nieuregulowanie zaległości w wyznaczonym terminie będzie skutkowało rozwiązaniem umowy z obowiązkiem zwrotu przedmiotu leasingu oraz wskazano wysokość zaległości. Wezwanie to zostało doręczone na podany adres spółki (...) przesyłką poleconą. Termin minął bezskutecznie, a więc umowa leasingu nr (...) została skutecznie rozwiązana w trybie natychmiastowym (bez wypowiedzenia), pismem z dnia 23 lipca 2018 roku, a leasingodawca zażądał natychmiastowego zwrotu swojej własności. W piśmie z dnia 23 lipca 2018 roku poinformowano o wcześniejszym przesłaniu pisma wzywającego do zapłaty zaległości oraz o tym, że w razie niezwłocznego uiszczenia pełnej zaległości w płatności, (...) rozważy możliwość cofnięcia oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia. Przesyłka zawierająca pismo z dnia 23 lipca 2018 roku została prawidłowo doręczona na podany przez leasingobiorcę adres. Odbiór tej przesyłki od listonosza E. W. (2) pod adresem K. 22 pokwitował K. S. (1) w dniu 30 lipca 2018 roku, kuzyn M. W. (1)- jako osoba uprawniona do odbioru przesyłki, przebywający na terenie tej posesji. Przesyłkę tę następnie przekazał albo M. W. (1) albo jego żonie A. albo matce E. W. (1) albo odłożył w pomieszczeniu biurowym na terenie gospodarstwa rolnego. M. W. (1) i E. W. (1) wiedzieli, że mają obowiązek zwrócić przedmiot leasingu.

(z tomu zdarzeniowego 1- zawiadomienie k 1-2, umowa k 6-8, wypowiedzenie k.10, potwierdzenie doręczenia k.11,12, pełnomocnictwo k. 19, 34, 37, zeznania A. S. (1) k.15, pismo k.35, wyciąg z KRS k.38-49, pismo k. 57, 35, wezwanie k. 59, wyciąg z książki nadawczej k.61-62, informacja z Poczty Polskiej k. 69, zeznania E. W. (3) k 70, zeznania K. S. (1) k. 78, z tomu XI zeznania K. S. k 2071-2073, z tomu XI zeznania E. W. k 2079, z tomu XI zeznania A. S. k 2098).

Pomimo tego M. W. (1) i E. W. (1) nie dokonali zwrotu przedmiotu leasingu do 7 września 2018 roku. Od 7 września 2018 roku prowadzone były działania windykacyjne zmierzające do wyegzekwowania zaległości lub do odzyskania mienia powierzonego, ale bez efektu. Między innymi A. S. (1) z ramienia (...) Sp. z o.o. Sp.k.- firmy windykacyjnej, działającej w imieniu i na rzecz (...) S.A. z siedzibą we W., działający na podstawie właściwych pełnomocnictw, udawał się pod adres K. 22 i spotykał mężczyznę, który twierdził że nie jest M. W. (1), mimo że w wyniku rozpytania windykatora sąsiedzi potwierdzali tożsamość tej osoby jako M. W. (1). Nigdy windykator ten nie widział na terenie gospodarstwa przedmiotowego opryskiwacza. (...) kontaktował się wielokrotnie z M. W. (1) na podany wcześniej przez niego numer telefonu. W dniu 18 września 2018 roku stosowną rozmowę telefoniczną przeprowadził z M. W. (1) (właściwy numer telefonu do kontaktu był podany wcześniej), który twierdził że brak płatności wynika z chwilowych problemów i zadłużenie będzie spłacone, innym razem twierdził że sprzętu nie wyda, gdyż jest mu potrzebny do prac na terenie gospodarstwa. Następnie w dniu 2 października 2018 roku leasingobiorca poinformował, że nie ma środków na spłatę. Uzgodniono datę i godzinę odebrania przedmiotu leasingu. Zanim jednak doszło do tego spotkania, M. W. (1) poinformował, że spłaci całe zadłużenie w ciągu kilku kolejnych dni i prześle potwierdzenie wpłaty drogą elektroniczną. Fakt ten nie nastąpił, a leasingobiorca przestał odbierać połączenia telefoniczne. W dniu 12 grudnia 2018 roku na podanego przez leasingobiorcę e-maila przesłano ostateczne przedsądowe wezwanie do wydania w/w opryskiwacza polowego. Wezwanie zostało też prawidłowo przesłane pocztą tradycyjną. Z ramienia (...) sp. z o.o. sp. k. w ramach windykacji rozmowy z M. W. (1) przeprowadzała także E. C. (1), której odmówił wydania przedmiotu leasingu, zastrzegając że go zwróci jeśli będzie taka decyzja Policji. M. W. (1) podnosił także, że umowa była bezskutecznie wypowiedziana. Deklarował także spłatę zadłużenia, zwrot przedmiotu leasingu, ale z tych deklaracji się nie wywiązał. Przedmiotowy opryskiwacz polowy nie został zwrócony (...).

(z tomu zdarzeniowego 1- zawiadomienie k 1-2, pełnomocnictwo k 3, 58, 56, zeznania A. S. (1) k.15, zeznania E. C. (1) k 66, oświadczenie do umowy leasingu k.86, z tomu XI zeznania E. C. k 2095-2096, z tomu XI zeznania A. S. k 2098).

Pismem z dnia 22 lipca 2019 roku skierowanym do pełnomocnika leasingobiorców (...) potwierdził skuteczność wypowiedzenia przedmiotowej umowy leasingu ze skutkiem natychmiastowym i odniósł się do zarzutu o niewłaściwym wypowiedzeniu.

(z tomu zdarzeniowego 1 – pismo z załącznikami k 35-49)

W dniu 23 maja 2019 roku Policja dokonała protokolarnego zatrzymania na terenie gospodarstwa (...) opryskiwacza polowego P047/18 Pelikan 2700/21 nr fabryczny 4570/2016, a następnie w tym dniu oddała go na przechowanie M. W. (1) do sprawy o sygn PR 1 Ds.80. 2019, jako osobie godnej zaufania, który przyjął na siebie pisemne zobowiązanie do przedstawienia oddanego przedmiotu na każde żądnie sądu lub organu ścigania z nałożonym obowiązkiem zakazu wydania rzeczy osobie nieupoważnionej i został uprzedzony o odpowiedzialności karnej z art. 239 §1 k.k. i art. 300 §2 k.k.

(z tomu ogólnego I- protokół przeszukania k 35-38, protokół oddania na przechowanie k 39-40).

W dniu 11 marca 2021 roku pod adresem K. 22 Policja przeprowadzała czynność przeszukania, w szczególności celem odebrania opryskiwacza polowego P047/18, Pelikan 2700/21, numer fabryczny 4570/2016 związanego z umową leasingową nr 46632/Ł/16, co do którego wydania była zobowiązana E. W. (1) i M. W. (1). Obecnemu podczas tych czynności M. W. (1) okazano postanowienie z 9 marca 2020 roku opisujące ruchomości, które powinien wydać. Oskarżony odmówił ich wydania „bo czeka na rozwój sprawy w sądzie cywilnym”. Na terenie tej posesji nie ujawniono tej maszyny, a oskarżony nie podał miejsca jej przechowywania. Żadne z oskarżonych nie wydało tej maszyny.

(z tomu ogólnego VIII -protokół przeszukania k 1422-1425).

Na chwilę obecną do zapłaty na rzecz (...) z tytułu przedmiotowego leasingu pozostaje kwota 46 652,76 złotych (spłacono 66 637,62 zł).

(tom zdarzeniowy 1- rozliczenie umowy k.147-148).

Leasingobiorcy złożyli przeciwko (...) wniosek o zabezpieczenie ustalenia istnienie stosunku prawnego obowiązywania pomiędzy stronami wskazanej umowy leasingu, który prawomocnym postanowieniem z dnia 4 grudnia 2020 roku w sprawie X GCo 131/20 został oddalony. W toku postępowania nie podnoszono, by oświadczenia leasingodawcy – wezwanie do zapłaty z dnia 2 lipca 2018 roku i rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym z 23 lipca 2018 roku nie dotarły do oskarżonych.

( z tomu zdarzeniowego 1 -kopie materiałów ze sprawy cywilnej 149-187, 189-191,194-196)

W okresie 2017-2018 rok firma (...) S.C. M. W. (1) i E. W. (1) oprócz hodowli drobiu zajmowała się też handlem maszynami rolniczymi, najczęściej opryskiwaczami. „Najpierw ktoś przywoził je do M. gospodarstwa, a potem ktoś przyjeżdżał i je zabierał” (k.74v). Wszystko to działo się w krótkim czasie. Pracownikiem w/w spółki na ¼ etatu przez dwa lata był D. B. (1), który zrezygnował z pracy, bo nie wypłacano mu w późniejszym okresie pracy wynagrodzenia za pracę. Terminowo je wypłacono tylko przez pierwsze pół roku. M. W. (1) tłumaczył brak wypłat oczekiwaniem aż sprzeda gęsi lub sprzeda jakąś maszynę. A. świadczyło też usługi rolnicze przy użyciu maszyn.

(tom zdarzeniowy 1- zeznania K. S. (1) k 78, zeznania D. B. (1) k 74-75, zaświadczenie REGON k.84, zeznania M. K. (1) k.123, z tomu XI zeznania D. B. k 2070-2071, zeznania K S. k 2071-2073, z tomu XI zeznania M. K. k 2074-2075).

Z pisma z dnia 24 czerwca 2019 roku wynika, iż oskarżeni M. W. (1) i E. W. (1) otrzymali oświadczenie leasingodawcy z dnia 23 lipca 2018 roku o rozwiązaniu umowy leasingu z 18 maja 2016 roku z obowiązkiem zwrotu przedmiotu leasingu.

( z tomu zdarzeniowego 1- pismo k 189-191, pełnomocnictwo k.190v-191).

Z (...) s.c. M. W. (1), E. W. (1) zawarło nadto umowy leasingowe: w dniu 15 grudnia 2021 roku dotyczącą samochodu osobowego Volkswagen Tiguan o wartości 67 000 zł -pojazd uległ szkodzie całkowitej, a na dzień 7 maja 2020 roku leasingobiorca miał zaległości wobec (...), w dniu 10 marca 2016 roku dotyczącą podesty/podnośniki o wartości 17 500 zł -umowa rozliczona, spłacona, w dniu 10 marca 2009 roku dotyczącą podesty /podnośniki o wartości 16 000 zł – umowa rozliczona i spłacona.

(z tomu zdarzeniowego 1 -informacja o zobowiązaniach k.51-52 )

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 roku w sprawie PR 1 Ds.80.2019 prokurator uznał za dowód rzeczowy między innymi opryskiwacz polowy Pelikan 2700/21, nr fabryczny 4570b rok, produkcji 2016 roku oddany dotąd na przechowanie M. W. (1) i zmienił sposób jego przechowania w ten sposób że oddał wskazany opryskiwacz na przechowanie pokrzywdzonemu (...) jako podmiotowi godnemu zaufania.

(z tomu zdarzeniowego 1- postanowienie k.162-163).

W dniu 27 marca 2017 roku rozpoczął się proces przygotowawczy do zawarcia przez oskarżoną E. W. (1) z (...) sp. z o.o. w W. umowy leasingu na sprzęt rolniczy. Czynności te nadzorował R. M. (1) – pracownik S. (...). Kontakt z nim nawiązał M. W. (1). E. W. (1) rozpoczęła składanie i wypełnianie stosownych dokumentów, a jej syn M. W. (1) prowadził wstępne rozmowy – negocjacje, w szczególności co do liczby i rodzaju maszyn objętych umową, wydłużenia terminu płatności rat leasingowych. Sama E. W. (1) interesowała się wyłącznie harmonogramem spłat i wartością przedmiotu umowy. Po podpisaniu wniosku o zawarcie umowy leasingu przez E. W. (1) był on przekazany do działu ryzyka w ramach (...) sp. z o.o. i podlegał wyłącznie wewnętrznej weryfikacji. Weryfikacja przez Biuro (...) w tamtym czasie nie miało sensu, bo firmy leasingowe nie miały obowiązku zgłaszania danych do BIK-u. Tak więc na tamten czas możliwości weryfikacji klienta były bardzo ograniczone- mógł on mieć nawet kilka niespłaconych umów leasingowych. Szersza weryfikacja klienta następowała przy umowach powyżej 500 000 złotych. W dniu 27 kwietnia 2017 roku w Ł. pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., a E. W. (1) prowadzącą Gospodarstwo Rolne (...) z siedzibą w K. 22 doszło do zawarcia umowy leasingu nr 52231, na mocy której leasingodawca (...) sp. z o.o. przekazał korzystającej do odpłatnego korzystania i pobierania pożytków mienie w postaci deszczowni (...), numer seryjny 51 ST300074/2016, rok produkcji 2016 o wartości 67 650 złotych, prasy do słomy Ferabolli Entry 120, numer seryjny F12952, rok produkcji 2016, o wartości 55 965 złotych, opryskiwacza polowego Bury Pelikan 2000/15, numer seryjny 4548, rok produkcji 2016, o wartości 92 250 złotych i opryskiwacza polowego Petta C. (...), numer seryjny (...), rok produkcji 2016 o wartości 23 985 złotych- czyli mienia o łącznej wartości 239 850 złotych. L.- korzystająca zobowiązała się uiszczać co kwartał raty leasingowe po 6540,30 zł, z pierwszą ratą od czerwca 2017 roku - stosowny harmonogram został przez nią podpisany. W umowie tej był wpisany numer telefonu, podany do kontaktu przez E. W. (1), a miejsce używania przedmiotu leasingu jako K. 22. Do powyższej umowy wypełniono i podpisano porozumienie wekslowe. E. W. (1) swoim podpisem potwierdziła przyjęcie do wiadomości ogólnych warunków umowy leasingu z których wynikało między innymi, iż korzystający ma prawo używać przedmiotu leasingu w miejscu oznaczonym w umowie, a prawo własności przedmiotu leasingu przysługuje cały czas S. (...), bez zgody finansującego korzystający nie może oddać przedmiotu leasingu do używania osobie trzeciej, leasingodawca ma prawo do oznaczania przedmiotu umowy jako swojej własności. Zgodnie z pkt 12.1.1., 12.2. i 12.3. w ogólnych warunkach umowy leasingu określono, iż już popadnięcie w zwłokę z zapłatą jednej raty leasingowej rodzi prawo po stronie finansującego do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia z oznaczeniem przyczyny rozwiązania umowy, z tym zastrzeżeniem że może to nastąpić po wcześniejszym wyznaczeniu leasingobiorcy dodatkowego terminu do zapłaty. Bezskuteczność tego wezwania do zapłaty rodzi po stronie finansującego prawo do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia i żądania zwrotu przedmiotu umowy w terminie 7 dni. Przedmiot leasingu został wydany oskarżonej.

(z tomu zdarzeniowego 2a- zawiadomienie k 1-6, umowa k. 10, załączniki k.11-12, faktura k.13, ogólne warunki umowy k. 64-73, wyciąg z KRS k. 89-97, notatka ze zdjęciem k.120-121, dokumenty dotycząca zawarcia umowy k. 123-149, harmonogram spłat k.161, zeznania R. M. (1) k.158-160, pełnomocnictwo k. 190-191, z tomu XI zeznania R. M. k 2079-2081).

Według stanu na dzień rozwiązania umowy leasingu w okresie od 29 września 2017 roku do 30 czerwca 2018 roku z tytułu rat leasingowych E. W. (1) wpłaciła kwotę 19 987, 17 złotych.

(tom zdarzeniowy 2 a – zestawienie należności k 15, z tomu zdarzeniowego 2 b zestawienie k 275)

Wobec popadnięcia w zwłokę z zapłatą rat leasingowych pokrzywdzony pismem z dnia 12 lutego 2018 roku wezwał E. W. (1) do zapłaty zaległości w kwocie 9079,37 zł ( za okres 15 grudnia 2017 -5 stycznia 2018 rok) w terminie 7 dni, informując o zaległościach pod rygorem między innymi rozwiązania umowy bez wypowiedzenia i odebrania przedmiotów leasingu. Przesyłka zawierające powyższe wezwanie została przesłana na podany przez oskarżoną adres i została odebrana w dniu 19 lutego 2018 roku przez synową A. W.. Pismem z dnia 27 lipca 2018 roku leasingodawca rozwiązał powyższą umowę bez wypowiedzenia z powodu nieuregulowanych należności pomimo wyznaczenia dodatkowego terminu, wzywając leasingobiorcę do zwrotu przedmiotów leasingu w terminie 2 dni licząc od daty otrzymania pisma do wskazanego magazynu w W.. Wezwanie w tym zakresie wysłane na podany przez leasingobiorcę adres odebrał M. W. (1) w dniu 6 sierpnia 2018 roku. E. W. (1) nie zastosowała się do żądania i nie zwróciła pokrzywdzonemu jego własności do 8 sierpnia 2018 roku. Pismem z dnia 21 grudnia 2018 roku wezwano ponownie E. W. (1) do zwrotu przedmiotów leasingu, lecz bez efektu.

(z tomu zdarzeniowego 2a- zawiadomienie k 1-6, wypowiedzenie k. 14, zestawienie wpłat k 15, potwierdzenie odbioru k.16-17, pismo k. 18, pełnomocnictwo k. 34,166,167 wyciąg z KRS k.35-55, wezwanie k. 74, potwierdzenie odbioru k 75-76, notatka k 122, z tomu zdarzeniowego 2 b notatka k.204, wezwanie do zapłaty k. 371).

Z uwagi na powyższe czynności terenowe związane z windykacją podjął R. S.. Udał się w dniu 27 grudnia 2018 roku pod podany adres korzystającej, lecz zastał tam wyłącznie M. W. (1), którego poinformowano o celu wizyty. Oskarżony pokwitował odbiór wezwania do wydania mienia. Zobowiązał się przekazać swojej matce-oskarżonej informację o celu wizyty i poinformował, że po Nowym Roku „nawiążą” kontakt z pracownikiem windykacji. Do dnia 1 lutego 2019 roku nie nawiązano tego kontaktu. Podczas tej wizyty na terenie gospodarstwa zlokalizowano prasę do słomy, lecz bez numerów seryjnych. Co do pozostałych przedmiotów M. W. (1) wskazał, że nie ma ich na terenie posesji i nie wskazał dokładnie gdzie się znajdują, informując że na terenie innego gospodarstwa i zobowiązał się przesłać ich zdjęcia, lecz tego nie uczynił. Były podejmowane próby nawiązania kontaktu telefonicznego z leasingobiorczynią, lecz bezskuteczne- telefon E. W. (1) pozostawał wyłączony. Nie reagowała też na wysyłane do niej wiadomości sms. Także połączenia realizowane na numer telefonu podany przez samego M. W. (1) windykatorowi nie były odbierane. W dniu 7 stycznia 2019 roku pracownik windykacji ponowne udał się pod adres K. 22 i zastał tam krewną, która zobowiązała się przekazać E. W. (1) wizytówkę windykatora z prośbą o pilny kontakt, co do dnia 1 lutego 2019 roku nie nastąpiło. Także T. O. (1) jako windykator terenowy podejmował czynności pod adresem K. 22 ponaglając spłatę zaległych rat leasingowych. Za każdym razem w dniach 21 lutego, 26 marca, 5 kwietnia,19 czerwca 2018 roku miał tam kontakt z M. W. (1), który obiecywał uregulowanie przeterminowanych należności w całości, co jednak nie następowało. W dniu 6 sierpnia 2018 roku T. O. (1) udał się na teren gospodarstwa (...) celem ustalenia warunków zwrotu sprzętu i widział na jego terenie dwa opryskiwacze objęte przedmiotowa umową, a brakowało deszczowni i prasy do słomy. Za każdym razem był informowany, że E. W. (1) jest nieobecna na terenie posesji. Także T. M. (1) z ramienia zewnętrznej firmy na zlecenie finansującego podejmował przed wypowiedzeniem umowy przedmiotowego leasingu czynności zmierzające do spowodowania zapłaty przeterminowanych należności, lecz bez efektu.

(z tomu zdarzeniowego 2a- zawiadomienie k 1-6, zeznania R. S. k. 28-30, pełnomocnictwo k.77, raport z czynności windykacyjnych k 114, z tomu zdarzeniowego 2 b – zeznania T. O. (1) k 219-220, zeznania T. M. (1) k 224, notatka k 226, tom XI zeznania R. S. k 2064-2065, z tomu XI zeznania T. M. k 2086-2087, z tomu XI zeznania T. O. k 2100-2101)

W dniu 14 marca 2019 roku na terenie gospodarstwa w K. 22 Policja dokonała protokolarnego zatrzymania rzeczy w postaci prasy do słomy F. E. 120 z oznaczeniem na osłonie bocznej nr (...) i opryskiwacza polowego P. C. (...) bez numeru seryjnego, a w dniu 23 maja 2019 roku opryskiwacza B. P. (...), nr fabryczny (...), a następnie odpowiednio w dniach 14 marca i 23 maja 2019 roku oddała je na przechowanie jako osobie godnej zaufania do sprawy o sygn akt PR 1 Ds. 80.2019 M. W. (1), który podpisał zobowiązanie do przedstawienia oddanych mu na przechowanie przedmiotów na każde żądanie sądu czy organu ścigania oraz został pouczony o zakazie wydawania rzeczy osobie nieupoważnionej oraz o odpowiedzialności karnej z art. 239 §1 k.k. , art. 300 §2 k.k.

(z tomu ogólnego I -protokół zatrzymania k 8-10, protokół oddania na przechowanie k 11-12, 39-40, protokół przeszukania k 35-38).

Postanowieniem prokuratora z dnia 30 czerwca 2020 roku w sprawie PR 1 Ds. 80.2019 uznane zostały za dowody rzeczowe: prasa do słomy F. E. 120, numer seryjny (...), rok produkcji 2016, opryskiwacz polowy B. P. (...), numer seryjny (...), rok produkcji 2016 i opryskiwacz polowy P. C. (...), numer seryjny (...), rok produkcji 2016, oddane uprzednio na przechowanie M. W. (1) i zarządzono oddanie ich na przechowanie (...) sp. z o.o. w W.. Podczas czynności procesowych w dniu 11 marca 2021 roku zażądano wydania maszyn -prasy do słomy, deszczownii, dwóch opryskiwaczy, nie odnaleziono powyższych maszyn na terenie posesji K. 22, a sam M. W. (1), któremu oddano prasę i dwa opryskiwacze wyłącznie na przechowanie, gdzie właścicielem był (...) sp. z o.o., podobnie jak deszczownii, oświadczył, iż odmawia ich wydania powołując się na nieokreślone postępowania cywilne toczące się pomiędzy stronami. Nie ujawniono też na terenie posesji deszczowni (...).

(z tomu zdarzeniowego 2 b- postanowienie k 281-282).

(...) sp. z o.o. z siedzibą w W. w związku z zawartą jak wyżej umowa leasingową, wystawioną deklaracją wekslową i wypełnieniem weksla wystąpił w grudniu 2018 roku przeciwko E. W. (1) na drogę postępowania cywilnego z pozwem o zapłatę, który został uwzględniony w całości przez właściwy sąd w dniu 2 września 2020 roku. W październiku 2019 roku S. (...) wystąpił przeciwko E. W. (1) z pozwem o wydanie rzeczy.

(tom zdarzeniowy 2a-zarzuty od nakazu zapłaty k 19, potwierdzenie nadania k 20, z tomu zdarzeniowego 2 b- kopia materiałów ze sprawy XXVI GC 3/20 k 295-361, pozew k 229, postanowienie k 235-236, odpowiedź na pozew k 242).

Z kolei wniosek E. W. (1) o zabezpieczenie roszczenia niepieniężnego z udziałem (...) sp. z o. o. został oddalony postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2020 roku w sprawie II Co 116/20, prawomocnym od dnia 16 października 2020 roku. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi wnioskodawczyni E. W. (1) w dniu 8 października 2020 roku.

(z tomu zdarzeniowego 2 b – postanowienie k 285, wniosek k 266-269, doręczenie odpisu k. 286-287).

W dniu 11 marca 2021 roku pod adresem K. 22 Policja przeprowadzała czynność przeszukania, w szczególności celem odebrania deszczowni (...), prasy do słomy (...), opryskiwacza polowego P. B. (...) i opryskiwacza polowego P. C. (...) związanych z umową leasingu nr (...), co do których wydania była zobowiązana E. W. (1), a co do prasy do słomy i dwóch opryskiwaczy jw. M. W. (1) jako osoba, której oddane były wcześniej na przechowanie albowiem pożyczkodawca był ich właścicielem. Obecnemu podczas tych czynności M. W. (1) okazano postanowienie z 9 marca 2020 roku opisujące ruchomości, które powinien wydać. W tym czasie oskarżonej nie było na terenie posesji. Oskarżony odmówił ich wydania „bo czeka na rozwój sprawy w sądzie cywilnym”. Na terenie tej posesji nie ujawniono tych maszyn, a oskarżony nie podał miejsca ich przechowywania. Także E. W. (1) nawet później ich nie wydała ani nie wskazała miejsca ich przechowywania.

(z tomu ogólnego VIII -protokół przeszukania k 1422-1425).

W październiku 2017 roku z J. O. (1) -doradcą leasingowym pracującym dla (...) S.A. nawiązali kontakt E. W. (1) i M. W. (1) wyrażając zainteresowanie sprzętem rolniczym. J. O. (1) udawała się trzy razy pod adres K. 22, przy pierwszym spotkaniu oskarżona podawała dane do wniosków i podpisała wnioski leasingowe, a o szczegółach umów rozmawiała z oskarżonym, który był zorientowany w potrzebach gospodarstwa. Szczegóły umów były dopracowywane z M. W. (1) (między innymi o jaki maszyny chodzi, przy pierwszej umowie targował się, uzgadniał okres, ilość i wysokość rat, przy drugiej umowie już oskarżony nie targował się, bo „ wszystko poszło w ramach uzgodnień łatwo i na telefon” -k 167 tom zdarzeniowy 3a- z oskarżonym), który podał swój numer telefonu do kontaktu. E. W. (1) ani M. W. (1) w żadnym momencie nie wskazali, że mają jakieś kłopoty finansowe. Na podstawie danych jakie w/w podali zastosowano uproszczoną procedurę uzyskania pożyczki-system informatyczny ocenia wniosek według zadanego algorytmu. W dniu 27 października 2017 roku w D. doszło do zawarcia umowy pożyczki pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w P. (obecna nazwa dalej używana (...) S.A. z siedzibą w P.), a E. W. (1) prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Gospodarstwo Rolne (...) z siedzibą K. 22 o nr (...) na zakup opryskiwacza zawieszanego P. G. typ (...) 1000, nr seryjny (...), rok produkcji 2016, o wartości 57 441 zł- łączna kwota pożyczki to 57 441 zł (pożyczka zawarta na okres 27.X.2017-25.X.2027, raty płatne kwartalnie w kwotach po 1961,89 zł), a w dniu 22 listopada 2017 roku umowy pożyczki nr (...) na zakup podsiewacza do nawozów S. T., nr seryjny 29-37B0.2016 o wartości 14 760 zł, rok produkcji 2016 oraz sadzarki do warzyw S. F., nr seryjny 34-6100.2016 o wartości 56 580 złotych, rok produkcji 2016- łączna kwota pożyczki to 71 340 złotych (umowa zawarta na okres 22.XI. 2017-25.X.2027, raty kwartalne w kwotach po 2369, 38 zł). W umowach tych jako adres pożyczkobiorcy był wskazywany K. 22. Jednocześnie oskarżona na potrzeby zawarcia tychże umów podała, że w okresie 3 ostatnich lat nie posiadała przeterminowania w obsłudze zobowiązań z tytułu kredytów, leasingów itp. oraz nie posiadała przeterminowanych zobowiązań wobec określonych jednostek i nie toczy się wobec niej żadne między innymi postępowanie cywilne, windykacyjne, egzekucyjne, a jej zobowiązania z tytułu kredytów, leasingów itp. wynoszą na daną chwilę odpowiednio 284, 40 (w tysiącach złotych) zł, 341,84 (w tysiącach złotych) zł oraz wskazała numer telefonu do kontaktu oraz potwierdziła, że zapoznała z treścią załączników do umowy, w tym między innymi z ogólnymi warunkami umowy pożyczki, harmonogramem spłaty. Zabezpieczeniem spłaty tychże umów były weksle in blanco oraz przewłaszczenia na zabezpieczenie i cesja prawa z tytułu ubezpieczenia. Przy każdej z umów pożyczki wystawione było w datach ich zawarcia pisemne upoważnienie pożyczkodawcy dla pożyczkobiorcy do używania na zasadach określonych w umowach pożyczek i przewłaszczenia przedmiotu finansowanego. Zgodnie z umowami przewłaszczenia przewłaszczający czyli E. W. (1) przeniósł pod warunkiem rozwiązującym na rzecz pożyczkodawcy własność w/w przedmiotów przewłaszczenia i przeniesienie własności o którym mowa była powyżej polegało na tym że od dnia zawarcia umów przewłaszczenia właścicielem przedmiotu przewłaszczenia jest pożyczkodawca, własność przedmiotu przewłaszczenia została przeniesiona na rzecz pożyczkodawcy na zabezpieczenie spłat wierzytelności pożyczkodawcy wobec pożyczkobiorcy z umowy pożyczki. Ziszczenie się warunku rozwiązującego miało nastąpić z chwilą spłacenia przez pożyczkobiorcę wszelkich kwot należnych pożyczkodawcy z tytułu umowy pożyczki. Z chwilą ziszczenia się warunku rozwiązującego umowa przewłaszczenia uległaby rozwiązaniu. Rozwiązanie umowy i zwolnienie przedmiotu przewłaszczenia winno być potwierdzone w piśmie wystawionym przez pożyczkodawcę. Od chwili otrzymania tego pisma pożyczkobiorca mógł rozporządzać przedmiotem bez ograniczeń. Oskarżona w treści umów przewłaszczenia oświadczyła, że w dacie zawarcia tych umów przedmiot przewłaszczenia znajduje się w jej wyłącznej i swobodnej dyspozycji. Ponadto zgodnie z §4 umów przewłaszczenia przewłaszczająca oświadczyła, że zatrzymuje przedmiot przewłaszczenia w swoim władaniu w charakterze biorącego w użyczenie do czasu otrzymania od pożyczkodawcy wezwania do zwrotu przedmiotu przewłaszczenia albo ziszczenia się warunku rozwiązującego, a nadto uprawnienie przewłaszczającego do używania przedmiotu przewłaszczenia wygasa z chwilą otrzymania od pożyczkodawcy wezwania do zwrotu przedmiotu przewłaszczenia w związku z naruszeniem lub niewywiązywaniem się z umowy pożyczki lub przewłaszczenia. W umowach przewłaszczenia określono, że stałym miejscem parkowania przedmiotów przewłaszczenia jest K. 22. Nadto w umowach zastrzeżono, że przewłaszczający nie może bez zgody pożyczkodawcy oddać przedmiotu do używania osobom trzecim, za wyjątkiem współmałżonka oraz nałożono na przewłaszczającą zobowiązania udostępnienia przedmiotu przewłaszczenia pożyczkodawcy celem sprawdzenia i zbadania jego stanu technicznego oraz jego oznaczenia.

(z tomu zdarzeniowego 3a- zawiadomienie k 1-2, umowa z załącznikami k 8-12, 13-14, 15-19, 20-21, ogólne warunki k 44-47, wyciąg z KRS k 80-105, zeznania J. O. (1) k 166-169, dokumenty złożone przy zawarciu umów k. 172-178, z tomu XII zeznania J. O. k 2236-2237).

W związku z opóźnieniami w zapłacie rat pożyczki, a następnie celem odzyskania przedmiotów przewłaszczenia, działając z umocowania (...) S.A. w P., (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. prowadziła stosowne czynności. W okresie od 12 października 2018 roku do 26 lutego 2019 roku (34 razy) przedstawiciele spółki (...) (K. H. (1), T. B. (1), A. L. (1), E. C. (1), M. A.- odpowiednio umocowani) udawali się pod adres K. 22 bądź telefonowali na podany przez oskarżoną numer celem spowodowania zapłaty zaległości, a potem zwrotu przedmiotów przewłaszczenia, lecz bez efektu. W szczególności już w dniu 12 października 2018 roku rozmawiał z K. H. (2) M. W. (1) wskazując, że wspólnie z matką prowadzą gospodarstwo, był bardzo dobrze zorientowany w sprawie udzielonych pożyczek i zapewniał, że w przyszłym tygodniu mają wpłynąć środki za odstawione gęsi i wtedy będzie spłata zobowiązania, co nie nastąpiło. Z kolei w dniu 18 października 2018 roku oskarżony poinformował T. B. (1), że on jest osobą decyzyjną w gospodarstwie i zadeklarował spłatę całego zobowiązania do 24 października 2018 roku, podpisał nawet stosowne zobowiązanie, w dniu 7 listopada 2018 roku oskarżony telefonicznie zobowiązał się spłacić całe zobowiązanie do 9 listopada 2018 roku. Z wszystkich tych deklaracji nie wywiązano się. W dniu 27 listopada 2018 roku T. B. (1) nawiązał ostatni bezpośredni kontakt z oskarżonym, który oświadczył że posiada środki na spłatę. T. B. (1) raz nawet czekał około 8 godzin przed posesją K., bo oskarżony zadeklarował że jedzie pożyczyć pieniądze i zrobi stosowny przelew- bez efektu. Od dnia 28 listopada 2018 roku połączenia telefoniczne od windykatorów nie były odbierane przez oskarżoną.

Zgodnie z §6 w/w umów przewłaszczenia pożyczkobiorca zobowiązał się do natychmiastowego zwrotu przedmiotów na pierwsze wezwanie pożyczkodawcy w razie niespłacenia w całości lub w części pożyczki lub innych należności pożyczkodawcy z przedmiotowych umów pożyczki lub niewywiązywania się z innych warunków umowy pożyczki lub przewłaszczenia, a pożyczkodawca może zlecić odbiór przedmiotu przewłaszczenia upoważnionym osobom trzecim. Z kolei z ogólnych warunków umowy pożyczki – rozdział VIII pkt 8.1.-8.4., wynika tryb rozwiązania umowy pożyczki, w szczególności jeśli pożyczkobiorca nie uregulował w terminie jakiejkolwiek należności w całości lub części, a termin opóźnienia przekracza 14 dni pożyczkodawca miał obowiązek wezwać do uregulowania należności w terminie nie dłuższym niż 7 dni pod rygorem rozwiązania umowy oraz postawienia całej niespłaconej pożyczki w stan natychmiastowej wymagalności. Z kolei nieuregulowanie całej kwoty zaległości we wskazanym terminie dawało podstawę do rozwiązania umowy pożyczki w trybie natychmiastowym, a takie rozwiązanie następuje przez złożenie przez pożyczkodawcę oświadczenia, w którym informuje się pożyczkobiorcę o postawieniu pożyczki w stan natychmiastowej wymagalności wskazując termin nie dłuższy niż 14 dni w którym kwota zaległości ma być zapłacona, w przypadku niespłacenia pożyczkodawca ma prawo podjąć działania w celu zaspokojenia w tym poprzez realizację ustanowionych zabezpieczeń. Wobec faktu powstania zaległości z tytułu w.w umów pożyczek w płatności rat, pismem z dnia 13 września 2018 roku E. W. (1) została wezwania do natychmiastowego uregulowania przeterminowanego zadłużenia ze wskazaniem kwoty zadłużenia w terminie 7 dni pod rygorem rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym, co w konsekwencji prowadziło do rozwiązania umów, a całe niespłacone kwoty pożyczek zostały postawione w stan natychmiastowej wymagalności. Pouczono oskarżoną, że niespłacenie pożyczek w terminie 14 dni od postawienia ich w stan natychmiastowej wymagalności spowoduje działania mające na celu zaspokojenie pożyczkodawcy, w tym poprzez realizację ustanowionych na rzecz pożyczkodawcy zabezpieczeń. Przesyłkę w tym zakresie pod adresem K. odebrał M. W. (1) w dniu 24 września 2018 roku. Wobec braku reakcji ze strony oskarżonej pożyczki te zostały pismami z dnia 5 listopada 2018 roku skutecznie rozwiązane w trybie natychmiastowym przez pożyczkodawcę, a pożyczkobiorca został wezwany do wydania przedmiotów zabezpieczenia oraz do zapłaty w terminie 14 dni całej kwoty należności z tytułu umowy pożyczki tj z umowy z dnia 22 listopada 2017 roku – kwoty przeterminowanej 4 796, 38 zł, kwota pozostałego do spłaty kapitału to 65 581, 47 zł, odsetki to 90, 71 zł czyli łącznie 70 468, 56 zł , a z tytułu umowy z dnia 27 października 2017 roku kwoty przeterminowanej 3970,09 zł, kwoty pozostałego do spłaty kapitału to 53131, 03 zł, odsetki to 31,06 zł, czyli łącznie 57132,18 zł. W przypadku niespłacenia w/w kwot w całości we wskazanym terminie 14 dni zobowiązano pożyczkobiorcę do zwrotu przedmiotów przewłaszczonych. Jednocześnie pismami z dnia 5 listopada 2018 roku wezwano pożyczkobiorcę do wydania przedmiotów finansowanych w ramach umów pożyczek, co winno nastąpić w dniu doręczenia pisma przez (...) sp .z o.o. - przedstawiciela (...) S.A., a w przypadku gdyby przedmiotowe wezwanie zostało doręczone w innym sposób niż poprzez firmę (...) sp. z .o. o. wydanie powinno nastąpić poprzez odstawienie przedmiotu w terminie 3 dni od doręczenia pisma pod wskazane adresy. Jednocześnie nałożono na pożyczkobiorcę zobowiązanie, że gdyby nie władała przedmiotem przewłaszczenia to ma obowiązek wskazać osobę, w której posiadaniu przedmiot się znajduje. Przesyłki w tym przedmiocie zostały wysłane na adres K. 22 i zostały odebrane przez M. W. (1) w dniu 19 listopada 2018 roku. Oskarżona z tytułu przedmiotowych umów pożyczek wpłaciła łącznie 15 000 zł, a wpłaty następowały w okresach od 30 października 2017 roku do 27 listopada 2017 roku , od 25 kwietnia 2018 roku do 19 czerwca 2018 roku i w dniu 23 listopada 2018 roku, przy czym co do części wpłat rat były to kwoty niższe niż wynikające z umów. Zgodnie z umowami pierwsze raty pożyczek miały być płacone od stycznia 2018 roku.

(z tomu zdarzeniowego 3a- zawiadomienie k 1-2, pełnomocnictwo k 3, 42, 59, pełnomocnictwa k 58-60, wyciąg z KRS k 4-7, umowa k.13-14, pisma k 22-25, 25-29, potwierdzenie odbioru k 30-31, raport k 32-35, zestawienie spłat i zobowiązań k 75- 78, zeznania M. A. k 117-119, zeznania E. C. (1) k 127, zeznania A. L. (1) k 140, zeznania T. B. (1) k 158-160, z tomu zdarzeniowego 2 b – wezwanie 215-216, 233-238, potwierdzenie doręczenia k 217-218, 250-256, zestawienie k 221, pełnomocnictwo k 263-264, harmonogram k 226, 203, z tomu XI zeznania A. L. k 2081-2084, z tomu XI zeznania M. A. k 2096-2097, z tomu XII zeznania T. B. k 2293-2294).

W późniejszym okresie M. W. (1) i E. W. (1) chcieli z (...) SA zawrzeć umowę na sfinansowanie kolejnego sprzętu rolniczego, ale BIK zablokował pozytywną decyzję. Regułą w przypadku leasingów i pożyczek udzielanych za pomocą firm leasingowych jest to, że nie ma obowiązku zgłaszania takiego faktu do BIK. Dlatego poszczególne firmy leasingowe nie mają pełnej wiedzy o niespłacanych ratach leasingowych. W przypadku formy finansowania w postaci pożyczki rolnik odzyskuje podatek Vat. W tym przypadku oskarżeni z tytułu każdej z umów odzyskali Vat po 10 000 zł z urzędu skarbowego, co jest korzystniejsze, niż przy leasingu, bo w tym ostatnim przypadku klient odzyskuje vat z tytułu uiszczenia każdej kolejnej raty leasingowej. Ponadto w grudniu 2017 roku E. W. (1) złożyła w (...) S.A. wniosek o sfinansowanie prasy M. Z., jednak w wyniku przeprowadzonej oceny kredytowej została wydana decyzja odmowna.

(z tomu zdarzeniowego 3 a- zeznania J. O. (1) k 168, z tomu zdarzeniowego 2 b – informacja k 219-220, z tomu XII zeznania J. O. k 2236-2237, z tomu zdarzeniowego 3 a- zestawienie zobowiązań k 76-78).

W dniu 18 maja 2019 roku Policja dokonała protokolarnego zatrzymania rzeczy w postaci opryskiwacza (...) 1000 bez numeru seryjnego oraz podsiewacza do nawozów S. T. bez numeru seryjnego, a w dniu 23 maja 2019 roku sadzarki do warzyw S. F. z numerem 34-6100.2016, a następnie odpowiednio w dniach 18 maja i 23 maja 2019 roku oddała te rzeczy na przechowanie M. W. (1) w sprawie o sygn PR 1 Ds. 80.2019 jako osobie godnej zaufania, który przyjął na siebie stosowne zobowiązania ich przechowywania i do przedstawiania tych rzeczy na każde żądanie sądu czy organu ścigania oraz był pouczony o zakazie wydania tych rzeczy osobie nieuprawnionej i odpowiedzialności karnej z art. 239 §1 k.k. i art. 300 §2 k.k.

(z tomu ogólnego I- protokół zatrzymania k 27-29, protokół oddania na przechowanie k 30 -33, 39-40, protokół przeszukania k 35-38).

W dniu 11 marca 2021 roku pod adresem K. 22 Policja przeprowadzała czynność przeszukania, w szczególności celem odebrania wskazanego powyżej opryskiwacza P., podsiewacza S., sadzarki do warzyw, co do których wydania byli zobowiązana E. W. (1) i M. W. (1). Obecnemu podczas tych czynności M. W. (1) okazano postanowienie z 9 marca 2020 roku opisujące ruchomości, które powinien wydać. Oskarżony odmówił ich wydania „bo czeka na rozwój sprawy w sądzie cywilnym”. Na terenie tej posesji nie ujawniono tych maszyn, a oskarżony nie podał miejsca ich przechowywania. Żadne z oskarżonych nie wydało tych maszyn.

(z tomu ogólnego VIII -protokół przeszukania k 1422-1425).

Pomiędzy E. W. (1), M. W. (1), a (...) S.A. nie toczyły się żadne postepowania dotyczące w/w umów pożyczek z dnia 27 października i 22 listopada 2017 roku.

( z tomu zdarzeniowego 3 b – pisma k 313, 315).

W dniu 18 września 2018 roku w oddziale (...) Sp. z o.o. w Ł. doszło do zawarcia umowy leasingu nr (...) pomiędzy (...) Polska, a (...) S.C. M. W. (1), E. W. (1) z siedzibą K. 22, której przedmiotem był samochód osobowy marki C. (...) nr rej (...), rok produkcji 2018 o wartości 39 796, 75 zł netto. Zgodnie z umową leasingobiorcy byli zobowiązani płacić raty leasingowe co miesiąc przez 58 miesięcy zgodnie z zaakceptowanym harmonogramem spłaty w zamian za prawo do jego używania. Zgodnie z pkt 59-63 ogólnych warunków umowy leasingu leasingodawca był uprawniony do wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym, gdy leasingobiorca dopuszcza się zwłoki z zapłatą co najmniej jednej raty, ale wtedy finansujący ma obowiązek wyznaczyć korzystającemu na piśmie dodatkowy termin do zapłaty zaległości z podaniem rygoru niedochowania tego warunku. W wypadku gdy leasingobiorca w tej sytuacji nie uiści zaległości leasingodawca ma prawo do natychmiastowego przejęcia pojazdu. W umowie był podany numer telefonu do kontaktu z korzystającym i zawarto w niej upoważnienie dla leasingodawcy do wejścia do pomieszczeń leasingobiorcy i przejęcia pojazdu również za pośrednictwem upełnomocnionych osób trzecich. Umowę tę podpisali M. W. (1) i E. W. (1) akceptując jej warunki, w szczególności ogólne warunki umów leasingu. Przy zawieraniu powyższej umowy leasingobiorca podlegał uproszczonej weryfikacji- poprzestano na ustnym oświadczeniu o osiąganych dochodach, sprawdzeniu w bazach GUS, (...) i potwierdzeniu tożsamości na podstawie dowodów osobistych albowiem zadeklarował wpłatę własną w wysokości 10 procent wartości przedmiotu leasingu czyli 3 979,68 zł, którą uiścił.

(z tomu zdarzeniowego 6 – zawiadomienie k.1—3, umowa k.5-8, kopia dowodu rejestracyjnego k.9-10, ogólne warunki umowy k 45-48, dokumenty złożone do umowy k 94-95, zeznania K. H. (3) k 103-104, z tomu ogólnego V- dokumenty złożone przy ubieganiu się o zawarcie umowy k 828-836, z tomu XI zeznania K. H. k 2221-2222).

W związku z zaległością w płatnościach rat leasingowych leasingodawca pismem z dnia 27 marca 2019 roku wezwał korzystającego do zapłaty zaległości we wskazanej wysokości w terminie 3 dni oraz do przesłania drogą elektroniczną potwierdzenia wpłaty pod rygorem rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym oraz zobowiązaniem do zwrotu pojazdu w przypadku braku płatności. Przesyłka w tym przedmiocie została przesłana na adres K. 22 i po dwukrotnym awizowaniu w dniu w dniu 17 kwietnia 2019 roku została zwrócona do nadawcy. Wobec braku reakcji ze strony leasingobiorcy- nieuiszczenia zaległości w ratach, (...) sp. z. o.o. pismem z dnia 30 sierpnia 2019 roku rozwiązał w/w umowę, informując o przyczynie rozwiązania w tym trybie (opóźnienia w spłacie rat pomimo wyznaczenia dodatkowego terminu) oraz że wypowiedzenie ma skutek natychmiastowy z dniem doręczenia przesyłki, wzywając leasingobiorcę do zwrotu przedmiotu leasingu w terminie 5 dni, na wskazane parkingi, co nie nastąpiło. Jednocześnie w piśmie tym zastrzeżono, że w przypadku pełnej wpłaty zaległości leasingodawca rozważy możliwość odstąpienia od wskazanego oświadczenia woli. Dokument ten został podpisany przez osobę właściwie umocowaną przez finansującego. Rozwiązanie umowy zostało odebrane przez M. W. (1) w dniu 13 września 2019 roku pod wskazanym wcześniej adresem tj K. 22, lecz w zakreślonym terminie oskarżeni nie zwrócili przedmiotu leasingu, który nie stanowił ich własności. Wezwanie do wydania przedmiotowego pojazdu zostało ponownie wystosowane pismem z dnia 27 stycznia 2020 roku, które zostało odebrane przez M. W. (1) w dniu 6 lutego 2020 roku pod adresem jak wyżej.

(z tomu zdarzeniowego 6 – zawiadomienie k.1—3, wypowiedzenie k 11, wezwanie do wydania k.36, potwierdzenie odbioru k 37, wezwanie k.49, potwierdzenie odbioru przesyłki k 50-51, pełnomocnictwo k 56, z tomu zdarzeniowego 3 b – wezwanie do zapłaty k 324,325).

W związku z powyższym działający na podstawie właściwego umocowania pracownicy firmy windykacyjnej (...) sp .z o.o. Sp. K. z siedzibą we W. od dnia 11 lipca 2019 roku rozpoczęli czynności windykacyjnego względem (...) S.C. Leasingobiorcy unikali kontaktu. W dniu 29 lipca 2019 roku po nawiązaniu kontaktu telefonicznego leasingobiorcy odmówili podjęcia negocjacji odnośnie spłaty przeterminowanych należności. W sierpniu 2019 roku podczas osobistej rozmowy (...) z M. W. (1), ten ostatni deklarował spłatę zobowiązania, lecz z tego nie wywiązał się. Podczas kolejnego spotkania oskarżony ten odmówił zwrotu bądź podania lokalizacji samochodu marki C. (...). W dniu 7 listopada 2019 roku zlokalizowano przedmiot leasingu pod adresem K. 22, jednak oskarżony odmówił jego wydania, a przy próbie usunięcia tablic rejestracyjnych z pojazdu, uciekł pojazdem. Podczas rozmowy telefonicznej 13 listopada 2019 roku oskarżony twierdził, że dobrowolnie odstawi pojazd na wskazany parking, lecz tego nie dopełnił. Dwa lub trzy razy M. W. (1) na widok windykatorki K. D. po prostu uciekał w/w samochodem. W sytuacji gdy udało się jej spotkać oskarżonego, już po wypowiedzeniu umowy, to ciągle twierdził, że spłaci zalegle raty, lecz tego nie robił albo nie odbierał od niej telefonów.

(z tomu zdarzeniowego 6 – zawiadomienie k.1—3, pełnomocnictwo k 16, 17, 29, 30, 55 zeznania G. M. k 26, 59, zeznania K. D. k 90- 91, z tomu XII zeznania G. M. k 2241-2242).

W dniu 8 sierpnia 2020 roku podczas przeszukania posesji K. 22 M. W. (1) odmówił wydania pojazdu marki C. (...) o nr rej (...), lecz na terenie tej nieruchomości ujawniono tenże pojazd, który został poddany oględzinom.

( z tomu zdarzeniowego 6- protokół przeszukania k 64-66, protokół oględzin k 67-68, płyta k 69).

Pojazd ten został oddany na przechowanie (...) Polska Sp z o.o. wraz z dowodem rejestracyjnym i kluczykiem, a następnie zwrócony (...). Na polu numerowym i tabliczce znamionowej tego pojazdu nie ujawniono śladów oraz cech dających podstawę do zakwestionowania oryginalności wykonania numeru VIN oraz śladów świadczących o jego przerabianiu. Tabliczka nosiła cechy fabrycznego wykonania i montażu.

( z tomu zdarzeniowego 6 – protokół oddania na przechowanie k 72-73, zeznania R. S. k 74-75, opinia k 80-85, tom sądowy X postanowienie k 1836-1837).

Na poczet w/w umowy (...) S.C. M. W. (1), E. W. (1) dokonali następujących płatności, przy racie miesięcznej 888, 49 zł, 26 listopada 2018 roku – 888, 49 zł , 21 stycznia 2019 roku – 1000 zł , 1 lutego 2019 roku – 1000 zł , 11 marca 2019 roku – 1000 zł , 10 maja 2019 roku – 1500 zł , 15 maja 2019 roku – 500 zł , 10 lipca 2019 rok – 1500 zł , 6 września 2019 roku – 888, 49 zł- łącznie 8 276,98 zł. Raty leasingowe zgodnie z harmonogramem miały być płatne do 25 dnia każdego miesiąca od 25 października 2018 roku do 25 lipca 2023 roku.

(z tomu zdarzeniowego 6 – zestawienie wpłat k 134, harmonogram spłat k 142-143).

Podczas przeszukania pod adresem K. 22 w dniu 17 czerwca 2021 roku ujawniono między innymi wezwanie do zapłaty z dnia 11 marca 2021 roku od Impuls (...) , wezwanie do zwrotu przedmiotów z dnia 11 marca 2021 roku od Impuls (...), oświadczenie o wypowiedzeniu umowy z 9 czerwca 2020 roku od Impuls (...), wypowiedzenie umowy leasingu z 14 grudnia 2018 roku od (...) sp. z o.o., pismo z (...) z 22 kwietnia 2021 roku, wezwanie do wydania z 21 grudnia 2018 roku , wezwanie do zapłaty z 23 lipca 2018 roku od (...), wezwanie do zapłaty z 13 września 2018 roku od S. Bank (...) , ostateczne wezwanie do zapłaty z 12 lutego 2018 roku od S. (...), wezwanie do zapłaty z 5 lutego 2018 roku od (...) S.A.)

(z tomu zdarzeniowego 3 b – protokół przeszukania k 321-323).

Według stanu na czerwiec 2021 roku pomiędzy (...) sp. z o.o. a E. W. (1) i M. W. (1) nie toczyło się żadne postępowanie cywilne.

(z tomu zdarzeniowego 6 – pismo k 134).

W dniu 3 września 2015 roku E. W. (1) działająca pod nazwą Gospodarstwo Rolne (...) podpisała z (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanym dalej (...)) dwie umowy pożyczki o nr (...) i (...) na zakup sprzętu rolniczego w postaci odpowiednio ciągnika rolniczego D.-F. A. 315 nr VIN (...), rok produkcji 2014 (umowa (...), pożyczka w kwocie 135 300 zł na okres 13.X. 2015-13.IX. 2022, rata płatna co pół roku w kwocie 9 251, 61 zł ), brony talerzowej B. (...) nr fabryczny 2023, rok produkcji 2015 o wartości 21 400 zł, opryskiwacza polowego B. P. 400/15 nr nadwozia (...), rok produkcji 2015, o wartości 48 000 zł, rozsiewacza do nawozów K. R. (...) 11.1Q nr nadwozia (...), rok produkcji 2015, wartości 21 400 zł, rozrzutnika do obornika U. (...), nr nadwozia (...), rok produkcji 2015 wartości 28 900 zł (łączna wartość 147 231 zł, umowa zawarta na okres 13.X.2015-13.IX.2022, raty płatne co pół roku po 10 714,14 zł, umowa (...)). Pożyczka w łącznej kwocie 282 531 zł została przyznana na zakup tego sprzętu. W umowach tych oskarżona wskazała adres K. 22. Zabezpieczeniem w/w umów było przelew przez pożyczkobiorcę na rzecz pożyczkodawcy przyszłych wierzytelności pożyczkobiorcy wobec (...) wynikających z umowy przyznania pomocy z (...), zastaw rejestrowy ustanowiony przez pożyczkobiorcę na rzecz pożyczkodawcy na przedmiocie w postaci ciągnika rolniczego, opryskiwacza i rozrzutnika, a do czasu wpisu zastawu warunkowe przewłaszczenie przedmiotu w postaci ciągnika rolniczego, brony, opryskiwacza, rozsiewacza, rozrzutnika na rzecz pożyczkodawcy. Postanowieniem z dnia 18 maja i 23 maja 2016 roku właściwy sąd wpisał na rzecz pożyczkodawcy zastaw na opryskiwaczu polowym, rozrzutniku obornika, ciągniku. Pomiędzy tymi samymi stronami zostały podpisane umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie (warunkowe) w celu zabezpieczenia wierzytelności spółki wobec przewłaszczającego z tytułu w/w umów pożyczek mocą których przewłaszczający przeniósł na w.w spółkę własność wskazanych powyżej rzeczy ruchomych. Wskazane przewłaszczenie zostało dokonane pod warunkiem zawieszającym niewykonania lub nienależytego wykonania umowy pożyczki np. zwłoka w spłacie co najmniej jednej raty pożyczki wynikającej z harmonogramu spłaty. Powyższe niewykonanie lub nienależyte wykonanie umów pożyczki stwierdzane winno być jednostronnym pisemnym oświadczeniem spółki doręczonym przewłaszczającemu, w którym spółka stwierdza naruszenie przez przewłaszczającego umowy pożyczki. Zgodnie z tymi umowami przewłaszczenia przeniesienie własności przedmiotu na spółkę następuje wraz ze ziszczeniem się warunku zawieszającego w dacie złożenia przez spółkę w/w jednostronnego oświadczenia. Jednocześnie umowa przewłaszczenia ulega rozwiązaniu z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o dokonaniu wpisu zastawu rejestrowego do właściwego rejestru. W przypadku gdyby doszło do przeniesienia własności przedmiotu na rzecz spółki własność przedmiotu jest automatycznie przeniesiona zwrotnie na rzecz przewłaszczającego w dacie rozwiązania umowy przewłaszczenia. W dniu 10 września 2014 roku pomiędzy w/w stronami została zawarta umowy zastawu rejestrowego dotycząca ciągnika rolniczego D. -F. A. 315, rozrzutnika obornika, opryskiwacza polowego, zgodnie z którą między innymi przewidziano że w przypadku naruszenia postanowień umowy pożyczki, jeśli spółka zdecyduje się na realizację zabezpieczenia przewidzianego w umowie zastawu rejestrowego spółka może zaspokoić się z przedmiotu zastawu między innymi przez przejęcie na własność przedmiotu zastawu. Skoro wpisy zastawu rejestrowego co do ciągnika, opryskiwacza i rozrzutnika stały się prawomocne, to wygasła względem nich umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie. Co do brony i rozsiewacza nawozów nie doszło do ustanowienia zastawu rejestrowego, a zatem umowa przewłaszczenia nie wygasła. (...) sp z o.o. z siedzibą w W. był nadal właścicielem brony i rozsiewacza nawozów z tytułu przewłaszczenia na zabezpieczenie, a co do ciągnika rolniczego, opryskiwacza i rozrzutnika stał się ponownie właścicielem z tytułu realizacji uprawnień z zastawu rejestrowego.

(z tomu zdarzeniowego 4 a – zawiadomienie k 3, umowa pożyczki (...), faktura k 9, 13, postanowienie k 14-15, 18-21, umowa przewłaszczenia k.16-17, 43, 45-46, pełnomocnictwo k 33, 49, 50, 136-139, 143, 144, 155, 156, 157, kopia dowodu rejestracyjnego k 36-39, zeznania J. G. k 40-42, umowa zastawu k 44, 47-48, oświadczenie k 51, harmonogram spłaty 60-61, 67, ogólne warunki umowy pożyczki k 68-70, specyfikacja k 91, wyciąg z KRS k 160-171, zeznania P. K. (1) k 172-175, umowa przelewu wierzytelności k 181-182, zawiadomienie k 183, oświadczenie (...) k 184-185, rozliczenie k 186, lista rozrachunków k 187-194, z tomu ogólnego I- odpis z rejestru zastawów k 182-187, umowy k 188-189, z tomu XI zeznania J. G. k 2066-2067, z tomu XI zeznania P. K. k 2149-2150).

Oskarżona zaprzestała spłacać pożyczki od sierpnia 2018 roku -do spłaty pozostało 96109,17 zł. Od listopada 2018 roku pożyczkodawca wszczął procedury windykacyjne celem zmotywowania dłużnika do spłaty zaległości. Oskarżona tego nie zrobiła. Z uwagi na powyższe pismami z dnia 4 stycznia 2019 roku (...) wypowiedział w/w umowy pożyczki ze skutkiem natychmiastowym w związku nieuiszczeniem przez E. W. (1) płatności wynikających z umów pożyczek i wezwał ją do przeniesienia posiadania przedmiotu pożyczek na pożyczkodawcę w terminie 3 dni. W przypadku gdyby w tym terminie nie została dokonana pełna spłata zadłużenia, uprzedzono że w trybie art. 22 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 roku o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów w celu zaspokojenia roszczeń dojdzie do przejęcia na własność przedmiotu zastawu rejestrowego. Przesyłka w tym przedmiocie przesłana na wskazany adres przez oskarżoną została odebrana 15 stycznia 2019 roku przez A. W. – synowa. Po wypowiedzeniu umów (...) udawał się pod wskazany przez pożyczkobiorcę adres K. 22 z żądaniem zapłaty zaległości co umożliwiłoby wznowienie umów lub odebrania przedmiotów będących własnością pożyczkodawcy. Nigdy nie zastał dłużniczki E. W. (1), nie odbierała telefonów od windykatora, a potem zmieniła swój numer. Gdy rozmawiał z jej synem M. W. (1), nie otrzymywał danych co do aktualnego miejsca pobytu oskarżonej ani jej nr telefonu, ale M. W. (1) oświadczał że zalegle zobowiązanie będą spłacone, co nie nastąpiło. Ze sprzętu korzystał M. W. (1). Kilkukrotne próby odebrania w/w sprzętu nie powiodły się, bo albo nikogo pod wskazanym adresem nie zastano albo M. W. (1) odmawiał jego wydania bez żadnego uzasadnienia. Pismem z dnia 21 maja 2019 roku ponownie wezwano oskarżoną do zapłat w terminie 7 dni zaległości z tytułu w/w umów łącznie 96 109,17 zł. Przesyłka została odebrana pod wskazanym przez oskarżoną adresem przez jej syna M. W. (1) w dniu 24 maja 2019 roku. Pismem z dnia 9 lipca 2019 roku pożyczkodawca złożył oświadczenie w trybie pkt 10 lit c umowy zastawu rejestrowego z 10 września 2014 roku o przejęciu na własność ciągnika rolniczego, opryskiwacza i rozrzutnika z dniem złożenia tego oświadczenia zastawcy, zobowiązując do przygotowania przedmiotów zastawu do dnia 16 lipca 2019 r do odbioru przez zastawnika. Przesyłka w tym przedmiocie została odebrana pod adresem K. 22 przez M. W. (1) w dniu 11 lipca 2019 roku. Ciągnik rolniczy i opryskiwacz polowy zostały ostatecznie odebrane w dniu 25 czerwca 2019 roku, po zlokalizowaniu ich na terenie gospodarstwa, co do których numerów identyfikacyjnych nie stwierdzono śladów ingerencji, zostały fabrycznie naniesione, a tabliczki znamionowe nosiły cech fabrycznego wykonania i montażu. Pozostałych maszyn nie było na terenie gospodarstwa. W trakcie czynności odbierania ciągnika i opryskiwacza E. W. (1) była przez chwilę na terenie gospodarstwa –„Przywitała się i oznajmiła że jedzie do pracy i pojechała sobie. Nie wyglądało żeby przejęła się tym, że ktoś zajmuje na jej posesji jakieś rzeczy, czy interesowała się co zabiera się z jej posesji” (tom zdarzeniowy 4 a k 42). Oskarżona pozostałych maszyn nigdy nie oddała.

(z tomu zdarzeniowego 4 a – zawiadomienie k 3, pisma k 22,23, 26, 74, potwierdzenie odbioru k 24-25, 27-28, 74v-75, pełnomocnictwo k 30-31,33, 79, 80, 203-204, zeznania J. G. k 40-42, wyciąg z KRS k 81-86,207-212, 222-227 opinia k 95-104, zeznania L. D. k 111, notatka k 199, informacja k 201-202, 216-217, harmonogram spłaty k 205-206, 220-221, z tomu zdarzeniowego a b-d informacja k 234, dokumentacja dotycząca dofinansowania k 235-806, z tomu ogólnego I protokół przeszukania k 107-109, protokół oddania na przechowanie k 104-105, odpis z rejestru zastawów k 182-187, z tomu XI zeznania J. G. 2066-2067, z tomu XI zeznania L. D. k 2084-2086).

W dniu 11 marca 2021 roku pod adresem K. 22 Policja przeprowadzała czynność przeszukania, w szczególności celem odebrania brony talerzowej (...) , rozsiewacza do nawozów (...) związanych z umową pożyczki nr (...), co do którego wydania była zobowiązana E. W. (1) albowiem pożyczkodawca był ich właścicielem. Obecnemu podczas tych czynności M. W. (1) okazano postanowienie z 9 marca 2020 roku opisujące ruchomości, które powinien wydać. W tym czasie oskarżonej nie było na terenie posesji. Oskarżony odmówił ich wydania „bo czeka na rozwój sprawy w sądzie cywilnym”. Na terenie tej posesji nie ujawniono tych maszyn, a oskarżony nie podał miejsca ich przechowywania. Także E. W. (1) nawet później ich nie wydała ani nie wskazała miejsca ich przechowywania.

(z tomu ogólnego VIII -protokół przeszukania k 1422-1425).

Pomiędzy E. W. (1), a (...) sp. z o.o. według stanu na maj 2021 roku nie toczyły się żadne postępowania sądowe.

(z tomu zdarzeniowego 4 a pisma k. 196, 197).

W dniu 31 stycznia 2018 roku w B. doszło do zawarcia umowy leasingu operacyjnego o nr (...) pomiędzy podmiotem Gospodarstwo Rolne (...) z siedzibą K. 22, a (...) S.A. z siedzibą w Ł., której przedmiotem był opryskiwacz zawieszany P. G. model Lord 2500, nr fabryczny (...), rok produkcji 2018 o wartości 120540 zł brutto, netto 98 000 zł. Zgodnie z w/w umową raty miały być płatne co miesiąc w kwocie 2018,04 zł przez 59 miesięcy- do 15-go dnia każdego miesiąca, z opłatą inicjującą 18.081 zł, którą oskarżona uiściła, a przedmiot leasingu został jej wydany. Oskarżona podała w umowie jako adres do korespondencji w/w adres. Zabezpieczeniem umowy był weksel in blanco wraz z deklaracją wekslową. Zawarcie w/w umowy nastąpiło w procedurze uproszczonej- nie żądano od klienta dokumentów finansowych, wystarczające było oświadczenie klienta o wysokości przychodu i dochodu. Zgodnie z ogólnymi warunkami umowy leasingu operacyjnego (paragraf 7 pkt 6, 13) finansujący miał prawo rozwiązać umowę ze skutkiem natychmiastowym, jeżeli korzystający pomimo upomnienia na piśmie i wyznaczenia dodatkowego terminu zalega z jakąkolwiek płatnością, a w przypadku rozwiązania umowy w tym trybie, korzystający ma obowiązek zwrotu przedmiotu leasingu finansującemu w terminie nie dłuższym niż 7 dni.

(z tomu zdarzeniowego 5 – zeznania P. S. k 3, umowa z załącznikami 9-14, dyspozycja k 17, zamówienie k 18-19, faktura k 20, zeznania M. C. (1) k 25, protokół odbioru k 40, dokumentu złożone do zawarcia umowy k 102-111, zeznania świadka k 157-161, zeznania B. I. (1) k 176-177, pełnomocnictwo k 182, 194v, z tomu XI zeznania B. I. k2145- (...), z tomu XI zeznania P. S. k 2151-2152, z tomu XI zeznania świadka k 2152, 2155, z tomu XI zeznania M. C. k 2161-2164).

Oskarżona według stanu na maj 2021 roku na poczet w.w umowy dokonała dwóch płatności tj 31 lipca 2018 roku 81 zł i 11 sierpnia 2018 roku 18 000 złotych. Pismem z 18 września 2018 roku oskarżona została wezwana w terminie do 25 września 2018 roku do zapłaty kwoty zaległości z tytułu rat leasingu w kwocie 4 918,08 zł pod rygorem wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym. Przesyłka w tym przedmiocie została wysłana na adres podany przez oskarżoną i odebrana w dniu 24 września 2018 roku przez M. W. (1). Pismem z dnia 12 października 2018 roku leasingodawca wypowiedział powyższą umowę ze skutkiem natychmiastowym z uwagi na zaległości w płatnościach rat, brak zapłaty ich w wyznaczonym dodatkowym terminie i wezwał do natychmiastowego zwrotu przedmiotu w nieprzekraczalnym terminie do 19 października 2018 roku pod wskazany adres. Przesyłka w tym przedmiocie została przesłana na adres podany przez oskarżoną i doręczona w dniu 2 listopada 2018 roku do rąk M. W. (1). Od stycznia 2019 roku między innymi P. S. (2) wykonywał czynności windykacyjne wobec oskarżonej, między innymi telefonował na numer podany przez oskarżoną , kiedy połączenie było skuteczne, to odbierał M. W. (1) zapewniając że zaległość zostanie uiszczona i wskazując terminy, z których się nie wywiązywał. W dniu 28 maja 2019 roku oskarżony oświadczył w rozmowie telefonicznej, że zwróci sam przedmiot leasingu odwożąc na plac leasingodawcy, co nie nastąpiło. Próby kontaktu z oskarżoną były bezskuteczne. Pismem z dnia 22 kwietnia 2021 roku oskarżona została wezwana do uiszczenia na rzecz finansującego kwoty 248 048, 72 złotych, a w wypadku uchybienia temu obowiązkowi poinformowano E. W. (1), że spółka wypełni weksel na taką kwotę.

(z tomu zdarzeniowego 5 – zeznania P. S. (2) k 3, pełnomocnictwo k 6, 7, 8, 46, 52, 54, 61-63, 64,66-67, 112-113, 133, 150, 199, oświadczenie z wykazem k 15-16, wezwanie z zestawieniem należności k 44-45, potwierdzenie doręczenia k 47-48, karta rozrachunkowa rat k 53, notatka k 73, 74, informacja Poczty Polskiej k 93, 99, raport 114-117, 130-131, zeznania H. Z. (1) 172, zeznania B. I. (1) k 176-177, zestawienie k 194, 196-198, wezwanie do zapłaty k 219, zestawienie należności k 220-221, z tomu XI zeznania B. I. k 2145-2147, tom XI k 2151-2152 zeznania P. S., z tomu XI zeznania H. Z. k 2164-2165).

W dniu 11 marca 2021 roku pod adresem K. 22 Policja przeprowadzała czynność przeszukania, w szczególności celem odebrania opryskiwacza zawieszonego P. związanego z umową leasingu PS/ (...) co do których wydania była zobowiązana oskarżona. Obecnemu podczas tych czynności M. W. (1) okazano postanowienie z 9 marca 2020 roku opisujące ruchomości, które powinien wydać. Oskarżony odmówił ich wydania „bo czeka na rozwój sprawy w sądzie cywilnym”. Na terenie tej posesji nie ujawniono tej maszyny, a oskarżony nie podał miejsca jej przechowywania.

(z tomu ogólnego VIII -protokół przeszukania k 1422-1425).

W grudniu 2018 roku z R. M. (1) skontaktował się M. W. (1) wykazując wolę wzięcia w leasing określonej maszyny – opryskiwacza polowego, określonego modelu., wskazując że będzie mu potrzebny do świadczenia usług, a leasingobiorcą będzie jego matka E. W. (1). M. W. (1) drogą mailową przesłał niezbędne dokumenty potrzebne do sporządzenia wniosku leasingowego, a dotyczące jego matki – oskarżonej. R. M. (1) kojarzył te osoby, gdyż ok. pół roku wcześniej prowadził czynności związane z zawarciem przez nich umowy leasingu z udziałem S. (...). R. M. (1) przygotował wniosek leasingowy, a po otrzymaniu akceptacji z centrali Idea (...), przygotował umowę leasingową. W tym celu udawał się do K. na spotkania, a także do miejsca pracy E. W. (1), gdzie między innymi podpisała umowę leasingu. Warunki spłat i okres spłaty były też telefonicznie uzgadnianie z M. W. (1). Oskarżona nigdy nie kwestionowała tych uzgodnień, podobnie było przy zawieraniu umowy z S. (...). Sprawdziła tylko harmonogram spłat leasingu. Podczas rozmów z R. M. (1) E. W. (1) była zorientowana w sprawie zawieranej umowy, mimo że jej szczegóły były omawiane z M. W. (1). Udział R. M. (1) przy podpisywaniu umowy przez oskarżoną polegał tylko na weryfikacji tożsamości leasingobiorcy, a jego podpis na dokumentach potwierdzał jedynie dokonanie tej weryfikacji. Oskarżona podpisała wszystkie dokumenty potrzebne do zawarcia umowy. W dniu 11 grudnia 2018 roku doszło do zawarcia umowy leasingu operacyjnego nr (...) pomiędzy (...) S.A. z siedzibą we W., a E. W. (1) prowadzącą Gospodarstwo Rolne pod adresem K. 22, której przedmiotem był opryskiwacz polowy P. 1000 B. (...), rok produkcji 2018, nr seryjny (...) na kwotę 141 000 złotych. Umowa została zawarta na 84 miesiące (okres 31.III.2019-31.XII.2025), raty płatne kwartalnie po 7 418,41 zł. Leasingobiorca w dniu 6 grudnia 2018 roku na poczet czynszu inicjalnego wpłacił kwotę 17 343 zł, co zostało zaksięgowane 7 grudnia 2018 roku. Oskarżona na potrzeby umowa podała numer telefonu i adres korespondencyjny jw. W umowie tej oskarżona złożyła oświadczenia, że nie ciążą na niej zobowiązania z tytułów sądowych i innych tytułów. Zabezpieczeniem w/w umowy był weksel in blanco. W dniu 11 grudnia 2018 r przedmiot leasingu został wydany oskarżonej. Zgodnie z ogólnymi warunkami umowy leasingu operacyjnego (§20) w razie opóźnienia w zapłacie jakiejkolwiek należności wynikającej z umowy leasingodawca mógł rozwiązać umowę ze skutkiem natychmiastowym po uprzednim wyznaczeniu korzystającemu dodatkowego terminu na piśmie (wezwanie do zapłaty), o ile opóźnienie w zapłacie którejkolwiek raty przekroczy 14 dni. W takim przypadku leasingobiorca miał obowiązek zwrotu przedmiotu leasingu do miejsca wskazanego przez finansującego i ten ostatni miał prawo do natychmiastowego przejęcia posiadania tego przedmiotu oraz żądania zapłaty wszystkich należności wynikających z umowy, w tym niezapłaconych rat leasingowych. Przy zawieraniu umowy oskarżona wyraziła pisemną zgodę na zgłoszenie w.w opryskiwacza do zabezpieczenia GanDNA, którego istota polega na znakowaniu pojazdu za pomocą specjalnych nowoczesnych sensorów, które posiadają niepowtarzalny numer identyfikacyjny, który w bazie danych G. jest przypisywany do VIN pojazdu. Służy to prewencji przed kradzieżą pojazdu lub jego części. Sensory są nanoszone na wiele części pojazdu. Przedstawiciel firmy mający dokonać takiego znaczenia, od marca 2019 roku do 15 stycznia 2021 roku, podejmował wielokrotnie działania by dokonać takich oznaczeń. Oskarżona nie odbierała od niego połączeń, więc udał się na miejsce, gdzie od A. W. otrzymał numer kontaktowy do M. W. (1), który zarządza gospodarstwem. Gdy dzwonił do oskarżonego, był zwodzony przez niego, a potem M. W. (1) nie odbierał od niego połączeń. Ostatecznie opryskiwacz nie został oznakowany, mimo że opłaty za tę usługę były zawarte w ratach leasingowych.

(z tomu zdarzeniowego 7 – zawiadomienie k 1-2, wyciąg z KRS k 4-9, umowa leasingu z ogólnymi warunkami k 10-20, harmonogram spłat k 21, protokół zdawczo-odbiorczy k 22, faktura k 23, potwierdzenie przelewu k 24, 26, oświadczenie k 25, pełnomocnictwo k 112,113, zeznania R. M. (1) k 116-119, zgłoszenie sprzętu k 120, informacja z firmy (...) k 125-126).

Wobec faktu, iż oskarżona nie uiściła żadnej raty, oprócz pierwszej wpłaty inicjującej jak wyżej, pismem z dnia 6 maja 2019 roku skierowano na podany przez oskarżoną adres ostateczne wezwanie do zapłaty zaległości w terminie 3 dni pod rygorem rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym. Przesyłka w tym przedmiocie została odebrana w dniu 10 maja 2019 roku przez A. W.. Pismem z dnia 30 maja 2019 roku leasingodawca rozwiązał przedmiotową umowę leasingu w trybie natychmiastowym. W piśmie tym zawarto też żądanie do natychmiastowego zwrotu przedmiotu leasingu pełnomocnikowi umocowanemu przez (...) S.A. pod rygorem przystąpienia do działań windykacyjnych. Przesyłka w tym przedmiocie została doręczona na adres podany przez oskarżoną w dniu 12 czerwca 2019 roku, a odebrał ją M. W. (1). Pisma te zostały wystawione przez osoby należycie umocowane w imieniu leasingodawcy. Na dzień 3 lutego 2020 roku do spłaty na rzecz leasingodawcy pozostawała kwota 168 733,49 zł. Wobec faktu, iż oskarżona nie skontaktowała się z finansującym oraz nie zwróciła ruchomości zlecono czynności windykacyjne firmie (...) sp. z o. o. z siedzibą w W.. Umocowani przedstawiciele spółki (...) (K. H. (1), M. G. (1)) w okresie od 9 grudnia 2019 roku do 27 stycznia 2020 roku próbowali nawiązać kontakt bezpośredni pod podanym adresem bądź telefoniczny z leasingobiorcą i ustalić miejsce przechowywania przedmiotu leasingu, lecz bezskutecznie. W dniu 9 grudnia 2019 roku podczas osobistej wizyty pod adresem K. 22 windykator spotkał wyłącznie M. W. (1), który poinformował go, że oskarżona będzie dopiero w godzinach wieczornych i zobowiązał się przekazać jej wizytówkę windykatora z prośbą o kontakt. Rozmowy telefoniczne, o ile odbierała oskarżona kończyły się rozłączaniem, przy czym w trakcie jednej rozmowy oskarżona po usłyszeniu czego dotyczyć będzie rozmowa oświadczyła że z windykatorami nie będzie rozmawiała, a sprawą zajmuje się jej pełnomocnik, zapytana o kontakt do niego, rozłączyła się. W dniu 17 stycznia 2020 roku rozmowę podjął M. W. (1) dzwoniąc do windykatora z informacją, że chce wznowić umowę, a po przedstawieniu warunków przez windykatora co do wznowienia wskazał, że przedyskutuje to z matką i da odpowiedź w poniedziałek, co nie nastąpiło.

(z tomu zdarzeniowego 7 – zawiadomienie k 1-2, rozwiązanie umowy k 27, potwierdzenie doręczenia k 28, raport k 29-32, wezwanie k 35, kopia książki nadawczej k 37, pełnomocnictwo k 38-39, wydruk k 44, informacja z Poczty Polskiej k 48-49, zeznania K. H. (1) k 52-54, raport końcowy k 67-70, z tomu XII zeznania K. H. k 2298-2299).

W dniu 11 marca 2021 roku pod adresem K. 22 Policja przeprowadzała czynność przeszukania, w szczególności celem odebrania opryskiwacza polowego P. (...) numer fabryczny (...) związanego z umową leasingową nr (...), co do którego wydania była zobowiązana E. W. (5). Obecnemu podczas tych czynności M. W. (1) okazano postanowienie z 9 marca 2020 roku opisujące ruchomości, które powinien wydać. Oskarżony odmówił ich wydania „bo czeka na rozwój sprawy w sądzie cywilnym”. Na terenie tej posesji nie ujawniono tej maszyny, a oskarżony nie podał miejsca ich przechowywania.

(z tomu ogólnego VIII -protokół przeszukania k 1422-1425).

(...) S.A. z siedzibą we W. wystąpił przeciwko oskarżonej na drogę postępowania cywilnego z pozwem o zapłatę- pozew wpłynął do sądu w listopadzie 2020 roku. W sprawie tej został wydany nakaz zapłaty (sygn akt X GNc 1151/20 Sądu Okręgowego we Wrocławiu)), lecz oskarżona złożyła od niego zarzuty.

( z tomu zdarzeniowego 7- kopia dokumentów ze sprawy cywilnej k 88-90, 94, 96, 97, 98, 138-150).

W dniu 3 lutego 2020 roku w Ł. doszło do zawarcia umowy leasingu operacyjnego nr (...) pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., a (...) S.C. M. W. (1), A. W. z siedzibą w K. 22, której przedmiotem był opryskiwacz polowy B. P. (...) rok produkcji 2019 r, nr fabryczny (...) o wartości 118 080 zł (wartość fakturowa 118 075,10 zł ). Rata leasingowa wynosiła 1906,71 zł, płatna miesięcznie przez 60 miesięcy. W umowie podano adres korespondencyjny jw. oraz wskazano, że każdy ze wspólników jest uprawniony do reprezentacji spółki. Zabezpieczeniem umowy był weksel in blanco z wypełnioną deklaracją wekslową. Oskarżeni złożyli swoje podpisy na umowie 15 stycznia 2020 roku. Warunkiem uruchomienia umowy było wpłacenie przez leasingobiorcę opłaty inicjującej w kwocie 23 616 zł, co nastąpiło - wpłatę zaksięgowano 5 lutego 2020 roku. Zgodnie z ogólnymi warunkami umowy leasingu operacyjnego (art. 11 §3 i §4 ) w razie opóźnienia w zapłacie co najmniej jednej raty leasingowej wynikającej z umowy leasingodawca mógł rozwiązać umowę ze skutkiem natychmiastowym po uprzednim wyznaczeniu korzystającemu dodatkowego termin na piśmie (wezwanie do zapłaty) do zapłaty zaległości. W takim przypadku leasingobiorca miał także obowiązek zwrotu na własny koszt przedmiotu leasingu do miejsca wskazanego przez finansującego. Przedmiot leasingu został wydany leasingobiorcom i zgodnie z umową mieli oni prawo do jego używania i pobierania pożytków.

(z tomu zdarzeniowego 8 a – umowa k 7-9, wyciąg z KRS k 2-6, 42-64 ogólne warunki k 10-16, informacja k 19, pismo k 30-31, dokumentacja fotograficzna k 35-39, pełnomocnictwo k 73, 74, faktura k 76, protokół odbioru k 77, harmonogram spłat k 147-148, zestawienie k 149, dokumenty złożone przy zawarciu umowy k 150-154, 176-201, z tomu zdarzeniowego 8 b – zeznania J. S. (1) k 206-207, zeznania M. G. (2) k 256, pismo k 285, z tomu XI zeznania J. S. k 2223-2224, z tomu XII zeznania M. G. k 2277-2278 ).

Termin płatności pierwszej raty leasingowej przypadał na 30 marca 2020 roku, lecz pierwsza rata w kwocie 1906,71 zł wpłacona została po terminie. Z uwagi na brak płatności kolejnych rat pismem z dnia 20 maja 2020 roku leasingodawca wystosował do korzystającego wezwanie do zapłaty pod rygorem wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym z dodatkowym oznaczonym terminem spłat do 3 czerwca 2020 roku. Wezwanie to zostało doręczono w dniu 25 maja 2020 roku na podany wyżej adres- przesyłkę odebrała A. W.. Wobec niewpłynięcia należności, pismem z dnia 9 czerwca 2020 roku złożono oświadczenie o wypowiedzeniu umowy ze skutkiem natychmiastowym wraz z zobowiązaniem do niezwłocznego zwrotu przedmiotu leasingu. Pismo to doręczono w dniu 12 czerwca 2020 roku M. W. (1). Zarówno wezwanie z 20 maja 2020 roku, jak i wypowiedzenie z 9 czerwca 2020 roku zostały wystawione przez należycie umocowane osoby w imieniu leasingodawcy. Z ramienia firmy Grupa (...) Sp.z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. działającej z umocowania leasingodawcy podjęto czynności zmierzające do odbioru przedmiot leasingu lub inkaso należności. W dniu 22 lipca 2020 roku windykator skontaktował się telefonicznie z oskarżonym celem ustalenia terminu odbioru opryskiwacza lub zapłaty zaległości. M. W. (1) udawał zaskoczonego całą sytuacją twierdząc, że nic nie wie o rozwiązaniu umowy, nie podał żadnego terminu zwrotu czy zapłaty. Następnego dnia windykatorzy udali się pod podany adres, gdzie zastano A. W., która powiedziała że nic nie wie o umowie i ta sprawa jej nie dotyczy. Innym razem w sposób wulgarny przepędziła windykatora, groziła mu Policją. Nie chciała w ogóle rozmawiać na temat zwrotu maszyny. Następnie M. W. (1) telefonicznie poinformował, że nie zwróci przedmiotu leasingu, a wpłaci zaległość do 27 lipca 2020 roku. Żadna wpłata nie nastąpiła, a w ciągu kolejnych dni M. W. (1) nie odbierał telefonów od windykatorów. Oskarżony podawał terminy wpłat należności, lecz z nich się nie wywiązywał, podając różne tego powody. Dnia 28 lipca 2020 roku windykatorzy ponownie udali się pod wskazany adres, gdzie zastano A. W., która nie chciała rozmawiać z nimi. Innym razem na prośbę windykatorów, by pokazała przedmiot leasingu, zwodziła ich. W dniu 11 sierpnia 2020 roku w rozmowie z windykatorami (M. B.) M. W. (1) poinformował, że zbył przedmiot leasingu i go nie znajdą. W rozmowie telefonicznej też przekazał windykatorowi (P. Z.), że maszyny nie odda, bo jej nie posiada. Na koniec 2020 roku zaległość leasingobiorcy z tytułu przedmiotowej umowy wynosiła 101 472, 36 zł brutto. Pismami z dnia 11 marca 2021 roku ponownie wezwano leasingobiorców do zwrotu przedmiotu leasingu oraz do zapłaty zadłużenia w kwocie 95 566, 54 zł w terminie 14 dni pod rygorem wypełnienia weksla in blanco.

(z tomu zdarzeniowego 8a – informacja k 19,30-31, 127-129, zeznania M. B. (2) k 22-23, pełnomocnictwo k 65, 66, 67, 70, 71, wypowiedzenie k 68, potwierdzenie doręczenia k 69,75, 214-215, wezwanie k 72, zeznania P. Z. (2) k 117-119, zeznania S. S. (2) k 122-125, zeznania P. M. (1) k 137-139, zeznania M. L. (1) k 143, z tomu zdarzeniowego 8 b zeznania D. D. k 242-243, informacja k 285, pełnomocnictwo k 287-294, 336-347, pismo k 303, rozliczenie k 304, wezwanie k 305, kopia dokumentów z akt 306-334, z tomu XI zeznania M. B. k 2205-2209, z tomu XI zeznania P. Z. k 2210-2211, z tomu XI zeznania P. M. k 2212, z tomu XI zeznania M. L. k 2222-2223, z tomu XII zeznania S. S. k 2226-2227, z tomu XII zeznania D. D. k 2227-2228, z tomu XII zeznania M. R. k 2232-2233).

W dniu 11 marca 2021 roku pod adresem K. 22 Policja przeprowadzała czynność przeszukania, w szczególności celem odebrania między innymi opryskiwacza polowego B. P. o nr fabrycznym (...) w związku z zawartą umowę leasingową nr (...), co do którego wydania byli zobowiązani oskarżeni. Obecnemu podczas tych czynności M. W. (1) okazano postanowienie z 9 marca 2020 roku opisujące ruchomości, które powinien wydać. Oskarżony odmówił ich wydania „bo czeka na rozwój sprawy w sądzie cywilnym”. Na terenie tej posesji nie ujawniono tego przedmiotu, a oskarżony nie podał miejsca ich przechowywania.

(z tomu ogólnego VIII -protokół przeszukania k 1422-1425).

Pomiędzy M., A. W., a Impuls (...) w okresie 2020-2021 toczyło się jedno postępowanie cywilne – o udzielenie zabezpieczenia, zakończone prawomocnie w dniu 18 lutego 2021 roku w sprawie XVI GCo 279/20 zwrotem wniosku.

(z tomu zdarzeniowego 8b – kopia z akt sprawy k 306-334)

W dniu 14 lutego 2020 roku M. W. (1) i A. W. wystąpili do Impuls (...) sp z o.o. z kolejnym wnioskiem o zawarcie umowy leasingu dotyczącego opryskiwacza P. G. wartości 110 085 zł, jednak spółka odstąpiła od zawarcia umowy w związku z wiedzą o toczącym się postępowaniu przygotowawczym dotyczącym przywłaszczenia przedmiotów leasingu.

(z tomu zdarzeniowego 8 a– informacja k 30-31, z tomu zdarzeniowego 8 b zeznania M. G. (2) k 256).

W dniu 22 marca 2018 roku w E. W. (1) wystąpiła do (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. z wnioskiem o zawarcie umowy leasingu operacyjnego na konkretny sprzęt- opryskiwacz. Po akceptacji klienta, w dniu 6 kwietnia 2018 roku w Ł. została zawarta umowa leasingu operacyjnego nr (...) pomiędzy (...) sp.z o.o. z siedzibą w K., a Gospodarstwem Rolnym (...) z siedzibą w K. 22, której przedmiotem był opryskiwacz P. G. model T. (...) Corn, rok produkcji 2018, numer fabryczny (...) 1. (...) CORN o wartości 66 420 zł na 72 miesiące, wysokość raty płatnej miesięcznie to 1081,88 zł (na okres 13.VII 2018-13.VI 2024). Oskarżona na potrzeby umowy podała jako adres do korespondencji i działalności K. 22, podała numer telefonu do kontaktu, nadto wpłaciła opłatę inicjującą umowę- 3 321 zł brutto. (...) sp. z o.o. dokonał zapłaty za przedmiotową ruchomość i stał się jej właścicielem, zaś sprzęt został wydany zgodnie z umową E. W. (1) do używania. Zgodnie z ogólnymi warunkami umowy leasingu operacyjnego (pkt VIII.2-3) w razie opóźnienia w zapłacie co najmniej jednej raty leasingowej wynikającej z umowy leasingodawca mógł rozwiązać umowę ze skutkiem natychmiastowym po uprzednim wyznaczeniu korzystającemu dodatkowego terminu na piśmie (wezwanie do zapłaty) do zapłaty zaległości. W takim przypadku leasingobiorca miał także obowiązek zwrotu na własny koszt przedmiotu leasingu do miejsca wskazanego przez finansującego w terminie 5 dni.

(z tomu zdarzeniowego 9 a- zawiadomienie k 1, wniosek k 2-3, instrukcja k 4, umowa z załącznikiem k 5-8, kwestionariusz k 9, potwierdzenie odbioru k 10, identyfikacja ryzyka k 11, faktura k 13, potwierdzenie przelewu k 14, dokumentacja fotograficzna k 15, ogólne warunki umowy leasingu operacyjnego k 20-25, pełnomocnictwo k 27, harmonogram spłaty k 31-32 , 54-55, zestawienie rozliczeń k 57-58, potwierdzenie przelewu k 109, z tomu zdarzeniowego 9 b- zeznania G. K. (1) k 274-275, z tomu XII zeznania G. K. k 2280-2281)

Wobec faktu, że należności były regulowane nieterminowo, a następnie korzystający zaprzestał ich regulowania, pismem z dnia 8 października 2018 roku wezwano oskarżoną do uiszczenia zaległości w terminie do 22 października 2018 roku z pouczeniem, że rozwiązanie umowy będzie skutkowało obowiązkiem zwrotu przedmiotu leasingu. Przesyłka została doręczona na podany jw. adres i w dniu 12 października 2018 roku została odebrana przez A. W.. Z kolei pismem z dnia 14 grudnia 2018 roku w/w umowa została rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym z żądaniem zwrotu przedmiotu leasingu. Przesyłka w tym zakresie została doręczona w dniu 28 grudnia 2018 roku na podany adres jw, a jej odbiór pokwitował M. W. (1). W okresie od grudnia 2018 roku do 24 stycznia 2020 roku podejmowane były czynności windykacyjne (L. Kancelaria (...)— (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) i (...), (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.), najpierw celem spowodowania uiszczenia przez oskarżoną zaległości albowiem leasingodawca przewidywał możliwość wznowienia umowy, a potem celem już odzyskania przedmiotu leasingu, lecz bezskutecznie. (...) posiadali stosowne umocowania, a przy sobie posiadali odpowiednie pełnomocnictwa. Oskarżona nie odbierała telefonów, pod podanym adresem windykatorzy spotykali wyłącznie A. W., M. W. (1), który twierdził że to on zajmuje się tym leasingiem i z nim należy rozmawiać, lecz nie okazał żadnego pełnomocnictwa od matki. W rozmowie między innymi z K. J. (1) poinformował, że jego matka jest i będzie niedostępna, twierdził także że „ z A. to jest wszystko popłacone i wyjaśnione i on mi nic nie będzie oddawał”. A. W. przekazała windykatorowi nawet numer telefonu męża-oskarżonego do kontaktu. M. W. (1) początkowo twierdził, że chce spłacić zaległości, lecz po przedstawieniu oferty spłaty, nie zgodził na wskazywaną kwotę i twierdził, że nie wyda przedmiotu leasingu, a potem nie było już z nim kontaktu. Oskarżona nie zapłaciła należności i nie podjęła kontaktu z leasingodawcą. Nie odbierała połączeń telefonicznych od windykatorów.

(z tomu zdarzeniowego 9 a – zawiadomienie k 1, pełnomocnictwo k 27, raport k 28-30,166, 177-178, 186-187, 193-194, wypowiedzenie k 33, potwierdzenie doręczenia k 34-35,37-38, wypowiedzenie k 36, zestawienie k 56, 57-58, dokumentacja fotograficzna k 168, zeznania P. T. (1) k 174-175, zeznania J. B. (1) k 180-181, z tomu zdarzeniowego 9 b- pełnomocnictwo k 216, 248, 258,218-221, wezwanie 217, zeznania K. J. (1) k 223-224, dokumentacja fotograficzna 238-247, z tomu XII zeznania P. T. k 2229, z tomu XII zeznania K. J. k 2237-2239, z tomu XII zeznania J. B. k 2243-2244).

(...) sp z o.o. wystąpił przeciwko E. W. (1) w związku z zawartą umową leasingu nr (...) na drogę postępowania cywilnego, kierując pozew do Sądu Rejonowego dla m.st. Warszwa.

(z tomu zdarzeniowego 9 b , pismo k 260, kopia dokumentów z akt sprawy k 291- 363).

W dniu 11 marca 2021 roku pod adresem K. 22 Policja przeprowadzała czynność przeszukania, w szczególności celem odebrania opryskiwacza jak wyżej co do którego wydania była zobowiązana oskarżona. Obecnemu podczas tych czynności M. W. (1) okazano postanowienie z 9 marca 2020 roku opisujące ruchomości , które powinien wydać. Oskarżony odmówił ich wydania „bo czeka na rozwój sprawy w sądzie cywilnym”. Na terenie tej posesji nie ujawniono tego przedmiotu, a oskarżony nie podał miejsca ich przechowywania.

(z tomu ogólnego VIII -protokół przeszukania k 1422-1425).

W okresie objętym aktem oskarżenia od 2017 roku do 2021 roku zarówno E. W. (1), jak i M. W. (1) posiadali liczne zobowiązania finansowe, w tym także toczyły się przeciwko nim postępowania egzekucyjne. W 2018 roku E. W. (1) i M. W. (1) działający pod firmą (...) S.C. wystąpili do (...) sp. z o.o. o zawarcie umowy leasingowej dotyczącej opryskiwacza zawieszanego marki P. o wartości netto 98 000 zł. Analityk w zakresie złożonego wniosku miał wątpliwości co do rzetelności podawanych danych i poprosił oskarżonych o dodatkowe wyjaśnienia, lecz ich nie otrzymał. Stąd odmówiono im przedmiotowego leasingu. W dniu 5 marca 2020 roku M. W. (1) i A. W. wystąpili do firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. z wnioskiem o leasing opryskiwacza B. P. o wartości netto 70 000 zł, ale zapadła decyzja odmowna. Dnia 8 maja 2018 roku Gospodarstwo Rolne (...) wystąpiła do (...) S.A. we W. z wnioskiem o leasing dotyczącym opryskiwacza marki P. o wartości 54 000 zł , ale decyzja była odmowna.

(z tomu ogólnego II – k 381-448, z tomu ogólnego III – zeznania K. R. (1) k 590-591, dokumenty dotyczące umowy k 593-599, tom ogólny IV- informacja 750-751, 754-823, z tomu ogólnego V k 824-826, informacja z załącznikami k 838-845, informacja z załącznikami k 847-853, 877-882, z tomu ogólnego VI informacja k 1103-1151, 1153-1217, z tomu ogólnego VII informacja k 1219-1410, 1412, z tomu XII zeznania K. R. k 2244-2245).

W okresie pomiędzy 2015 rokiem a 2017 roku P. G. (1) był zatrudniony w gospodarstwie rolnym przez E. W. (1) pod adresem K. 22, gdzie mieszkali oskarżona oraz jej syn M. i synowa A.. W tym czasie była tam prowadzona hodowla drobiu. Zdarzyło się w tym czasie, że na teren tego gospodarstwa były przywożone lawetą nowe maszyny, w tym opryskiwacze, były rozładowywane , a po kilku dniach były zabierane innymi lawetami. M. W. (1) wskazywał wówczas, że przyjechał po nie klient, które je zamówił.

( z tomu ogólnego V- zeznania P. G. (1) k 862-863, z tomu ogólnego VIII zeznania J. S. (3) k 1430-1431, zeznania A. S. (3) k 1441-1442, zeznania P. G. (2) k 1443-1444, z tomu XII zeznania P. G. k 2273-2275, z tomu XII zeznania J. S. k 2275-2276).

W dniu 3 marca marcu 2008 roku M. W. (1) i S. S. (4) utworzyli spółkę cywilną (...) z siedzibą w (...), która zajmowała się sprzedażą nowych maszyn rolniczych i ciągników, które były kupowane przez nich w kraju jak i za granicą. Nigdy w tym czasie nie korzystali z leasingów. Z końcem 2011 roku S. S. (4) wystąpił z tej spółki, a w jego miejsce z dniem 1 stycznia 2012 roku wstąpiła E. W. (1). Zmieniła się też siedziba spółki na K. 22. W momencie gdy S. S. (4) opuszczał spółkę jej kondycja finansowa była dobra.

(z tomu ogólnego V – zeznania S. S. (4) k 871-872, z tomu XII zeznania S. S. k 2229-2230, z tomu zdarzeniowego 1 – dokumenty złożone do zawarcia umowy k 88-92).

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 roku prokurator w sprawie PR 1Ds 400.2021 umorzył śledztwo:

- w sprawie o przestępstwo z art. 286 §1 k.k. na szkodę (...) SA przez osoby występujące w interesie (...) S.C. M. W. (1), E. W. (1) w związku zawartą umową leasingu z dnia 18 maja 2016 roku – z powodu braku znamion czynu zabronionego;

-w sprawie o przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. w zw. z art. 294 §k.k. na szkodę (...) sp z o.o. przez osoby działające w interesie podmiotu Gospodarstwo Rolne (...) w związku z zawartą umową pożyczki z dnia 3 września 2015 roku – wobec braku znamion czynu zabronionego;

-w sprawie o przestępstwo z art. 284 §2 k.k. na szkodę (...) sp. z o.o. w związku zawartą umową leasingu w dniu 22 marca 2018 roku- wobec braku znamion czynu zabronionego;

-w sprawie o przestępstwo z art. 284 §2 k.k. na szkodę (...) sp. z o.o. w związku z zawartą umową pożyczki z dnia 3 września 2015 roku – wobec braku znamion czynu zabronionego.

( z tomu XI -postanowienie k 2111-2113)

Oskarżona E. W. (1) nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Oskarżona ma 66 lat i nie była karana. Jest właścicielką dwóch nieruchomości. Posiada wykształcenie średnie, zawód ekonomista. Nie posiada nikogo na utrzymaniu. Pobiera emeryturę 2046 zł (zajęcie przez komornika) i pracuje u dwóch pracodawców osiągając łącznie 6300 zł miesięcznie dochodu. Nadto spłaca dwa kredyty rata 2780 zł do 2029 roku i rata 1050 zł do 2029 roku.

(z tomu ogólnego I-dane o karalności k 49, wyjaśnienia k 59, 111, z tomu ogólnego VIII wyjaśnienia k 1448, 1575, dane o karalności k 1608, z tomu ogólnego I dane osobowe k 58-59, tom X k 1907, tom XI k 2045, 2148 oraz wyjaśnienia tm XI k 2148, z tomu XII dane o karalności k 2302).

Oskarżony M. W. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Oskarżony ma 42 lata i nie jest właścicielem żadnych nieruchomości. W chwili obecnej posiada status osoby karanej albowiem w sprawie II K 343/22 wyrokiem z dnia 19 maja 2023 roku został skazany za przestępstwo oszustwa na karę grzywny z zamianą na zastępczą karę pozbawienia wolności. Posiada średnie wykształcenie, zawód technik urządzeń telekomunikacyjnych. Nie posiada nikogo na utrzymaniu. Prowadził własną działalność gospodarczą z dochodem netto 5000 zł miesięcznie (2019 rok). Obecnie utrzymuje się z gospodarstwa rolnego, w którym prowadzona jest produkcja roślinna – roczny dochód ok 100 000 zł. Jest właścicielem samochodu marki V. (...) rocznik 2012.

(z tomu ogólnego I- informacja o stanie majątkowym 44-45, dane o karalności k 48, wyjaśnienia k 65, dane o stanie majątkowym k 67-86, z tomu ogólnego VIII wyjaśnienia k 1452-1454, 1596-1597, dane o karalności k 1609, dane osobowe tom ogólny X k 1907, tom ogólny I k 64-65, tom XI k 2045, k 2069, wyjaśnienia tom XI k 2069, z tomu XII dane o karalności k 2303).

Oskarżona A. W. ma 39 lat i nie była dotychczas karana. Posiada wykształcenie wyższe- zawód nauczycielka. Nie posiada większego majątku. W 2021 roku pracowała w firmie (...) jako kierownik zmiany i zarabiała 2700 zł netto. Obecnie pracuje jako zastępca menagera z zarobkiem 7000 zł brutto. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów.

( z tom ogólnego VIII wyjaśnienia k 1585-1586, 1591, dane o karalności k 1604, 1610, z tomu X dane osobowe k 1907, z tomu ogólnego VIII k1584-1585, tom XI k 2045, 2069, z tomu XII dane o karalności k 2305).

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje:

Ocena dowodów

Ocena zeznań świadków odnośnie przestępstwa popełnionego na szkodę (...) S.A. z siedzibą we W.:

Sąd uznał za wiarygodne zeznania A. S. (1), E. C. (1) albowiem byli pracownikami firmy windykacyjnej -zewnętrznej w stosunku do (...) Funduszu (...) i nie mieli powodów, by podawać fakty w sposób tendencyjny, w szczególności co do sposobów zachowania się oskarżonych. Sąd uznał za wiarygodne zeznania E. W. (3) albowiem fakty przez nią podawane znalazły potwierdzenie w piśmie Poczty Polskiej i zeznaniach K. S. (1) ze śledztwa. Z tych samych przyczyn Sąd uznał za wiarygodne zeznania K. S. (1) ze śledztwa, przy czym nie można zanegować twierdzeń tego świadka co zrobił z przesyłką, której odbiór pokwitował w dniu 30 lipca 2018 roku - rozwiązanie umowy leasingowej z 18 maja 2016 roku, tym bardziej że M. W. (1) w późniejszych rozmowach z windykatorami potwierdzał swoją wiedzę co do obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu -opryskiwacza polowego (...) P. (...). Sąd dał wiarę też D. B. (1) w zakresie jego depozycji ze śledztwa, byłemu pracownikowi spółki (...), albowiem jego relacje były zgodne z zeznaniami K. S. i rzeczowe. Jeśli chodzi o zeznania D. B. i K S. z rozprawy to zasługują one na wiarę tylko w zakresie, w jakim były zgodne z ich pierwszymi relacjami ze śledztwa. Wtedy w bliższym okresie od zdarzeń nie podawali tak szczegółowo informacji o rzekomych maszynach używanych w gospodarstwie w K., czy szczególnych pomorach drobiu, a te fakty na szczegółowe pytania „przypominały” im się w 2024 roku. W śledztwie była mowa wyłącznie o trudnościach w sprzedaży drobiu. Sąd nie dopatrzył się też powodów z racji których należałoby nie dać wiary świadkowi M. K. (1), który nadzorował proces zawarcia umowy leasingowej z 18 maja 2016 roku dla leasingodawcy - (...) Funduszu (...).

Ocena zeznań świadków odnośnie przestępstw popełnionych na szkodę (...) sp. z o.o. w W.:

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka R. S. windykatora z ramienia (...) albowiem nie miał powodów, by podawać fakty w sposób tendencyjny, a jego relacje były zgodne z innymi dowodami – dokumentami załączonymi do tomu zdarzeniowego 2a, 2b, powołanymi powyżej w stanie faktycznym. Ta sam konkluzja dotyczy pracownika pokrzywdzonego R. M. (1) w wątku dotyczącym pokrzywdzonego S. (...). Sąd nie znalazł podstaw, by zanegować zeznania T. O. (1), który na okazanej tablicy poglądowej rozpoznał M. W. (1) (z tomu zdarzeniowego 2 b k 218), który prowadził z nim bezowocne rozmowy na temat spłaty przeterminowanych należności, tym bardziej że fakty przez niego podawane pozostają w zgodzie z relacjami R. S.. Brak jest podstaw także do zakwestionowania rzetelności zeznań świadka T. M. (1). Innymi słowy, w świetle całokształtu dowodów dotyczących tego wątku, nie można uznać by świadek ten podawał fakty w sposób tendencyjny, czy też nieprawdziwy.

Ocena zeznań świadków odnośnie przestępstw popełnionych na szkodę (...) sp.z o.o. w W.:

Sąd uznał za wiarygodne zeznania (...) albowiem nie miał interesu by podawać fakty w sposób tendencyjny. Z jego rzeczowych i logicznych relacji wynika przyjęta przez oskarżonych charakterystyczna postawa, podobna zresztą do tej, jak przy innych pokrzywdzonych. Ta sama konkluzja dotyczy świadka R. S. w wątku dotyczącym działania na szkodę (...) i K. D. oraz K. H. (3). Ponadto relacje tychże osób znalazły potwierdzenie w dokumentach powołanych w stanie faktycznym dotyczącym wątku działania na szkodę (...) sp. z o.o.

Ocena zeznań świadków odnośnie przestępstw popełnionego na szkodę (...) S.A. w P. (poprzednio (...) S.A. w P.):

Sąd uznał za wiarygodne zeznania M. A., E. C. (1), A. L. (1), T. B. (1) -windykatorów albowiem są one wzajemnie zgodne, rzeczowe, wyważone i znajdują potwierdzenie w dokumentach powołanych w stanie faktycznym wątku działania oskarżonych na szkodę (...) SA (obecnie (...) SA). Nie ma podstaw także by zanegować wiarygodność zeznań J. O. (1), doradcy leasingowego, która opisała rolę M. W. (1) i E. W. (1) przy zawieraniu umowy. To oskarżony wyrażał zapotrzebowanie na konkretny typ maszyny rolniczej.

Ocena zeznań świadków odnośnie przestępstwa popełnionego na szkodę (...) sp. z o.o. w W.:

Sąd dał wiarę zeznaniom J. G. albowiem jego relacje znalazły potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w tomie zdarzeniowym 4a, a powołanych w stanie faktycznym w wątku dotyczącym działania na szkodę (...). Także co do zeznań L. D. (zajmował się sprawą windykacji), P. K. (1) (zawierał umowy) nie ma podstaw do ich zakwestionowania albowiem były rzeczowe i logiczne oraz pozostawały w zgodzie z pozostałym materiałem dowodowym tego wątku. Z zeznań L. D. wynikają okoliczności odbioru w dniu 25 czerwca 2019 roku ciągnika rolniczego i opryskiwacza.

Ocena zeznań świadków odnośnie przestępstwa popełnionego na szkodę (...) S.A. w Ł.:

Sąd dał wiarę zeznaniom P. S. (2), M. C. (1), H. Ż., B. I. (1) oraz świadka k 157-161 tom zdarzeniowy nr 5 (pracownik banku, który uczestniczył wyłącznie w podpisywaniu umowy z oskarżoną) albowiem były wyważone, logiczne, rzeczowe oraz zgodne z pozostałymi dowodami powołanymi w stanie faktycznym w wątku na szkodę (...) S.A. w Ł.. Z zeznań (...). I. wynika postawa oskarżonej. H. Z. (1) (pracownik Poczty Polskiej) wydawała M. W. (1) korespondencję kierowaną do E. W. (1) adresowaną na adres, który sama podała. Z kolei M. C. zeznawał wyłącznie w oparciu o dokumenty albowiem sam osobiście nie przeprowadzał czynności w terenie.

Ocena zeznań świadków odnośnie przestępstw popełnionych na szkodę (...) S.A. we W.:

Sąd uznał za wiarygodne zeznania K. H. (1), R. M. (1) (w wątku dotyczącym Idea G.) albowiem nie mieli powodów by podawać fakty tendencyjnie. Z ich relacji wynika konsekwentna, a powielana przy kolejnych umowach, postawa oskarżonych przy zawieraniu umowy i podczas czynności windykacyjnych, treść prowadzonych rozmów telefonicznych.

Ocena zeznań świadków odnośnie przestępstw popełnionych na szkodę (...) sp. z o.o. w W.:

Sąd uznał za wiarygodne zeznania M. B. (2), P. Z. (2), P. M. (1), S. S. (2), M. L. (1), J. S. (1), M. G. (2), D. D., M. R. (2) albowiem były rzeczowe, zgodne i logiczne. Znalazły potwierdzenie w dokumentach powołanych w tym wątku. W szczególności nie ma podstaw do zakwestionowania twierdzeń M B. czy P. Z. (2), że w trakcie jednej z rozmów oskarżony twierdził wprost, że nie odda opryskiwacza, bo go sprzedał.

Ocena zeznań świadków odnośnie przestępstwa popełnionego na szkodę (...) sp. z o.o. w K.:

Sąd uznał za wiarygodne zeznania P. T. (1), J. B. (1), K. J. (1), G. K. (1) albowiem nie mieli powodów, by zeznawać tendencyjnie, a ich relacje były rzeczowe, zgodne i logiczne, a nadto nie zostały zanegowane przez zebrane w tym wątku dokumenty.

Ponadto Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka K. R. (3) albowiem nie miał interesu w podawaniu faktów w sposób tendencyjny. Z jego relacji wynika, iż (...) sp.z o.o. już w 2018 roku odrzuciła wniosek o leasing E. W. (1) i M. W. (1) albowiem dane przez nich podawane budziły poważne wątpliwości co do rzetelności. Wnioskowali o leasing opryskiwacza marki P. wskazując, że prowadzą sprzedaż hurtową maszyn i urządzeń, że celem zakupu wskazywanego urządzenia jest pokazywanie go oraz wystawianie na targach, w sytuacji kiedy mieli sprzedawać 4 takie maszyny rocznie i mieliby zainwestować 25 procent swojego obrotu w taką promocję. Oceniono wiarygodność tychże klientów jako niską i odmówiono leasingu. Sąd uznał za wiarygodne zeznania P. G. (1), S. S. (4), A. S. (3) albowiem ich relacje były wyważone i logiczne. Jeśli chodzi o relację P. G. (4) i J. S. (3) to Sąd uznał za wiarygodne ich relacje ze śledztwa, natomiast z rozprawy tylko w takim zakresie w jakim były zgodne z tymi pierwszymi, w szczególności Sąd nie uznał za wiarygodne twierdzeń tych osób o maszynach jakie mieli wiedzieć w toku pracy w gospodarstwie oskarżonych, czy dużych pomorach drobiu, bo o tym nie zeznawali w bliskim czasie od zdarzeń- w toku śledztwa , a „ przypomnieli” sobie o tym w 2025 roku.

W konfrontacji z w/w osobowymi źródłami dowodowymi, Sąd dał wiarę powołanym w stanie faktycznym dokumentom, albowiem pozostawały w logicznym i rzeczowym związku ze sobą i z osobowymi źródłami dowodowymi. W szczególności opinie biegłych były pełne, jasne, niesprzeczne. Jeśli chodzi o pozostałe dowody ujawnione w toku rozprawy, a które nie zostały powołane jw., to nie zostały uwzględnione przez Sąd przy ustalania faktów albowiem nie miały w tym zakresie znaczenia.

Wyjaśnienia oskarżonych w konfrontacji z powyżej przedstawioną analizą dowodów jawią się jako niewiarygodne i były wyłącznie przyjętą na potrzeby tego procesu linią obrony, oderwaną od ustalonych faktów. W szczególności absolutnie nie można zaaprobować stanowiska, że doszło, w zakresie stanów faktycznych objętych aktem oskarżenia, do nieskutecznego wypowiedzenia poszczególnych umów, a poszczególnym pokrzywdzonym nie przysługiwało prawo własności maszyn, a oskarżeni mieliby prawo do zatrzymywania poszczególnych ruchomości z uwagi na nieokreślone toczące się postępowania cywilne. W zakresie dotyczącym przedmiotu tego postępowania wszystkie pisma – wypowiedzenia umów ze skutkiem natychmiastowym zostały podpisane przez należycie umocowane osoby. Dla oceny stanowiska procesowego oskarżonych istotna jest też liczba zawieranych przez nich umów, liczba podmiotów z którymi były one zawierane, ich różnorodność, różne miejscowości na terenie których zawierano umowy, podobny sposób działania po zawarciu umów.

Kwalifikacja prawna

W zakresie każdego z przypisanych przestępstw niewątpliwie E. W. (1), M. W. (1), A. W. jako ludzie dorośli w chwili popełniania czynów mieli możliwość prawidłowej oceny sytuacji zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym. Byli w pełni poczytalni. Mieli nie skrępowaną wolę i możliwość zachowania się w sposób zgodny z porządkiem prawnym, a mimo tego swoimi czynami oskarżeni naruszyli normy sankcjonowane i to naruszenie jest zagrożone przez ustawę sankcją karną. Nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie żadne okoliczności mogące usprawiedliwić zachowania sprzeczne z prawem. Nie zaistniały okoliczności wyłączjące bezprawność czynów, czy winę oskarżonych. Stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonych był wysoki, a więc to są czyny karygodne. Do takiej oceny stopnia społecznej szkodliwości tych czynów uprawnia analiza okoliczności wynikających z art. 115 §2 k.k. Tak więc jest to rodzaj dobra, w które godzili – cudze mienie, wysokość szkód. Oskarżeni w czasie swych bezprawnych, karalnych i karygodnych czynów nie dali posłuchu normom prawnym chociaż można było podporządkowania się normom prawnym od oskarżonych wymagać, a więc ich czyny są zawinione. Tym samym każdego z oskarżonych należy uznać za winnego popełnienia czynów bezprawnych, karalnych i karygodnych. Jednocześnie każdy z oskarżonych w zakresie przypisanych im przestępstw działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Na zamiar taki jednoznacznie wskazują podjęte przez nich sposoby działania - przemyślane, zaplanowane.

Należy wskazać, iż z zebranych dowodów wynika jednoznacznie, że w/w przedmioty leasingu, czy pożyczek w czasie podjętych działań bezprawnych przez oskarżonych stanowiły własność leasingodawców, czy pożyczkodawców, a więc stanowiły cudze mienie. Wbrew podnoszonym okolicznościom, w zakresie przypisanych przestępstw przywłaszczenia, stosowne umowy były w sposób prawidłowy i przez uprawnione podmioty wypowiedziane. Z dowodów w szczególności (z tomu ogólnego II – k 381-448, z tomu ogólnego III – zeznania K. R. (3) k 590-591, dokumenty dotyczące umowy k 593-599, tom ogólny IV- informacja 750-751, 754-823, z tomu ogólnego V k 824-826, informacja z załącznikami k 838-845, informacja z załącznikami k 847-853, 877-882, z tomu ogólnego VI informacja k 1103-1151, 1153-1217, z tomu ogólnego VII informacja k 1219-1410, 1412, z tomu XII zeznania K. R. k 2244-2245) wynika, iż w zakresie przypisanych przestępstw oszustwa kondycja finansowa oskarżonych w dacie zawierana poszczególnych umów nie była dobra, a z liczby zawieranych umów, późniejszych postaw oskarżonych i czasu zawieranych umów, ich przedmiotu i wartości wynika, że nie mieli zamiaru wywiązania się z zaciągniętych zobowiązań. W 2019 roku (k 58-59 tom ogólny I) E. W. (1) wskazywała, że osiąga dochód 5000 zł oraz że jest właścicielką uszkodzonego F. (...) rocznik 2006, dwóch ciągników U. z lat 90-tych, gospodarstwa rolnego o powierzchni 17, 02 ha z domem i trzema budynkami gospodarczymi K. 22, zaś M. W. (1) (k 64-65, tom ogólny I) wskazywał, że z własnej działalności gospodarczej osiąga dochód ok 5000 zł i nie posiada żadnego majątku, zaś jego żona A. w tym czasie pracowała jako nauczycielka z dochodem ok 2700 zł. Oskarżeni w zakresie przypisanych im przestępstw oszustw działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzając wskazanych pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem za pomocą wprowadzenia ich w błąd co do zamiaru wywiązania się z zaciąganych zobowiązań wynikających z poszczególnych umów.

W przypadku czynu z punktu I co do oskarżonych M. W. (1) i E. W. (1) na szkodę (...) S.A. z siedzibą we W. , to należy stwierdzić, iż byli oni obydwoje stroną umowy leasingu operacyjnego nr (...) zawartej z (...) S.A. z siedzibą we W.. W stosownych dokumentach, w szczególności w treści umowy, którą obydwoje podpisali były określono szczegółowo warunki umowy, między innymi ciążące na nich obowiązki. Korespondencja, czy rozmowy telefoniczne były realizowane na podane przez nich adres i numer telefonu. Mieli wiedzę, że są w zwłoce z płatnością opłaty leasingowej, skoro jej nie uiścili. Sąd nie neguje tego, że brak płatności mógł wynikać z problemów związanych z płatnościami za drób, pomorem drobiu. Leasingodawca podchodził bardzo elastycznie do problemu. Próbował nawet za pomocą windykatorów polubownie załatwić sprawę, bez konieczności rozwiązywania umowy. Rozmowy, ponaglenia nie odniosły skutku. Przesyłka dotycząca dodatkowego wezwania do zapłaty została przesłana listem poleconym na adres spółki (...)- adres jaki podali leasingobiorcy. Potem nastąpiło rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i przesyłka też została przesłana na podany przez oskarżonych adres. Przesyłkę od listonosza odebrał w dniu 30 lipca 2018 roku K. S. (1) jako osoba uprawniona i przekazał któremuś z oskarżonych lub odłożył w pomieszczeniu biurowym. Dokumenty ze strony (...) były podpisywane przez osoby należycie umocowane. Trudno przyjąć, by E. W. (1), czy M. W. (1) nie byli świadomi faktu rozwiązania umowy i konieczności wydania opryskiwacza polowego, tej okoliczności nie podnosili. Z rozmów jakie przeprowadzał M. W. (1) wprost wynika, że są z E. W. (1) tego świadomi. Fakt dotarcia do oskarżonych pisma z 23 lipca 2018 roku wzywającego do zwrotu przedmiotu leasingu wynika także z pisma ich pełnomocnika z 24 czerwca 2019 roku, czy z 6 sierpnia 2020 roku (tom zdarzeniowy 1 k 149-152, 189-190). E. W. (1) mimo skutecznego wypowiedzenia umowy i obowiązku zwrotu, nie uczyniła tego. Zachowała postawę bierną. Nie podjęła nawet prób kontaktu z leasingodawcą w celu wskazania przyczyny braku zwrotu opryskiwacza lub uzgodnienia prolongaty tego obowiązku. Z kolei ze strony M. W. (1) były zapewnienia że wkrótce zapłacą, że zwrócą sprzęt, a innym razem że wypowiedzenie były bezskuteczne, nie odda maszyny, bo jest mu potrzebna do pracy w gospodarstwie. Ostatecznie w dniu 11 marca 2021 roku M. W. (1) oświadczył że odmawia wydania przedmiotowego opryskiwacza z uwagi na postępowanie cywilne toczące się równolegle pomiędzy stronami, co nie znalazło potwierdzenia w dowodach z dokumentów z tom zdarzeniowego 1- karty 139,140, 166, 171,178,185, zresztą nie przysługiwało mu prawnie skutecznie prawo zatrzymania. Zgodnie z umową leasingu z 18 maja 2016 roku opryskiwacz polowy P. został oddany obojgu oskarżonym do używania. Ostatecznie gdy w dniu 11 marca 2021 roku były przeprowadzane przez organ ścigania czynności procesowe na terenie gospodarstwa w K. 22 przedmiotowego opryskiwacza nie było, a sami leasingobiorcy nie wskazali miejsca jego przechowywania, nie wydali go, a był on własnością niewątpliwie leasingodawcy. Tak więc obydwoje przywłaszczyli rzecz im powierzoną. Dodatkowo opryskiwacz ten postanowieniem z dnia 23 maja 2019 roku został oddany na przechowanie M. W. (1) jako osobie godnej zaufania, a dodatkowo postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 roku został uznany za dowód rzeczowy i oddany na przechowanie (...) S.A. we W.. Tak więc M. W. (1) przedmiotowy opryskiwacz był powtórnie powierzony, przyjął na siebie określone obowiązki związane z przechowaniem i był pouczony o konsekwencjach prawnych. Nie jest możliwe określenie konkretnej daty przywłaszczenia, a możliwe jest określenie czasokresu tego poprzez wskazanie, że przywłaszczenie mienia powierzonego nastąpiło niewątpliwie w okresie pomiędzy od 30 lipca 2018 roku do 11 marca 2021 roku. Współsprawstwo oskarżonych nadto wynika z umowy leasingu, pisma wierzyciela z dnia 22 lipca 2019 roku, załączonego pełnomocnictwa dla osób działających w imieniu (...), zeznań A. S., E. C.. Cała postawa oskarżonych świadczy o tym, że przedmiot leasingu traktowali jako rzecz własną i negowali oczywiste uprawnienia właścicielskie (...). Sposób działania oskarżonych wskazuje na to, że działali z zamiarem bezpośrednim, wspólnie i w porozumieniu. Każde z nich wypełniło dyspozycję art. 284 §2 k.k.

W przypadku czynów z pkt II i III co do oskarżonych E. W. (1) i M. W. (1) na szkodę (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. to należy stwierdzić, iż na współsprawstwo oskarżonych E. W. (1) i M. W. (1) co do popełnienia oszustwa, brak pod ich stronie zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania już w chwili zawierania umowy leasingu, a przez to wprowadzili w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pokrzywdzonego doprowadzając go do niekorzystanego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 239 850 złotych, wskazują fakt podpisania przedmiotowej umowy przez oskarżoną, a więc akceptowanie przez nią warunków umowy i harmonogramu spłaty, treść umowy leasingu i harmonogramu co do terminów i wysokości rat, aktywny udział oskarżonego przy ustalaniu warunków umowy, w szczególności w zakresie przedmiotów podlegających finansowaniu, to oskarżony też gdy powstały problemy z płatnościami, zapewniał że będzie kontaktował się z pokrzywdzonym w tej sprawie, to oskarżony wynegocjował najdłuższy okres spłaty (zeznania R. M.), zestawienie wpłat rat leasingowych- wpłacono zaledwie 19 987, 17 zł w okresie do czerwca 2018 roku (przy płatnościach kwartalnych) i zaprzestanie płacenia rat zgodnie z harmonogramem, treść zeznań świadka R. M. (1), który wskazywał na łączny udział obydwojga oskarżonych. Tak więc każde z nich wypełniło dyspozycję art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. albowiem wartość mienia przekraczała 200 000 zł ( art. 115 §5 k.k.), z uzupełnieniem opisów czynów przypisanych oskarżonych o znamię kwalifikowane -mienie znacznej wartości.

W przypadku przestępstwa sprzeniewierzenia na sprawstwo oskarżonej E. W. (1), zamiar przywłaszczenia mienia powierzonego wskazują zeznania windykatorów powołanych w stanie faktycznym, treść skutecznego wypowiedzenia umowy z wezwaniem do zwrotu przedmiotów i jego doręczenie, brak reakcji w tym przedmiocie ze strony oskarżonej, unikanie kontaktów z windykatorami, przyjęta przez nią postawa. Z kolei w przypadku M. W. (1) na jego sprawstwo wskazują niewątpliwie skuteczne wypowiedzenie umowy z zobowiązaniem do zwrotu przedmiotów leasingu, które sam odebrał, a w dniach 14 marca i 23 maja 2019 roku oddano mu prasę do słomy i dwa opryskiwacze na przechowanie z nałożeniem obowiązku wydania między innymi organowi ścigania, przyjął na siebie te zobowiązania. W dniu 11 marca 2021 roku odmówił wydania tych maszyn, nie ujawniono ich na terenie gospodarstwa, ani nie wskazał gdzie się znajdują. Nie przysługiwało mu żadne prawo zatrzymania, skoro z tytułu zawartej umowy leasingu nie był jej stroną i żadne postępowania cywilne z jego udziałem z tego tytułu się nie toczyło. Oskarżona będąc świadoma obowiązku zwrotu przedmiotów leasingu, będąc świadoma treści podpisanej umowy i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków umowy leasingu ignorowała ustne i pisemne wezwania do zwrotu. Nie nawiązała kontaktu z windykatorami i nie wydała przedmiotów leasingu. Tak więc ich postawa- między innymi odmowa zwrotu, negowanie uprawnień właściciela także wskazuje na zamiar przywłaszczenia. Czas przywłaszczenia określić można opisowo wobec oskarżonej, że nastąpiło w okresie pomiędzy od dnia 8 sierpnia 2018 roku (ostateczny termin do zwrotu maszyn), do dnia 11 marca 2021 roku (w tym dniu potwierdzono ostatecznie że maszyn na terenie gospodarstwa nie ma i odmówiono ich wydania), zaś oskarżony popełnił przestępstwo w dniu 11 marca 2021 roku kiedy wbrew obowiązkom przechowawcy , któremu mienie powierzono nie wydał go i mienia nie było na terenie posesji oraz nie wskazał gdzie się znajduje. Tak więc w tym przypadku oskarżeni wypełnili dyspozycję art. 284 §2 k.k., z tymi zmianami że wobec oskarżonej przedmiot sprzeniewierzenia stanowił mienie znacznej wartości ( art. 115 §5 k.k.) , a więc także wypełniła dyspozycję art. 294 §1 k.k., a co do oskarżonego wartość mienia objętego sprzeniewierzeniem wynosiła wyłącznie 172 200 zł.

W przypadku czynów z punktu IV i V co do oskarżonych E. W. (1) i M. W. (1) na szkodę (...) S.A. (obecnie (...) S.A. z siedziba w P.) należy stwierdzić, iż na współsprawstwo oskarżonych E. W. (1) i M. W. (1) w zakresie oszustwa, brak pod ich stronie zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania już w chwili zawierania umowy leasingu, a przez to wprowadzili w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pokrzywdzonego doprowadzając go do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w kwocie 128 781 złotych, wskazują: treść zeznań J. O. (1), fakt podpisania przedmiotowych umów przez oskarżoną, a więc akceptowanie przez nią warunków umowy i harmonogramu spłaty, treść umów pożyczek i harmonogramu co do terminów i wysokości rat, aktywny udział oskarżonego przy ustalaniu warunków umów, w szczególności w zakresie przedmiotów podlegających finansowaniu, terminów i wysokości rat, to oskarżony też gdy powstały problemy z płatnościami, zapewniał że nastąpi spłata, zestawienie wpłat rat, czyli ich wysokość, nieterminowość i zaprzestanie płacenia rat zgodnie z harmonogramem. Umowy zostały zawarte na czas do 2027 roku, a ostatnia wpłata nastąpiła 23 listopada 2018 roku, w sumie oskarżona wpłaciła tylko 16 687, 91 złotych. Oskarżona nie poinformowała o faktach istotnych z punktu widzenia oceny jej zdolności finansowej, a mianowicie że ma niespłacony kredyt w (...) z zaległościami w spłatach oraz dwa kredyty w Banku Spółdzielczym Ziemi (...) i S. K. Banku. Oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu nadto działali w krótkich odstępach czasu i ze z góry powziętym zamiarem. Tak więc każde z nich wypełniło dyspozycję art. 286 §1 k.k. w warunkach art. 12 k.k..

W przypadku przestępstwa sprzeniewierzenia na sprawstwo oskarżonej E. W. (1), zamiar przywłaszczenia mienia powierzonego wskazują zeznania windykatorów powołanych w stanie faktycznym, treść skutecznego wypowiedzenia umowy z wezwaniem do zwrotu przedmiotów i jego doręczenie, brak reakcji w tym przedmiocie ze strony oskarżonej, unikanie kontaktów z windykatorami, przyjęta przez nią postawa. Z kolei w przypadku M. W. (1) na jego sprawstwo wskazują niewątpliwie skuteczne wypowiedzenie umów z zobowiązaniem do zwrotu przedmiotów w dniu 19 listopada 2018 roku , które sam odebrał, a w dniach 14 marca i 23 maja 2019 roku oddano mu opryskiwacz, podsiewacz i sadzarkę na przechowanie z nałożeniem obowiązku wydania między innymi organowi ścigania, przyjął na siebie te zobowiązania. W dniu 11 marca 2021 roku odmówił wydania tych maszyn, nie ujawniono ich na terenie gospodarstwa, ani nie wskazał gdzie się znajdują. Nie przysługiwało mu żadne prawo zatrzymania, skoro z tytułu zawartych umów nie był ich stroną i żadne postępowania cywilne z jego udziałem z tego tytułu się nie toczyło. Oskarżona będąc świadoma obowiązku zwrotu przedmiotów pożyczki, będąc świadoma treści podpisanej umowy i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków umowy ignorowała ustne i pisemne wezwania do zwrotu. Nie nawiązała kontaktu z windykatorami i nie wydała przedmiotów leasingu. Tak więc ich postawa- między innymi odmowa zwrotu, negowanie uprawnień właściciela także wskazuje na zamiar przywłaszczenia. Czas przywłaszczenia określić można opisowo wobec oskarżonej, że nastąpiło w okresie pomiędzy od dnia 19 listopada 2019 roku (ostateczny termin do zwrotu maszyn), do dnia 11 marca 2021 roku (w tym dniu potwierdzono ostatecznie że maszyn na terenie gospodarstwa nie ma i odmówiono ich wydania), zaś oskarżony popełnił przestępstwo w dniu 11 marca 2021 roku kiedy wbrew obowiązkom przechowawcy, któremu mienie powierzono nie wydał go i mienia nie było na terenie posesji oraz nie wskazał gdzie się znajduje. Tak więc w tym przypadku oskarżeni wypełnili dyspozycję art. 284 §2 k.k.

W przypadku czynu z pkt VI co do oskarżonej E. W. (1) na szkodę (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. to należy stwierdzić , iż w przypadku przestępstwa sprzeniewierzenia na sprawstwo oskarżonej E. W. (1), zamiar przywłaszczenia mienia powierzonego wskazują zeznania windykatorów powołanych w stanie faktycznym, treść oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pożyczki nr (...) doręczone prawidłowo w dniu 15 stycznia 2019 roku z żądaniem przeniesienia posiadania wskazanych maszyn, ostateczne wezwanie do zapłaty z 21 maja 2019 roku doręczone prawidłowo 24 maja 2019 roku, umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie brony talerzowej, rozsiewacza nawozów i oświadczenie pożyczkodawcy o przejęciu przedmiotów zastawu na własność, w tym rozrzutnika do obornika z potwierdzeniem doręczenia z dnia 11 lipca 2019 roku oraz z wyznaczonym terminem do zwrotu do 16 lipca 2019 roku. Doręczenia zawsze były realizowane na adres, który podała oskarżona. Oskarżona będąc świadoma obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu, będąc świadoma treści podpisanych umów i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków umowy ignorowała ustne i pisemne wezwania do zwrotu. Nie nawiązała kontaktu z windykatorami i nie wydała przedmiotu leasingu, także w dniu 11 marca 2021 roku podczas czynności procesowych prowadzonych przez Policję, nie ujawniono przedmiotu leasingu na terenie wskazanego gospodarstwa rolnego, a obecny tam M. W. (1) oświadczył że sprzętu nie wyda, przy czym nie był stroną tej umowy, ani nie posiadał pełnomocnictw od matki. Nie można było się z E. W. (1) skontaktować w sposób, który sama wskazała, między innymi nie odbierała telefonów, zmieniła numer. Skoro wpisy zastawu rejestrowego co do ciągnika, opryskiwacza i rozrzutnika stały się prawomocne, to wygasła względem nich umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie i tutaj doszło do skutecznego przejścia własności na pokrzywdzonego zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 roku o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów (Dz. U. 2018.2017 t.j.). Co do brony i rozsiewacza nawozów nie doszło do ustanowienia zastawu rejestrowego, a zatem umowa przewłaszczenia nie wygasła- właścicielem był nadal pokrzywdzony. (...) sp z o.o. z siedzibą w W. był nadal właścicielem brony i rozsiewacza nawozów z tytułu przewłaszczenia na zabezpieczenie, a co do rozrzutnika stał się ponownie właścicielem z tytułu realizacji uprawnień z zastawu rejestrowego. Postawa oskarżonej - między innymi odmowa zwrotu, całkowity brak kontaktu i ignorowanie wezwań do wydania także wskazuje na zamiar przywłaszczenia. Czas przywłaszczenia określić można opisowo, że nastąpiło w okresie pomiędzy od dnia 16 lipca 2019 roku (wyznaczony termin do zwrotu właścicielowi) do 11 marca 2021 roku, kiedy potwierdzono brak maszyn na posesji z odmową wydania. Tak więc w tym przypadku oskarżona wypełniła dyspozycję art. 284 §2 k.k. z korektą czasu przestępstwa od 16 lipca 2019 roku do 11 marca 2021 roku.

W przypadku czynów z pkt VII i VIII co do oskarżonej E. W. (1) na szkodę (...) S.A. z siedzibą w Ł. to należy stwierdzić, że na sprawstwo oskarżonej E. W. (1) w zakresie tego oszustwa, brak pod jej stronie zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania już w chwili zawierania umowy leasingu, a przez to wprowadziła w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pokrzywdzonego doprowadzając go do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w kwocie 120 540 złotych, wskazują fakt podpisania przedmiotowej umowy przez oskarżoną a więc akceptowanie przez nią warunków umowy i harmonogramu spłaty, treść umowy leasingu i harmonogramu co do terminów i wysokości rat, fakt wpłacenia jedynie raty inicjującej realizację umowy i zaprzestanie płacenia rat zgodnie z harmonogramem od razu po zawarciu umowy, brak kontaktu z jej strony z pokrzywdzonym, brak możliwości nawiązania kontaktu z oskarżoną, ani pod wskazanym przez nią adresem, ani telefonicznie. Wszystko to wskazuje, że w chwili zawierania umowy nie miała zamiaru wywiązać się z umowy i zamierzała jedynie użytkować maszynę bez realizowania zobowiązań umownych Tak więc wypełniła dyspozycję art. 286 §1 k.k.

W przypadku przestępstwa sprzeniewierzenia na sprawstwo oskarżonej E. W. (1), zamiar przywłaszczenia mienia powierzonego wskazują zeznania windykatorów powołanych w stanie faktycznym, treść ostatecznego wezwania do zapłaty, fakt jego doręczenia, oświadczenie o wypowiedzeniu i jego doręczenie. Doręczenia zawsze były realizowane na adres, który podała oskarżona. Oskarżona będąc świadoma obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu, będąc świadoma treści podpisanej umowy i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków umowy leasingu ignorowała ustne i pisemne wezwania do zwrotu. Nie nawiązała kontaktu z windykatorami i nie wydała przedmiotu leasingu, także w dniu 11 marca 2021 roku podczas czynności procesowych prowadzonych przez Policję, nie ujawniono przedmiotu leasingu na terenie wskazanego gospodarstwa rolnego, a obecny tam M. W. (1) oświadczył że sprzętu nie wyda, przy czym nie był stroną tej umowy, ani nie posiadał pełnomocnictw od matki. Tak więc postawa oskarżonej - między innymi odmowa zwrotu, całkowity brak kontaktu i ignorowanie wezwań do wydania także wskazuje na zamiar przywłaszczenia. Czas przywłaszczenia określić można opisowo, że nastąpiło w okresie pomiędzy od dnia 2 listopada 2018 roku (skuteczne doręczenie wezwania do zwrotu przedmiotu leasingu), do 11 marca 2021 roku, kiedy potwierdzono brak maszyny na posesji z odmową wydania. Tak więc w tym przypadku oskarżona wypełniła dyspozycję art. 284 §2 k.k. z korektą czasu przestępstwa albowiem wezwanie do wydania doręczono 2 listopada 2018 roku, a więc termin wydania określony w wypowiedzeniu do 19 października 2018 roku był już nieaktualny w chwili doręczenia przesyłki.

W przypadku czynów z pkt IX i X co do oskarżonej E. W. (1) i z pkt VI i VII co do M. W. (1) na szkodę (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. to należy stwierdzić, iż na współsprawstwo oskarżonych E. W. (1) i M. W. (1) w zakresie oszustwa, brak pod ich stronie zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania już w chwili zawierania umowy leasingu, a przez to wprowadzili w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pokrzywdzonego doprowadzając go do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w kwocie 39 796, 75 złotych, wskazują fakt podpisania przedmiotowej umowy przez oskarżonych, a więc akceptowanie przez nich warunków umowy i harmonogramu spłaty, treść umowy leasingu i harmonogramu co do terminów i wysokości rat, fakt wpłacenia jedynie raty inicjującej realizację umowy i z tytułu rat jedynie kwoty 8 276, 98 zł i zaprzestanie płacenia rat zgodnie z harmonogramem, brak możliwości nawiązania kontaktu z oskarżoną, zachowanie oskarżonych podczas podjętych czynności windykacyjnych. Tak więc każde z nich wypełniło dyspozycję art. 286 §1 k.k.

W przypadku przestępstwa sprzeniewierzenia na współsprawstwo oskarżonych E. W. (1) i M. W. (1), zamiar przywłaszczenia mienia powierzonego wskazują zeznania windykatorów powołanych w stanie faktycznym, treść ostatecznego wezwania do zapłaty, fakt jego doręczenia, oświadczenie o wypowiedzeniu i jego doręczenie. Doręczenia zawsze były realizowane na adres, który podali oskarżeni. Oskarżeni będąc świadomi obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu, będąc świadomi treści podpisanej umowy i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków umowy leasingu ignorowali ustne i pisemne wezwania do zwrotu. Nie nawiązali kontaktu z windykatorami i nie wydali przedmiotu leasingu, dopiero w dniu 8 sierpnia 2020 roku przedmiot leasingu został przymusowo im odebrany przez Policję. Tak więc ich postawa- między innymi odmowa zwrotu samochodu, negowanie uprawnień właściciela także wskazuje na zamiar przywłaszczenia. Czas przywłaszczenia określić można opisowo, że nastąpiło w okresie pomiędzy od dnia 20 września 2019 roku, kiedy upłynął bezskutecznie termin na zwrot samochodu do 7 sierpnia 2020 roku, albowiem w dniu 8 sierpnia 2020 roku na terenie gospodarstwa rolnego ostatecznie przymusowo odebrano przedmiot leasingu. Tak więc w tym przypadku oskarżeni wypełnili dyspozycję art. 284 §2 k.k.

W przypadku czynów z pkt XI i XII co do oskarżonej E. W. (1), z pkt VIII co do oskarżonego M. W. (1) na szkodę (...) S.A. z siedzibą we W., to należy stwierdzić, iż na współsprawstwo oskarżonych E. W. (1) i M. W. (1) w zakresie oszustwa, brak pod ich stronie zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania już w chwili zawierania umowy leasingu, a przez to wprowadzili w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pokrzywdzonego doprowadzając go do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w kwocie 156087 złotych, wskazują fakt podpisania przedmiotowej umowy przez oskarżoną, ale przy aktywnym udziale M. W. (1) w zakresie negocjacji umowy, który był jej inicjatorem i bardziej zainteresowanym finansowaniem przedmiotu leasingu, treść umowy leasingu i harmonogramu co do terminów i wysokości rat, fakt wpłacenia jedynie raty inicjującej realizację umowy, a zaprzestanie płacenia rat zgodnie z harmonogramem od razu po zawarciu umowy, brak możliwości nawiązania kontaktu z oskarżoną, odrzucanie połączenia przez E. W. gdy zorientowała się że dzwoni windykator, zwodzenie windykatorów przez M. W. (1). Pomimo, że formalnie umowę leasingu podpisała oskarżona, to obydwoje oskarżeni, współdziałający w tym zakresie ze sobą, byli zaangażowani w zawarcie umowy z zamiarem korzystania z maszyny bez wywiązywania się z zobowiązań. M. W. (1) miał interes gospodarczy w uzyskaniu przedmiotowej maszyny albowiem to faktycznie to on prowadził gospodarstwo rolne i to on dysponował maszyną po jej wydaniu, to on także uzgadniał warunki umowy, w istocie prowadził rozmowy z windykatorami, przejawiał decyzyjność w zakresie interesów gospodarczych E. W. (1), podejmował rozmowy z przedstawicielem firmy, która miała dokonać znaczeń na opryskiwaczu. Tak więc każde z nich wypełniło dyspozycję art. 286 §1 k.k. Z opisu czynu przypisanego, a oznaczonego w akcie oskarżenia jako XI Sąd wyeliminował niewłaściwe miejsce popełnienia „w S.”.

W przypadku przestępstwa sprzeniewierzenia na sprawstwo oskarżonej E. W. (1), zamiar przywłaszczenia mienia powierzonego wskazują zeznania windykatorów powołanych w stanie faktycznym, treść ostatecznego wezwania do zapłaty, fakt jego doręczenia, oświadczenie o wypowiedzeniu i jego doręczenie. Doręczenia zawsze były realizowane na adres, który podała oskarżona. Oskarżona będąc świadoma obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu, będąc świadoma treści podpisanej umowy i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków umowy leasingu ignorowała ustne i pisemne wezwania do zwrotu. Nie nawiązała kontaktu z windykatorami i nie wydała przedmiotu leasingu, bądź co najmniej nie wskazała gdzie maszyna znajduje się. Czas przywłaszczenia można określić jedynie opisowo (nie można podać konkretnej daty), że nastąpiło w okresie pomiędzy od dnia 12 czerwca 2019 roku, kiedy skutecznie doręczono wypowiedzenie umowy z żądaniem zwrotu przedmiotu leasingu do 11 marca 2021 roku, kiedy na terenie gospodarstwa rolnego ostatecznie nie ujawniono przedmiotu leasingu, a sam M. W. (1) podał, że nie wyda maszyny, nie wskazał innego miejsca jej ewentualnego przechowywania. Nie zasługuje na uwzględnienie, że oskarżonemu miałoby przysługiwać jakiekolwiek prawo zatrzymania maszyny na czas trwającego postępowania sądowego, bo nie był stroną tej umowy. Tak więc w tym przypadku oskarżona wypełniła dyspozycję art. 284 §2 k.k.

W przypadku czynu z pkt XIII co do oskarżonej E. W. (1) na szkodę (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. to należy stwierdzić, iż na sprawstwo oskarżonej E. W. (1) w zakresie oszustwa, brak zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania już w chwili zawierania umowy leasingu, a przez to wprowadziła w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pokrzywdzonego doprowadzając go do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w kwocie 66 420 złotych, wskazują zeznania G. K. (1), treść umowy leasingu co do terminów i wysokości spłaty rat leasingowych, zestawienie wpłaconych kwot, z których wynika że oskarżona wpłaciła jedynie opłatę inicjującą realizację umowy, zaprzestała płacenia rat od razu po zawarciu umowy, zeznania powołanych w stanie faktycznym windykatorów. Z zeznań windykatorów wynika, że nie można było z oskarżoną nawiązać żadnego kontaktu (była chroniona przed kontaktami z windykatorami przez M. W. (1), który nadto w trakcie jednej z rozmów nieprawdziwie podał że oskarżona zapłaciła należność, innym razem wskazywał, że jego matka jest i będzie niedostępna). Oskarżona, z zawodu ekonomistka, była świadoma ciążących na niej obowiązków wynikających z zawartej umowy leasingu, nawet sama nie podjęła próby kontaktu z leasingodawcą, przecież wiedziała, że nie spłaca rat. Tak więc tym zakresie oskarżona wypełniła wszystkie znamiona występku z art. 286 §1 k.k.

W przypadku czynów z pkt I i II co do oskarżonej A. W., a z pkt IX i X co do oskarżonego M. W. (1) na szkodę (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., to należy stwierdzić, iż na współsprawstwo oskarżonych A. W. i M. W. (1) w zakresie oszustwa, brak pod ich stronie zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania już w chwili zawierania umowy leasingu, a przez to wprowadzili w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pokrzywdzonego doprowadzając go do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w kwocie 118080 złotych, wskazują fakt podpisania przedmiotowej umowy wspólnie przez oskarżonych, wspólne przejęcie na siebie zobowiązań, treść umowy leasingu co do terminów i wysokości spłaty rat leasingowych, zestawienie wpłaconych kwot, z których wynika że wpłacili jedynie opłatę inicjującą realizację umowy i jedną ratę z opłat periodycznych, zaprzestali płacenia rat praktycznie od razu po zawarciu umowy, ich postawa- zwodzenie windyktorów, brak dalszych wpłat, zeznania powołanych w stanie faktycznym windykatorów. Fakty te we wzajemnym powiazaniu jednoznacznie wskazują, iż celem działania oskarżonych było wyłudzenie wskazanej maszyny celem jej użytkowania bez uregulowania zobowiązań. Leasingodawca -wierzyciel zawarł umowę w mylnym przekonaniu, że odniesie określone korzyści i nie utraci nic z zainwestowanej kwoty. Oskarżeni swoim działaniem wypełnili dyspozycję art. 286 §1 k.k.

W przypadku przestępstwa sprzeniewierzenia na współsprawstwo oskarżonych A. W. i M. W. (1), zamiar przywłaszczenia mienia powierzonego wskazują zeznania windykatorów powołanych w stanie faktycznym, treść ostatecznego wezwania do zapłaty, fakt jego doręczenia, oświadczenie o wypowiedzeniu i jego doręczenie. Oskarżeni będąc świadomi obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu, będąc świadomi treści podpisanej umowy i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków umowy leasingu ignorowali ustne i pisemne wezwania do zwrotu. Dodatkowo M. W. (1) oświadczył P. Z. (2), że nie odda przedmiotu leasingu, oskarżony zwodził, ignorował windykatorów. Z kolei A. W. (wykształcenie wyższe, zawód nauczycielka) pomimo tego, że była stroną umowy, osobiście odebrała wezwanie do zapłaty zaległości, to wobec windykatorów udawała, że nie jest zorientowana w sprawie umowy, nie chciała podjąć rozmowy, wskazywała że nie jest uprawniona do zwrotu maszyny. Gdy windykator wskazał, że była przecież stroną umowy, oskarżona ta przepędziła go manifestując w ten sposób brak woli zwrotu maszyny. Czas przywłaszczenia można określić jedynie opisowo, że nastąpiło w okresie pomiędzy od dnia 12 czerwca 2020 roku, kiedy dłużnicy otrzymali skutecznie wypowiedzenie umowy z żądaniem zwrotu przedmiotu leasingu do 11 marca 2021 roku, kiedy na terenie gospodarstwa rolnego ostatecznie nie ujawniono przedmiotu leasingu, a sam M. W. (1) podał, że nie wyda maszyny, nie wskazał innego miejsca jej ewentualnego przechowywania. Nie zasługuje na uwzględnienie, że oskarżonemu miałoby przysługiwać jakiekolwiek prawo zatrzymania maszyny na czas trwającego postępowania sądowego. Nadto sprawa XVI GCo 279/20 z wniosku oskarżonych z udziałem (...) sp. z o.o. o zabezpieczenie roszczenia zakończyła się prawomocnie 18 lutego 2021 roku. Tak więc w tym przypadku każde z oskarżonych wypełniło dyspozycję art. 284 §2 k.k.

W zakresie wszystkich przypisanych przestępstw przywłaszczenia mamy do czynienia z mieniem powierzonym albowiem zgodnie z zawartymi umowami oskarżeni weszli w posiadanie wskazanych ruchomości, bo właściciel powierzył im ruchomości do używania. Oskarżeni mieli świadomość tego, że te rzeczy mogą używać tylko w granicach określonych przez właściciela. Oskarżeni nadużyli zaufania, jakim obdarzyli ich pokrzywdzeni powierzając te rzeczy. Na wielokrotne żądania właścicieli ruchomości nie zostały oddane, nie znajdowały się na terenie gospodarstwa (...), ostatecznie brak tych rzeczy został potwierdzony w czasie czynności procesowych 11 marca 2021 roku, a mimo także w tym zakresie żądania ich wydania, to nie nastąpiło. Wreszcie gdyby inny był zamiar oskarżonych niźli przywłaszczenia, to nawet w toku przedmiotowego postępowania wydaliby ruchomości pokrzywdzonym, wskazaliby miejsce ich przechowania. Oskarżeni zaprzeczając prawom właścicieli, odmawiając ich zwrotu prawowitym właścicielom, włączyli ruchomości do swojego majątku, postępując z nimi jak właściciele, swobodnie nimi dysponując. Przywłaszczenie może przejawiać się np. przekazaniem cudzej rzeczy będącej w posiadaniu sprawcy na własność osobie trzeciej poprzez sprzedaż, zamianę itp., ale może także polegać na bezprawnym zatrzymaniu rzeczy w zamiarze dysponowania nią jak rzeczą własną. Istotne dla przywłaszczenia jest to, że bez względu na rodzaj zachowania się sprawcy stanowi ono wyraz chęci zerwania więzi łączącej rzecz z jej właścicielem i włączenia jej do majątku sprawcy lub traktowania przez niego tej rzeczy jako swojej własności. Tak było w przypadku oskarżonych. O przywłaszczeniu rzeczy mogą też świadczyć takie zachowania sprawcy jak zaprzeczanie posiadania rzeczy, zaprzeczanie obowiązku zwrotu. Dla przestępstw przywłaszczenia charakterystyczne jest utrzymywanie przez sprawcę spowodowanego przez niego stanu pozbawienia osoby uprawnionej możliwości dysponowania rzeczą, przy czym stan ten powinien mieć charakter trwały. Warunkiem jednak uznania zatrzymania rzeczy za element przestępstw przywłaszczenia jest bezprawność tego zachowania. Zamiar pozbawienia osoby uprawnionej własności posiadanej przez sprawcę rzeczy oraz zamiar sprawcy uczynienia z cudzej rzeczy swojej własności może przejawiać w odmowie zwrotu rzeczy, ukryciu jej itp. Te sytuacje miały miejsce w tej sprawie (Kodeks karny, część szczególna, komentarz, tom II pod red A. Wąska do art. 284). O zamiarze przywłaszczenia ruchomości świadczy także w tej sprawie to, że oskarżeni nie podjęli żadnych działań zmierzających do umożliwieniu właścicielowi odzyskania rzeczy, zapewnili sobie całkowitą możliwość dysponowania mieniem jak właściciel. Oskarżonym nie przysługiwało żadne prawo zatrzymania. Ich postawa to początkowe wyrażanie woli spłaty zaległości, zwrotu rzeczy, bezczynność, unikanie kontaktu, wprowadzania w błąd, że wpłata zaraz nastąpi, bo pojawiły się chwilowe trudności, wreszcie twierdzenie, że umowy nie zostały skutecznie wypowiedziane, aż wreszcie odmawianie przez oskarżonych oddania maszyn wydanych im w ramach poszczególnych umów, jak i zapłacenia za nie wystarczająco dowodzi zamiaru przywłaszczenia ( wyrok S A w K. z 30 września 1998r., II AKa 190/98, Lex nr 35254, wyrok SA we Wrocławiu z 27 maja 2024 roku, II AKa 371/23, Lex nr 3748407, wyrok S A w P. z 8 kwietnia 2025 roku, II AKa 286/24, Lex nr 3860392). Oskarżeni mieli zamiar pozbawienia właściciela mienia stanowiącego jego własność, a znajdującego się w posiadaniu oskarżonych. W zakresie przypisanych przestępstw oszustwa oskarżeni niewątpliwie działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzając poszczególnych pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru wywiązania się z zaciągniętych zobowiązań wynikających z poszczególnych umów. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że w latach 2017 -2018 (oskarżeni E. W. (1) i M. W. (1)) kondycja finansowa tych oskarżonych nie była dobra, już mieli określone zobowiązania z okresów wcześniejszych, a w tych latach zawartych było, a objętych tych postępowaniem 7 umów (czy to leasingu czy pożyczki), z których wynikał obowiązek płatności cyklicznie rat o określonej wysokości. Charakterystyczna też jest przyjęta przez nich metodyka działania- poszukiwanie nowych leasingodawców, pożyczkodawców, tworzenie przez oskarżonych nowych podmiotów gospodarczych, podobny sposób działania. W momencie kiedy został powołany nowy podmiot - (...) S.C. M. W. (1), A. W., w przestępczy proceder włączona została A. W., przy czym znowu tutaj przy ocenie zamiaru oskarżonych należy wziąć pod uwagę zaszłości z poprzednich lat i to w zakresie zawartych już umów, ich realizacji, dotychczasowych zobowiązań. Także spojrzenie na całokształt tej działalności oskarżonych pozwala wyprowadzić logiczny wniosek o braku po ich stronie w chwili zawierania poszczególnych umów zamiaru wywiązania się z wynikających z tych umów zobowiązań.

Sąd podzielił pogląd autora aktu oskarżenia co do konstrukcji przestępstw zarzucanych E. W. (1) w pkt II i III, IV i V, VII i VIII, IX i X, XI i XII , co do oskarżonego M. W. (1) w pkt II i III, IV i V,VI i VII, IX i X, co do oskarżonej A. W. w pkt I i II – w realiach tej sprawy nie ma mowy o konsumpcji art. 284 §2 k.k. poprzez art. 286§1 k.k. albowiem w zakresie oszustwa mamy do czynienia z działaniem sprawcy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, któremu nie musi towarzyszyć zamiar przywłaszczenia, a w zakresie przywłaszczenia mamy do czynienia z celem przywłaszczenia, których w przedmiotowej sprawie nie można uznać za tożsame, przy czym zamiar przywłaszczenia został wyrażony w sposób nie budzący wątpliwości przez poszczególnych oskarżonych w momencie gdy doszło skutecznie do rozwiązania umów, a właściciele wystosowali pisemne żądania zwrotu rzeczy. Przy przestępstwie sprzeniewierzenia chodzi o trwałe włączenie przez sprawcę przedmiotu przestępstwa do swego majątku. Nie można w tej sprawie przyjąć, iż w dacie zawarcia umowy sprawca miał zamiaru trwałego włączenia mienia do swego majątku. Czyn mógł się zakończyć na oszustwie bez przywłaszczenia, oskarżeni nie płacili rat, ale dalej używali rzeczy, bezprawnie nimi władali, dysponowali, np. oddawanie w podnajem osobie trzeciej, bez zamiaru przywłaszczenia, które zostały mu następnie odebrane przez właściciela lub po dłuższym czasie zostało zwrócone właścicielowi dobrowolnie. W przedmiotowej sprawie nie można uznać, iż zawierając poszczególne umowy w dacie ich zawierania oskarżeni mieli zamiary następnie przywłaszczenia powierzonych im ruchomości. Samo zatrzymanie cudzej rzeczy i używanie jej dla zysku, któremu nie towarzyszy zamiar zatrzymania tej rzeczy na własność nie wypełni znamion sprzeniewierzenia (por wyroki Sądów Apelacyjnych: w Warszawie z 21 lutego 2022 roku, II AKa 319/21, Lex nr 3333433, we Wrocławiu z 9 lutego 2022 roku, II AKa 307/21, Lex nr 3397957, we Wrocławiu z 21 listopada 2019 roku , II AKa 298/19, Lex nr 2761623, w Białymstoku z 27 września 2019 roku, II AKa 122/19, Lex nr 2766155, w Gdańsku z 22 listopada 2017 roku, II AKa 339/17, Lex nr 2436639, w Gdańsku z 21 września 2017 roku, II AKa 269/17, Lex nr 2433296, we Wrocławiu z 21 czerwca 2017 roku, II AKa 143/17, Lex nr 2344214, w Lublinie z 8 września 2016 roku, II AKa 198/16, Lex nr 2152458, w Katowicach z 12 listopada 2015 roku, II AKa 420/15, Lex nr 1934419, w Łodzi z 18 czerwca 2013 roku, II AKa 83/13, Lex nr 1342277).

Odnośnie E. W. (1) w zakresie przestępstw z pkt I, V, VI, VIII, X i XII, z których każde wypełnia dyspozycję art. 284 §2 k.k., należy przyjąć, iż pozostawały one w ciągu o jakim mowa w art. 91 §1 k.k., a co do przestępstw z pkt VII, IX, XI, XIII z których każde wyczerpuje dyspozycję art. 286 §1 k.k., a w zakresie przestępstwa z pkt IV, które wyczerpuje dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. (w zakresie tego przestępstwa korzystniejsze jest brzmienie Kodeksu karnego w czasie popełnienia czynu z uwagi na dodany art. 57 b k.k.) w kolejnym ciągu o jakim mowa w art. 91 §1 k.k. albowiem w zakresie każdego z tych ciągów przestępstwa zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych przestępstw. Nie ma przeszkód do objęcia jednym ciągiem przestępstw i przestępstwa ciągłego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 13 kwietnia 2022 roku, II AKa 280/21, Lex nr 3351426, postanowienie Sądu Najwyższego z 30 marca 2022 roku, V KK 85/22, Lex nr 3418384). Natomiast nie jest możliwe objęcie jednym ciągiem przestępstw w typie podstawowym i kwalifikowanym (por wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 stycznia 2024 roku, II KK 541/23, Lex nr 3656115 i z dnia 17 kwietnia 2023 roku , V KK 335/22, Lex nr 3582400). Stąd poza przypisanymi ciągami pozostawały przestępstwa z pkt II i III.

Odnośnie M. W. (1) w zakresie przestępstw z pkt I, III, V, VII i X, z których każde wypełnia dyspozycję art. 284 §2 k.k., należy przyjąć, iż pozostawały one w ciągu o jakim mowa w art. 91 §1 k.k., a co do przestępstw z pkt VI, VIII i IX z których każde wyczerpuje dyspozycję art. 286 §1 k.k., a w zakresie przestępstwa z pkt IV, które wyczerpuje dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. (w zakresie tego przestępstwa korzystniejsze jest brzmienie Kodeksu karnego w czasie popełnienia czynu z uwagi na dodany art. 57 b k.k.) w kolejnym ciągu o jakim mowa w art. 91 §1 k.k. albowiem w zakresie każdego z tych ciągów przestępstwa zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych przestępstw. Nie ma przeszkód do objęcia jednym ciągiem przestępstwa ciągłego. Natomiast nie jest możliwe objęcie jednym ciągiem przestępstw w typie podstawowym i kwalifikowanym, stąd poza przypisanymi ciągami pozostaje przestępstwo z pkt II.

Wymiar kar i środków kompensacyjnych

Wymierzając oskarżonej E. W. (1) karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za pierwszy ciąg przestępstw z art. 284 §2 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. Sąd miał na uwadze jej niekaralność i wiek, ale z drugiej strony działanie w ciągu obejmującym 6 przestępstw objętych ciągiem, wysokość szkód, rodzaj dobra w które godziła, czasokres działania, w dwóch przypadkach działanie we współsprawstwie z oskarżonym, ale jej rola była podrzędna;

Wymierzając oskarżonej E. W. (1) karę 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 284 §2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Sąd miał na uwadze jej niekaralność, wiek, odległy czas popełnienia, a z drugiej strony rodzaj dobra, w które godziła.

Wymierzając oskarżonej E. W. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności za drugi ciąg przestępstw z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. Sąd miał na uwadze jej niekaralność i wiek, ale z drugiej strony działanie w ciągu obejmującym 5 przestępstw objętych ciągiem, wysokość szkód, czasokres działania oraz w trzech przypadkach działanie we współsprawstwie z oskarżonym, ale jej rola była podrzędna;

Wymierzając oskarżonej E. W. (1) karę 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Sąd miał na uwadze jej niekaralność, wiek, odległy czas popełnienia, a z drugiej strony rodzaj dobra w które godziła, współsprawstwo z oskarżonym, ale z kolei jej rola był podrzędna.

Wymierzając oskarżonej E. W. (1) karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy zastosowaniu art. 4 §1 k.k. (przepisów dotyczących kary łącznej obowiązujących poprzednio jako względniejszych dla oskarżonej niżli obecnie- podwyższenie obligatoryjne dolnego progu kary łącznej) Sąd miał na uwadze częściową tożsamość miejsc ich popełnienia oraz bliskość czasową, tożsamość dóbr, w które godziła, ale z drugiej strony liczbę popełnionych przestępstw i liczbę pokrzywdzonych. Sąd nie orzekał fakultatywnych grzywien mając na uwadze, iż orzeczona kara bezwzględna pozbawienia wolności jest wystarczającą dolegliwością, a także miał na uwadze nałożone środki kompensacyjne.

Wymierzając oskarżonemu M. W. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności za ciąg przestępstw z art. 284 §2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Sąd miał na uwadze jego niekaralność w czasie przestępstw, ale z drugiej strony liczbę przestępstw objętych ciągiem-5, wysokość szkód, czasokres działania, działanie we współsprawstwie w trzech przypadkach i rolę wiodącą w tym zakresie, późniejszą karalność;

Wymierzając oskarżonemu M. W. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności za drugi ciąg przestępstw z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. Sąd miał na uwadze jego niekaralność w czasie przestępstw, ale z drugiej strony liczbę przestępstw objętych ciągiem-3, wysokość szkód, czasokres działania, działanie we współsprawstwie w czterech przypadkach i wiodącą rolę w tym zakresie, późniejszą karalność;

Wymierzając oskarżonemu M. W. (1) karę 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Sąd miał na uwadze jego niekaralność w czasie czynu, odległy czas popełnienia, a z drugiej strony rodzaj dobra w które godził, działanie we współsprawstwie z wiodącą rolą, późniejszą karalność.

Wymierzając oskarżonemu M. W. (1) karę łączną 3 lat pozbawienia wolności (z argumentacją co do podstaw kary łącznej jak przy oskarżonej E. W.) Sąd miał na uwadze częściową tożsamość miejsc ich popełnienia oraz bliskość czasową, tożsamość dóbr w które godził, ale z drugiej strony liczbę popełnionych przestępstw i liczbę pokrzywdzonych. Sąd nie orzekał fakultatywnych grzywien mając na uwadze iż orzeczona kara bezwzględna pozbawienia wolności jest wystarczającą dolegliwością, a także miał na uwadze nałożone środki kompensacyjne.

Wymierzając oskarżonej A. W. za przestępstwo z art. 286 §1 k.k. karę 9 miesięcy pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze jej niekaralność, a z drugiej strony wysokość szkody, działanie we współsprawstwie, ale z podrzędną rolą. W zakresie grzywny wymierzonej na podstawie art. 33 §2 k.k. 40 stawek po 100 zł Sąd miał na uwadze wysokość szkody oraz jej możliwości zarobkowe, przy czym Sąd stosował przepisy obowiązujące poprzednio zgodnie z art. 4 §1 k.k. jako względniejsze dla oskarżonej.

Wymierzając oskarżonej A. W. za przestępstwo z art. 284 §2 k.k. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze jej niekaralność, a z drugiej strony wysokość szkody, działanie we współsprawstwie ale z podrzędną rolą. W zakresie grzywny wymierzanej na podstawie art. 33 §2 k.k. 40 stawek po 100 zł, Sąd miał na uwadze wysokość szkody oraz jej możliwości zarobkowe, z argumentacją co do przepisów obowiązujących w czasie popełniania przestępstw jw. Konsekwencją powyższych konkluzji było to, że także w zakresie pozostałych rozstrzygnięć stosowano kodeks karny w brzmieniu obowiązującym w czasie popełniania przestępstw.

Wymierzając oskarżonej A. W. karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny 45 stawek dziennych po 100 zł każda Sąd miał na uwadze tożsamy rodzaj dobra w które godziła, - cudze mienie, tożsamość pokrzywdzonego, a z drugiej strony różne miejsce popełnienia czynów.

Niekaralność oskarżonej i jej wiek uzasadniają zgodnie z art. 69 §1 i 2 k.k. art. 70§1 k.k., art. 72 §1 pkt 1 ) k.k. warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 2 lat z obowiązkiem informowania sądu na piśmie w okresie próby o jej przebiegu co 6 miesięcy licząc od daty uprawomocnienia się wyroku.

Stosując przepisy obowiązujące w czasie popełnienia czynów, Sąd powoływał art. 4 §1 k.k., tylko wtedy gdy stosowny przepis prawa karnego materialnego miał inne brzmienie od obecnego.

Wobec złożenia wniosków o naprawnienie szkody przez (...) S.A. z siedzibą we W. (k. 1808, pozostało do spłaty 46 652,76 zł), Impuls (...) sp z o.o. z siedzibą w W. (k 1856, czyli 118 075,10 minus wpłacona rata 1906,71), (...) S.A. z siedzibą w P. (k 1756, czyli 128 781 minus wpłacone raty 15 000), (...) sp z o.o. z siedzibą w W. (k 1858, k 1902 modyfikacja do kwoty 7096,29 złotych) Sąd zasądził zgodnie z pkt 14-17. Wnioski prokuratora co do pozostałych pokrzywdzonych były spóźnione zgodnie z art. 49 a §1 k.p.k. W przypadku wniosków o naprawienie szkody (...) S.A. we W. (k. 1733 tom IX, obecnie (...) S.A. w restrukturyzacji z siedzibą we W.), (...) S.A. (k 1920, 2164), to pomiędzy stronami toczą się postępowania cywilne, co stanowi negatywną przesłankę w świetle art. 415 §1 k.pk. Natomiast w przypadku pozostałych pokrzywdzonych Sąd z urzędu w tym przypadku nie działał skoro pokrzywdzeni posiadają profesjonalnych pełnomocników, nie złożyli wniosków, a nadto nie można wykluczyć negatywnych przesłanek – art. 415 §1 k.p.k.

Koszty procesu

Wobec faktu, iż pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych -k 2333, k 1733, 1808 -złożyli wnioski o zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, to zasądzono od oskarżonych solidarnie kwoty po 1800 zł (1200 zł stawka podstawowa plus 600 zł ze etap śledztwa) na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stosownie do art. 627 k.p.k. w zw. z §11 ust 1 pkt 2, ust 2 pkt 5, §15 ust 1, §16 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2023.1935 z póź zm.)

Stosownie do art. 627 k.p.k., art. 633 k.p.k. , art. 624 §1 k.p.k. zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonej E. W. (1) kwotę 2500 zł, od oskarżonego M. W. (1) kwotę 2000 zł, a od oskarżonej A. W. kwotę 500 złotych tytułem obciążających ich w tych częściach kosztów sadowych, a w pozostałym zakresie zwolniono ich od ich ponoszenia. Przy takim rozdzieleniu kosztów Sąd miał na uwadze zasadę słuszności -ilość postawionych poszczególnym oskarżonym zarzutów i wydatki ponoszone w związku z zarzutami im przypisanymi. Oskarżeni z jednej strony mają źródła dochodów, a z drugiej strony Sąd miał na uwadze obciążenia finansowe wynikające z tego wyroku, a więc dlatego w pozostałym zakresie zwolnił ich od ponoszenia kosztów.

Sędzia Wioletta Kubasiewicz